J. Cornford: ο δισέγγονος του Δαρβίνου πέφτει πολεμώντας το φασισμό…


Ο νεαρός άγγλος ποιητής από το Cambridge με τις Διεθνείς Ταξιαρχίες στη δίνη του ισπανικού εμφυλίου

rjc1

Γράφει: Δημήτρης Κεχρής

«Εδώ στους γυμνούς λόφους της Αραγονίας
αυτό το μήνα ξεκινά η δοκιμασία μας»


Γεννημένος στο Cambridge με σπουδές στο Trinity College, o John Cornford,  δισέγγονος του Δαρβίνου, γιος καθηγητή αρχαίας φιλοσοφίας στο Cambridge, έδειξε από την εφηβεία του μια ιδιαίτερη κλίση στην λυρική ποίηση. Ωστόσο, ήταν η πολιτική στράτευση στα προτάγματα του κομμουνισμού που καθόρισε την πορεία του, ήδη από την εποχή των σπουδών του στο London School of Economics, όπου και οργάνωνε τις δράσεις της Ένωσης Νέων Κομμουνιστών. Όντας από νωρίς ενταγμένος στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Μεγάλης Βρετανίας, ο Cornford δε δίστασε να κάνει και το επόμενο βήμα, εκείνο που θα τον τοποθετούσε ανάμεσα στους πλέον αγνούς αγωνιστές του 20ου αιώνα: με την έναρξη του ισπανικού εμφυλίου, ταξιδεύει στη Βαρκελώνη χωρίς νομότυπα έγγραφα (ενώ είναι ήδη πατέρας ενός παιδιού) για να ξεκινήσει εθελοντικά να μάχεται στο μέτωπο της Αραγονίας (μέσα από τις τάξεις της τροτσκιστικής οργάνωσης POUM) ενάντια στο φασισμό.

Στη συνέχεια επιστρέφει στην Αγγλία για να πείσει και άλλους συμπατριώτες του να πολεμήσουν για τη δημοκρατία. Και όντως τα καταφέρνει και μαζί με άλλους άγγλους μαχητές, φθάνει εκ νέου στο Albacete και εντάσσεται στις Διεθνείς Ταξιαρχίες. Συμμετέχοντας στο 12ο Τάγμα της 14ης Μεραρχίας, έπεσε πολεμώντας για την κατάληψη του χωριού Lopera, κοντά στην Cordoba, στις 28 Δεκεμβρίου 1936.  Μία μέρα πριν κλείσει τα 21 του χρόνια. Ήταν ο πρώτος Βρετανός που πήγε στην Ισπανία και ένας από τους πρώτους που έπεσαν στη μάχη. Οι ακριβείς συνθήκες θανάτου του παραμένουν αδιευκρίνιστες. Το πτώμα του δεν βρέθηκε ποτέ.

Το διάσημο ποίημά του, Full Moon At Tierz (1937), που φλέγεται από ένα πνεύμα μαχητικότητας, ένα ποίημα όπου είναι παρόντες ο φόβος, ο πόνος και το οποίο διαπνέεται από μια ωμή και συνάμα τρυφερή ευθύτητα, είναι ταυτόχρονα ένα κατεξοχήν δείγμα μιας μοντερνιστικής αντίληψης του ιστορικού χρόνου αρκετά πρωτοπόρας στη λογοτεχνία του καιρού του.

 

___________________________________________________________

Μήπως ο Αϊ-Βασίλης είναι όντως… σκέτη λέρα; …


Μήπως ο Αϊ-Βασίλης είναι όντως… σκέτη λέρα;

Ιφιγένεια Κοντού

Από πού έρχεται  ο Αϊ-Βασίλης; Από την Καισαρεία; Από το Ροβανιέμι ή από την Κορέα; Από τη χριστιανική παράδοση ή από τις ειδωλολατρικές δοξασίες των βορειοευρωπαίων; Από τα χειμερινά έθιμα της Άπω Ανατολής ή από την προπαγάνδα του Αμερικάνικου Εμφυλίου; Και τελικά, τίνος γέννημα είναι; Της χριστιανοσύνης, του συγκριτισμού ή της coca-cola?

Αυτά και άλλα ερωτήματα επιδιώκει να απαντήσει αυτό το άρθρο πετώντας πάνω από όλες τις χώρες κι όλες τις εποχές άλλοτε πάνω σε έλκηθρο που το τραβούν τάρανδοι κι άλλοτε χρησιμοποιώντας πιο σύγχρονα μέσα…

Πρώτη (σύντομη) στάση: Κορέα

Ο Αϊ-Βασίλης με τα σχιστά μάτια…

Να σας συστήσουμε τον Τσοουανγκσίν, θεό της κουζίνας για τους Κορεάτες. Πώς λέμε: Αϊ – Βασίλης; καμία σχέση. Μια στιγμή όμως… Οι Κορεάτες ορκίζονται ότι ο Τσοουανγκσίν τους  παρατηρούσε  όλο τον χρόνο.  Στο τέλος του χρόνου, αυτός ο Αϊ-Βασίλης της Ανατολής με τα σχιστά μάτια, επέστρεφε – λέει – ντυμένος στα κόκκινα, φέρνοντας ανταμοιβές ή τιμωρίες.  Τον περίμεναν φτιάχνοντας  παραδοσιακές κορεάτικες κάλτσες. Τέλος του χρόνου – καμινάδα – δώρα – κόκκινα ρούχα – κάλτσες… Ο Κορεάτης Αϊ – Βασίλης  δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τον Αμερικανό ή τον Δυτικοευρωπαίο ομόλογό του.

Είναι ακριβώς ο ίδιος ο «Σάντα Κλάους» των Άγγλων, ο «Περ Νοέλ» των Γάλλων, ο «Σίντερ-Κλάας» των Ολλανδών, ο «Βάιναχτσμαν» των Γερμανών, ο «Λαμ-Κουνγκ-Κουνγκ» ή «ο Καλός γερο-πατέρας» των Κινέζων, ο «Χοτέισο» των Ιαπώνων και ο «Babbo Natale» των Ιταλών.

Δεύτερη στάση, πιο κοντινή: Καππαδοκία

Ο Αϊ-Βασίλης ισχνός, φιλάνθρωπος και Μέγας!

Τα ελληνικά κάλαντα λένε ότι έρχεται από την Καισαρεία. Αναφέρονται στον Βασίλειο τον Μέγα, εμπνευστή της φιλανθρωπίας ο οποίος πέθανε στις 31 Δεκεμβρίου του 378 μ.Χ.

Έτσι εξηγείται γιατί  ο Αϊ – Βασίλης στην Ελλάδα, έρχεται την Πρωτοχρονιά.

«Η εικόνα του Μεγάλου Βασιλείου ουδεμία σχέση έχει με αυτή που κυριαρχεί σήμερα: ήταν ψηλόλιγνος, με μαύρα μάτια, μελαψός και με γένια», τονίζει στα «ΝΕΑ» ο καθηγητής Λαογραφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, κ. Μηνάς Αλεξιάδης.

Συνέχεια ανάγνωσης

Άθεοι Θεοσεβούμενοι…


Άθεοι Θεοσεβούμενοι

Χάρης Ναξάκης
Καθηγητής οικονομικών στο ΤΕΙ Ηπείρου, συγγραφέας

«Ο θεός είναι νεκρός… παραμένει νεκρός… τον έχουμε σκοτώσει. Πώς θα παρηγορηθούμε, οι δολοφόνοι όλων των δολοφόνων; Ό,τι ήταν ιερότερο και τρανότερο στον κόσμο πέθανε ματωμένο από τα μαχαίρια μας. Ποιος θα σκουπίσει αυτό το αίμα από πάνω μας… Δεν είναι το μεγαλείο αυτής της πράξης πολύ μεγάλο για μας; Δεν πρέπει εμείς οι ίδιοι να γίνουμε θεοί, ώστε να φανούμε αντάξιοι;»
Φ.Νίτσε

Η τρέχουσα συζήτηση στην Ελλάδα για το θρησκευτικό φαινόμενο συνήθως εξαντλείται στις εγκόσμιες εκφάνσεις του: διαχωρισμός εκκλησίας-κράτους, φορολόγηση εκκλησιαστικής περιουσίας, σχέσεις εκκλησιαστικής ιεραρχίας με τις ελίτ του πλούτου, τα προνόμια της ιεραρχίας αυτής, η πρόσφατη διαμάχη για τη διδασκαλία των θρησκευτικών, η αντίληψη ότι η εκκλησία είναι βασικός πυλώνας του ελληνικού έθνους-κράτους, το  εύλογο ερώτημα γιατί υπάρχουν 10.000 δημόσιοι υπάλληλοι κληρικοί ενώ οι δημόσιοι γιατροί είναι 8.000, η συνθηκολόγηση μέρους των εκπροσώπων της εκκλησιαστικής ιεραρχίας με κατακτητές (βλέπε την επιστολή των πατέρων του Άγιου Όρους που καλωσόριζαν τον Χίτλερ στην Ελλάδα), κ.λ.π.. Πέρα όμως από τα παραπάνω σημαντικά ζητήματα που τίθενται από την εκκοσμίκευση της θρησκείας, ένα ερώτημα παραμένει αναπάντητο. Γιατί, ενώ έχουν περάσει τρεις αιώνες από τότε που οι διαφωτιστές εξήγγειλαν το εγκόσμιο σχέδιο για το θάνατο του θεού, δεν πέθανε ακόμα; Ίσως αν άκουγαν τον Πλάτωνα -«η θρησκεία είναι ένα θεραπευτικό ψεύδος»-, θα αντιλαμβάνονταν τη συνθετότητα της θρησκευτικής ανάγκης.

To βιβλίο του Κ. Λάμπου, «Θεός και Κεφάλαιο» (εκδ. Κουκκίδα), δεν μας φωτίζει καθόλου γι’ αυτό, είναι άλλη μία αναγγελία θανάτου χωρίς να υπάρχει το πτώμα. Η εξήγηση για τον  Κ. Λάμπο, που είναι προσφιλής στους διαφωτιστικούς κύκλους αριστερής, αναρχικής και φιλελεύθερης απόχρωσης, γιατί ο θεός είναι επτάψυχος, είναι απλή και χιλιοειπωμένη. Ο  μύθος του παντοδύναμου θεού στηρίζεται στην άγνοια και στη βία της εξουσίας. Το επιχείρημα της άγνοιας είναι ιστορικά αίολο. Στην μακραίωνη πορεία των 70.000 χρόνων του homo sapiens, οι τελευταίοι τρεις αιώνες όχι μόνο δεν χαρακτηρίζονται από άγνοια,  αλλά από μία τεράστια πλημμυρίδα γνώσεων και προόδων της επιστήμης και της τεχνολογίας. Γιατί  αυτές δεν στάθηκαν ικανές να ξεριζώσουν την μυθοπλασία του θεού; Οι ίδιοι που επικαλούνται το επιχείρημα της άγνοιας θεωρούν ότι  οι προεγγράμματες τροφοσυλλεκτικές-κυνηγετικές κοινωνίες, στις απαρχές της ανθρωπότητας, χαρακτηρίζονταν από εξισωτικές δομές και αντι-ιεραρχικές σχέσεις (ο πρωτόγονος κομμουνισμός του Μαρξ, ο ευγενής άγριος του Ρουσό). Αν όμως οι θρησκείες επιβλήθηκαν με τη βία των εκμεταλλευτικών εξουσιών για να λειτουργήσουν ως ιδεολογίες υποταγής, γιατί οι άνθρωποι των εξισωτικών και ακρατικών κοινωνιών πίστευαν στα πνεύματα;

Η αποδεικτική δύναμη του λόγου δεν μπορεί να αποκαλύψει χρησιμοποιώντας κοινά αποδεκτά εννοιολογικά εργαλεία, επιστημονικά και φιλοσοφικά, τι υπήρχε εν αρχή, την απαρχή της απαρχής. Ο λόγος ποτέ δεν θα αποδείξει αν υπάρχουν πνεύματα μετά θάνατον, αθάνατη ψυχή, κόλαση ή παράδεισος, ζωή μετά θάνατον. Οι θεολογικές αυτές παραδοχές δεν επιδέχονται επαλήθευση ή διάψευση, είναι αυτοεπαληθεύσιμες, δηλαδή δόγμα. Όποιος ισχυρίζεται ότι μετά θάνατον υπάρχει ψυχή ας φέρει μια απόδειξη. Ο άνθρωπος είναι ίσως από τα λίγα πλάσματα που έχουν επίγνωση του πεπερασμένου της φύσης του και την ίδια στιγμή αρνείται να αποδεχτεί  την θνητότητα του. Η αξιοσημείωτη διάρκεια του θρησκευτικού φαινομένου είναι σε άμεση σχέση με το ότι ξορκίζει τη θνητότητα, προσφέρει μία παρηγοριά στο κατατρομαγμένο από τον αφανισμό του άτομο και μία προσδοκία για τη μετά θάνατο ανάστασή του.

Ο Νίτσε ατυχώς εξήγγειλε τον θάνατο του θεού, συνοδεύοντας αυτή την προτροπή με μία ύβρη, να γίνουμε εμείς θεοί. Δεν έκανε τίποτε άλλο από το να αντιστρέψει την ιουδαιοχριστιανική παράδοση της ανθρωποποίησης του θείου (Χριστός) σε θεοποίηση του ανθρώπου. Τα αποτέλεσμα είναι μια ανθρωπολογική τραγωδία. Γίναμε εγκόσμιοι αλαζόνες θεοί και κυριαρχήσαμε πάνω στη φύση και στα άλλα πλάσματα και αυτό που αφήνουμε πίσω μας ως επίτευγμα της προόδου είναι ένας βίος αβίωτος, ένας ελάχιστος εγωκεντρικός εαυτός. Το ανθρωπολογικό υπόδειγμα της νεωτερικότητας είναι ο άθεος θεοσεβούμενος. Αυτός που σκότωσε το θεό για να μετατραπεί σε ανελέητο θεό του εαυτού του. Αυτός ο θεός είναι ο πιο αδυσώπητος διότι δεν προσφέρει ούτε την μετάνοια, τη δυνατότητα εξιλέωσης, στον άλλο, στον συνάνθρωπο, γιατί είναι ένας ατομοκεντρικός θεός. Ο άνθρωπος είναι ο κυριότερος κίνδυνος για τον άνθρωπο και ο μεγαλύτερος απελευθερωτικός στόχος είναι ο αυτοπεριορισμός του. Το πρότυπο που πρέπει να αναζητήσουμε είναι πώς θα ζήσουμε έναν εγκόσμιο βίο με αυτοδημιουργία και αυτοθέσμιση, μεστή νοήματος, όχι στη βάση ενός ιδεώδους, επίγειου ή ουράνιου παραδείσου. Άλλωστε ακόμα και αν υπήρχε ζωή μετά θάνατον θα ήταν μία αβίωτη ζωή αν ήταν μία επανάληψη ενός εγκόσμιου ανεξέταστου βίου. Και τι τραγωδία! Θα διαρκούσε αιώνια.

 __________________________________________________________

Από: http://www.babylonia.gr/2016/12/28/athei-theosevoumeni/#sthash.pPofLTa6.dpuf

Ο ταξιτζής που διάβαζε λογοτεχνία, ένα σχόλιο με αφορμή τη συζήτηση για την Πάολα…


Χτες μπήκα σε ταξιτζή που είχε στο κάθισμα δίπλα του τον «Ήρεμο Ντον». Συζητήσαμε για τους μετεπαναστατικούς Ρώσους συγγραφείς αρχικά και φτάσαμε μέχρι τον Τολστόι προς τα πίσω. Με ξεκούρασε αυτή η συζήτηση.

Σκεφτόμουν τον θείο μου, που μετά από διάφορες περιπέτειες έγινε ταρίφας και, αν και επικό τούβλο στο σχολείο και μην έχοντας καμία απολύτως σχέση με τα βιβλία, στη μέση ηλικία ανακάλυψε το διάβασμα και διαβάζει πια λογοτεχνία, ιστορία ή ό,τι άλλο πέσει στα χέρια του με πρωτοφανή δίψα.

Είχαμε γελάσει πάρα πολύ όταν μας διηγούνταν ότι είχε βάρδια στο ταξί και περιμένοντας στην πιάτσα διάβαζε τον Γιούγκερμαν. Μπαίνει μέσα πελάτης και κάθεται μπροστά, του δίνει το βιβλίο και του λέει: «πες πού πας και συνέχιζε να διαβάζεις από εδώ όσο οδηγώ!».

Παρακολουθώ τις τελευταίες μέρες τη συζήτηση για την Πάολα, το λαϊκό, τη σχέση της αριστεράς με το λαϊκό κ.λπ. Μια χαρά είναι η Πάολα και τα λαϊκά και όλα αυτά, πώς να το κάνουμε, έτσι διασκεδάζουμε ως λαός και τι να ζητήσεις περισσότερο από μια πολύ αξιοπρεπή τραγουδίστρια.

Αλλά το ζητούμενο δεν είναι αυτό. Όπως δεν είναι πώς θα «νομιμοποιήσουμε» το λαϊκό στη συνείδηση του λαού. Είναι ήδη νομιμοποιημένο και στη συνείδηση του λαϊκού κόσμου και στη συνείδηση των αστών (αρκεί να ρίξετε μια ματιά γύρω σας και θα καταλάβετε). Ούτε χρειάζονται αφορισμοί, ο λαϊκός τραγουδιστής κάνει τη δική του χρήσιμη δουλειά.

Το ζητούμενο είναι να διεκδικήσουμε δυναμικά τη σύνδεση του εργαζόμενου, του «λαϊκού» κόσμου  με τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του ανθρώπινου πνεύματος, τη μεγάλη λογοτεχνία, τη μεγάλη μουσική, τη φιλοσοφία, την σύγχρονη επιστήμη κ.λπ.

Πραγματικά, μου φαίνεται αστείο να δίνονται μάχες για την Πάολα ή τον Σάκη ή τον Φούφουτο και να μην έχει δοθεί στα σοβαρά η μάχη να γνωρίσουν όλα τα παιδιά που πάνε στο σχολείο τον Μπετόβεν, που δεν τον γνωρίζουν.

Δεν χρειάζεται καν να σχολιάσω το προφανές, δηλαδή την ευεργετική επίδραση του «μεγάλου κόσμου» στην ανάπτυξη της συνείδησης.

Τα υπόλοιπα, την αυθεντικότητα του σκυλάδικου, την ποιότητα ενός λαϊκού τραγουδιστή κ.λπ., να σας πω, τα θεωρώ συζήτηση που αφορούν τον μικρό κόσμο, οπωσδήποτε χρήσιμη, αλλά όχι σπουδαία, πώς να το κάνουμε τώρα.

Είμαι πάντα με τον ταρίφα που θα διαβάζει τον «Ήρεμο Ντον» και τον «Γιούγκερμαν» στο ταξί περιμένοντας, όχι με αυτόν που ακούει το σκυλάδικο, αν και με τον τελευταίο συναντιέμαι κάθε μέρα και κάνουμε μια χαρά συζήτηση, μπορεί κάπου κάπου να συμφωνούμε κιόλας.

Δηλαδή, ας μάθουμε να είμαστε κάπως μετριοπαθείς στις προτιμήσεις και τις θέσεις μας, να κάνουμε διακρίσεις και να σταθμίζουμε τις καταστάσεις, τα πρόσωπα, τις ιδέες, αλλιώς τα γελοιοποιούμε όλα. Και να μην δίνουμε μάχες για τα δευτερεύοντα. Ας δώσουμε και καμία μεγάλη μάχη.

Μ. Γ.

________________________________________________________

Aπό:https://www.kommon.gr/ix/764-taxi-diavaze-logotehnia

Κώστας Βάρναλης: Πρωτοχρονιάτικο…


«Applicants for Admission to a Casual Ward», Luke Fildes, 1874. Ο πίνακας δείχνει ουρές αστέγων στην Αγγλία  να περιμένουν για μια άδεια απο την αστυνομία, ώστε να κοιμηθούν σε δωμάτια του πτωχοκομείου για μια νύχτα. Ήταν απο τις «κοινωνικές προσφορές» της εποχής.

Καθώς το 2016 φεύγει, ευχόμαστε καλή δύναμη για την χρόνια που έρχεται….

Πρωτοχρονιάτικο

Σαράντα σβέρκοι βωδινοὶ μὲ λαδωμένες μποῦκλες

σκεμπέδες, σταβροθόλωτοι καὶ βρώμιες ποδαροῦκλες
ξετσίπωτοι, ἀκαμάτηδες, τσιμπούρια καὶ κορέοι
ντυμένοι στὰ μαλάματα κ᾿ ἐπίσημοι κι ὡραῖοι.

Σαράντα λύκοι μὲ προβιὰ (γι᾿ αὐτοὺς χτυπᾷ ἡ καμπάνα)
καθένας γουρουνόπουλο, καθένας νταμιτζάνα!
Κι ἀπὲ ρεβάμενοι βαθιὰ ξαπλώσανε στὸ τζάκι,
κι ἀβάσταγες ἐνιώσανε φαγοῦρες στὸ μπατζάκι.

Ὄξ᾿ ὁ κοσμάκης φώναζε: «Πεινᾶμε τέτοιες μέρες»
γερόντοι καὶ γερόντισσες, παιδάκια καὶ μητέρες
κ᾿ οἱ τῶν ἐπίγειων ἀγαθῶν σφιχτοὶ νοικοκυρέοι
ἀνοῖξαν τὰ παράθυρα καὶ κράξαν: «Εἶστε ἀθέοι».

_________________________________________________________

Aπό:http://praxisreview.gr/%CE%BA%CF%8E%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%82-%CE%B2%CE%AC%CF%81%CE%BD%CE%B1%CE%BB%CE%B7%CF%82-%CF%80%CF%81%CF%89%CF%84%CE%BF%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%AC%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF/

 

 

 

 

 

Η Άμπι και η νέα χρονιά…


Αμπιλογίες — της Στου Κλόσερ

Διάλογοι με την Άμπι: κάποτε επιδίδεται σε αμπιλοφιλοσοφίες, συχνά είναι πνεύμα αμπιλογίας — και πάντως ποτέ δεν μασάει τα λόγια της (προτιμάει τα παπούτσια). ]

dsc06160-2

Τι ώρα είναι ο τελικός της σκυταλοδρομίας;

Ποιας σκυταλοδρομίας  Άμπι μου;

Πως αλλιώς θα ξέρουμε αν θα κερδίσει το 2016 ή το 2017;

—…

_________________________________________________________

Aπό:https://dimartblog.com/2016/12/31/%CE%B7-%CE%AC%CE%BC%CF%80%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%BD%CE%AD%CE%B1-%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%AC/