Χωρίς ανάσα, χωρίς τελεία, για την νέα χρονιά…


Ευχήθηκες καλή χρονιά και ύστερα χάθηκες μέσα στο χιόνι που δεν έπεφτε, στο χιόνι που δεν στοιβαζόταν, σ αυτό το χιόνι που ήταν απλώς ένα παρελθόν κακοκαιρίας,  ή μάλλον το παρελθόν συμπυκνωμένο στην μορφή της κακοκαιρίας, σαν ό, τι πέρασε να είχε τη διάρκεια του κατακλυσμού, την διάρκεια αυτή που δεν ξέρεις αν είναι στιγμή, μήνας ή χρόνος αφού τα έξω φαινόμενα ορίζουνε τα πάντα, τα βάζουν να κοιτούν προς την ίδια κατεύθυνση, την κατεύθυνση της βροχής ή της καταστροφής και όλος ο χρόνος που πέρασε σκάει ξαφνικά την στιγμή της νηνεμίας, πριν σταματήσουν όλα, απλά στην ώρα εκείνη που το πάθος του κατακλυσμού κοπάζει, όχι όταν σβήνει, αλλά όταν ηρεμεί και όλα αρχίζουν να κάθονται γύρω μας με τις μορφές τους σαν ανάλαφρες, σαν ξεφορτωμένες από την ένταση αυτών που μόλις πέρασαν –αλλά δεν έχουνε ακόμη περάσει- και έτσι στοιβάζονται σαν χιόνι, όπως αυτό το χιόνι δίπλα σου, το χιόνι αυτό που δεν στοιβάζεται, το χιόνια αυτό που δεν πέφτει, ενώ εσύ λες καλή χρονιά και χάνεσαι μέσα του, σαν κάποιος έτοιμος να χαθεί, αδιάφορος πια για την πορεία του, αφού ήσουν ήδη χαμένος πολύ πιο πριν, τη στιγμή της απόφασης, όχι την στιγμή που ξεστόμισες το ναι δυνατά, ή την στιγμή που σκέφτηκες να υποκύψεις στην πρόταση αλλά εκείνη τη στιγμή που μέσα σου η απόφαση πάρθηκε βουβά, χωρίς λέξεις σαν το πηγούνι σου να στρέφεται και να συνηγορεί, μια μέσα κίνηση που ορίζει όλη την όψη σου όλες τις αποφάσεις, απόφαση ακαριαία, να χαθείς μέσα στο χιόνι που δεν πέφτει, μέσα στο χιόνι της νέας χρονιάς, σαν τους ανθρώπους που χάνονται μέσα σε φουρτούνες και καταιγίδες,

Συνέχεια

Είμαστε όλοι τρολ…


Internet_Troll_velu_ill_artlibre_jnl

1

Είμαστε όλοι trolls. Όπως μας θυμίζει ο David Cameron, αυτό είναι κάτι που κάνουμε όλοι μαζί. Το Διαδίκτυο, και ιδιαίτερα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μπορεί να εντείνουν πολιτιστικές τάσεις, οι οποίες, ωστόσο, βρίσκονται σε κυοφορία ήδη από τα πριν. Μπορεί τα μέσα αυτά να ενεργοποιούν τη συμπύκνωσή τους σε μια νέα και περίεργη υποκουλτούρα, να μεγεθύνουν τις συνέπειες – αλλά ήμασταν όλοι τρολ πριν ακόμα αρχίσουμε να συζητάμε για το τρολάρισμα.

2

Είμαστε όλοι συγγραφείς. Όλοι γράφουμε, όλοι δημοσιευόμαστε. Μία από τις συνέπειες του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, των κοινωνικών μέσων και των άμεσων μηνυμάτων είναι ότι τώρα περνάμε περισσότερο χρόνο της ζωής μας γράφοντας από ό,τι έχουμε κάνει ποτέ στο παρελθόν. Αποκτούμε νέες δεξιότητες γραφής με θηριώδη ρυθμό. Δεν έχουμε καταλάβει ακόμη την πλήρη σημασία αυτής της τεράστιας επέκτασης της παιδείας, αυτού του εκδημοκρατισμού (και της περαιτέρω εμπορευματοποίησης) της γραφής.

3

Είμαστε όλοι “καλλιτέχνες του εαυτού μας”. Όταν γράφουμε, εφευρίσκουμε τον εαυτό μας. Όταν δίνουμε σε κάποιο μέρος της ύπαρξής μας τη μορφή λέξεων, του παρέχουμε ένα ενσώματο σχήμα που δεν θα είχε διαφορετικά. Δεν «εκφράζουμε» απλώς κάτι που ήταν ήδη εκεί, αλλά δημιουργούμε κάτι νέο. Και αυτό το κάνουμε κάθε μέρα, όλη την ώρα. Η μορφή με την οποία το κάνουμε έχει, επίσης, τη σημασία της. Αντί να κρατάμε ημερολόγια, όπως κάναμε παλιά, πολλοί από εμάς μεταβολίζουμε τη ζωή μας στο Διαδίκτυο, για κάποιο κοινό. Τα κατοικίδια ζώα μας, τα ατυχή ραντεβού μας, η οικογενειακή ζωή μας, οι δουλειές μας, τα ατυχήματα μας: η λεπτή διαφορά της προσωπικής μας εμπειρίας είναι εγγεγραμμένη στον δημόσιο χώρο με τη βαριά στυλιζαρισμένη μορφή των tweets και των ποστ, με τη δήλωση της διάθεσης μας, με φίλτρα, χασταγκς, emojis, αυτοκόλλητα και όλα τα άλλα που έχουν σκοπό να μας δώσουν ένα χεράκι για να αισθανθούμε άνετα με τους ομολόγους μας. Οι μορφές των κοινωνικών μέσων στα οποία οι περισσότεροι από εμάς γράφουμε είναι δομημένες με τρόπο που να μας καθιστούν μικρο-επιχειρηματίες της γραφής. Η γραφή μας γίνεται μια μορφή εταιρικής προσωπικότητας, μια μέθοδος πωλήσεων που επιδιώκει να προσελκύσει την προσοχή του ματιού και «οπαδούς».

Συνέχεια

Δεξιά και Αριστερά : In medias res (μέρος β’)…


Το πρώτο μέρος Δεξιά και Αριστερά: Ab ovohttp://www.respublica.gr/2017/01/column/δεξιά-και-αριστερά-ab-ovo-μέρος-α/

Όταν ο Jacques Ellul έγραφε το 1963 «Ο αστός είναι νεκρός» δεν εξέφραζε τόσο μια θλιμμένη νοσταλγία για την απώλεια της Όμορφης Εποχής (Belle Époque) όσο την αναγγελία ενός νέου κόσμου που ήδη άνοιγε τα φτερά του. Ο Παναγιώτης Κονδύλης, στο βιβλίο του Παρακμή του αστικού πολιτισμού, γράφει πως τη θέση της απερχόμενης αστικής κοινωνίας πήρε μια μεταηθική και μαζική κοινωνία εντρυφουμένη από την ιδεολογία του απόλυτου σχετικισμού (μεταμοντέρνο). Η πρόρρηση πως τα προβλήματα που συντηρούσαν τις μέχρι τότε συγκρούσεις θα βρίσκανε τη λύση τους στην μαζική κοινωνία δεν βασιζόταν τόσο στην ιδέα πως αυτή ήταν ικανή για να τα εξομαλύνει, όσο στην πεποίθηση πως απλά θα έχαναν το όποιο νόημά τους και ως εκ τούτου θα εξαφανίζονταν από μαρασμό και μαζί τους και το ενδιαφέρον μας γι’ εκείνα. Έτσι έννοιες όπως Έθνος, Συντεχνία, Τάξη, Κοινωνία, Καταγωγή, Ιστορία παύουν πλέον να αποτελούν εγκόσμιες υποστασιοποιήσεις αλλά θεωρούνται κοινωνικές κατασκευές προερχόμενες είτε από «ψευδείς ιδεολογίες» ή, όπως στην περίπτωση Φουκώ, από σκαριφήματα της γλώσσας (των «Λόγων»).

Συνέχεια

Βιοτεχνολογία και επεξεργασία DNA, του Δημήτρη Θεοφιλάτου…


Η γενετική μηχανική μετεξελίσσεται σε εργαλείο για την ανάπτυξη της κερδοφορίας των πολυεθνικών της βιοτεχνολογίας και της βιοϊατρικής. Σκοπός των εργαζομένων και του λαού πρέπει να είναι τα αποτελέσματα της επιστήμης και της τεχνολογίας να κινούνται σύμφωνα με τις ανάγκες τους και να μην είναι εμπορεύσιμα.

Το 2007, ερευνητές  της διατροφικής εταιρείας  Danisco, στα πλαίσια της έρευνας που διεξήγαν ώστε να βρουν αποτελεσματικό τρόπο προστασίας της καλλιέργειας του γαλακτικού στρεπτόκοκκου (streptococcus thermofilus) – κύριο συστατικό του γιαουρτιού που παράγει η εταιρεία – από ιούς που επιτίθενται σε βακτήρια, βρέθηκαν μπροστά σε μια πολύ σημαντική ανακάλυψη. Απέδειξαν πειραματικά και για πρώτη φορά πώς στα βακτήρια υπάρχει μηχανισμός επίκτητης (ειδικής) ανοσίας με τον οποίο μπορούν να αναγνωρίζουν ιϊκό DNA που τους προσβάλει και να το αποικοδομούν.

Λίγα χρόνια αργότερα, το 2012, δύο ερευνητικές ομάδες στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ, εμβαθύνοντας στην κατανόηση της λειτουργίας του παραπάνω μηχανισμού, επιτυγχάνουν να τον «επαναπρογραμματίσουν» ώστε να κόβει οποιαδήποτε επιθυμητή περιοχή DNA χωρίς να περιορίζεται στα βακτήρια. Έτσι, εισάγουν την τεχνική γενετικής μηχανικής γνωστή ως CRISPR-Cas9, η οποία θεωρείται κορυφαίο επίτευγμα στον τομέα αυτό λόγω του ότι προσφέρει έναν άμεσο και αποτελεσματικό τρόπο παρέμβασης στο γενετικό υλικό οποιουδήποτε οργανισμού. Στην πραγματικότητα είναι ένα προγραμματισμένο ψαλίδι για το κόψιμο οποιουδήποτε τμήματος DNA (1).

Κάθε φορά που πραγματοποιείται ένα σημαντικό επίτευγμα στην έρευνα, οι προσδοκίες όλων είναι μεγάλες. Αλήθεια είναι πως οι δυνατότητες και οι προοπτικές που ανοίγονται για την ανθρωπότητα με την κατάκτηση της επιστημονικής γνώσης είναι τεράστιες. Αρκεί όμως αυτό; Πιο απλά, η κατάκτηση της γνώσης είναι από μόνης της απελευθερωτική για τους εργαζομένους και τον λαό;

Συνέχεια

Θυμός…


«(…) Έχεις 10.000 ανθρώπους και κατόρθωσες κάπως να βολέψεις 9.000 και σου μείνανε χίλιοι σε σκηνές (…) Προσπαθείς να κάνεις δέκα, θα καταφέρεις τα οχτώ, δυστυχώς…»

Αυτά είπε σε τηλεοπτικό παράθυρο ο υπεύθυνος συντονισμού για το προσφυγικό Γιώργος Κυρίτσης, με το ανάλογο θλιμμένο ύφος. Πώς να μη θυμώσεις, να μην εκραγείς ακούγοντάς τον; Προσπάθησαν οι καημένοι «κάπως να βολέψουν» τους ανθρώπους που κινδύνευαν να πεθάνουν από το κρύο αλλά δεν το κατάφεραν πλήρως, «δυστυχώς». Και τώρα, τί υποτίθεται ότι πρέπει να κάνουμε εμείς, κύριε Κυρίτση; Να δείξουμε κατανόηση; Να κουνήσουμε το κεφάλι με συγκατάβαση; Να νιώσουμε ικανοποιημένοι που «βολέψατε» έστω τους περισσότερους; Να συγκινηθούμε μήπως;

Λέσβος, Μόρια, 2017: Άνθρωποι που περιμένουν να βολευτούν… κάπως… δυστυχώς…

Ε, όχι, κύριε Κυρίτση! Δεν νιώθουμε ούτε κατανόηση ούτε ικανοποίηση ούτε συγκίνηση. Αηδία νιώθουμε. Οι άνθρωποι, κύριε Κυρίτση, δεν είναι πραμάτεια. Δεν βολεύονται -και, μάλιστα, «κάπως»- στο πατάρι, στο κάτω ράφι ή στην αποθήκη. Εδώ, μωρέ, δεν βολεύονται τα δέντρα με λιγώτερο ουρανό και θα βολευτούν οι άνθρωποι με δυο κουβέρτες στο χιόνι;

Χώνεψέ το, κύριε Κυρίτση: δεν είναι κατόρθωμα «κάπως να βολέψεις» εννιά στους δέκα χιλιάδες. Είναι σκέτη αποτυχία. Καραμπινάτη αποτυχία. Και, μάλιστα, ολότελα ασυγχώρητη γιατί αυτή την κακοκαιρία την περιμέναμε από καιρό. Εις τι ακριβώς συνίσταται αυτό το «κατόρθωμα»; Ποιός τσομπάνος με δέκα χιλιάδες πρόβατα θα αισθανόταν ευχαριστημένος αν έχανε όχι χίλια αλλά δέκα ζωντανά επειδή δεν μπόρεσε να τα προφυλάξει από το κρύο; Κι εδώ δεν μιλάμε για πρόβατα, κύριε Κυρίτση. Μιλάμε για ανθρώπους.

Αν έχεις αντίρρηση κι επιμένεις να ρωτάς τι άλλο θα μπορούσες να κάνεις, να στο πω ευθέως: να κόψεις τον σβέρκο σου! Κι εσύ κι ο κύριος Μουζάλας. Έπρεπε να είχατε κόψει και τον σβέρκο σας και τον λαιμό σας να βρείτε λύση. Σε διαβεβαιώνω ότι λύσεις υπάρχουν αλλά το «αριστερό» σας μυαλό αδυνατεί να τις συλλάβει.

Συνέχεια

Ο νεοφιλελές βρυκόλακας θέλει αίμα, απειλεί μια ολόκληρη γειτονιά…


Γράφει ο mitsos175.

«Εγώ θα καθαρίσω τα Εξάρχεια. Σήμερα η ΕΛΑΣ δεν έχει αυτή την εντολή». Αυτά είπε ο Κούλης σε λιβάνισμα από ιδιωτικό κανάλι με την αφορμή τη συμπλήρωση ενός χρόνου από τότε που έγινε ιδιοκτήτης της γαλάζιας στάνης.

Μπράβο Κούλη μου, να τα καθαρίσεις. Κουβά πήρες; Σφουγγαρίστρα; Απορρυπαντικό μην ξεχάσεις. Να πως γίνεται οικονομία: Αντί για συνεργείο καθαρισμού, θα πάει ο ίδιος. Επιτέλους κατάλαβε, ότι πληρώνεται πάρα πολλά, ενώ δεν κάνει τίποτα, που να αξίζει έστω και το βασικό μισθό. Θα καθαρίσει τα Εξάρχεια.

Τώρα θα μου πείτε, υπάρχουν μερικά προβλήματα: Τα Εξάρχεια είναι ολόκληρη περιοχή, μόνος του τι να προλάβει; Από ότι είπε, θα βάλει τους μπάτσους να καθαρίσουν. Αχ πάλι μπράβο, όχι μόνο να δέρνουν, να κάνουν και κάτι χρήσιμο. Τζάμια πλένουν; Με εφημερίδες να τα σκουπίσουν. Από αυτές που τον στηρίζουν, να πιάσει τόπο το χαρτί.

Ναι ξέρω, Μητσοτάκης και καθαριότητα δεν πάνε μαζί. Πιο βρώμικοι δεν υπάρχουν, αλλά μπορεί να αλλάξει ο άνθρωπος. Κι εδώ είπαμε τη λέξη κλειδί: Άνθρωπος. Ο Κούλης όμως τη λέξη αυτή δεν την ξέρει. Σιγά μην αλλάξει.

Ο νεοφιλελές βρικόλακας θέλει αίμα, απειλεί μια ολόκληρη γειτονία. Αλήθεια, τι είδους «καθαρισμό» θα κάνει η ΕΛΑΣ υπό τις εντολές του; Κάτι σαν «εθνοκάθαρση»; Δεν μας είπε ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ τι ακριβώς σκέφτεται το διεστραμμένο του μυαλό. Θα κάνει γκέτο; Θα βάλει κι άλλους φράχτες; Θα πέφτουν χημικά μέσα στα σπίτια; Θα μπαίνουν οι μπάτσοι όποτε θέλουν, όπου γουστάρουν, όπως επί Παπαδόπουλου;

Το έχουν ξανακάνει. Μητσοτάκης και Δημοκρατία δεν πάνε ποτέ μαζί. Το σόι έχει αλλεργία στ’ ανθρώπινα δικαιώματα. Νόμιζα ότι περιοχές δεν μπορούν να κατηγορηθούν για κανενός είδους αδίκημα, αφού σ’ αυτές μένουν πάρα πολλοί έντιμοι άνθρωποι, αλλά ο ρατσιστής νεοφιλελές το είπε και αυτό! Δηλαδή, «Που θα βρεις τρομοκράτη; Στα Εξάρχεια!» Κι αντί για ψυχιατρείο, τον έχουν αρχηγό!

Αλλά τι να πει; Να πει ότι θα απολύσει όλους τους προηγούμενους υπαλλήλους που έβαλαν ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ (του Καραμανλή και του Σαμαρά) για να διορίσει τα βαφτιστήρια του πατέρα του; Να πει ότι θέλει κι άλλες περικοπές μισθών και συντάξεων; Αυτά είναι τα «έξοδα του κράτους», που σκοπεύει να περιορίσει. Να αναφέρει ότι θα χαρίσει στους πλούσιους καναλάρχες και λοιπά παράσιτα, τα «φιλέτα» αφού απαξιώσει το Δημόσιο; Να αποκαλύψει ότι θα κάνει νέο, τρις χειρότερο μνημόνιο από του Τσίπρα; Τι άλλο μπορεί να μας πει, εκτός από τη χιλιοειπωμένη κουταμάρα περί τρομοκρατίας;

Να του θυμίσω τέλος πως για το ΠΑΣΟΚ ο μπαμπάς του είπε υπονοήσει ότι ο Ανδρέας ο Παπανδρέου «ήταν πίσω από τη 17 Νοέμβρη»! Και τελικά η οργάνωση εξαρθρώθηκε επί ΠΑΣΟΚ. Διότι ο νυν Επίτιμος, όταν ήταν πρωθυπουργός, είχε ακριβώς το ίδιο σκεπτικό κι έτσι έπιανε στην τύχη άσχετους με την τρομοκρατία, για να αποπροσανατολίσει και να τρομοκρατήσει ο ίδιος! Τώρα ο (υ)ιός πρέπει κάπου να διαφέρει από τον Τσίπρα έτσι αυτό το «κάπου» είναι η επίσημη αντιπροσωπία του φασισμού.

Μεγαλύτερος τρομοκράτης από τη φτώχεια και την πείνα δεν υπάρχει. Ο Κούλης μαζί με τα υπόλοιπα καθάρματα, που ψήφισαν τη λεηλασία μας, είναι πίσω της, οργανωτής και νοσηρός εγκέφαλος.


Aπό:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/01/blog-post_75.html

Κωστής Παπαγιώργης: «Όταν πασχίζει κανείς να εκφραστεί, το μέγιστο εμπόδιο είναι η παιδεία του.» …


ΟΤΑΝ ΠΑΣΧΙΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΕΚΦΡΑΣΤΕΙ, το μέγιστο εμπόδιο είναι η παιδεία του. Όσα του μάθανε. Όχι τόσο επειδή η προσωπική έφεση μπορεί να αντιβαίνει στα καθεστώτα διδάγματα, αλλά κυρίως επειδή η συστηματική μόρφωση καταδικάζει τις περισσότερες φορές σε ατροφία και σκολίωση αυτήν ακριβώς την ενδιάθετη τάση.

Η παιδεία που επιδαψιλεύεται αφειδώλευτα δημιουργεί κάτι τερατώδες: άτομα με συγκρότηση, αλλά χωρίς κλίση, μήτρες που πάσχουν απλώς από ανεμογκάστρι. Αλλά χωρίς την κλίση και την αληθινή «σύλληψη», τη φλέβα με άλλα λόγια, καμιά δουλειά δεν γίνεται στην εντέλεια. Χρειάζεται κανείς τύχη, τύχη και ατυχία μαζί, για να μπορεί να ζει το θέμα του και όχι να το αναπτύσσει καθ’ υπαγόρευση, να γράφει από δική του ορμέφυτη ανάγκη και όχι από φιλολογικό κούρδισμα – επειδή, τζάνεμ, το πολύ διάβασμα φέρνει και το πολύ γράψιμο-. πράγματα όλα αυτά που ευτυχώς δε διδάσκονται και ούτε ήταν ποτέ δυνατό να διδαχθούν και να μεταδοθούν.

Η καθεστηκυία εκπαίδευση, που σε αρπάζει από το βυζί της μάνας σου και εξ απαλών ονύχων σε υποτάσσει στη μούλα της δεοντολογίας της, κατορθώνει τελικά το αντίθετο του επιδιωκομένου. Αντί να αβγατίσει αυτό που είσαι, να επεκτείνει το σπιτικό σου, σε ξεσπιτώνει και σε βγάζει στους δρόμους ζήτουλα στις ξένες πόρτες. Όσο κι αν προσπαθεί, ο σπουδασμένος δεν μπορεί να σβήσει την εντύπωση ότι τα ’χει λίγο χαμένα, ότι δουλεύει σε ξένο νοικοκυριό, ότι είναι τέλος πάντων λιγάκι «πουλημένος». Υπάρχει ένα πανεπιστημιακό Εγώ, αληθινό λίνο ψυχασθενειών, που εξαγοράζεται με πολύχρονα βάσανα (γιατί τα βιβλία αντιστέκονται – δε χαρίζονται σε κανέναν) και γκρεμίζεται πάλι με κοπιαστικές προσπάθειες.

Κωστής Παπαγιώργης, Κόκκινη Αλεπού

Κωστής Παπαγιώργης, Κόκκινη Αλεπού

Όσο για την καταστροφή, τη μεταστροφή για να ακριβολογούμε, δεν αφορά τόσο τις γνώσεις μας, που βρέξει χιονίσει διατηρούν το κύρος τους, αλλά τον καταπονημένο δέκτη ο οποίος, παιδί της γονυκλισίας μέσα στη κεχηνώσα παθητικότητά του, κάνει χρόνια για να βγει (αν ποτέ αξιωθεί) την όρθια στάση, τη δική του ξεχασμένη και αδικημένη φωνή και συνακόλουθα την τόλμη να περιγελάσει το κονκλάβιο, να φτύσει επιτέλους και μια φορά στο πλούσιο πιάτο που του προσφέρουν, να αποφανθεί δηλαδή όχι για το ένδοξο και τρισένδοξο αέρα που καβούρδισε επί δεκαετίες μέσα στις βιβλιοθήκες, όχι για τις δάνειες έγνοιες που του μεταμόσχευσαν με το στανιό για να τον μασκαρέψουν σε θλιβερό Doctus cum libro, αλλά απλούστατα – και το απλό είναι περίπλοκο- για το φτωχό του σαρκίο, το μόν αληθινά δικό του πράγμα.

Συνέχεια