Ελένη Καραγιάννη – Μαρία Βουλγαρίδου….Δύο δασκάλες οδόφραγμα στο φασισμό – Με αφορμή τα γεγονότα στο σχολείο του Περάματος…


Ελένη Καραγιάννη – Μαρία Βουλγαρίδου

Αυτό το κείμενο όπως και όλα τα άλλα, αναρτήθηκε στην ανοικτή, δημόσια και ελεύθερη σελίδα μου σε αυτόν εδώ το χώρο, με πολύ θάρρος και παρρησία. Την τελευταία φορά που έγραψα για την εκπαίδευση των παιδιών των προσφύγων δέχθηκα “προειδοποιήσεις”. Είμαι επικηρυγμένη βλέπετε στις σελίδες της Χρυσής Αυγής και στις σελίδες της “σοβαρής” Χρυσής Αυγής. Αλλά δυστυχώς δεν φοβάμαι. Δυστυχώς. Για αυτο θα συνεχίσω να μιλάω. Ξέρω. Δεν επιτρέπεται αυτήν την εποχή. Ιδιαίτερα σε γυναίκες. Όμως θα το κάνω.

Δεν μπορώ να μην το κάνω. Γιατί θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου και η ψυχή μου θα με ρωτήσει: “Μίλησες ; Υπερασπίστηκες τον αδύναμο;”

Σήμερα ήμουν μάρτυρας σε μια από τις πιο θλιβερές εικόνες της ζωή μου. Προπηλακισμοί. Χαστούκια. Μπουνιές. Βρισιές. Ουρλιαχτά. Υστερίες. Τεντωμένα πρόσωπα. Υψωμένες γροθιές.
Μέσα και έξω από τον ιερό χώρο ενός σχολείου.
Γιατί;
Για να μην έρθουν στην απογευματινή βάρδια ενός δημόσιου ελληνικού σχολείου κάπου 20-25 παιδιά του πολέμου. Παιδιά που έχουν επιβιώσει από οβίδες, από μισαλλοδοξία, από φανατισμό, από πείνα, από δίψα, από το κρύο, από τη θάλασσα. Παιδιά τραυματισμένα στη ψυχή και στο σώμα.
Παιδιά . Παιδιά. Παιδιά γαμώτο. Παιδιά.

Δεν θα πω πολλά όμως για τον Υπόδικο. Παρά μόνο πως ούτε επιθετικότητα ήταν αυτο που έκανε. Ούτε καν βία. Ήταν ένα χορευτικό. Μια περφόρμανς. Ένα σκετς. Αγανακτισμένος έσπρωχνε την πόρτα του σχολείου για να μπει τελικά μέσα, να κάνει μια στροφή σα να χόρευε ζεϊμπέκικο και στη συνέχεια να αποχωρήσει. Το ξύλο στις δασκάλες και στους δασκάλους το έριξαν οι συνοδοί του.
Ολα αυτά που σας περιγράφω έγιναν μπροστά στα μάτια κάποιων παιδιών που δεν είχαν προλάβει να αποχωρήσουν από το σχολείο. Έκλαιγαν αυτά τα παιδιά. Είδαν τον Κύριο και την Κυρία τους, τους δασκάλους τους, να τρώνε σφαλιάρες και σπρωξίματα.

Γιατί;
Πως θα παρηγορήσουμε αυτά τα παιδιά.;
Ποιος θα τους εξηγήσει; Τι να τους εξηγήσει;
Για αυτά τα παιδιά δεν γίνεται όλο αυτο; Για να τα προστατεύσουμε;.
Γιατί έπρεπε να γίνει όλο αυτο;

Το υπόλοιπο μήνυμά μου αφορά στους γονείς του σχολείου. Και κάθε σχολείου. Ιδιαίτερα εκείνους που ήμασταν μαζί στη συζήτηση. Ξέρω πως το σχόλιό μου θα φτάσει στα χέρια τους. Θέλω να τους πω πως δεν έχω θυμό γι αυτους. Έχω θυμό μόνο σε όσους εκμεταλλεύονται τα συναισθήματά τους.

Γιατί τα ξέρω τα συναισθήματά τους. Ήμουν κοντά τους τα τελευταία 19 χρόνια. Ήμουν κοντά τους όταν έχασαν τη δουλειά τους. Όταν μαζί με τους άλλους συναδέρφους μαζέψαμε λίγα χρήματα για να τους πληρώσουμε το κομμένο ρεύμα. Ήμουν εκεί κοντά στην μητέρα που κακοποιήθηκε από έναν βάναυσο σύζυγο και με άφησε να της κρατήσω το χέρι. Ήμουν κοντά τους στην αγωνία τους για τον μέλλον το δικό τους και των παιδιών τους. Δεν θα τους κατηγορήσω. Γιατί τους κατανοώ. Ξέρω. Ειλικρινά ξέρω τις δυσκολίες , τις αγωνίες και τον πόνο της ψυχής τους. Και το λέω χωρίς ίχνος ειρωνείας. Ξέρω το βάρος του να μεγαλώνεις παιδιά σε αυτές τις δύσκολες εποχές της χολέρας. Της φτώχειας. Της ψυχικής ανέχειας. Ξέρω. Ήμουν εκεί όταν εκμυστηρεύτηκαν τις αγωνίες τους. Πήρα τα παιδιά τους αγκαλιά όταν μάτωναν τα γόνατά τους στο προαύλιο και ζητούσαν τη μαμά. Μέχρι να έρθει η μαμά, ήμουν εγώ εκεί για εκείνα. Χωρίς φόβο τα πήρα αγκαλιά όταν έβραζαν από πυρετό. Πολλές φορές κόλλησα τις ασθένειές τους. Τις γρίπες τους. Τα δερματικά τους. Τα παράσιτά τους. Ναι . Τα Ελληνάκια έχουν από ολα αυτα. Αλλά δεν σταμάτησα ούτε στιγμή να είμαι εκεί σαν δεύτερη Μητέρα για αυτα. Τα αγαπάω τα παιδιά τους. Μάλιστα τα πιο μικρά, μερικές φορές μπερδεύονται και με φώναζαν μαμά. Αλήθεια. Το κάνουν αυτο οι πολύ μικροί μαθητές.

Συνέχεια

Bruce Springsteen-No surrender (Μην παραδίνεσαι)…


Δεν μπορείς να ανάψεις μια φωτιά ανησυχώντας για τον μικρό σου κόσμο που καταρρέει· ούτε μπορείς την ανάψεις χωρίς έναν σπινθήρα…
Ένας κάποιος σπινθήρας, πάλι, εμφανίζεται σ’ ένα ποίημα που γράφει κάποιος οδηγός λεωφορείου, ονόματι Paterson, στο Paterson, κάπου στο New Jersey. Αλλά και η σκούφια του Springsteen από εκεί κρατάει. Ο δε πατέρας του ήταν οδηγός λεωφορείου.
Τί σύμπτωση!
Αρχίζοντας από μια Δευτέρα… No retreat, no surrender.
(Μην παραδίνεσαι)
Λοιπόν, βγήκαμε από την τάξη,
Έπρεπε να φύγουμε μακριά από αυτούς τους ανόητους.
Μάθαμε περισσότερα από ένα δίσκο 3 λεπτών, μωρό μου,
Απ΄ότι μάθαμε ποτέ στο σχολείο
 –
Απόψε ακούω τον ήχο του ντράμερ της γειτονιάς
Νιώθω την καρδιά μου που αρχίζει να χτυπάει ρυθμικά
Λες ότι είσαι κουρασμένη και ότι θέλεις να κλείσεις τα μάτια σου
Και ακολούθα τα όνειρά σου
 –
Λοιπόν, δώσαμε μια υπόσχεση που ορκιστήκαμε να θυμόμαστε πάντα
Μην υποχωρείς, μην παραδίνεσαι
Σαν στρατιώτες στη χειμωνιάτικη μάχη
Με έναν όρκο να υπερασπιστούν
Μην υποχωρείς, μωρό μου, μην παραδίνεσαι
 –
Λοιπόν, τώρα τα νέα πρόσωπα γίνονται λυπημένα και γερασμένα
Και οι καρδιές από φωτιά γίνονται κρύες
Ορκιστήκαμε να είμαστε αδέρφια εξ αίματος ενάντια στον άνεμο
Και είμαι έτοιμος να ξαναγίνω νέος
 –
Και ακούω τη φωνή της αδερφής σου να μας καλεί στο σπίτι
Απέναντι από τις ανοιχτές αυλές
Λοιπόν ακόμα κι εμείς μπορούμε να βρούμε ένα δικό μας μέρος
Με αυτά τα ντραμς και αυτές τις κιθάρες
 –
Επειδή δώσαμε μια υπόσχεση που ορκιστήκαμε να θυμόμαστε πάντα
Μην υποχωρείς, μωρό μου, μην παραδίνεσαι
Αδέρφια εξ αίματος σε μια καλοκαιρινή νύχτα
Με έναν όρκο να υπερασπιστούμε,
Μην υποχωρείς, μωρό μου, μην παραδίνεσαι
 –
Χα α α α α α α
Χα α α α α α α
– 
Τώρα έξω στους δρόμους απόψε τα φώτα γίνονται σκοτεινά
Και οι τοίχοι του δωματίου μου κλείνουν
Αλλά είναι ωραίο να βλέπω το χαμογελαστό σου πρόσωπο
Και να ακούω ξανά τη φωνή σου.
– 
Τώρα μπορούμε να κοιμηθούμε στο λυκόφως
Κοντά στην κοίτη του ποταμού
Με μια ορθάνοιχτη χώρα στις καρδιές μας
Και αυτά τα ρομαντικά όνειρα στα χέρια μας
 –
Επειδή δώσαμε μια υπόσχεση που ορκιστήκαμε να θυμόμαστε πάντα
Μην υποχωρείς, μωρό μου, μην παραδίνεσαι
Αδέρφια εξ αίματος σε μια καλοκαιρινή νύχτα
Με έναν όρκο να υπερασπιστούμε,
Μην υποχωρείς, μωρό μου, μην παραδίνεσαι
 –
Μην υποχωρείς μωρό μου, μην παραδίνεσαι
__________________________________________________________

ΠΙΣΩ… ΟΛΟΤΑΧΩΣ!!! …


%ce%bf%ce%bb%ce%bf%cf%84%ce%b1%cf%87%cf%89%cf%821

Η ζωή στο μέλλον κάποτε φάνταζε ονειρική, με αυτοματισμούς, γυαλιστερές επιφάνειες και… λαστέξ στολές. Τώρα, μοιάζει ολοένα και περισσότερο με απειλή. Όπως πολύ σωστά είπε ο Ray Bradbury (1920-2012),αμερικανός συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας: «Οι άνθρωποι μού ζητούν να προβλέψω το μέλλον. Ενώ εγώ απλά προσπαθώ να το εμποδίσω.»

Μας προετοιμάζουν για μια μελλοντική ζωή μέσα σε τεχνητές συνθήκες. Η ζωή σε άλλους πλανήτες ή σε έρημα μέρη της γης μπορεί να έχει πολλά οφέλη για τους εξουσιαστές. Και μόνο η απομάκρυνση από τον φυσιολογικό τρόπο ζωής μάς μεταμορφώνει σιγά-σιγά σε ρομποτάκια. Έως ότου τα πραγματικά ρομποτάκια να πάρουν τη θέση μας…

Για του λόγου το αληθές, ακολουθούν οι παρακάτω ειδήσεις, που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα και υπερτονίζουν τις «θετικές» πτυχές διάφορων αφύσικων νεωτερικών επιτευγμάτων.

Αρκεί να σκεφτούμε πόσα άλλα προετοιμάζουν, που δεν τα διαρρέουν στον τύπο. Στο χέρι μας είναι να διώξουμε τον φουτουριστικό εφιάλτη πριν μας μετατρέψει σε πίξελ, ολογράμματα ή ανθρώπους με βραχιολάκια και διακόπτη ον/οφ.

Συνέχεια

Η αυτοκτονία της τραγωδίας…


Η αυτοκτονία της τραγωδίας

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη*

«Η τραγωδία πεθαίνει αυτόχειρας, εξαιτίας μιας ανεπίλυτης σύγκρουσης ανάμεσα στην τραγική και τη θεωρητική ιδέα του κόσμου. Η διαλεκτική παρόρμηση προς την γνώση και την αισιοδοξία της επιστήμης την έσπρωξε έξω από την τροχιά της», θα ορίσει προφητικά ο Νίτσε.

 

Και φαίνεται να έχει δίκιο, γιατί η αρχαία ελληνική τραγωδία που έδωσε παραδειγματική μορφή, αξεπέραστη μέχρι σήμερα, σε μια κεντρική διάσταση της ανθρώπινης ύπαρξης, το τραγικό δίλημμα που εκφράζει τον διχασμό της ανθρώπινης ψυχής μπροστά στην «τραγική» επιλογή ανάμεσα στην σωτηρία της ή στην σωτηρία του Άλλου, μοιάζει να μην τίθεται πια. Μοιάζει η διλημματική τραγωδία να μην μας αφορά. Λες και μ’ έναν τρόπο μαγικό το «λύσαμε» και πάμε παρακάτω.

Η τραγωδία πέθανε, υποστηρίζει ο μεγάλος Γερμανός φιλόσοφος, εξαιτίας της αλαζονείας μιας θεωρητικής γνώσης που επιτέθηκε στην πιο βαθιά και ενδόμυχη αλήθεια της ανθρώπινης ύπαρξης.

Αυτή η αλαζονεία της θεωρητικής γνώσης, που αποθεώθηκε κυρίως στη γενέτειρα του Φρειδερίκου διεκδικεί, στις μέρες μας, ούτε λίγο ούτε πολύ, χαρακτηριστικά παγκόσμιας κυριαρχίας, απαιτώντας να εξοστρακίσει το ίδιο το δίλημμα από τον υπαρξιακό πυρήνα. Να μην τίθεται καν. Σαν να ζητά να σκοτώσει την ίδια την υπαρξιακή τραγωδία. Να ανακουφίσει την ενδοψυχική σύγκρουση, μηδενίζοντας τον ένα όρο του διλήμματος.

Απορεί κανείς πώς ένας Γερμανός πατέρας μπορούσε χωρίς κανένα δίλημμα να καταγγείλει την κόρη του στις αστυνομικές αρχές, μόνο και να υποψιαζόταν πως μπορούσε να είναι μέλος καμιάς Baander Meinhof. Λες και η φαντασιωσική ισχύς του πρωσικού κράτους ήταν τέτοια, που το υπαρξιακό δίλημμα, όπως πραγματεύεται στην τραγωδία της Αντιγόνης, είχε πάψει να υφίσταται. Η Αντιγόνη δεν είχε πια νόημα και έχασκε απλά ως ένα μελό συναισθηματικό αριστούργημα, ικανό να συγκινήσει μόνο στιγμιαία το ρημαγμένο γερμανικό ψυχισμό. Μια παράσταση της Αντιγόνης σ’ ένα βερολινέζικο θέατρο θα ήταν πάντα μια ευκαιρία επίδειξης ενός νεοπλουτίστικου ψυχισμού, που «δεν καταλάβαινε Χριστό», αλλά θα είχε κάτι να διηγηθεί στην μπιραρία. Ανυποψίαστοι όλοι, πως δίχως να ακούσουν «κανένα ήχο κτιστών», είχαν μπει για τα καλά στο ρόλο της Ισμήνης και βέβαια, ο κάθε Κρέοντας έτριβε, ανακουφισμένος, τα χέρια του. Οι νόμοι του Κράτους, η ακατάβλητη και πνιγηρή ισχύς της συλλογικότητας πάνω στο άτομο, είχε επιτευχθεί πανηγυρικά. Το «κοινό καλό», ορισμένο από τον Κρέοντα και τα media του, ήταν ικανή συνθήκη για να σκοτώσει το ανθρώπινο πρόσωπο.

Όμως, τόσο στον καρδιακό ελλαδικό χώρο, όσο στην ευρύτερη συναισθηματική αυλή της Μεσογείου, αλλά και στο σωματικό μπαλκόνι των Βαλκανίων, η Αντιγόνη, ήταν πάντα ένα αρχετυπικό πρότυπο, που δεν μπορούσε να παρακαμφθεί με μερικά κιλά καταναλωτικής αποχαύνωσης. Ισμήνες, βέβαια, υπήρχαν πάντα. Φοβισμένες εξαιρέσεις, συμμορφωμένοι Βασίληδες, που κάθονταν φρόνιμα μπας και γίνουν νοικοκύρηδες. Αλλά, ήταν εξαιρέσεις.

Κρέοντες, υπήρξαν, επίσης, αρκετοί. Τη δουλειά τους έκαναν. Τον τραγικό ρόλο τους έπαιζαν κι αυτοί, «περιμένοντας» κάποια Μήδεια να τους κάψει ζωντανούς, λυτρώνοντας τους από την εξουσιαστική ύβρη τους.

Αλλά, στον χώρο αυτό, η Αντιγόνη θα ανακοινώνει πάντα με παρρησία την απόφασή της να θάψει τον Πολυνείκη, σύμφωνα με τους θεϊκούς άγραφους νόμους που επιβάλλουν κανένα πτώμα να μην μένει άταφο, χωρίς νεκρικές τιμές. Κι όλο και κάποια Ισμήνη θα αρνείται να την υποστηρίξει, φοβούμενη την εξουσία του Κρέοντα.

Όμως, σ’ αυτήν τη γεωγραφία, ποτέ, μέχρι τις τελευταίες δεκαετίες, η Ισμήνη δεν αναγορεύτηκε σε κεντρικό πρωταγωνιστή της τραγωδίας. Ποτέ, μέχρι την τρέχουσα συριζέϊκη υπαρξιακή υποστροφή, η «σύνεση» δεν υπήρξε μεγαλύτερη μάστιγα.

Πλημμύρισαν τα κοινωνικά δίκτυα με λογής-λογής Ισμήνες, απολογητές και απολογήτριες, του βίαιου τιμωρητικού εγκλεισμού ενός 6χρονου παιδιού και της απομάκρυνσής του από τα οικεία και φροντιστικά του πρόσωπα. Τι καινοφανείς νομολογίες επικαλέστηκαν, τι «ευγονικές» υποστήριξαν, τι «παιδαγωγική» χολή ξέρασαν, τι «παιδοψυχολογία» σπούδασαν, όλες στην υπηρεσία ενός άθλιου Κρέοντα που -τι τραγωδία- ονόμασε το παιδί του Ερνέστο!

Πως πλήθυναν οι Ισμήνες σ’ αυτό τον τόπο! Πως δεν έχουν δίλημμα κανένα! Πώς τόσος φθόνος για το παιδί του «αντι-κοινωνικού» Άλλου, που πρέπει, του αξίζει, να αφεθεί βορά στους μηχανισμούς του «θεραπευτικού κράτους»; Και πόσος κατακερματισμένος θαυμασμός αποκρύπτεται, άραγε, κάτω από τη φθονερή αυτή επίστρωση; «Ο Πολυνείκης πρέπει να μείνει άταφος», αναφωνεί ο σύγχρονος χορός των Ισμηνιδών. Να μείνει αχάιδευτο το παιδί! Αυτό του αξίζει. «Ας πρόσεχαν», δηλώνει χαιρέκακα ο εσωτερικευμένος μικροαστός των Μνημονίων. Ο «επιτυχημένος» γονιός της μνημονιακής δουλοπαροικίας, διαρρηγνύει τα ιμάτιά του για την αμετροέπεια των «τρομοκρατών» γονέων! Για το θράσος τους να θέλουν και παιδί! Αυτός που αδίστακτα παραδίδει τα παιδιά του – και τα παιδιά των παιδιών του – στο έλεος της αποικιοκρατικής χρεωκοπίας.

Ο σπαρακτικός θρήνος της Αντιγόνης ακούγεται, ως φαίνεται, κάπως σαν μεξικανική σαπουνόπερα ή Ζουράρια υπερβολή. «Άκλαυτος, άφιλος, ανυμέναιος, ταλαίφρων άγομαι ταν δ΄ετοίμαν οδόν..».

Αλλά, δεν είναι! Δεν είναι, γιατί παραμένει, παρ’ όλα αυτά, αξιοπρεπής.

Αγνοούμε, ως φαίνεται, ότι, εν τέλει, ο μάντης Τειρεσίας προφητεύει – και καλώς προφητεύει – μεγάλες συμφορές για τον οίκο του Κρέοντα, ενώ επιφυλάσσει για τη ρεαλίστρια Ισμήνη αιώνιες ερινύες, άσβεστες ενοχές, για την τύχη της αδερφής της. Αυτό, δεν είναι η κόλαση;

Φαντάσου τώρα τι θα προμήνυε ο μάντης, αν ήξερε πως το τραγικό δίλημμα δεν υφίσταται καν για αρκετούς, και πως ακόμη και η τραγωδία αυτοκτόνησε. Ακόμη και ο Σοφοκλής δεν θα είχε λόγο να γράψει γι’ αυτήν… Αφού, οι Ισμήνες δεν πάνε καν στο θέατρο. Δεν έχουν χρόνο γιατί ασχολούνται με την καθώς πρέπει ανατροφή των παιδιών τους. «Να σωθούμε εμείς, τους λένε. Το τι κάνει ο Άλλος είναι δικιά του δουλειά», παραφράζοντας τον Λουντέμη.

 

* Ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης είναι σύμβουλος Ψυχικής Υγείας – ψυχοθεραπευτής

__________________________________________________________

Από:http://www.e-dromos.gr/h-aftoktonia-ths-tragwdias/

Ναζιστική φαρσοκωμωδία: ο Δεβελέκος υποδύεται τον “αγανακτισμένο γονέα” Περάματος (video)…


Τα ΜΜΕ κατακλύζονται σήμερα από τα νέα της εισβολής του Λαγού σε σχολείο στο Πέραμα. Κάποιοι καλοθελητές έσπευσαν να υιοθετήσουν τα περί “αγανακτισμένων γονέων”. Μάλιστα κάποιοι “αγανακτισμένοι γονείς” παίρνουν και τηλέφωνα σε μεσημεριανές εκπομπές, όπως σ’ αυτήν της Τατιάνας Στεφανίδου. Εδώ και το βίντεο με κλήση του “κυρίου Κώστα Δημακάκη”:

Ομολογούμε ότι μετά από ατελείωτες ώρες ξοδέματος στην δικογραφία της Χρυσής Αυγής δεν μας χρειάστηκαν ούτε δέκα δευτερόλεπτα για να αναγνωρίσουμε τη φωνή του Σωτήρη Δεβελέκου, μελους της Κεντρικής Επιτροπής της Χρυσής Αυγής, πυρηνάρχη Πειραιά και σωματοφύλακα του Μιχαλολιάκου.

Εδώ μπορείτε να ακούσετε τον Δεβελέκο να υποδύεται πάλι τον “απλό ακροατή” μιλώντας με τον Αποστόλη της Ελληνοφρένειας:

Εδώ, για να έρθουμε στα πιο σοβαρά, μπορείτε να ακούσετε τον Δεβελέκο να μιλάει με τον Λαγό, με παρεμβάσεις Κασιδιάρη-Μιχαλολιάκου, για το αν θα πάει στη ΓΑΔΑ να αναγνωρίσει τον Ρουπακιά, την επομένη της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα:

Εδώ ο Δεβελέκος με τον Λαγό μετά την επίθεση στο ΠΑΜΕ:

Και βέβαια υπάρχει το μοναδικό τηλεφώνημα Δεβελέκου-Λαγού για τα τεκταινόμενα μέσα στη Χρυσή Αυγή:

Και καλά, εντάξει: πρέπει να εφευρεθούν “αγανακτισμένοι γονείς” για να δικαιολογηθεί η εισβολή των τραμπούκων του Λαγού στο σχολείο στο Πέραμα.

Καλά ρε αθεόφοβοι χρυσαυγίτες: τον Δεβελέκο βάλατε να υποδυθεί τον “αγανακτισμένο γονέα”; Άνθρωπος δεν έχει μείνει στην οργάνωση Πειραιά;

_________________________________________________________

Aπό:https://jailgoldendawn.com/2017/01/17/%CE%BD%CE%B1%CE%B6%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%86%CE%B1%CF%81%CF%83%CE%BF%CE%BA%CF%89%CE%BC%CF%89%CE%B4%CE%AF%CE%B1-%CE%BF-%CE%B4%CE%B5%CE%B2%CE%B5%CE%BB%CE%AD%CE%BA%CE%BF%CF%82-%CF%85/

 

Προσβολή συμβόλων: ποινικό αδίκημα ή όχι; …


Κάποιοι ίσως θεωρήσουν το σημερινό μου θέμα ανεπίκαιρο αλλά προσωπικά θα το χαρακτήριζα ως διαχρονικό. Το πώς μου θυμήθηκε δεν έχει σημασία. Σημασία έχει το ερώτημα που βάζω στον αναγνώστη ευθύς εξ αρχής: πρέπει ή όχι να καταργηθεί το άρθρο 181 του ποινικού κώδικα, το οποίο αφορά «προσβολή συμβόλων του ελληνικού κράτους» και προβλέπει ότι «όποιος, για να εκδηλώσει μίσος ή περιφρόνηση, αφαιρεί, καταστρέφει, παραμορφώνει ή ρυπαίνει την επίσημη σημαία του κράτους ή έμβλημα της κυριαρχίας του, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο (2) ετών»;

Κατ’ αρχάς, ας δούμε ποια είναι η έννοια των συμβόλων και γιατί τίθεται θέμα δίωξης όποιου τα καταστρέφει. Το σύμβολο καθ’ εαυτό δεν λέει τίποτε: η σημαία είναι ένα πανί, το περιστέρι είναι ένα πουλί, ο κλάδος ελαίας είναι ένα λιόκλαρο και το 666 ένας αριθμός. Όμως, οι άνθρωποι αποδίδουν στα σύμβολά τους και μια άλλη αναφορά, έναν άλλο ρόλο να διηγηθούν: η σημαία αναφέρεται στο κράτος, το περιστέρι στην ειρήνη, ο κλάδος ελαίας στην νίκη ή στην ειρήνη (κατά περίπτωση) και το 666 στον σατανά.

Δυο περιπτώσεις προσβολής σημαίας. Ποια είναι η χειρότερη;

Συνέχεια

Κουτοπόνηρη φώκια καλεί ψόφιο κουνάβι…


Κοτζιάς Φλιν

Δεν μπορούσε να περιμένει (η φαιορόζ Αθήνα) να υποβάλει τα σέβη της στη νέα αμερικανική διοίκηση μετά την επίσημη ανάληψη. Βιαζόταν. Έπρεπε, υποθέτουμε, να «κόψει φάση» εν όψει και της περιβόητης «διάσκεψης της Γενεύης». Είχε στ’ αυτιά της κι αυτήν την ανατριχιαστική δήλωση του ψόφιου κουναβιού: Ελλάδα; Έχουμε προβλήματα, δεν θέλουμε άλλα. Ας την πληρώσει η γερμανία για να μην καταλήξει στη ρωσία…
Κι έτσι ο «θα σας εξαπολύσω ω ευρωπαίοι χιλιάδες μετανάστες» υπ.εξ. Κοτζιάς κτύπησε την πόρτα του «πύργου Τραμπ». Ανήμερα των «φώτων». Για να συναντήσει τον αρχικατάσκοπο της νέας κυβέρνησης, ονόματι Michael Flynn. Το τι έκανε εκεί ήταν κωμικοτραγικό. Σύμφωνα με το (εκθειαστικό) ρεπορτάζ της καθεστωτικής «καθημερινής»:
Οι ίδιες πηγές [σ.σ.: δηλαδή το ελληνικό υπ.εξ….] ανέφεραν ότι ο κ. Φλιν έδειξε να ενδιαφέρεται ιδιαιτέρως για τις ελληνικές απόψεις ως προς την κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο. Μάλιστα, τον κ. Φλιν συνόδευαν συνεργάτες του οι οποίοι κρατούσαν εκτενείς σημειώσεις όσων έλεγε ο Έλληνας υπουργός. Κυρίως, ο κ. Κοτζιάς εισέπραξε μια διάθεση μάλλον εμβάθυνσης της εμπλοκής των ηπα στο γεωπολιτικό παίγνιο της Ανατολικής Μεσογείου, παρά απόσυρσής τους. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, ο κ. Φλιν έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το σχήμα τριμερών και – εν καιρώ – τετραμερών συνεργασιών τις οποίες αναπτύσσει η ελλάδα στην περιοχή με το ισραήλ, την κύπρο, την αίγυπτο και τον λίβανο, αλλά και για τον οργανισμό που φιλοδοξεί να δημιουργήσει στην Ανατολική Μεσόγειο ο κ. Κοτζιάς (σαν έναν «οασε» της περιοχής, όπως διεφάνη τον περασμένο Σεπτέμβριο από τη Διάσκεψη της Ρόδου για την ασφάλεια).

Χμμμ… Να τι έγινε σύμφωνα με την δική μας εργατική κι αυτόνομη κατανόηση των πραγμάτων:

Συνέχεια