De Profundis…


depro2

Καμιά καρδιά ανθρώπινη δε γλυτώνει απ’ τα φυσικά φαινόμενα. Κι υπάρχουν καρδούλες που λαχταρούν από αιώνες τον εμπρησμό και αγαλλιάζουν με την ξαφνική ικανοποίηση της αμνημόνευτης δίψας τους για εκπύρωση.

Αυτός ο κόσμος, δαμασμένος αλλά και εχθρικός όπως είναι, υποχρεώνει τη συναγωγή των ανθρώπινων σχέσεων σε αυτοοργάνωση εναντίον του.

Όταν τα γραπτά μας δεν είναι αλοιφές για υπαρξιακές πληγές και γρίνιες, αλλά ερωτικές επιστολές, σκορπισμένες γύρω απ’ τις αιχμές του σεξουαλικού ενστίκτου, τότε η ποιότητα αυτής της συναλλαγής υπονομεύει την τάξη του κόσμου.

Αν δεν οδηγούμαστε κάθε στιγμή στην πυρά μ’ αυτά που γράφουμε καλύτερα να σταματήσουμε να γράφουμε.

Αν δεν προσεγγίζουμε την αψηλάφητη γραμμή της ερωτικής συγκίνησης τότε δεν μας θέλει κανένας έρωτας και καμιά σπάταλη ύπαρξη που ζητά ανταπόκριση. Που ζητά έναν πύρινο λόγο, καυλωτικό μες στην ιερότητά του. Μες στα ζωντανά και παραβιασμένα σωθικά.

Εκεί που αγωνιωδώς προσπαθούμε να αποστρέψουμε μια στιγμή το βλέμμα απ’ τον έρωτά μας για να γευτούμε τον ήχο του. Το γδούπο του ερωτικού εμβόλου και τον μακρύ λυρικό μονόλογο της μηχανικής των σωμάτων.

Η ποίηση γίνεται ένα απέραντο θέατρο των κορμιών που χρειάζονται το λόγο ως εργαλείο για να γαμηθούν σωστά.

Και τα θηλυκά και τα αρσενικά έχουμε το σημείο διέγερσης στο ακουστικό νεύρο. Όλη μας η φυσιολογία εξαρτάται απ’ το πνεύμα που γίνεται χέρι για τα χάδια και δάχτυλα που διαβρώνουν το πνεύμα εισβάλοντας στις σχισμές του κορμιού.

Εκεί που η φύση φρόντισε να φτάσουν οι απολήξεις των ακουστικών νεύρων. Εκεί που η ερωτική πράξη είναι αποτέλεσμα κάθε λόγου και κάθε ποιήματος, που είναι λόγος και ποίημα και όχι πίτουρα για οικόσιτες καρακάξες.

Αν ο λόγος δεν σε ερεθίζει είναι λόγο βλαμμένος και λόγος μαγαρισμένος απ’ το ναρκισσισμό του γραφιά. Αν όμως ο λόγος σε ερεθίζει τότε σε οδηγεί σε ακατονόμαστε πράξεις.

Σε οδηγεί εκεί, στο λίχνισμα της διέγερσης και στον μελωδικό αναβρασμό της σάρκας που ανακινεί τη λεπιασμένη λάσπη της συνήθειας.

Τίποτε δεν μένει όπως το βρήκα. Τίποτε δεν αφήνω όπως το βρήκα.

Στα χέρια μου φυτρώνουν κρατήρες κορμιών που έχουν στα χείλη τους τη λάβα απ’ τις πνευματικές μου προστυχιές. Που έχουν τον οργίλο σπασμό του ζώου μες στον θηριώδη ερωτικό αδένα του κόσμου. Τους στεναγμούς και τα άλμπουμ φωτογραφιών. Τα κόλλυβα και τα πιεσόμετρα και τους απάνθρωπους πυρετούς.

Και βροντοφωνάζω στα καθάρματα, πως, μέχρι να πεθάνω θα ζω. Θα ζω εν υγεία και ηδονή και όχι στο κελάρι του κλαυθμού μου για να με λυπούνται πετώντας μου κέρματα αποδοχής στην ταμειακή μηχανή αυτολύπησης που έστησα με δανεικά.

Πριν πω το αντίο και θρονιαστώ στις βασιλικές βλεφαρίδες της αιωνιότητας και πριν γίνω απειροελάχιστη στάχτη που θα θρέψει τους μολυντικούς σπόρους, αφήνω να φυτρώσουν πάνω στο δέρμα μου οι εκρηκτικοί έρωτες. Αυτοί οι έρωτες που τους κερδίζει η ζωή μου εις βάρους του ύπνου μου.

«Γυναίκα δεν γεννιέσαι, γίνεσαι». Για τη Σκέψη της Σιμόν ντε Μποβουάρ…


Της Ισμήνης Μαθιουδάκη

«Δύο ξεχωριστά όντα, που βρίσκονται σε εντελώς διαφορετικές καταστάσεις, και είναι πρόσωπο με πρόσωπο με την ελευθερία αλλά ψάχνουν αιτιολόγηση για την ύπαρξή τους ο ένας μέσω του άλλου, θα ζουν πάντα μία περιπέτεια γεμάτη κίνδυνο και υπόσχεση» 

(Το Δεύτερο Φύλο)

Η Σιμόν ντε Μποβουάρ γεννήθηκε στο Παρίσι στις  9 Ιανουαρίου του 1908 όπου και πέθανε στην ηλικία των 78 ετών στις 14 Απριλίου του 1986. Αποτελεί μία από τις εξέχουσες θεωρητικούς του Γαλλικού υπαρξισμού μαζί με τον Ζαν-Πωλ Σάρτρ, τον Αλμπερ Καμύ και τον Μορίς-Μερλό Ποντύ.

Το ενδιαφέρον της Μποβουάρ γύρω από τη φιλοσοφία ξεκίνησε από πολύ νεαρή ηλικία. Πραγματοποίησε σπουδές στα Λατινικά, τη λογοτεχνία, τα μαθηματικά και τελικά στη φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης, και στα 21 της έγινε η νεότερη καθηγήτρια φιλοσοφίας της εποχής της. Το συγγραφικό της έργο είναι ευρύ και περιλαμβάνει φιλοσοφικά δοκίμια, μυθιστορήματα, θεατρικά έργα, απομνημονεύματα, ταξιδιωτικά ημερολόγια και άρθρα εφημερίδων που συνέταξε ως εκδότης στη Γαλλική εφημερίδα Le temps moderns.

Από τη φιλοσοφία στη λογοτεχνία και πάλι πίσω

Το πέρασμα της Μποβουάρ στη λογοτεχνία αποτελεί μία εξερεύνηση των ορίων της ηθικής και φιλοσοφικής ιδεολογικής της σκέψης, της δική της ματιάς στην οικειότητα και τις δυσκολίες αλληλεπίδρασης μεταξύ των ανθρώπων. Αυτή η εργαλειακή χρήση της λογοτεχνίας με στόχο περαιτέρω φιλοσοφικές προεκτάσεις σε πολιτικά και ηθικά ερωτήματα αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό της δουλειάς της. Λογοτεχνικά έργα όπως «Οι Μανδαρίνοι» και άλλα, αυτοβιογραφικά, όπως «Οι αναμνήσεις μιας καθώς πρέπει κόρης» αποτελούν συνέχεια των φιλοσοφικών της αναζητήσεων, όπως εκφράζονται στα έργα «Για μία ηθική της αμφισβήτησης» και «Το Δεύτερο φύλο», τα οποία στη πραγματικότητα επανατοποθετούν εντός της κοινωνικής σφαίρας και της καθημερινής ζωής τη φιλοσοφία της Μποβουάρ και τη «προσγειώνουν» μέσω μιας λογοτεχνικής έκφρασης της πεζής πραγματικότητας. Το τρίπτυχο της ελευθερίας του ατόμου, της ευθύνης των επιλογών που το καθορίζουν καθώς και της αμφισβήτησης, διέπει το σύνολο της σκέψης της. Έτσι, η Μποβουάρ ανήκει σε μία κατηγορία θεωρητικών όπου χωρίς να επιδιώξει τη θέση της στην ιστορία ως φιλόσοφος, η θέση της αυτή κερδήθηκε ενάντια στο λόγο της. Η ίδια αυτοπροσδιοριζόταν περισσότερο ως η «μαία» της υπαρξιακής ηθικής του Σάρτρ παρά ως μία αυτόνομη στοχάστρια.

Συνέχεια

Που πάει η Ευρώπη του 21ου αιώνα; …


Γράφει ο Κώστας Λάμπος

Η μεγάλη ευρωπαϊκή κρίση που ξέσπασε το 2008, εξαιτίας της απόκλισης μεταξύ των οικονομιών του Ευρωπαϊκού Βορά και αυτών του Ευρωπαϊκού Νότου με κατάληξη την Ελληνική κρίση, την ραγδαία άνοδο του νεοφασισμού και την έξοδο της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αποκάλυψε την έλλειψη στατικότητας στο ευρωενωσιακό οικοδόμημα, προφανώς επειδή αυτό σχεδιάστηκε ως γερμανογαλλικός ζωτικός χώρος και όχι ως κοινή πατρίδα όλων των λαών της Ευρωπαϊκής Ηπείρου. Γεγονός που επιτρέπει την ανάπτυξη εθνικιστικών ψευδαισθήσεων και φυγόκεντρων δυνάμεων που εμποδίζουν την εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης προς την κατεύθυνση των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης και διευκολύνουν την διάλυση της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την επιστροφή στον νοσηρό εθνικισμό του 19ου και του πρώτου μισού του 20 αιώνα, πράγμα που θα εξυπηρετούσε ιδιαίτερα την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου και την παγκόσμια ηγεμονία του αμερικανισμού.

Μπροστά στην εκδοχή της διάλυσης της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την μετατροπή της Ευρώπης σε ενδοχώρα της αμερικανικής αυτοκρατορίας πολλοί διερωτώνται για το πού πάει η Ευρώπη και ποιο θα είναι το μέλλον της Ευρώπης και του πλανήτη. Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί που διαμορφώθηκαν στα πλαίσια της ΕΕ και υπό την πίεση των λαών των χωρών-μελών της, αποδείχτηκαν, παρά τον καπιταλιστικό χαρακτήρα τους, σοβαρό εμπόδιο τόσο για την παγκοσμιοποίηση, όσο και για την αμερικανική και για την νεογερμανική ηγεμονία Πολλές απόψεις ακούγονται και οι προτάσεις που διατυπώνονται εκφράζουν συνήθως το όραμα μερίδων του κεφαλαίου για την Ευρώπη  και όχι το όραμα των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, των λαών της Ευρώπης:

·                   Οι πιο αντιδραστικοί προτείνουν τη διάλυση της ΕΖ και της ΕΕ και την επιστροφή στα εθνικά κράτη, παραγνωρίζοντας ότι τα εθνικά κράτη είναι φαινόμενο σύμφυτο με την εμφάνιση και την ακμή του καπιταλισμού και όχι με την παρακμή του.

Συνέχεια

Ιστορίες χρηματιστηρίου 1999…


Κάπου διάβαζα τις προάλλες ότι εντός των ημερών και λίγο πριν την οριστική παραγραφή της υπόθεσης, αρχίζει η νέα δίκη των κατηγορουμένων για το σκάνδαλο «Χρηματιστήριο-1999». Πρόκειται για τους 36 που αθωώθηκαν το 2013 αλλά θα ξανακαθήσουν στο εδώλιο, μετά την αναίρεση που άσκησε κατά της αθωωτικής απόφασης ο αντιεισαγγελέας τού Αρείου Πάγου Χαράλαμπος Βουρλιώτης.

Ο φίλος είναι γιατρός. Τον συνάντησα πρωί-πρωί, τυχαία, στον δρόμο. Μόλις με είδε, πλησίασε κάνοντας τον σταυρό του. «Γιατί σ’ έπιασαν τα θρησκευτικά σου, ρε Γιώργη;» ρώτησα. Με κοίταξε σαν χαμένος. «Τώρα που έβγαινα από την πολυκατοικία, άκουσα ψιθύρους από την σκάλα που πάει στο υπόγειο. Πάω να δω τι συμβαίνει και βλέπω την κυρα-Κούλα την καθαρίστρια να μιλάει στο κινητό για κάτι μετοχές που ήθελε να αγοράσει επειδή έμαθε ότι θα ανέβαιναν». Έκανε πάλι τον σταυρό του σηκώνοντας το βλέμμα στον ουρανό. «Μέχρι και η κυρα-Κούλα έχει πληροφορίες, ρε συ. Εμείς τι διάβολο κάνουμε;», συμπλήρωσε με απόγνωση.

Η ιστορία αυτής της δίκης αρχίζει από το 2000. Τότε, ο εισαγγελέας Δημήτρης Ασπρογέρακας άσκησε τις πρώτες διώξεις μετά από έρευνα η οποία αποκάλυψε ευρεία χειραγώγηση μετοχών. Οι ανακρίσεις ανατέθηκαν κατ’ αρχάς στην διαβόητη ανακρίτρια Κωνσταντίνα Μπουρμπούλια, μέχρι που αυτή κατηγορήθηκε για κατάχρηση εξουσίας, δωροληψία και ξέπλυμα βρόμικου χρήματος κατά τους χειρισμούς της σε υπόθεση που αφορούσε τις μετοχές τής «Σιγάλας». Τελικά, ύστερα από διεξοδικό έλεγχο του αντεισαγγελέα Γιώργου Κολιοκώστα, η Μπουρμπούλια καταδικάστηκε σε δωδεκαετή κάθειρξη, έμεινε στις φυλακές για εφτά χρόνια και αποφυλακίστηκε το 2012.

Συνέχεια

ΦΤΩΧΕΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΦΘΟΝΙΑ…


Αποτέλεσμα εικόνας για ΦΤΩΧΕΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΦΘΟΝΙΑ

Ζώντας σε  μια εποχή υπαρκτής αφθονίας, αφού η αναπτυγμένη τεχνολογία έχει δημιουργήσει τα μέσα για την ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών όλων των ανθρώπων, δεν έχουν σταματήσει οι ευχές και συμβουλές για υπομονή και ανοχή των δεινών, της σκληρότητας, του παραλογισμού και της αδικίας του καπιταλιστικού συστήματος,  γιατί δήθεν η αποτελεσματική λειτουργία του συνεπάγεται όλα αυτά, αλλά επίσης κι ένα τεράστιο δυναμικό παραγωγής που είναι προσιτό σ’ όποιον έχει τις ικανότητες. Κι εξάλλου μέσα σ’  αυτό το σύστημα πάντα δίνονται ευκαιρίες για ανακούφιση από τα δεινά και βοήθεια για εξασφάλιση της επιβίωσης.

Αυτή η αντίληψη αντανακλάται και στα εορταστικά μηνύματα των πολιτικών μας εκπροσώπων αυτές τις μέρες. Το κυβερνητικό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, μεταξύ άλλων χαρακτηρίζει τιτάνιο το έργο   της κοινωνικής και οικονομικής ανασυγκρότησης, θέτοντας στο επίκεντρο τις αγωνίες και τις ανάγκες των εργαζομένων και βεβαιώνει ότι έγιναν ορατά τα πρώτα θετικά αποτελέσματα μεταξύ των άλλων στην προστασία των αδυνάτων και στην ανασυγκρότηση του δημοσίου τομέα και ιδίως του κοινωνικού κράτους. Ο πρωθυπουργός διαβεβαιώνει πως για τους συμπολίτες που δεν μπορούν να γιορτάσουν όπως οι υπόλοιποι πρωτίστως «γι αυτούς δίνουμε τη μάχη για να βγει η χώρα από τον ασφυκτικό κλοιό των μνημονίων και της επιτροπείας», ενώ ο πρόεδρος της Δημοκρατίας  εύχεται ευαισθητοποίηση των εταίρων ώστε να αλλάξει η εφαρμοζόμενη και εν πολλοίς αδιέξοδη συγκεκριμένη πολιτική λιτότητας». Και σε εφαρμογή όλων αυτών των ευχών και υποσχέσεων για ανακούφιση των ασθενεστέρων ο υπουργός  Σπίρτζης έχει  δώσει  εντολή να παραμείνουν ανοιχτοί σταθμοί του Μετρό για τη φιλοξενία των αστέγων που θα θελήσουν να προστατευτούν από το δριμύ ψύχος, ενώ η Περιφέρεια Αττικής θα συνδράμει προσφέροντας διάφορα είδη πρώτης ανάγκης (σλίπινγκ μπανγκ, γάντια, παπούτσια, ξηρούς καρπούς κ.ά.)

Συνέχεια

Μαύρο χιόνι για της γης τους θλιμμένους Από τη Μόρια έως την Πανόρμου…


15941165_10154202137795814_7953593236949530853_n

Η κατάσταση των προσφύγων και των μεταναστών που βρίσκονται εγκλωβισμένοι στο «στρατόπεδο συγκέντρωσης», στη Μόρια της Λέσβου, γίνεται όλο και χειρότερη. Στοιβαγμένοι άνθρωποι μέσα σε σκηνές που καλύπτονται από την παγωνιά και το χιόνι, χωρίς θέρμανση, χωρίς κατάλληλο ρουχισμό, οδηγούνται και στη φυσική εξόντωσή τους, όπως καταδεικνύουν τα ρεπορτάζ, όσο αυτά επιτρέπονται, όπως καταγγέλλουν πολιτικές οργανώσεις και συλλογικότητες που γίνονται μάρτυρες της κατάστασης, κ.ά.. Την ίδια ώρα, ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, Γιάννης Μουζάλας, δηλώνει πως: «Κανένας πρόσφυγας και μετανάστης δεν είναι πλέον στο κρύο, ολοκληρώσαμε επιτυχώς τις διαδικασίες για το ξεχειμώνιασμα».

15965172_10154202136925814_5793970633755452128_n

Μόρια, φωτό: Γιατροί του Κόσμου

«Παρά τους ισχυρισμούς της ελληνικής κυβέρνησης ότι τα σχετικά μέτρα έχουν ολοκληρωθεί με επιτυχία, η προετοιμασία για τον χειμώνα για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες που είναι εγκλωβισμένοι στα ελληνικά νησιά έχει αποτύχει» δηλώνουν οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα σε χθεσινό δημοσίευμά τους. «Είμαστε εξοργισμένοι καθώς βλέπουμε, παρά τις υποσχέσεις των ελληνικών αρχών, σήμερα στη Λέσβο και τη Σάμο τους πρόσφυγες και τους μετανάστες να είναι αβοήθητοι στο κρύο. Ζουν εκτεθειμένοι στο χιόνι και την παγωμένη βροχή, συχνά χωρίς πρόσβαση σε ζεστό νερό, σχεδόν χωρίς καθόλου θέρμανση και σε αφόρητες θερμοκρασίες υπό το μηδέν» λέει ο Επικεφαλής της Αποστολής των Γιατρών Χωρίς Σύνορα Clément Perrin.

Άραγε πρόκειται για παροιμιώδη πολιτική ανικανότητα ή για συνειδητή πολιτική επιλογή;

Και ο Δήμαρχος της Λέσβου; Και η Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου: Γιατί δεν έχουν ανοίξει ζεστούς χώρους για τους ανθρώπους που κοιμούνται μέσα στο χιόνι;

Και οι Μητροπολίτες, οι παππάδες, οι μοναχοί; Γιατί δεν άνοιξαν τις εκκλησίες και τα μοναστήρια, για να μην πεθάνουν από το κρύο τόσοι άνθρωποι;

Και οι ξενοδόχοι γιατί δεν ανοίγουνε τα άδεια ξενοδοχεία τους για να φιλοξενήσουν τους παγωμένους πρόσφυγες και μετανάστες;

%cf%87%ce%b9%ce%bf%ce%bd%ce%b9%ce%b1-%ce%bb%ce%b5%cf%83%ce%b2%ce%bf%cf%83-%ce%bc%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%b1-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%cf%86%cf%85%ce%b3%ce%b5%cf%83-%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%bd%ce%b1

Αλλά το χιόνι δεν είναι μαύρο μόνο για τους καθόλα κυνηγημένους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Είναι μαύρο και για όλους τους εγκαταλελειμμένους από την κοινωνία, για όλους τους φτωχούς, τους αδύναμους, τους άστεγους των πόλεων. Στους παγωμένους καταυλισμούς των προσφύγων, στα σλίπιν μπανγκ των δρόμων, στα μαγκάλια των φτωχόσπιτων, στα φθηνά θερμαντικά σώματα των νοικοκυριών…

Συνέχεια

sotosblog

«Ο άνθρωπος που δεν είναι ικανός να αντλεί διαρκώς από μέσα του νέους πόθους, μαζί κι έναν καινούργιο εαυτό, να γυρίζει ως επιβεβαίωση την πλάτη στο παρωχημένο και σαπισμένο, αυτός δεν είναι άνθρωπος: είναι ένας μπουρζουάς, ένας φαρμακοτρίφτης, ένας ουτιδανός.» Αμεντέο Μοντιλιάνι (http://www.modigliani-foundation.org)

XYZ Contagion

Ο κόσμος σε 360 μοίρες. Στιγμές και όψεις της ελληνικής (και όχι μόνο) δημόσιας πραγματικότητας από ένα ιστολόγιο που αγαπάει την έρευνα. Επειδή η αλήθεια είναι μεταδοτική.

ECONOMIC THEORIES

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Ερανιστής

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Τα κουρέλια τραγουδάμε ... ακόμα

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Λαϊκή Εξουσία

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ΜΕΤΩΠΟ ΟΧΙ

Μέτωπο ενάντια στη διαφθορά, για την ουσιαστική αλλαγή του πολιτικού και πολιτιστικού σκηνικού

toufekiastoskotadi

Δημοκρατία για την Ελλάδα

Delving into History ® _ Periklis Deligiannis

Περικλής Δεληγιάννης - Ιστορικές Αναδιφήσεις®

Ανθολόγιον Sapere aude!

Sapere aude! - Τόλμα να γνωρίζεις

Poetry of gems

Poetry & Mythology

JUNGLE-Report

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Leonidas Vatikiotis

Λεωνίδας Βατικιώτης

Yanis Varoufakis

thoughts for the post-2008 world

Χειμωνιάτικη Λιακάδα

Σκέψεις, απόψεις, προβληματισμοί και συναισθήματα. Στοχασμοί που ρίχτηκαν στο διαδίκτυο σαν μπουκάλια στο πέλαγος …

Δίκτυο Μικρασιάτης | Asia Minor Greeks Network

Νέα και Ειδήσεις του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας, της Κωνσταντινούπολης από την Ελλάδα και την Ομογένεια

VoxEU.org: Recent Articles

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Home

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

In Defence of Marxism

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

LaRouche's Latest

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Monthly Review

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Robert Skidelsky's Website

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

αἰέν ἀριστεύειν

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις

sibilla - σίβυλλα

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

eparistera

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ΚΙΜΠΙ

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Καρτέσιος

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Old Boy

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

CYNICAL

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ὑπόγεια τάξις

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Cogito ergo sum

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Techie Chan

(λευτεριά στα playmobil)

Αντικλείδι

Επιλεγμένα άρθρα για πολιτική, οικονομία, κοινωνία, οικογένεια, πολιτισμό, ψυχολογία. Ποιοτικές φωτογραφίες και βίντεο .

Αρέσει σε %d bloggers: