Όταν οι γκαστρωμένοι καιροί οδηγούνται στην έκτρωση…


an2_0011

Όταν η βεβήλωση χάνει την τερατόμορφη ιερότητά της και γίνεται φάρμακο για την ανία των γερασμένων παιδιών, φαίνεται πως, η λογοτεχνία ανασηκώνεται για το τελευταίο της τούρλωμα.

Η ποιότητα της λογοτεχνίας που φτάνει στ’ αυτιά και τα μάτια μας απ’ τις κυνηγητικές σάλπιγγες των ευρωπαίων εκδοτών, κακοχωνεύεται απ’ τους εγχώριους μεγαλοπρεπείς Αγιατολάχ της εσπερίας.

Φαίνεται πως γράφουμε πολύ αλλά δεν εξάγουμε τίποτε. Και φαίνεται πως η ξενομανία των αθηναίων επαρχιωτών έχει ένα ατσαλένιο περίβλημα πάνω απ’ την ανυποχώρητη και γλοιώδη εμμονή της.

Τα μηρυκαστικά των εφημερίδων και οι θεματοφύλακες της λογοτεχνικής επετηρίδας όχι μόνο έχασαν κάθε δριμύτητα αλλά γυρίζουν αναιδέστατα τις μαλακές εύτρωτες κοιλιές τους στον αναγνώστη.

Η γλώσσα τού ανθρώπου χωρίς ιδιότητες γυρίζει στη φυλακή που έχτισαν γι’ αυτόν οι ειδικοί και οι επαΐοντες. Κι εκεί συστρέφεται σαν κολοβωμένο φίδι.

Ο πόνος των ανθρώπων και των πραγμάτων δεν φανερώνεται στον καθρέφτη ούτε με τη βαθύτερη εκπνοή.

Οι μεγαλοεκδότες και οι μεγαλοτσολιάδες της διανόησης φρόντισαν να ομογενοποιήσουν τις φωνές και να φτιάξουν γραφιάδες που μοιάζουν με πέστροφες ενυδρείου.

Τα τινάγματα και οι συστροφές τους είναι πίσω απ’ το κρύσταλλο. Η νομιμότητα της εξόδου απ’ το ενυδρείο απαιτεί ένα κρυμμένο αγκίστρι στα σαγόνια.

Η αποτίμηση κάθε βέβηλου σπασμού και κάθε αχαρτογράφητης απόκλισης επαφίεται στα συνεργεία των εκδοτών και των ακαδημαϊκών εμπόρων.

Τις κινεζούλες της αριστοκρατίας τις φυλάκιζαν σε σιδερένια παπούτσια. Η στρέβλωση των οστών τους ήταν το αντίτιμο της καθεστώσας αισθητικής και ιδεολογίας.

Δημιουργική γραφή και σεμινάρια. Απόψεις που οι νευρικοί σκαντζόχοιροι εναποθέτουν πάνω στις μικροαστικές χίμαιρες. Συνεντεύξεις, αρθράκια και κωδωνοκρουσίες ως πλεόνασμα διανοητικής σκόνης πάνω στο σαλεμένο βίο του ανταγωνισμού.

Το ιδεολογικό φόντο μιας χιονοστιβάδας που φαίνεται πως δεν διαθέτει κουδουνάκια κινδύνου.

Ο κομφορμισμός των καλών παιδιών του συστήματος-που προσαρμόζονται οικειοθελώς σε κάθε σύστημα-φοράει το επίσημο ένδυμά του για να προσέλθει στο βασιλικό δείπνο της μοιρασιάς των βραβείων.

Τα δικά μας παιδιά φέτος, του χρόνου εσείς και του παραχρόνου οι άλλοι.

Μιαν ανικανοποίητη ορδή από χωριαταραίους της πρωτευούσης και των περιχώρων της εκτρέπεται σε διαρπαγές και λεηλασίες, χωρίς τίποτε να θολώνει τη λίμνη του κύκνειου ναρκισσισμού της.

Δεξιά και Αριστερά : Ab ovo ( μέρος α’)…


Σχολιάζοντας ο Christopher Lasch, το άρθρο του Francis Fukuyama για το Τέλος της Ιστορίας, έγραφε στην Ευθραυστότητα του φιλελευθερισμού, ότι «…κατά έναν περίεργο τρόπο θυμίζει, εξίσου, τον μονοδιάστατο άνθρωπο του Marcuse και το φρικιαστικό όραμα της Σχολής της Φρανκφούρτης για μια ολοκληρωτικά διευθυνόμενη κοινωνία δίχως αντιθέσεις και, συνεπώς, απολύτως ανθεκτικής στην αλλαγή. Από τη στιγμή που ο Fukuyama, όπως ο Marcuse και οι φίλοι του, εμπνέονται από τον Hegel, δεν είναι καθόλου παράξενο που οι διαφορετικές τους εκδοχές περί του τέλους της ιστορίας έχουν τόσες πολλές ομοιότητες».

Ο Zygmunt Bauman, αντιμέτωπος με αυτό το γεγονός, διέκρινε ως τη μόνη διαφορά που απέμεινε να χωρίζει την Αριστερά από τη Δεξιά «την επαγγελία της πρώτης πως μπορεί να τα καταφέρει καλύτερα από τη Δεξιά». Από την εποχή που ο Tony Blair ανήγαγε σε κρατική θρησκεία το δόγμα της Thatcher το μόνο πεδίο που έμεινε για την σύγχρονη Αριστερά, λέει ο Bauman, είναι αυτό του «Ουράνιου Τόξου». Την ίδια εικόνα πιο γλαφυρά περιγράφει ο Jean-Claude Michea για «την Αριστερά που παλεύει για το δικαίωμα των ανέργων να καπνίζουν ελεύθερα την μαριχουάνα τους έξω από τα γραφεία ευρέσεως εργασίας.» Μετά από αυτές τις διαπιστώσεις δεν είναι απορίας άξια η γενικότερη αδυναμία να διευκρινιστεί με κατηγορηματικό τρόπο η διάκριση της Αριστεράς από την Δεξιά. Αδυναμία που προβληματίζει και τον Jacques Juliard, στο βιβλίο του Οι Αριστερές της Γαλλίας• γράφει, ο Juliard, «Όταν δεν μας ρωτάνε τι είναι Δεξιά και τι είναι Αριστερά, ξέρουμε πολύ καλά τι είναι. Όταν όμως μας ρωτάνε διαπιστώνουμε πως δεν ξέρουμε.» Αν όμως δυσκολευόμαστε να ορίσουμε επακριβώς τι είναι η Δεξιά και τι είναι η Αριστερά πως μπορούμε να διαβεβαιωθούμε πως παραμένουν διαφορετικές μεταξύ τους;

Συνέχεια ανάγνωσης

«Η ΒΑΡΥΤΗΤΑ ΣΤΟ Η» – ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΓΟΥΡΝΑ…


από Ειρήνη Γαϊτάνου

Untitled7.png

 Το πολιτικό μυθιστόρημα του Κώστα Γουρνά, «Η βαρύτητα στο ή» (από τις εκδόσεις των συναδέλφων), που κυκλοφόρησε πρόσφατα, είναι ένα σημαντικό βιβλίο. Είναι ταυτόχρονα συναρπαστικό: κρατάει την/ον αναγνώστρια/η σε μια ιδιότυπη εγρήγορση, ενώ ταυτόχρονα επιβάλλει την προσεκτική του ανάγνωση, καθώς είναι στιγμές που φαίνεται ότι κάθε μια λέξη είναι ξεχωριστά επιλεγμένη, ώστε να πληρεί ένα σκοπό, ή ώστε να δένει, αποκλειστικά εκείνη, με τις υπόλοιπες. Είναι, επιπλέον, οικείο – εξαιρετικά οικείο μάλιστα: πραγματεύεται τη σημερινή συνθήκη στην Ελλάδα, από τη σκοπιά του παρόντος αλλά και του μέλλοντος (και με μια έννοια, και του παρελθόντος), με εικόνες και περιγραφές που έχουμε όλες και όλοι ζήσει, προβληματισμούς με τους οποίους έχουμε όλες και όλοι αναμετρηθεί, συναισθήματα που έχουμε όλες και όλοι βιώσει – ίσως πάντως λίγο περισσότερο, εκείνη και πάλι η περίφημη «γενιά» που βρίσκεται εκεί γύρω στα 30.«Είχε ξαστεριά. Ο Δράκοντας, η Μικρή και η Μεγάλη Άρκτος, η Λύρα και ο Κύκνος, είχαν πάρει ήδη τη θέση τους στο κατάμαυρο στερέωμα. Κι όμως, βρίσκονταν τόσο μακριά, σε απόλυτους αριθμούς. Σαν την ελευθερία, την επανάσταση, το δίκιο, την ευτυχία. Πώς να τα φτάσει κανείς; Κι εκείνα, να επιμένουν να λάμπουν τόσο φωτεινά.» σ.1

«Είναι στη φύση του ανθρώπου, αγάπη. Σκάβει βαθύτερα, για να βγει στην επιφάνεια. Τρελό, ε;» είπε η Ίντυ. σ.2

Μου φαίνεται πάντα δύσκολο να γράψεις για το έργο ενός ανθρώπου. Στο τέλος τέλος, ο τρόπος που το προσλαμβάνεις είναι πολύ προσωπική υπόθεση, και υπόκειται σε πολλαπλές διαμεσολαβήσεις. Αν δεν σου αρέσει ιδιαίτερα, είναι εύκολο να το υποτιμήσεις. Αν σου αρέσει πάρα πολύ, είναι ακόμα πιο εύκολο να το υποτιμήσεις. Πώς να μπουν σε μια σειρά, πώς να χωρέσουν σε μερικές γραμμές ο πλούτος του, τα ταξίδια, οι σκέψεις, η ένταση στα οποία σε υποβάλλει; Από την άλλη πλευρά, είναι πολύτιμο να συναντιέται ο δρόμος σου με έργα, ανθρώπους, σκέψεις, με τα οποία νιώθεις μια τέτοια βαθύτερη επικοινωνία. Και ίσως αυτό να είναι ένα στοιχείο που κάνει το βιβλίο του Κώστα Γουρνά ιδιαίτερα σημαντικό: η υπενθύμιση πως άγνωστοι άνθρωποι, από διαφορετικές αφετηρίες και έχοντας ακολουθήσει κοινά ή διαφορετικά μονοπάτια, τεμνόμενα ή μη, μοιράζονται τόσα. Εκείνοι οι αόρατοι δεσμοί, τα βλέμματα που συναντιούνται και καταλαβαίνουν, η πραγματική πραγματικότητα -ή έστω μια όψη της- και οι άνθρωποι που βράζουν κάτω από τη σημερινή ισοπέδωση. Η υπενθύμιση της μεγάλης εικόνας, ειδικά σε καιρούς σαν τους σημερινούς. Έτσι, το κείμενο αυτό θα επιχειρήσει να «συνομιλήσει» με αποσπάσματα του βιβλίου, και μέσα από αυτά, με τους ανθρώπους που νιώθουν ότι τους αφορούν.

Συνέχεια ανάγνωσης

Κάτι θα φάνε κι αυτοί…


συριακός στρατός Aleppo

γάλλοι βουλευτές Aleppo

Σχολιάζαμε  ότι το Παρίσι έχασε την δεσπόζουσα επιρροή του στη συρία… Κάποια ψίχουλα όμως μπορεί να ελπίζει ότι θα μείνουν. Το Σάββατο μια (ακόμα) αντιπροσωπεία γάλλων βουλευτών και δημοσιογράφων επισκέφτηκε την επικράτεια του Άσαντ. Αυτή τη φορά δεν περιορίστηκε στη Δαμασκό, αλλά πήγε και στο Aleppo. Κι ο επικεφαλής της αντιπροσωπείας βουλευτής Thierry Mariani αφού πρώτα έδωσε συγχαρητήρια στον ρωσικό στρατό για την «καλή δουλειά» που κάνει (Ο.Κ… αλλά αν είχε και τα Mistral θα έκανε καλύτερη…), δήλωσε ότι τώρα το πιο σημαντικό είναι το πως θα βοηθηθεί η ανοικοδόμηση της συρίας…
Ω ναι! Λίγη γαλλική αρχιτεκτονική φινέτσα χρειάζεται τώρα στη συρία.


Από:http://www.sarajevomag.gr/index.html

Η Καρέλια Α.Ε. ως φιλόπτωχο ταμείο ή ως επιχείρηση…


Του Θάνου Καραμπουρνιώτη

Τα τελευταία 4 χρόνια στις αρχές κάθε νέου έτους έρχεται στο προσκήνιο η ίδια συζήτηση “Είναι κοινωνικό έργο η προσφορά των εκατομμυρίων ευρώ από την εργοδοσία της καπνοβιομηχανίας Καρέλια στους εργαζομένους της, ή έχει να κερδίσει κάτι περισσότερο από την κίνηση αυτή’’; Το παρόν άρθρο θα προσπαθήσει να δώσει απάντηση στο παραπάνω ερώτημα χρησιμοποιώντας στοιχεία που αντλούνται από τους ισολογισμούς του Ομίλου Καρέλια αλλά και δηλώσεις του ίδιου του διευθύνοντα συμβούλου, του Ανδρέα Καρέλια.

Ο όμιλος Καρέλια παρουσιάζει καθαρά κέρδη από το 2012 έως σήμερα από 40 εκ. ευρώ το ελάχιστο (2013) έως 64 εκ. ευρώ το μέγιστο (2014), με το 2016 να αναμένεται η πιο κερδοφόρα χρονιά του με βάση τον ισολογισμό του 9μηνου που δόθηκε στη δημοσιότητα. Κατέχει το 15% της εγχώριας αγοράς τσιγάρων και εξάγει σε περίπου 70 χώρες, κατακτώντας το 0.32% της παγκόσμιας αγοράς τσιγάρων. Γιατί λοιπόν ένας τόσο μεγάλος όμιλος με ομολογουμένως απρόσωπες σχέσεις μεταξύ εργοδότη-εργαζομένων να μοιράζει τόσα χρήματα (έως και 3 εκ. ευρώ) στους εργαζομένους;

Η πρώτη απλοϊκή σκέψη που μπορεί να έρθει στο μυαλό κάποιου είναι για λόγους διαφήμισης. Mια πολύ δαπανηρή διαφήμιση, μα συγχρόνως και πολύ δυναμική η οποία συναντά σημαντική ανταπόκριση στο καταναλωτικό κοινό. Ωστόσο η απάντηση δεν είναι αυτή. Ο λόγος είναι πως το εγχώριο καταναλωτικό κοινό στο οποίο έχει αναφορά η διαφήμιση αποτελεί την αγορά μόλις του 13% της παραγωγής της καπνοβιομηχανίας (2013) οπότε χονδρικά μπορούμε να μιλήσουμε για περίπου 5.2 εκ. ευρώ από τα 40 εκ. ευρώ σε καθαρά κέρδη το 2013. Το να δίνει κάποιος 2.5 εκ. ευρώ σε διαφήμιση που απευθύνεται σε κοινό που του αποφέρει μόλις τα διπλάσια σε κέρδη είναι το λιγότερο ακραία επιζήμιο και δεν μπορεί να αποτελεί επιχειρηματική επιλογή.

Συνέχεια ανάγνωσης

Μερικές σωστές ερωτήσεις…


Πάντα συνέβαινε αλλά τις ημέρες των γιορτών το κακό παράγινε: μπλέκω με μια παρέα για να πιω έναν καφέ ή ένα κρασί και θεωρείται περίπου αυτονόητο ότι πρέπει να απαντήσω σε ερωτήματα του τύπου «πού θα πάει αυτή η κατάσταση;», «τί βλέπεις να γίνεται;» και τα τοιαύτα. Ομολογώ ότι μου έχουν λείψει οι καλές εποχές, τότε που η κουβέντα στις παρέες στρεφόταν στο ποδόσφαιρο ή, έστω, στα ξενοπηδήματα των καλλιτεχνών. Εκεί όπου κάποτε μια κουβέντα για την Παναχαϊκή μπορούσε να προκαλέσει σύρραξη, τώρα βλέπεις κατεβασμένα κεφάλια σκεφτικών ανθρώπων. Κι αν κάπου ξεφύγει κανένας θερμοκέφαλος, οι υπόλοιποι τον κοιτάζουν λες και είναι εξωγήινος…

Εφέτος, λοιπόν, έχοντας κουραστεί με τα ίδια και τα ίδια, μου ήρθε η ιδέα να αντιπαραθέσω σε όλα αυτά τα ερωτήματα τις δικές μου ερωτήσεις. Αποδείχτηκε ότι ήταν μια καλή επιλογή: από την μια απέφυγα την υποχρέωση των βαθειών αναλύσεων κι από την άλλη έβαλα τους συνομιλητές μου στην δύσκολη θέση να πρέπει εκείνοι να δώσουν απαντήσεις. Ιδού ένα τυχαίο δείγμα τέτοιων ερωτήσεων:

  • Έχετε παρατηρήσει ότι το έμπλεω αγανακτήσεως ερώτημα «τί περιμένει ο κόσμος για να ξεσηκωθεί;»διατυπώνεται κατά μείζονα λόγο από εκείνους που περιμένουν ότι η οποιαδήποτε αντίδραση ή εξέγερση (για να μη μιλήσουμε για επανάσταση) θα οφείλεται σε κάποια εξ ύψους παρέμβαση, δηλαδή θα προέλθει από κάποιον θεόσταλτο σωτήρα δίχως να απαιτείται η δική τους συμμετοχή;

Συνέχεια ανάγνωσης

Η Φρίλαντ, η νόμιμη διαφθορά και η αποδυνάμωση του κράτους…


Γράφει ο Θανάσης Μπαντές

Αναφερόμενη στο ζήτημα της διαφθοράς η Κρίστια Φρίλαντ επικαλείται τον Κάουφμαν: «Ο Ντάνι Κάουφμαν μεγάλωσε στη Χιλή. Όταν ο Πινοσέτ κατέλαβε την εξουσία με το πραξικόπημα του 1973, ο Κάουφμαν σπούδαζε στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο και προτίμησε να μην επιστρέψει στη χώρα του. Έτσι κατέληξε στο Χάρβαρντ, όπου τελικά πήρε διδακτορικό στα οικονομικά. Η επόμενη στάση του ήταν η Παγκόσμια Τράπεζα, όπου δούλεψε στον τομέα της Αφρικής, ενώ στη συνέχεια, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, ασχολήθηκε με τη μετάβαση των πρώην χωρών του Συμφώνου της Βαρσοβίας στον καπιταλισμό. Όταν επέστρεψε στα κεντρικά της Παγκόσμιας Τράπεζας στην Ουάσινγκτον, είχε αποφασίσει ότι το έργο της ζωής του θα ήταν η μελέτη της διαφθοράς και του αντιθέτου της, της καλής διακυβέρνησης…». (σελ. 330 – 331).

Τα αποτελέσματα της έρευνας αυτής έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον: «Όμως, καθώς ο Κάουφμαν εξέταζε περισσότερο την προσοδοθηρία σε όλο τον κόσμο, τους τρόπους με τους οποίους επιβράδυνε την οικονομική ανάπτυξη και τους τρόπους αντιμετώπισής της, ανακάλυψε κάτι που τον εξέπληξε. Οι απροκάλυπτες μορφές διαφθοράς για τις οποίες διαμαρτύρονταν περισσότερο οι αναπτυξιακοί οργανισμοί και οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις – οι μίζες που αποσπούν οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι με εξουσία όπως οι αστυνομικοί, ή που απαιτούνται για απλές κρατικές υπηρεσίες όπως η διδασκαλία, ή ακόμη και τα ποσά που απομυζούν οι τύραννοι από τον πλούτο μιας χώρας για να τα στείλουν σε ανώνυμους ελβετικούς τραπεζικούς λογαριασμούς – ήταν μόνο ένα μέρος της ιστορίας». (σελ. 331).

Όπως δεν υπάρχει πλιάτσικο χωρίς μοιρασιά, έτσι δεν υπάρχουν λάφυρα χωρίς πλιάτσικο. Ο νεοφιλελευθερισμός ευλογεί το πλιάτσικο, αλλά δεν προβλέπει τη μοιρασιά.

Όπως δεν υπάρχει πλιάτσικο χωρίς μοιρασιά, έτσι δεν υπάρχουν λάφυρα χωρίς πλιάτσικο. Ο νεοφιλελευθερισμός ευλογεί το πλιάτσικο, αλλά δεν προβλέπει τη μοιρασιά.

Συνέχεια ανάγνωσης

sotosblog

«Ο άνθρωπος που δεν είναι ικανός να αντλεί διαρκώς από μέσα του νέους πόθους, μαζί κι έναν καινούργιο εαυτό, να γυρίζει ως επιβεβαίωση την πλάτη στο παρωχημένο και σαπισμένο, αυτός δεν είναι άνθρωπος: είναι ένας μπουρζουάς, ένας φαρμακοτρίφτης, ένας ουτιδανός.» Αμεντέο Μοντιλιάνι (http://www.modigliani-foundation.org)

XYZ Contagion

Στιγμές και όψεις της ελληνικής (και όχι μόνο) δημόσιας πραγματικότητας από ένα ιστολόγιο που αγαπάει την έρευνα

ECONOMIC THEORIES

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

True Tiger Recordings

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Τα κουρέλια τραγουδάμε ... ακόμα

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ΛΑΪΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

toufekiastoskotadi

Δημοκρατία για την Ελλάδα

Delving into History _ Periklis Deligiannis

Περικλής Δεληγιάννης - Ιστορικές Αναδιφήσεις®

Ψυχολογία, Φιλοσοφία, Επιστήμες, Παιδεία

Sapere aude! - Τόλμα να γνωρίζεις

Poetry of gems

Poetry & Mythology

JUNGLE-Report

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Leonidas Vatikiotis

Λεωνίδας Βατικιώτης

Yanis Varoufakis

thoughts for the post-2008 world

Χειμωνιάτικη Λιακάδα

Σκέψεις, απόψεις, προβληματισμοί και συναισθήματα. Στοχασμοί που ρίχτηκαν στο διαδίκτυο σαν μπουκάλια στο πέλαγος …

Δίκτυο Μικρασιάτης | Asia Minor Greeks Network

Νέα και Ειδήσεις του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας, της Κωνσταντινούπολης από την Ελλάδα και την Ομογένεια

VoxEU.org: Recent Articles

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Home

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

In Defence of Marxism

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

LaRouche's Latest

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Monthly Review

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Robert Skidelsky's Website

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

αἰέν ἀριστεύειν

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις

sibilla - σίβυλλα

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

eparistera

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ΚΙΜΠΙ

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Καρτέσιος

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Old Boy

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

CYNICAL

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ὑπόγεια τάξις

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Cogito ergo sum

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Techie Chan

(λευτεριά στα playmobil)

Αντικλείδι

Επιλεγμένα άρθρα για πολιτική, οικονομία, κοινωνία, οικογένεια, πολιτισμό, ψυχολογία. Ποιοτικές φωτογραφίες και βίντεο .

Αρέσει σε %d bloggers: