Έριχ Φρομ – Ο φόβος του θανάτου η επιβεβαίωση της ζωής…


rockfear

Ο φόβος ότι μπορεί να χάσουμε τ’ αποκτήματά μας είναι αναπόφευκτη συνέπεια ενός αισθήματος ασφάλειας που στηρίζεται σ’ αυτά που έχουμε. Θα ήθελα να προχωρήσω αυτή τη σκέψη λίγο περισσότερο.

Μπορεί να καταφέρουμε να μη δεθούμε με την ιδιοκτησία κι έτσι να μη φοβόμαστε ότι θα τη χάσουμε. Αλλά τι γίνεται με το φόβο μήπως χάσουμε την ίδια τη ζωή —το φόβο του θανάτου; Αυτός ο φόβος υπάρχει μόνο στους γέρους ή τους άρρωστους; Ή όλοι φοβούνται το θάνατο; Μήπως το γεγονός ότι μια μέρα θα πεθάνουμε διαποτίζει ολόκληρη τη ζωή μας; Μήπως ο φόβος του θανάτου γίνεται πιο έντονος και πιο συνειδητός μονάχα όταν φτάνουμε στην άκρη της ζωής, είτε από γηρατειά είτε από αρρώστια;

Χρειαζόμαστε πλατιές και συστηματικές μελέτες από ψυχαναλυτές που θα ερευνήσουν αυτό το φαινόμενο από την παιδική ηλικία ως τα γεράματα και θ’ αντιμετωπίσουν τόσο τις ασυνείδητες όσο και τις συνειδητές εκδηλώσεις του φόβου του θανάτου. Αυτές οι μελέτες δε χρειάζεται να περιοριστούν σε ατομικές περιπτώσεις: μπορούν να εξετάζουν μεγάλες ομάδες, χρησιμοποιώντας τις σύγχρονες μεθόδους της κοινωνιοψυχανάλυσης. Μια και τέτοιες μελέτες δεν υπάρχουν τώρα, θα πρέπει να βγάλουμε μερικά δοκιμαστικά συμπεράσματα από πολλά σκόρπια στοιχεία.

Ίσως το πιο σημαντικό στοιχείο είναι η βαθιά χαραγμένη επιθυμία για αθανασία, που εκδηλώνεται μέσα από τις πολλές τελετουργίες και δοξασίες που έχουν σαν σκοπό τη διατήρηση του ανθρώπινου σώματος. Από την άλλη μεριά, η σύγχρονη, ειδικά η αμερικανική, άρνηση του θανάτου με την «ωραιοποίηση» του σώματος φανερώνει το ίδιο καθαρά την καταπίεση του φόβου του θανάτου με το καμουφλάρισμά του.

NO_FEAR_IN_THE_SUNSET

Υπάρχει μονάχα ένας τρόπος —αυτός που δίδαξαν ο Βούδας, ο Ιησούς, οι Στωικοί, ο Meister Eckhart— για να ξεπεράσουμε πραγματικά το φόβο του θανάτου: αυτός ο τρόπος είναι να μη γαντζωνόμαστε στη ζωή, να μην αισθανόμαστε τη ζωή σαν κτήμα μας.

Ο φόβος του θανάτου δεν είναι στην πραγματικότητα αυτό που μοιάζει να είναι, ο φόβος δηλαδή ότι, θα πάψουμε να ζούμε. Ο θάνατος δε μας αφορά, είπε ο Επίκουρος, «γιατί όσο υπάρχουμε ο θάνατος δεν είναι ακόμα εδώ: αλλά όταν ο θάνατος είναι εδώ εμείς δεν υπάρχουμε πια» (Διογένης ο Λαέρτιος).

Βέβαια, μπορεί να έχουμε το φόβο ότι θα υποφέρουμε και θα πονέσουμε πριν πεθάνουμε, αλλά αυτός ο φόβος είναι διαφορετικός από το φόβο του θανάτου. Γιατί ενώ έτσι ο φόβος του θανάτου μοιάζει παράλογος, αν η ζωή βιώνεται σαν απόκτημα δεν είναι καθόλου παράλογος. Τότε ο φόβος δεν είναι για το θάνατο, αλλά γιατί χάνω αυτό που έχω: είναι ο φόβος ότι χάνω το σώμα μου, το εγώ μου, την περιουσία μου και την ταυτότητά μου · είναι ο φόβος ν’ αντιμετωπίσω την άβυσσο της μη ταυτότητας, το να χαθώ.

Στο μέτρο που ζούμε για να έχουμε, αναγκαστικά φοβόμαστε το θάνατο. Καμιά λογική εξήγηση δε θα μας απαλλάξει απ’ αυτό το φόβο. Αλλά μπορεί να ελαττωθεί, ακόμα και την ώρα του θανάτου, όταν διεκδικήσουμε ξανά το δεσμό μας με τη ζωή, όταν ανταποκριθούμε στην αγάπη των άλλων, που θα ξυπνήσει τη δική μας αγάπη.

Η προσπάθεια ν’ αποβάλουμε το φόβο του θανάτου δεν πρέπει ν’ αρχίσει σαν προετοιμασία για τον ίδιο το θάνατο, αλλά σαν μια προσπάθεια να εξαφανίσουμε το έχει και ν’ αναπτύξουμε το είναι. Όπως λέει ο Spinoza, οι σοφοί σκέφτονται τη ζωή και όχι το θάνατο.

Οι οδηγίες για το πώς να πεθάνουμε είναι ακριβώς οι ίδιες για το πώς να ζήσουμε. Όσο πιο πολύ ελευθερωνόμαστε από την επιθυμία για κατοχή σε όλες της τις μορφές, και ειδικά από την εγωμανία μας, τόσο πιο αδύνατος γίνεται ο φόβος του θανάτου, αφού δεν υπάρχει πια τίποτα να χάσουμε.

************

Από το βιβλίο του Έριχ Φρομ – Να έχεις ή να είσαιer from

Έριχ Φρομ Γερμανός φιλόσοφος και ψυχαναλυτής (1900 – 1980). Γεννήθηκε στη Γερμανία και σπούδασε κοινωνιολογία και ψυχολογία στα πανεπιστήμια της Χαϊδελβέργης, της Φρανκφούρτης και του Μονάχου. Ο Έριχ Φρομ προσπάθησε με το έργο του να “συμφιλιώσει” τον Φρόιντ με τον Mαρξ, να συνδυάσει δηλαδή την ψυχανάλυση με τον “ουμανιστικό” μαρξισμό. Ως ψυχαναλυτής ο Φρομ υπέβαλε σε κριτική τον Mαρξ γιατί είχε υποτιμήσει την πολυπλοκότητα των ανθρώπινων παθών και τη σημασία του ψυχολογικού παράγοντα. Παράλληλα όμως επέκρινε τον Φρόιντ γιατί υπογραμμίζοντας τις βιολογικές εξαρτήσεις ­και επομένως το αμετάβλητο­ της ανθρώπινης φύσης δεν μπόρεσε να φτάσει σε μιαν ορθή ερμηνεία των ιστορικών και κοινωνικών φαινομένων.


Από: http://antikleidi.com

Evgeny B. Pashukanis-Το δίκαιο και η παραβίαση του νόμου…


Εισαγωγική παρατήρηση: Η μετάφραση έγινε από την τρίτη έκδοση του βιβλίου που τυπώθηκε στην Μόσχα το 1927 από το Τμήμα Δικαίου και Κράτους της Κομμουνιστικής Ακαδημίας [Коммунистическая Академия — Секция Права и Государства] και κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο της Ακαδημίας: Е. Б. Пашуканис, Общая теория права и марксизм. Издание третье, Издательство Коммунистической Академии, Москва 1927. Το κείμενο της έκδοσης αυτής αντιπαραβλήθηκε με το κείμενο της «Εκλογής Έργων για την Γενική Θεωρία του Δικαίου και του Κράτους» [Избранные произведения по общей теории права и государства] του Γ. Μπ. Πασουκάνις που εκδόθηκε από το Ινστιτούτο Κράτους και Δικαίου της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ (Εκδόσεις «Επιστήμη», Μόσχα 1980, σσ. 159–165, 180). Τηρήθηκε η στίξη και η διάταξη παραγράφων της έκδοσης του 1927. Μέσα σε ορθογώνιες αγκύλες ([ ]) έχω τοποθετήσει δικές μου επεξηγηματικές προσθήκες· αποσιωπητικά μεταξύ ορθογώνιων αγκυλών ([…]) δείχνουν πού έχει παραλειφθεί το κείμενο του πρωτότυπου, ενώ αραβικοί αριθμοί επίσης σε ορθογώνιες αγκύλες ([1], [2] κ.ο.κ.) αναφέρονται στις υποσημειώσεις. — σ.τ.μ

Γιεβγκένι Μπρονισλάβοβιτς Πασουκάνις, Γενική θεωρία του δικαίου και μαρξισμός. Τρίτη έκδοση, Εκδοτικός Οίκος της Κομμουνιστικής Ακαδημίας, Μόσχα 1927, σσ. 110–116

Κεφάλαιο έβδομο. Το δίκαιο και η παράβαση του νόμου

Μτφρ.: Μη Απολιθωμένος

 

[…]

Η μη υπακοή του κανόνα, η παράβασή του, η ρήξη των κανονικών σχέσεων και η σύγκρουση που απορρέει από εδώ, να τι αποτελεί το αφετηριακό σημείο και το κεφαλαιωδέστατο περιεχόμενο της αρχαϊκής νομοθεσίας. Τουναντίον, το κανονικό δεν καταγράφεται εξαρχής σαν τέτοιο, αυτό απλά υπάρχει. Η ανάγκη να καταγράψει και να καθορίσει κανείς ακριβώς την έκταση και το περιεχόμενο των αμοιβαίων δικαιωμάτων και υποχρεώσεων αναφύεται εκεί όπου η ήσυχη και ειρηνική ύπαρξη έχει διαταραχθεί. Απ’ αυτή την άποψη έχει δίκιο ο Μπένθαμ [Jeremy Bentham (1748–1832), Βρετανός φιλόσοφος και νομικός, θεωρείται ο θεμελιωτής του σύγχρονου ωφελιμισμού] όταν λέει πως ο νόμος θεσπίζει δικαιώματα θεσπίζοντας εγκλήματα. Η νομική σχέση παίρνει ιστορικά τον ειδικό της χαρακτήρα πριν απ’ όλα στην βάση γεγονότων παράβασης του νόμου. Η έννοια της κλοπής προσδιορίζεται νωρίτερα απ’ ό,τι η έννοια της ιδιοκτησίας. […]

Συνέχεια

McDonald’s vs Φλωρεντία… …και στο βάθος TTIP! …


piazza-del-duomo

Η θρασύτατη μήνυση που κατέθεσε κατά του δήμου της Φλωρεντίας η αμερικανική πολυεθνική McDonald’s, τον περασμένο Νοέμβριο, επειδή δεν τις επέτρεψε να ανοίξει φαστφουντάδικο στο ιστορικό κέντρο της πόλης έχει και μερικές ακόμη ενδιαφέρουσες πτυχές, εκτός της βασικής που είναι η εμπορευματική χρήση της πολιτιστικής κληρονομιάς, με ουσιαστικότερη την περίφημη Διατλαντική Εμπορική Συμφωνία (TTIP) μεταξύ ΗΠΑ και Ευρωπαϊκής Ενωσης, που έχει προκαλέσει πλήθος μαζικών, κοινωνικών αντιδράσεων, με αποτέλεσμα να είναι αμφίβολο το μέλλον της.

Θυμίζουμε, ότι η πολυεθνική απαιτεί από τον δήμο της Φλωρεντίας περίπου 20 εκατομμύρια δολάρια, ως αποζημίωση επειδή της απαγόρευσε να ανοίξει φαστφουντάδικο στην κεντρική πλατεία της πόλης, Piazza del Duomo.

Το γεγονός ότι το ιστορικό κέντρο της Φλωρεντίας προστατεύεται από την UNESCO ως μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς είναι προφανές ότι ουδόλως εμποδίζει την πολυθενική από το να θεωρεί «οικόπεδό» της ό,τι μνημείο «γυαλίσει» το κερδοσκοπικό της «μάτι».

Η υπόθεση χρονολογείται από την Άνοιξη του 2015, όταν η McDonald’s ζήτησε από τη Δημαρχία την άδεια να ανοίξει το δεύτερο εστιατόριό της στην Φλωρεντία. Ωστόσο ο δήμος αρνήθηκε να επιτρέψει την χρήση φαστφουντ στα πανέμορφα διατηρημένα κτίρια που περιβάλλουν την κεντρική πλατεία και τον γοτθικού ρυθμού καθεδρικό ναό, οι εργασίες ανέγερσης του οποίου ξεκίνησαν το 1296 και ολοκληρώθηκαν το 1436.

Συνέχεια

Το χιόνι που πέφτει πάνω στους ζωντανούς και τους νεκρούς…


«Αγγέλοι Αγγέλοι
στον ουρανό
Ο ένας ντυμένος αξιωματικός
Ο άλλος μάγειρος
Κι οι υπόλοιποι το ρίχνουν
στο τραγούδι
Φιλόκαλε αξιωματικέ
του ουρανού
Ύστερ’ απ’ τα Χριστούγεννα
Άνοιξη τρυφερή θα σου φέρει
Ήλιο λαμπρό
Να σε παρασημοφορήσει
Ήλιο λαμπρό
Ο μάγειρας ξεπουπουλιάζει μια πάπια
Αχ πέφτει το χιόνι
Χιόνι χιόνι πια
Και δεν έχω την αγάπη μου αγκαλιά»

(Γκ. Απολλιναίρ, Ποιήματα,
μτφ. Ν. Σπάνιας, Γνώση)

Για όποιον μεγάλωσε στην Αθήνα το χιόνι είναι είδος σπάνιο, εξωτικό, πιο πολύ στιγμή παρά καιρικό φαινόμενο, πιο πολύ ανάμνηση παρά παρόν. Γι’ αυτό κάθε που χιονίζει η πόλη μένει ολόκληρη ξαφνιασμένη, σαν να μην γνωρίζει πώς να αντιδράσει, σαν να κάθεται να κοιτά αποσβολωμένη. Και δεν παίρνει έκτακτα μέτρα, δεν γνωρίζει από διαχείριση ή άλλα τέτοια, απλά πλαταίνει το χρόνο ώστε να στοιβάξει ολόκληρη τη στιγμή και ολόκληρο το ξάφνιασμα. Γιατί το γνωρίζει καλά πως το χιόνι θα διαρκέσει μία, το πολύ δύο μέρες, θα ορίσει τις δικές του σχολικές αργίες, θα είναι αυτό που θα αποφασίσει ποιος θα πάει στη δουλειά και ποιος όχι, ποιος θα το διαχειριστεί ως πρόβλημα και ποιος ως παιχνίδι. Μία ή δύο μέρες κάθε δύο ή τρία χρόνια, ποτέ τόσο ώστε να καλύψει την ταύτισή του με τον χειμώνα (όπως αντίθετα η θάλασσα καταφέρνει με το καλοκαίρι), ποτέ τόσο ώστε να πούμε πως φέτος χιόνισε, ποτέ τόσο ώστε να είναι χιόνι.
Το χιόνι είναι η ενσάρκωση του έκτακτου, η υπενθύμιση μιας ομορφιάς εκτός κανονικότητας, η οικειότητα του ανοίκειου. Σαν στάχτη από κάποια πυρκαγιά που έπιασε κάπου μακριά, σε τόπους μακρινούς και ξεχασμένους και μεταφέρεται μέσα στους χρόνους για να αποθέσει τον εαυτό του δίπλα μας ή σαν πιτυρίδα μιας κεφαλής με διάμετρο χιλιομέτρων που τίναξε τα μαλλιά της κάπου ψιλά στον αχανή ουρανό και τώρα έρχεται απειλητικά κατά πάνω μας. Βαμβάκι που ντύνει τις επιφάνειες κάνοντας τα πράγματα να μοιάζουν πιο φιλικά, πιο μαλακά, χωρίς αγκάθι. Καταψύκτης που συντηρεί μάταια για λίγες ώρες μόνο την υπόλοιπη χρονιά παγώνοντας τα πάντα στο άγγιγμά του.
Το χιόνι αυτό πέφτει κάθετα μέσα στο σύμπαν. Δεν ξεκινάει ούτε σταματά, δεν αρχίζει ούτε φτάνει, μόνο κάθετο κινείται σαν ατέρμονη διαδικασία μπροστά στα μάτια μας, σαν ροή χωρίς σκοπό, γιατί είναι η ίδια ο σκοπός, η ροή η ατελείωτη ροή.

Πιο ανθεκτικό από τη βροχή ταξινομεί τον εαυτό του, τον στοιβάζει σε ορατά σημεία, σου υπενθυμίζει την πτώση του με την παραμονή του στο έδαφος. Δεν ζητάει να φύγει –τουλάχιστον όχι ακόμη- περήφανο στο να δημιουργεί σχήματα, σχήματα δικά του. Όχι λακκούβες ή ρυάκια, αλλά τεμάχια όπως αυτά προσφέρονται αποκλειστικά, στην σκληρότητα των φτυαριών, στην μαλακότητα των παιδιών.

Και αν υπάρχει κάτι εντυπωσιακό στο χιόνι -πέρα από την όψη του- αυτό είναι η ησυχία της πτώσης του, ο σιωπηλός του κρότος όταν συναντάει ξανά και ξανά το έδαφος, μια ήσυχη μετακίνηση ενός τεράστιου όγκου διακεκομμένου, τμηματικού μέχρι το άπειρο. Σιωπηλά, ψιθυριστά στοιβάζεται όλη τη νύχτα.

Τις νύχτες όταν τα φώτα της πόλης πέφτουν με πάταγο πάνω στις χιονισμένες επιφάνειες που μεγαλώνουν και ξανά μεγαλώνουν, βγαίνουν μέσα από χιονισμένες τρύπες οι χρυσοθήρες. Φερμένοι από άλλες εποχές, βγαλμένοι κατ’ ευθείαν μέσα από τη γη, εξοπλισμένοι με αξίνες, έλκηθρα και πλήρη ρουχισμό. Βγαίνουν στους δρόμους της Αθήνας φερμένοι από κάποια Αλάσκα και κάποια Σιβηρία, από κάποιο Κλοντάικ του χρόνου. Ξαφνιασμένοι διαβαίνουν την απολύτως άδεια πόλη ψάχνοντας. Όχι τόσο το χρυσάφι –αυτό το άφησαν πίσω στη δική τους εποχή, άλλωστε είναι γνωστό σε όλους πια τους αιώνες το πόσο άδεια από χρυσάφι είναι η δική μας εποχή. Ψάχνουν πάνω στα χιονισμένα παρμπρίζ και τα χιονισμένα πρεβάζια, τους παγωμένους δρόμους και τις ξέχειλες λακκούβες. Τις νύχτες βγαίνουν στους δρόμους της Αθήνας μέσα από τις χιονισμένες τρύπες τους οι χρυσοθήρες. Και ψάχνουν να βρουν εκείνη την πρώτη φλόγα που θα μπορέσει να δώσει ξανά, στην πόλη ολόκληρη, φωτιά.

(ο τίτλος είναι δανεισμένος από τη νουβέλα του Τζαίημς Τζόυς «Οι νεκροί»)

(στην εφημερίδα Εποχή)


Aπό:http://tsalapatis.blogspot.gr/2017/01/blog-post.html

Υπόθεση Πόλας Ρούπα: Ενας ιδιότυπος κρατικός «ρεβανσισμός»…


…μέσω ενός εξάχρονου παιδιού

%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b1

Γράφει η Νατάσα Κεφαλληνού

Την Πέμπτη 5/1/2016 συνελήφθη η Πόλα Ρούπα από την αντιτρομοκρατική υπηρεσία. Σε βάρος της εκκρεμούσαν καταδικαστικές αποφάσεις για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση αλλά και ένταλμα σύλληψης.

Σύμφωνα με τις δηλώσεις του εκπροσώπου Τύπου της Ελληνικής Αστυνομίας, Αστυνομικού Υποδιευθυντή, Θεόδωρου Χρονόπουλου:

«Είχε μαζί της το ανήλικο παιδί της, το οποίο παραδόθηκε για προστατευτική φύλαξη στην Υποδιεύθυνση Προστασίας Ανηλίκων Αττικής της Διεύθυνσης Ασφάλειας Αττικής, υπό την εποπτεία της Εισαγγελέα Ανηλίκων».

Από τη σύλληψη έχουν παρέλθει πάνω από 24 ώρες και εφόσον δεν υπάρχει άλλη επίσημη δήλωση τεκμαίρεται ότι το παιδί κρατείται στη ΓΑΔΑ, σε ένα χώρο δηλαδή που μόνο για «φιλοξενία» εξάχρονου παιδιού δεν αρμόζει.

Ενδιαφέρον έχει μάλιστα ότι και τα δημοσιογραφικά δημοσιεύματα, παρά τον ντόρο, παραμένουν γριφώδη σε σχέση με το πού βρίσκεται το παιδί. Χαρακτηριστικά αναφέρθηκε ότι είναι «σε καθεστώς προστασίας, φιλοξενήθηκε σε ειδικό χώρο όπου του προσφέρθηκε φαγητό, καθώς και παιχνίδια για να απασχολείται, ενώ ακολουθώντας τη διαδικασία, το επισκέφθηκε και εισαγγελέας Ανηλίκων».

Από την άλλη πλευρά, ο δικηγόρος της Π. Ρούπα, Φραγκίσκος Ραγκούσης, κατήγγειλε ότι οι αστυνομικές αρχές αρνούνται να αναφέρουν στον ίδιο και τη μητέρα πού συγκεκριμένα είναι το παιδί, ενώ επιμένουν ότι είναι σε ασφαλές περιβάλλον, χωρίς να δίνουν άλλη πληροφορία. Ταυτόχρονα δεν επιτρέπουν στο δικηγόρο αλλά και στους συγγενείς να το επισκεφτούν.

Εύλογα γεννάται το ερώτημα ποιο άρθρο και ποιος κώδικας προβλέπει να κρατείται ένα παιδί στη ΓΑΔΑ για μια ολόκληρη μέρα, σε μια ιδιότυπη ομηρία, χωρίς να επιτρέπεται σε δικηγόρους και συγγενείς να το επισκεφτούν, απαγορεύοντας στη μητέρα του να μάθει νέα του. Μάλιστα ο δικηγόρος διερωτάται «σε τι καθεστώς ζούμε που επιβάλει αρπαγή ανηλίκου από τα νόμιμα όργανα που υποτίθεται πρέπει να το φυλάσσουν».

Επιπλέον, ο δικηγόρος και οι συγγενείς υπέβαλαν σχετικό αίτημα στην Εισαγγελία Ανηλίκων, ώστε να αναγνωριστούν ως προσωρινοί επίτροποι του εξάχρονου η γιαγιά και η αδελφή της συλληφθείσας, καθώς τίθεται ζήτημα για την ψυχική υγεία του από το ενδεχόμενο παρατεταμένης παραμονής του σε άλλους χώρους.

Παρόλο όμως που η διαδικασία είναι απολύτως σύννομη, όπως φαίνεται, η αντιτρομοκρατική υπηρεσία(;), η Εισαγγελίας Ανηλίκων(;),,όποιος άλλος υπεύθυνος(;), αρνούνται την απόδοση τους παιδιού στους συγγενείς πρώτου βαθμού που υπέδειξε η μητέρα. Μάλιστα σύμφωνα με τα όσα καταγγέλλει η Π. Ρούπα «αρνούνται να μου το φέρουν να το δω, αρνούνται να το δώσουν σε συγγενείς πρώτου βαθμού και απειλούν ότι θα πάει σε ίδρυμα».

Μάλιστα σε δημοσιογραφικά ρεπορτάζ που επικαλούνται εισαγγελικές πηγές, αναφέρθηκε ότι υπάρχει «απόφαση να προηγηθεί κοινωνική έρευνα για να διαπιστωθεί εάν οι συγγενείς του παιδιού τηρούν τις προϋποθέσεις ώστε να αναλάβουν την επιμέλεια». Χωρίς ωστόσο να υπάρχει και κάποια επίσημη επιβεβαίωση και έτσι το τοπίο μοιάζει εξαιρετικά θολό. Τα δεδομένα αυτά οδήγησαν τους κρατούμενους γονείς του παιδιού (Ν. Μαζιώτη και Π. Ρούπα) να εξαγγείλουν απεργία πείνας και δίψας με αίτημα, το αυτονόητο, να δοθεί το παιδί στους συγγενείς.

Γιατί όμως συμβαίνουν όλα αυτά, παρόλο που άρθρα του Αστικού Κώδικα, σε συνδυασμό με τις γενικότερες αρχές του δικαίου, προβλέπουν με σαφήνεια τι συμβαίνει με την επιτροπεία ανηλίκου, όταν οι γονείς αδυνατούν ν’ ασκήσουν την επιμέλειά του;

Οι προβλέψεις του Αστικού κώδικα είναι ξεκάθαρες. Σύμφωνα με νομικές πηγές, όταν συλλαμβάνεται και κρατείται ένας γονέας, με αφορμή την εκ μέρους του τέλεση κάποιου αδικήματος ή τη σύλληψή του για ανεκτέλεστες αποφάσεις ή για οποιοδήποτε άλλο νόμιμο λόγο, είτε το παιδί του να αποστέλλεται σε συγγενικό ή τρίτο πρόσωπο, που αυτός ο γονέας θα υποδείξει, είτε να παραμένει με το γονέα αλλά σε ειδικό χώρο, μακριά από λοιπούς κρατουμένους, ή, αν δεν υπάρχει ούτε αυτή η δυνατότητα, αποστέλλεται σε υπηρεσία προνοίας. Οι επιλογές αυτές πρέπει να διερευνηθούν και υλοποιηθούν με την παραπάνω σειρά. Η αρχή αυτή πρέπει να παραμένει απαρέγκλιτη, όποιο και αν είναι το αδίκημα, που βαρύνει το γονέα.

Μάλιστα η διαδικασία είναι πολύ συγκεκριμένη: Η αστυνομία είναι αυτή που πρέπει να επικοινωνήσει αρχικά με συγγενείς του συλληφθέντα, για να αναλάβουν, μετά από συνεννόηση με τις κοινωνικές υπηρεσίες και την αρμοδία Εισαγγελία, την επιμέλειά του. Στην περίπτωση που δεν βρεθούν κατάλληλοι συγγενείς ή καθόλου συγγενείς, το παιδί αποστέλλεται σε κάποια δομή πρόνοιας σε συνεννόηση με την αρμοδία Εισαγγελία. Σε όλη αυτή τη φάση, η επικοινωνία του παιδιού με το γονέα πρέπει να είναι απρόσκοπτη όταν ο συλληφθείς δεν ανακρίνεται ή δακτυλοσκοπείται.

Αφού όμως όλα αυτά προβλέπονται από το νομικό μας πολιτισμό γιατί στην περίπτωση του παιδιού της Πόλα Ρούπα δεν τηρούνται και ποιος πήρε την απόφαση για τη μη τήρησή τους;Ποιος και γιατί αποφάσισε να απαγορευτεί η επικοινωνία του παιδιού με τη μητέρα; Ποιος και γιατί, παρά την αίτηση των συγγενών στην Εισαγγελία Ανηλίκων, αρνείται να αποδώσει έστω προσωρινά το εξάχρονο στους συγγενείς τους, όπως προβλέπεται πρωτίστως, και επιμένει ένα παιδί να κρατείται στη ΓΑΔΑ; Για ποιο λόγο διαρρέεται ότι θα ακολουθηθούν χρονοβόρες διαδικασίες ελέγχου του συγγενικού περιβάλλοντος, ενώ όπως καταγγέλλει η μητέρα απειλείται ότι το παιδί της θα κλειστεί σε ίδρυμα; Ποιοι λόγοι συνηγορούν σε μια τέτοια ειδική μεταχείριση; Ο νόμος δεν πρέπει να εφαρμόζεται ισότιμα για όλους τους πολίτες; Υπάρχει ειδικό καθεστώς ανάλογα με το αδίκημα που βαραίνει το γονέα;

Μάλιστα, όπως αναφέρει η Άντα Ψαρρά σε άρθρο της στην ΕΦΣΥΝ και στην περίπτωση της Αγγελικής Σωτηροπούλου που είχε συλληφθεί το 2002 επί ΠΑΣΟΚ για την υπόθεση της 17 Νοέμβρη «κανείς αρμόδιος δεν καθυστέρησε ούτε μία μέρα στην απόφαση να δοθεί το παιδί στη γιαγιά του» μετά την προφυλάκιση της μητέρας.

Πάντως το σίγουρο είναι ότι όσο η ώρα περνά και το παιδί παραμένει σε ένα πλήρως ακατάλληλο περιβάλλον, αποκομμένο από τους οικείους του, τόσο επιβαρύνεται η ψυχολογική του κατάσταση. Παράλληλα το στίγμα για μια ευνομούμενη πολιτεία, που ανέχεται επιλεκτική και ανισότιμη μεταχείριση κρατούμενων, όλο και μεγαλώνει, και αυτό πρέπει να το αναλογιστεί άμεσα ο Υπουργός Δικαιοσύνης και ο όποιος άλλος αρμόδιος, που μέχρι τώρα κωφεύουν, για να δοθεί λύση τώρα.

ΥΓ: Όσο γράφονταν αυτές οι γραμμές έγινε γνωστό από Αλληλέγγυους ότι το παιδί μεταφέρθηκε και βρίσκεται φρουρούμενο στο νοσοκομείο Παίδων. Μάλιστα η Π. Ρούπα κατέθεσε μηνυτήρια αναφορά κατά παντός υπευθύνου για την αρπαγή του παιδιού. Μετά από 30+ ώρες έλυσε και το Υπουργείο Δικαιοσύνης τη σιωπή του χαρακτηρίζονταν «Ψευδείς και ανεύθυνες τις αναφορές της Πόλας Ρούπα για την μεταχείριση του εξάχρονου γιου της από τις αρχές, μετά τη σύλληψή της». Αναφέρει χαρακτηριστικά ότι «κανένα παιδί ούτε συνελήφθη, ούτε κρατήθηκε ουδέποτε. Αντίθετα τέθηκε σε προστασία, μέχρι την οριστική ανάθεση της επιμέλειάς του, και παρακολουθείται από εξειδικευμένους επιστήμονες», ενώ συμπληρώνει «ήδη διευθετείται το ζήτημα της σταθερής επικοινωνίας του παιδιού με τους στενούς συγγενείς του». Πάντως αξίζει να σημειωθεί ότι 1) το Υπουργείο απαντά σε ζητήματα που δεν έχουν μπει από την Π. Ρούπα (πουθενά δεν ανέφεραι ότι κρατείται το παιδί της, ούτε ότι συνελήφθη), 2) η διευθέτηση ης επικοινωνίας με τους συγγενείς έχει ήδη αργήσει μια μέρα 3) εξοργιστικό είναι ότι ούτε σε αυτή την ανακοίνωση γίνεται λόγος για το που είναι το παιδί!!!!

___________________________________________________________
Από: http://www.toperiodiko.gr/%CF%85%CF%80%CF%8C%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%B7-%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B1%CF%82-%CF%81%CE%BF%CF%8D%CF%80%CE%B1-%CE%B5%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CF%8C%CF%84%CF%85%CF%80%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CE%BB/#.WHAReFThA2o

Το κορίτσι που βάζει το κτίριο για ύπνο …


Κάπου ανάμεσα στον καβγά για την Κούνεβα, μια μικρή ιστορία σε ένα γραφείο στην καρδιά της βρετανικής πρωτεύουσας του Κεφαλαίου.

H καθημερινότητα μου αναπτύσσεται σε ένα γραφείο δύο επί ενενήντα, ανάμεσα σε δύο τεράστιες οθόνες, πληκτρολόγια, τηλέφωνα, σχέδια, υπολογισμούς, χρωματιστά μολύβια, πρόχειρα χαρτιά με σημειώσεις και βουναλάκια από απομεινάρια γόμας. Κάθε απόγευμα θεωρώ τον εαυτό μου τόσο κουρασμένο που δεν μπαίνω στον κόπο ούτε την κούπα μου να πλύνω. Μα κάθε πρωί παραλαμβανω το χάος μου καθαρό, τα σχέδια και τις σημειώσεις στις ίδιες μη σωστές θέσεις, αλλά όλα καθαρά, χωρίς κανένα ίχνος σκόνης ή γόμας.

Ένα πρωί, από εκείνα που έρχομαι πιο νωρίς, πέτυχα ένα κορίτσι να τρέχει και να τραβάει πανικόβλητο, φορώντας μαύρα παντοφλάκια, μια ηλεκτρική σκούπα. Κατάφερα να την πετύχω στην κουζίνα, να αλλάζει τα παντοφλάκια με παπούτσια, να επιμένει να μου ζητάει συγγνώμη που είμαι υποχρεωμένη να την βλέπω, να προσπαθώ να της πω πόσο χαίρομαι που επιτέλους τη γνωρίζω και μπορώ να πω ευχαριστώ που μου συμμαζεύει το καθημερινό μου χάλι.

Σήμερα μας έχει αφήσει ένα ευχαριστήριο σημείωμα στην κουζίνα για τα δώρα των γιορτών και υπόσχεται να σταματήσει να καταστρέφει την περιουσία μας. Το κορίτσι που γνωρίζει κάθε γωνιά αυτής της περιουσίας. Που τη χαϊδεύει και τη βουρτσίζει. Την πλένει και την σκουπίζει. Το κορίτσι που βάζει το κτίριο για ύπνο και ύστερα το ξυπνάει γεμίζοντας γάλα το ψυγείο.

Αν θέλουμε λοιπόν να είμαστε ακριβείς στους όρους κτήσης, οι περιουσίες ανήκουν σε εκείνους που σκύβουν να τις φροντίσουν και όχι σε εμάς που ίσως μόνο τις πατάμε.

(για «τα λεφτά για την καθαρίστρια στο σχολείο»)

Από τη σελίδα της Βασιλικής Μ. στο facebook, με τη συνοδεία αυτού εδώ του τραγουδιού. Αναδημοσιεύουμε με την άδειά της.


Aπό:https://www.kommon.gr/iv/772-land-your-land