Το εργοστάσιο του φόβου…


terror Florida airport

Η δολοφονία 5 ατόμων και ο τραυματισμός άλλων 8 από «άγνωστης ταυτότητας» (ως αυτή τη στιγμή) killer στο αεροδρόμιο της Florida φρεσκάρει αυτό που έχει αρχίσει να γίνεται, όλο και πιο συστηματικά, κοινοτοπία στον πρώτο κόσμο: ο θάνατος είναι της μόδας. Με την τελευταία λέξη εννοούμε όχι μόνο αυτό που συμβαίνει αλλά, κυρίως, αυτό που προβάλλεται, διαφημίζεται, τονίζεται. Παρότι η πιθανότητα να πεθάνει κανείς με βίαιο τρόπο λόγω «τρομοκρατικής ενέργειας» παραμένει πολύ μικρότερη σε σχέση με τις αιτίες των άλλων «συνηθισμένων» βίαιων θανάτων στο πρώτο κόσμο (συμπεριλαμβανόμενων των αυτοκτονιών), είναι αυτός που προβάλλεται παραδειγματικά. Όχι αναίτια. Αρκεί η σύγκριση της προβολής του βίαιου θανάτου των Άλλων: αυτών που πνίγονται άλλοτε στην κεντρική και άλλοτε στην ανατολική Μεσόγειο, προσπαθώντας να φτάσουν στην αυτοκρατορία των δικών μας φόβων.

Έχοντας συνειδητοποιήσει έγκαιρα, σαν αυτόνομοι εργάτες, ότι αυτή η φάμπρικα ούτε τυχαία προέκυψε ούτε είχε, απ’ την αρχή, «προσωρινή άδεια λειτουργίας», επιμένουμε στην αμφισβήτηση και την εκτροπή των καθεστωτικών ερμηνειών· αυτών των ερμηνειών που έντεχνα κάνουν τον φόβο Φόβο. Τι σημασία έχουν οι καθεστωτικές ερμηνείες; Έχουν και παραέχουν. Για την μέση πολιτική κουλτούρα στον πρώτο κόσμο έχει τεράστια διαφορά αν, για παράδειγμα, είναι οι θάνατοι απ’ τον ιό Η1Ν1 πραγματική απειλή ή διαφημιστικό τρικ μιας χούφτας φαρμακευτικών μεγα-εταιρειών. Στην πρώτη περίπτωση τρέχει ο καθένας στην προστατευτική αγκαλιά του κράτους. Στην δεύτερη έχει κάθε λόγο να στραφεί εναντίον τόσο του κεφάλαιου όσο και του κράτους.

Γι’ αυτό ενώ οι μαζικές δολοφονίες στο ψαχνό είναι συμβολικές / παραδειγματικές οι ερμηνείες τους είναι υποδεικτικές / χειραγωνικές. Κατεργάζονται τον μαζικό φόβο για να οδηγήσουν τις συμπεριφορές εκεί που πρέπει: στην προστατευτική αγκαλιά του (κάθε) κράτους. Κι αυτό, κόντρα στην πρωτοκοσμική αμνησία, δεν είναι καθόλου καινούργιο. Μέχρι πριν 2,5 δεκαετίες λεγόταν stay behind…

Εννοείται ότι μεταξύ μας, εσείς κι εμείς, μπορούμε να νοιώθουμε «ασφαλείς». Γιατί έτσι; Μόνο υπό μία βασική προϋπόθεση: ότι έχουμε φάει τις εξηγήσεις των κρατών και των λακέδων τους και, κατά συνέπεια, θεωρούμε ότι το ελλαδιστάν είναι έξω απ’ τον χάρτη δράσης των περιβόητων «τζιχαντιστών». Αν, όμως, δεν είναι έτσι; Αν οι σφαγές στο ψαχνό είναι άμεσα ή έμμεσα έργο των ίδιων των πρωτοκοσμικών μυστικών υπηρεσιών, κάποιων φραξιών τους έστω; Αν είναι έτσι τότε ο μεν «τζιχαντισμός» είναι πρόσχημα, άλλοθι, «θορυβος» και αποπροσανατολισμός· τα δε πραγματικά κίνητρα και σχέδια δεν αφήνουν de facto καμία κοινωνία και καμία πόλη απ’ έξω.
Εδώ και 10 χρόνια δείχνουμε ότι το δεύτερο είναι που συμβαίνει. Όχι γενικόλογα. Με τεκμηρίωση. Τόσο επαναλαμβανόμενη δουλειά ώστε θα έπρεπε να θεωρείται άχρηστη πια. Ξεπερασμένη. Κι όμως.

Υπάρχει μια έξυπνη μέθοδος «ζεστού – κρύου» που από «τρομοκρατική ενέργεια» σε «τρομοκρατική ενέργεια» επιτρέπει ένα μεσοδιάστημα απώθησης εκ μέρους των πληθυσμών. Κρίσιμη και χρήσιμη απώθηση: μαζί της εξαφανίζονται και οι σοβαροί πολιτικοί λόγοι να στραφούν τα υποψήφια θύματα εναντίον των κρατών τους. Απωθούνται ακόμα και οι υποψίες…
Και το κόλπο αρχίζει ξανά.


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/index.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s