η σκούπα και το σύστημα…


1990, Κλίβελαντ του Οχάιο, κάπου στο πουθενά δηλαδή…

η Λινόρ Μπίντσμαν 25 ετών, κορίτσι από πλούσια οικογένεια, ο πατέρας της έχει εργοστάσιο παιδικών τροφών και είναι περήφανος που εφηύρε μια παιδική τροφή που κάνει τα παιδιά να μιλούν πιο γρήγορα, η Λινόρ λοιπόν, δουλεύει σαν τηλεφωνήτρια στον εκδοτικό οίκο Φρίκουεντ και Βιγκόρους, πηγαίνει τακτικά για ψυχανάλυση σε έναν απατεώνα γιατρό που έχει ψύχωση με την καθαριότητα, όπου συναντά τον Ρικ Βιγκόρους…

ο Ρικ Βιγκόρους, ένας τύπος αρκετά μεγαλύτερός της, που έχει θέματα μετο πουλί του, είναι το αφεντικό της Λινόρ,είναι ερωτευμένος μαζί της, τη ζηλεύει παθολογικά, και στο κρεββάτι της διηγήται πραγματικά εξωφρενικές ιστορίες από βιβλία που ποτέ δεν τυπώθηκαν…

η Λινόρ αγαπάει παθολογικά ή ίσως και να έχει ψύχωση με τη γιαγιά της ,τη Λινόρ, που σπούδασε φιλολογία και φιλοσοφία, το πάλαι ποτέ, έχοντας δάσκαλο τον Βιντγκεστάιν, αλλά τώρα είναι έγκλειστη σε οίκο ευγηρίας απ’όπου μια μέρα το σκάει μαζί με μερικούς τροφίμους…

ο Βλαντ ο Παλουκωτής είναι ο παπαγάλος της Λινόρ, δώρο του Ρικ, αθυρόστομο πουλί, μάλλον κάποιος του έχει δώσει lsd, διάσημο τόσο, που εμφανίζεται και σε ραδιοφωνικές εκπομπές με το ψευδώνυμο Ουγολίνος ο Μεγαλοπρεπής!

η Λινόρ, ψάχνοντας να βρει τη γιαγιά της, γνωρίζει και σχετίζεται με έναν τύπο ππου ο μπαμπάς του έφτιαξε μια κατάμαυρη έρημο καταμεσής μιας κανονικής Πολιτείας, την Θ.Ε.Ο, ενώ οι τηλεφωνικές γραμμές στη Φρίκουεντ και Βίγκορους είναι τόσο για τα μπάζα, που έγκυρη γραμμή βγάζει μόνο ένας στους εκατό!

η Λινόρ έχει και έναν ανάπηρο αδελφό -αυτόν πολύ τον αγάπησα- που ήθελε να τον φωνάζουν Αντίχριστο, ήταν ιδιοφυΐα κι όλη μέρα τίγκα στη μαστούρα,επειδή το συρταράκι του μηχανικού ποδιού του το τάιζε όλο το Κολέγιο Άμχερστ με ναρκωτικά για να δίνει ακαδημαϊκές συμβουλές!

%ce%b7-%cf%83%ce%ba%ce%bf%cf%85%cf%80%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%bf-%cf%83%cf%85%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bc%ce%b1

για βιβλία όπως αυτό, ισχυρίζομαι πως δεν έχει σημασία η απάντηση διπλής επιλογής:

μου άρεσε/δεν μου άρεσε

από την πείρα μου ως αναγνώστρια έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως υπάρχουν έργα μυθοπλασίας πολύ σημαντικά γιατί καταφέρνουν κάτι μαγικό: να κεφαλαιοποιήσουν -όλα θαρρείς- τα προηγούμενα και να θέσουν τον επόμενο αύξοντα αριθμό στην ιστορία της λογοτεχνίας…

δεν εννοώ καθόλου βέβαια πως «η σκούπα και το σύστημα» είναι ένας αριθμός στον κατάλογο, γι αυτό το βιβλίο δεν ισχύει αυτό!

θα ισχυριστώ ότι μου άρεσε, και αυτό έχει σημασία, και ο αριθμός αριθμός… με τον ίδιο τρόπο σκέφτομαι για κάποιες ταινίες, μουσικά άλμπουμς, θεατρικές παραστάσεις, τροφές κλπ κλπ, έχει εκπληκτικό χιούμορ, σου ανάβει τα λαμπάκια λες και είσαι επιγραφή στο σύμπαν του συγγραφέα, ροκάρει ασύστολα ενώ φιλοσοφεί σε κάθε ευκαιρία ανολοκλήρωτα και υπαινικτικά…

θα ισχυριστώ ότι μου άρεσε που συχνά δεν καταλάβαινα τι εννοεί ο ποιητής, συγνώμη ο συγγραφές, που δεν είναι άλλος από τον κύριο Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας, δηλαδή έναν τύπο με χιούμορ οξύ, καυστικό, ευθύ, ενίοτε μαύρο και θλιμμένο, που στρέφεται ακόμα και προς τον εαυτό του αφού αντλεί τις ιστορίες του από

θα ισχυριστώ ότι μου άρεσε διότι «η σκούπα και το σύστημα» είναι ιστορίες δεν τελειώνουν ποτέ, ιστορίες υπάρχουν παράλληλα στην ιστορία που διαβάζεις κάθε στιγμή, μικρές παρεκβάσεις απ’ αυτό που ζούμε, θλιμμένες, χωρίς να σε πιάνουν από το λαιμό αλλά τόσο απολαυστικά δυσλειτουργικές που με έκαναν να αγοράσω για πρωτοχρονιάτικο δώρο ένα ακόμα πόνημα του κυρίου Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας, το «αυτό εδώ είναι νερό» και να μη μετανιώσω που διαδέχθηκε στις αναγνώσεις μου το «παγοδρόμιο» του Ρομπέρτο Μπολάνο…

θα ισχυριστώ ότι μου άρεσε επειδή έχω αδυναμία στις γιαγιάδες που κληροδοτούν στις εγγονές τους την πίστη πως ο κόσμος είναι λέξεις κι ας είναι αυτός ο λόγος που ενίοτε αυτές υποφέρουν από κρίση ταυτότητας και έλλειψη αυτοελέγχου και καταλήγουν σε ατελείωτες ώρες εγκλεισμού …

θα ισχυριστώ ότι μου άρεσε και για έναν ακόμα λόγο που ακούει στο όνομα «σιωπή» , τέτοια σαν αυτή που υπάρχει εκεί που μένει τώρα ο Γουάλας…

https://www.youtube.com/watch?v=ESK8hi1LyLc

___________________________________________________________

Από:https://katabran.wordpress.com/2017/01/03/%CE%B7-%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%8D%CF%80%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%8D%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%B1/

η τακτική της έντασης: οι μόνοι προβοκάτορες…


Τον Αύγουστο του 1964 ο τότε αμερικάνος πρόεδρος Lyndon Johnson κατηγόρησε τους βορειοβιετναμέζους ότι επιτέθηκαν σε δύο αμερικανικά πολεμικά πλοία, στον κόλπο του Tonkin. Κατόπιν αυτού ο Jonson διέταξε στρατιωτική εισβολή στο νότιο και επίθεση στο βόρειο βιετνάμ. Οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι τον αποθέωσαν για την αποφασιστικότητά του, και η δημοτικότητά του εκτοξεύτηκε στα ύψη. Οι δημοκρατικοί που είχαν την κυβέρνηση και οι ρεπουμπλικάνοι που ήταν αντιπολίτευση έγιναν ένα κόμμα, για να αντιμετωπιστεί η “κομμουνιστική επιθετικότητα”.
Το αμερικανικό πεντάγωνο είχε ήδη στρατιωτικούς συμβούλους στο νότιο βιετνάμ απ’ το Νοέμβρη του 1955 και στρατό απ’ τις αρχές του 1960. Ο πόλεμος τελείωσε τον Απρίλη του 1975, όταν οι βορειοβιετναμέζοι κατέλαβαν την Σαϊγκόν – ήταν μια ταπεινωτική ήττα για τον αμερικανικό στρατό και τους συμμάχους του.
Αργότερα, ο υπουργός άμυνας του Jonson Robert McNamara παραδέχτηκε ότι η βορειοβιετναμέζικη επίθεση στον κόλπο του Tonkin δεν είχε γίνει ποτέ. Οι ερευνητές ιστορικοί βρήκαν πως το μόνο που έγινε τότε ήταν μια περιορισμένη επίθεση ενός αμερικανικού πολεμικού εναντίον τριών βορειοβιετναμέζικων πυραυλακάτων.
Παρά αυτήν την κυνική ομολογία δεν αναστήθηκε ούτε ένας απ’ τους 1,1 εκατομύριο δολοφονημένους βορειοβιετναμέζους (μεταξύ των οποίων 143 χιλιάδες γυναίκες και 84 χιλιάδες παιδιά). Η σφαγή (μαζί με την πρόφασή της) δεν καταγράφηκε σαν έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, ούτε φυλακίστηκε ισόβια οποιοσδήποτε αμερικάνος αξιωματούχος, πολιτικός, καραβανάς, δημαγωγός απ’ όσους αποφάσισαν και μεθόδευσαν την επίθεση στο βιετνάμ. Απλά “η αμερική ηττήθηκε” – και ευνόητα ανέλαβε να εξελίξει το οπλοστάσιό της με τέτοιο τρόπο ώστε να μην ξαναηττηθεί, ειδικά μάλιστα από έναν αντίπαλο πολύ πιο αδύνατο σε μέσα / όπλα.
Κάποιοι υποστηρίζουν ότι ο αμερικανικός στρατός δεν έχει καταφέρει να νικήσει ποτέ απ’ την απόβαση στη Νορμανδία και μετά· με την εξαίρεση της σύντομης εισβολής στον παναμά, το 1989. Το σίγουρο είναι ότι προκειμένου να αποφεύγει δυσάρεστες εκπλήξεις, ο αμερικανικός στρατός δρα κατά προτίμηση εναντίον πρώην φίλων / συμμάχων, για τους οποίους έχει διαθέσιμες έγκαιρα όλες τις πληροφορίες. Τέτοιος ήταν ο στρατηγός Νοριέγκα στον παναμά, ο Χουσεΐν στο ιράκ, ο Μιλόσεβιτς στο κόσοβο και το δίκτυο της ισλαμικής διεθνούς του μπιν Λάντεν στο αφγανιστάν. Χάρη σ’ αυτές τις σικέ εκστρατείες (που ωστόσο δεν έχουν εξελιχθεί ποτέ με την άνεση των αρχικών διακηρύξεων) ο αμερικανικός στρατός διαθέτει ακόμα έναν αέρα “ακαταμάχητου”.

Sarajevo 87 - 9/2014
Ένα γραφιστικό, για να μάθει ο κόσμος πως οι ρωσικοί πύραυλοι ρίχνουν τα αεροπλάνα του κόσμου. Από την αγγλική καθεστωτική daily mail…

Συνέχεια

Οδοδείκτες για τον «τρίτο τομέα»…


Είναι φανερό πως αν ο κάθε λαός δεν ανακτήσει το συντομότερο τα κλειδιά της διατροφικής του αυτονομίας οι ίδιες οι συνθήκες της βιολογικής του επιβίωσης θα καταλήξουν να εξαρτώνται πλήρως από την κυνική στρατηγική των αγροβιομηχανικών λόμπι και από την χωρίς όριο απληστία των διεθνών κερδοσκόπων.

Jean-Claude Michea

Οδοδείκτης 1

Η ρήση του Γάλλου ιερέα Jacques Bénigne Bossuet «ο Θεός γελά με τους ανθρώπους που παραπονιούνται για τις συνέπειες ενώ αγαπούν τις αιτίες» όφειλε να συνοδεύει το διακριτικό σήμα κάθε εγχειρήματος κοινωνικής οικονομίας. Οφείλουμε, πρωτίστως, προκειμένου να διασωθούμε από τον εμπαιγμό των γενεών που έρχονται, μια ειλικρινή αναμέτρηση των όσων λιβανίζουμε με τα αποτελέσματα τους.

Οδοδείκτης 2

Η «κοινωνική», «αλληλέγγυα», «fair trade», «συνεργατική», «αντιεξουσιαστική», «συμμετοχική», οικονομία των «από τα κάτω» αποτελούν δρυμό όρων που το μοναδικό πράγμα που μας αποκαλύπτουν είναι το ακαδημαϊκό άγχος όσων θέλουν να προβλέψουν σαν νέοι αστρολόγοι το τι μέλλει γενέσθαι της κοινωνίας. Έχει περάσει άλλωστε καιρός τώρα που οι ακαδημαϊκοί έχουν όχι μόνο παραιτηθεί από κάθε διάθεση να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά και από κάθε ικανότητα για να τον ερμηνεύσουν. Αντί ο Θεός του Μπασιέ να γελά πίσω από την πλάτη μας είναι προτιμότερο να γυρίσουμε εμείς την δική μας σε αυτούς που έχουν κάνει τον κοινωνικό ακτιβισμό επάγγελμα με κατεύθυνση τις social business και «ανθρωπιστικές» ΜΚΟ και στρώνουν χαλί  προς το Μαξίμου εξαργυρώνοντας με το αζημίωτο τη συμμετοχή τους στα κοινωνικά εγχειρήματα.

Οδοδείκτης 3

Το παραθετικό «κοινωνική» δίπλα στο οικονομία δηλώνει την ανικανότητα της οικονομίας ως επιστήμης μεγεθών να εκπληρώσει, για ολοένα και μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων, τους ελάχιστους όρους μιας εξανθρωπισμένης ζωής. Η ανάγκη για την επαναδόμηση της ζωής δεν βολεύεται ούτε με νομοθετικές διατάξεις, ούτε εκτονώνεται σε φιλολογικά συνέδρια.

Όσοι, με πρόσχημα τον ρεαλισμό, πιστεύουν πως οι συσσωματώσεις που αναλαμβάνουν στο δικό τους πεδίο την ευθύνη για την αυτοσυντήρηση της κοινωνίας μπορούν να συγχρονιστούν με τον βηματισμό της αγοράς, προεξοφλούν τον εξανδραποδισμό τους από το κράτος και το ξεκοκάλισμα τους από τον ανταγωνισμό. Από την άλλη πλευρά, όσοι διεκδικούν μια ευθεία ρήξη με τον καπιταλιστικό σχεδιασμό εμμένοντας σε μια αυτιστική και κατά τ’ άλλα ναρκισσιστική νοοτροπία δεν κάνουν τίποτα άλλο από μια τρύπα στο νερό.

Οδοδείκτης 4

Η μοναδική προοπτική για εξανθρωπισμένη διαβίωση είναι εκ των ουκ άνευ δέσμια με την έξοδο από την κεφαλαιοκρατική οργάνωση της αγοράς. Η αγορά όμως παρόλες τις εξαγγελίες περί «αοράτου χεριού» κυβερνά με σιδηρά πυγμή επιβάλλοντας σε καταναλωτές και παραγωγούς την ισχύ του αστικού δικαίου. Αναγκαστικά λοιπόν επιλογή εξόδου από την λογική της κυρίαρχης οικονομίας σημαίνει ολομέτωπη αντιπαράθεση με τους κανόνες και τη νομοθετική ρύθμιση της αγοράς. Για τους φορείς της κοινωνικής οικονομίας οι αυταπάτες περί παράλληλου βηματισμού με την αγορά και συνεργασίας με το κράτος είναι το ελάχιστο πολυτέλεια, αν όχι η ένδειξη μιας αθεράπευτης φαντασιοκοπίας.

Συνέχεια

Η ντροπή της Βρετανίας: Άστεγοι ακόμη και αν δουλεύουν…


Του Aditya Chakrabortty (Μετάφραση-Επιμέλεια: Μπάμπης Χατζηγιαννάκος, Ελίνα Σαουσοπούλου)

Οι άνθρωποι που θα γνωρίσετε είναι αόρατοι. Οι πολιτικοί δεν τους αναφέρουν. Τα μέσα ενημέρωσης στην πλειοψηφία τους, τους αγνοούν. Και μπορώ να καταλάβω το γιατί. Το να αναγνωρίσεις την ύπαρξη αυτών των ανθρώπων ισοδυναμεί με την παραδοχή ότι υπάρχουν περισσότερες αδικίες στην Βρετανία από αυτές που επιτρέπουν οι «προστάτες της κοινής γνώμης». Σε κάνει να δεις καθαρά ότι οι περισπούδαστες αναλύσεις για την οικονομία είναι σκουπίδια και να καταλάβεις, έστω επιφανειακά, πόσο μικρή είναι η απόσταση ανάμεσα σε όλους εμάς και την απόλυτη καταστροφή.

 Όλα αυτά τους καθιστούν τόσο πραγματικούς όσο εγώ ή εσύ – και πληθαίνουν με γρήγορο ρυθμό. Είναι άνθρωποι άστεγοι έστω κι αν δουλεύουν.

Την προηγουμένη εβδομάδα γνώρισα μερικούς από αυτούς, σε ένα ξενώνα διανυκτέρευσης στο κέντρο του Λονδίνου. Δουλεύουν σε μερικές από τις μεγαλύτερες εταιρείες ή στην τοπική αυτοδιοίκηση. Όταν τελειώσουν την εργασία τους, έρχονται σε αυτή την αποθήκη και κοιμούνται σε μεταλλικές κουκέτες μαζί με άλλα 42 άτομα. Οι άντρες χρησιμοποιούν τη μια τουαλέτα κι οι γυναίκες την άλλη. Στον κόσμο των άστεγων αυτό θεωρείται καλή ευκαιρία: το Shelter from the Storm όπως ονομάζεται, προσφέρει πρωινό και δείπνο.

 Ένας στους τρεις που βρίσκουν κατάλυμα εδώ είναι εργαζόμενος. Τη νύχτα που πήγα, η συνιδρυτής της πρωτοβουλίας αυτής, Sheila Scott κοίταξε την λίστα των επισκεπτών και μου υπέδειξε τους εργοδότες τους. Είναι εργαζόμενοι στην καταναλωτική οικονομία της Βρετανίας: Starbucks, Eat, Preat, McDonald’s, pubs και κούριερ του Deliveroo.

Συνέχεια

Ανοησίες ανοητευόντων…


Ίσως το πλέον επιβεβαιωμένο από τα αποφθέγματα των αρχαίων προγόνων μας είναι το πασίγνωστο«αργία μήτηρ πάσης κακίας». Προσωπικά, αν είχα την δυνατότητα, θα προσέθετα: «…και ανοησίας». Χαρακτηριστική επιβεβαίωση της άποψής μου είναι οι ατελείωτες ανοησίες που ακούστηκαν κατά τις ημέρες των γιορτών, ως κριτική και σχόλια της περιώνυμης επιστολής Τσακαλώτου προς τους θεσμούς. Ειδικά δε εκείνο το απόσπασμα όπου ο υπουργός οικονομικών υπόσχεται ότι η κυβέρνηση θα ενεργοποιήσει τον κόφτη αν διαπιστωθεί απόκλιση από τους στόχους του προϋπολογισμού, λειτούργησε ως μαγνήτης για τους ανοητεύοντες πάσης αστικής πολιτικής αποχρώσεως.

Προσχέδιο Κρατικού Προϋπολογισμού 2017. Με κόκκινο χρώμα το άθροισμα μισθών, συντάξεων,
ασφάλισης, περίθαλψης και κοινωνικής προστασίας ως ποσοστό επί των πρωτογενών δαπανών.

Κατ’ αρχάς, ας δούμε τι έγραφε σ’ εκείνη την επιστολή ο κ. Τσακαλώτος: «Οι ελληνικές αρχές παραμένουν απολύτως δεσμευμένες στην εκτέλεση της συμφωνημένης δημοσιονομικής πορείας η οποία βασίζεται σε στόχους πρωτογενών πλεονασμάτων της τάξης του 0,5%, 1,75% και 3,5% του ΑΕΠ για το 2016, 2017 και 2018 αντίστοιχα. Οι ελληνικές αρχές θα ενεργοποιήσουν τον έκτακτο δημοσιονομικό μηχανισμό (contingency fiscal mechanism), ο οποίος περιλαμβάνεται στο πλαίσιο της πρώτης αξιολόγησης, όπως περιγράφεται στον Νόμο 4389/16, σε περίπτωση που τα στοιχεία τα οποία θα επικυρώσει η Eurostat δείχνουν ότι οι παραπάνω δημοσιονομικοί στόχοι δεν έχουν επιτευχθεί». Για όποιον δεν κατάλαβε, «έκτακτος δημοσιονομικός μηχανισμός» είναι η επίσημη ονομασία τού «κόφτη». Και κάπου εδώ άρχισε ο ορυμαγδός των ανοησιών από πλευράς αντιπολίτευσης:

  • Νέα Δημοκρατία: «Από σήμερα η έννοια εξευτελισμός έχει ονοματεπώνυμο: Ευκλείδης Τσακαλώτος και Αλέξης Τσίπρας. (…) Επαναλαμβάνουν πέντε φορές, ότι θα κάνουν τα πάντα για να τηρήσουν τις μνημονιακές δεσμεύσεις τους, κόβοντας ξανά τις συντάξεις. Επιστολή μετάνοιας, επιστολή υποτέλειας, επιστολή παραδοχής. (…)»
  • ΠαΣοΚ κλπ συμπαρατασσόμενοι: «Πρόκειται για επιστολή ντροπής. Παίρνουν πίσω με ταπεινωτικό τρόπο όλα όσα έλεγαν. Για μια ακόμη φορά, εκθέτουν την χώρα, βουλιάζουν στα ψέμματά τους. Όμως το «μάρμαρο» δυστυχώς το πληρώνει ο Ελληνικός λαός. (…)»
  • Ποτάμι: «Ο κ. Τσακαλώτος αναλαμβάνει τη δέσμευση για ενεργοποίηση του κόφτη στις συντάξεις σε περίπτωση που οι δημοσιονομικοί στόχοι για το 2016 δεν επιβεβαιωθούν. Αυτά που έδωσε δηλαδή ενδέχεται να τα πάρει πίσω ξανά από τις συντάξεις. (…)»
  • Ένωση Κεντρώων: «Τελικά, ο μποναμάς προς τους συνταξιούχους με τον τρόπο που συνετελέσθη έγινε εφιάλτης. Επικρέμαται επί των κεφαλών μας «κόφτης» που στην πρώτη αστοχία θα κόβει συντάξεις. Αυτά κάνουν οι βιασύνες και οι ψηφοθηρίες μιας καταρρέουσας κυβέρνησης».

Συνέχεια

Ο Παν. Κονδύλης, ο νέος ελληνισμός και το εθνικό ζήτημα …


Περιοδικό: Νέος Λόγιος Ερμής τ.10*

«Ισχύς είναι η επιτυχής αυτοσυντήρηση μέσω μιας αυτοεπίτασης ικανής να διασφαλίσει ή να βελτιώσει τη σχετική θέση ενός ορισμένου φορέα ισχύος απέναντι σε άλλους (δυνητικά) ανταγωνιστικούς.»

(Παναγιώτης Κονδύλης, Επιστήμη, ισχύς και απόφαση, εκδόσεις Στιγμή, Αθήνα 2001, σελ.17.) 

                                                           A

Του Σπύρου Κουτρούλη*

Η ενασχόληση του Π.Κονδύλη με το εθνικό ζήτημα, τα έθνη εν γένει και το ελληνικό έθνος ειδικότερα, του χάρισε την πρώτη σημαντική δημοσιότητα στην χώρα μας και του έδωσε την ευκαιρία να τον γνωρίσει ένα κοινό που προηγουμένως δεν είχε ασχοληθεί με το έργο του.

Βεβαίως το γεγονός αυτό είχε πολλές αρνητικές συνέπειες. Πρώτα-πρώτα δέχθηκε την επίθεση κάποιων δημοσιογράφων που δεν γνώριζαν ούτε το έργο του, ούτε το τι αυτό εκπροσωπεί. Δεύτερον το μεγαλύτερο μέρος  του κοινού τον ταύτισε με τις όψιμες απόψεις του για το εθνικό ζήτημα, με αποτέλεσμα να ασχοληθούν ελάχιστα με τα υπόλοιπα πολύ σημαντικά δοκίμια του.

Ο ίδιος απέφευγε συστηματικά την δημοσιότητα, ενώ  είχε μια ριζική απέχθεια για την ελληνική πολιτική και πνευματική  πραγματικότητα με αποτέλεσμα  να στέκεται σε μεγάλη απόσταση από αυτή. Τα έργα του μπορεί να εκδίδονται από αναγνωρισμένους ελληνικούς εκδοτικούς οίκους, όπως το «Θεμέλιο», η «Γνώση», και η «Στιγμή» αλλά τα δοκίμια του δημοσιεύονται σε περιοδικά με περιορισμένο κοινό, όπως ήταν το «Λεβιάθαν», η «Ίνδικτος», και η «Νέα Κοινωνιολογία», ενώ σπανιότερα δημοσιεύονταν σε εφημερίδες όπως η «Καθημερινή» και το «Βήμα».

Παρόλα αυτά οι απόψεις του για το εθνικό ζήτημα είναι εξαιρετικά σημαντικές, επίκαιρες και παραμένουν η πλέον διεισδυτική και διαυγής κριτική της νεοελληνικής κακοδαιμονίας. Χαρακτηρίζονται από την υποδειγματική χρήση της λογικής σκέψης και την λιτή,  ώριμη χρήση της ελληνικής γλώσσας.

Η επιλογή της Ευρώπης δεν υπήρξε μια προσπάθεια για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας αλλά «η διαφοροτρόπως καρυκευμένη και μεταμφιεσμένη επιθυμία άλλοι να μας ταΐζουν και άλλοι να φυλάνε τα σύνορά μας»

Η επιλογή της Ευρώπης δεν υπήρξε μια προσπάθεια για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας αλλά «η διαφοροτρόπως καρυκευμένη και μεταμφιεσμένη επιθυμία άλλοι να μας ταΐζουν και άλλοι να φυλάνε τα σύνορά μας»

Την εποχή  που ο Κονδύλης ανακαλύπτεται με επεισοδιακό τρόπο από το ελληνικό κοινό, η συντηρητική διανόηση ήταν εντυπωσιακά ανύπαρκτη, ενώ η αντίστοιχη αριστερή στην μεγάλη της πλειοψηφία είχε απορροφηθεί από τους κρατικούς μηχανισμούς, είτε ως βουλευτές ή υπουργοί είτε ως μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας που δεχόταν εισροές από ευρωπαϊκά προγράμματα και πολλών άλλων ειδών παροχές, αλλά και είτε  ως καλοπληρωμένα στελέχη των μέσων ενημέρωσης. Η κατάρρευση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού, αντί να οδηγήσει την τελευταία σε ένα σοβαρό προβληματισμό, την ώθησε, εκτός ορισμένων τιμητικών εξαιρέσεων, να αναπαράγει τα αναγκαία ιδεολογήματα της νέας μονοπολικής τάξης και της παγκοσμιοποίησης δηλαδή τον κοσμοπολιτισμό, την πολυπολιτισμικότητα και βέβαια την εχθρότητα στο τελευταίο ανάχωμα στην επέλαση του θαυμαστού καινούργιου κόσμου, το έθνος-κράτος. Συγχρόνως η ακαδημαϊκή κοινότητα μετέβαλε το θεσμικό πλαίσιο στο πιο ισχυρό όπλο  της για να αποκλειστούν από αυτή όσοι δεν ανήκουν σε κάποιες συγκεκριμένες συσσωματώσεις (κομματικές, οικογενειακές και άλλες) και δεν αναπαράγανε  ορισμένες συναφείς, προς την «νέα τάξη», αξίες. Το πιο γόνιμο πνευματικό ρεύμα υπήρξε η λεγόμενη «νέο-ορθοδοξία», η οποία όμως σύντομα  θα εξασθενίσει και θα χάσει την ορμητικότητά της.

Συνέχεια