Οι ράγες κυλούν παράλληλα…


Χειμώνας του ’50

O Δόκτωρ Ρόνσκι και η φθαρμένη δερμάτινη βαλίτσα του επιβιβάστηκαν στο τρένο. Τους τελευταίους τρεις χειμώνες επισκεπτόταν τακτικά τη γειτονική πρωτεύουσα, για το ψυχιατρικό συνέδριο. Τα τραύματα του πολέμου, οι πληγές βαθιές, αποτυπωμένες σε τοίχους και θλιμμένες μορφές. Κι εκεί, στον τοίχο απέναντι απ’ το βαγόνι, με κόκκινη μπογιά γραμμένες λέξεις, από αυτές που δύσκολα ξεχνιούνται.

« Όπλα βαριά που δόθηκαν σε χέρια νεαρά,
απαλό το δέρμα, κι αρχίζει να σκληραίνει.
Το κρύο βυθίζεται μέσα, παγώνει το αίμα, δεν τρέχει, δεν κυλά…

Μονάχα βλέμματα κενά, ν’ αναζητούν ακόμη
εκείνα τα χέρια τα νεανικά για να τους βάλουνε φωτιά,

μα γίνηκαν στάχτη που στον άνεμο γυρνά…»

Τα Χριστούγεννα των ποιητών – 2. Ζωή Καρέλλη…


Το ταξίδι των μάγων

Έπρεπε νάμαστε τρεις.
Αν δεν ήταν τόσο σκοτάδι,
θα καταλάβαινα ίσως, γιατί
έχω μείνει τόσο μονάχος.

Πόσο έχω ξεχάσει.
Πρέπει απ’ αρχής πάλι το ταξίδι
ν’ αρχίσει.
Πότε ξεκινήσαμε, τότε, οι τρεις;
Ή μήπως, κάποτε, είχαμε ανταμώσει…
Μαζύ πορευτήκαμε ένα διάστημα,
όσο μας οδηγούσε άστρο λαμπρό.
Αυτό άλλαξε την οδό ή εγώ
τίποτα πια να δω δεν μπορώ;
Πού βρίσκομαι τώρα, σε τέτοιον καιρό,
σκληρό, ανένδοτο, δύσκολο,
εγώ, ανήσυχος, βιαστικός.
Μήπως κι’ η ώρα πλησίασε;
Πού να το ξέρω!

Πού είναι τα δώρα;
είχαμε τότε τοιμάσει δώρα
ήμερα, ήσυχα
δώρα ημών των ταπεινών, χρυσόν
λίβανον και σμύρναν άλλοτε
με θαυμασμό κι’ ευλάβεια τού φέρναμε.

Τώρα σ’ αυτόν τον καιρό
σίδερο, κεραυνό και φωτιά.

Η Ζωή Καρέλλη με τον Ντίνο Χριστιανόπουλο (Θεσσαλονίκη, 1959)

Ήμασταν τρεις,
τώρα κανέναν άλλον δε βλέπω
κι’ αισθάνομαι τα χέρια μου
πότε άδεια, πότε βαριά.
Βασιλείς τότε προς τον βασιλέα
του κόσμου, τώρα κανείς
δε βασιλεύει με βεβαιότητα.
Σκοτάδι βαρύ. Ποιος μ’ οδηγεί;
Δίχως συντροφιά,
δίχως άστρο κανένα πηγαίνω.
Μόνη προσφορά, η μεγάλη που γνωρίζω,
συμφορά της στέρησής Του.
Τι να προσφέρω σημάδι ευλάβειας
κι’ υποταγής; Εμείς, άνθρωποι
της παράφορης τούτης εποχής,
τι μπορούμε, δικό μας, ευτυχείς
να Του δώσουμε; Είναι ανάγκη
να βρούμε την προσφορά.
Τίποτα δεν προσφέρει της ψυχής μας
ο τόσος αγώνας.
Χρυσόν, λίβανον και σμύρναν
άλλοτε, δώρα απλά.
Μας παιδεύει η ασυμπλήρωτη προσφορά.
Τώρα που πορεύομαι στο σκοτάδι,
χωρίς τη χαρά των δώρων, μονάχος,
δεν έχω παρά τον εαυτό μου να δώσω.

Εν συντριβή βαδίζοντα.

 

[από την συλλογή «Κασσάνδρα και άλλα ποιήματα», 1955]

 

Αίθουσα «Παρνασσός» – Απονομή κρατικών λογοτεχνικών βραβείων 1955-1956. Από αριστερά: Γιώργος Θεοτοκάς,
Κλέων Παράσχος, Πέτρος Χάρης, Σπύρος Πλασκοβίτης, Ζωή Καρέλλη, Αχιλλέας Γεροκωστόπουλος (υπ. παιδείας),
Τατιάνα Μιλλιέξ, Νικηφόρος Βρεττάκος, Τάσος Αθανασιάδης, Χρυσός Ευελπίδης, Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος.

Σημείωση: Η θεσσαλονικιά ποιήτρια, δοκιμιογράφος, μεταφράστρια και θεατρική συγγραφέας Ζωή Καρέλλη (1901-1998 – λογοτεχνικό ψευδώνυμο της Χρυσούλας Αργυριάδου) ήταν αδελφή τού Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη. Για το έργο της τιμήθηκε κατ’ επανάληψη τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Το 1982 έγινε η πρώτη γυναίκα αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών ενώ το 1995 ο πρόεδρος της δημοκρατίας Κωστής Στεφανόπουλος της απένειμε το «Μετάλλιο του Ταξιάρχη του Φοίνικα της Ελληνικής Δημοκρατίας». Για την συλλογή από την οποία προέρχεται το παραπάνω ποίημα, το υπουργείο παιδείας της Γαλλίας της έδωσε την διάκριση «Palmes Académiques» το 1956. Εδώ, η αντιγραφή έγινε από το δίτομο έργο «Τα ποιήματα της Ζωής Καρέλλη», Οι εκδόσεις των φίλων, 2000 (τρίτη έκδοση).

_________________________________________________________

Από:http://teddygr.blogspot.gr/2016/12/2_28.html

Το μνημονιακό τραύμα και η αλλαγή από το «ΕΓΩ» στο «ΕΜΕΙΣ»…


Ελάχιστοι άνθρωποι κατορθώνουν να περάσουν τη ζωή τους, από τη γέννηση μέχρι το θάνατο, χωρίς τη βαθιά γνώση των δυνατοτήτων που απλόχερα μπορεί να προσφέρει ένα τραυματικό γεγονός, αλλάζοντας το τοπίο της ψυχής μας. Είναι τόσες πολλές οι τραυματικές εμπειρίες όλων μας: ο πόλεμος, ο βιασμός, ο αιφνίδιος θάνατος αγαπημένων, τα αυτοκινητικά ατυχήματα, οι σεισμοί, ο εκφοβισμός, η αιμομιξία, η ενδοοικογενειακή βία, ο ρατσισμός, η ομοφοβία, αλλά και οι συνέπειες των Μνημονίων στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων, αν μιλήσουμε για τη χώρα μας, και αυτό, είναι μονάχα μια πρόχειρη λίστα, στην καλύτερη περίπτωση. Ακόμα και αν είναι κανείς αρκετά τυχερός για να αποφύγει ένα τραυματικό γεγονός, είναι βέβαιο ότι όλοι μοιραζόμαστε μια αίσθηση για την τρομακτική δύναμη του, που μπορεί να μας αλλάξει τη ζωή.

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Όταν συμβαίνει ένα τραυματικό γεγονός, και αυτό παραμένει ασύνδετο με το υπόλοιπο της ζωής, διανοίγοντας ένα σχίσμα, τα ανέκφραστα τμήματα της μνήμης στοιχειώνουν τον επιζώντα, σαν ένα φάντασμα που είναι εκεί για να υπενθυμίζει τη βλάβη, αλλά και τη ζωή πριν από αυτήν. Και τα Μνημόνια είναι ένας βομβαρδισμός από τέτοια σχίσματα. Κάπως έτσι, το Μνημονιακό Τραύμα γέννησε το δικό του κόσμο, κάπου εκεί δίπλα στον κανονικό κόσμο, εκφράζοντας μια νέα τάξη πραγμάτων στην καθημερινότητα εκατομμυρίων ανθρώπων. Στην απόκοσμη σφαίρα του τραύματος – στο φαντασιωσικό τοπίο του μυαλού μας – ταξιδεύουν οι αποσπασματικές αφηγήσεις αυτού που αποκαλύφθηκε, αλλά και ό,τι απέτυχε να έρθει στην επιφάνεια σε σχέση: με την αποφυγή του κακού, με την αντιμετώπιση του «κακοποιητή», αλλά και την ανάκτηση μιας αίσθησης ασφάλειας. Εδώ, μπορεί να βρει κανείς την γενέτειρα της θλίψης, αλλά και της δημιουργικότητας και της αλληλεγγύης, καθώς επίσης και την προέλευση των τραυματικών ιστοριών, αλλά και τη δυνατότητα διαγραφής τους. Και όλα αυτά, σε μια προσπάθεια για σύνδεση με ό,τι δεν μπορεί πλέον να είναι – ή να γίνει – καθώς το τραύμα απαιτεί το δικό του χώρο.

Στην πραγματικότητα, το Μνημονιακό Τραύμα διανοίγει ένα «μεταβατικό πεδίο» ανάμεσα στο «Εγώ» και στο «Εμείς». Ανάμεσα στο ατομικό και στο συλλογικό «είναι». Μια ενδιάμεση σφαίρα ανάμεσα στο όνειρο και στην πραγματικότητα. Μια ενδιάμεση περιοχή εμπειρίας ανάμεσα στο αυτό-αναφορικό «πιπίλισμα του δαχτύλου» και στο «παιχνίδι» με τη συλλογικότητα. Ένα μεταβατικό πεδίο ανάμεσα στην εσωτερική υποκειμενική (αντιληπτή) πραγματικότητα και στην εξωτερική «πραγματική» πραγματικότητα. Η κουλτούρα, η τέχνη, η θρησκεία, η φαντασιακή ζωή, η εμπνευσμένη δημιουργία, οι μύχιες σκέψεις και τα καλά κρυμμένα συναισθήματα, ακόμη και οι ιδεολογίες, κατακλύζουν το χώρο αυτό, διευκολύνοντας ή παρεμποδίζοντας τη συγκρότηση του συλλογικού.

Συνέχεια

Ενοικοι στο κεχριμπάρι του χρόνου…


(συνέχεια στο προηγούμενο)

Ισως να μη μεγαλώσαμε ποτέ γιατί όλοι οι ήρωές μας πεθάναν νέοι.
Τα πρόσωπα που μας γοήτευσαν είναι πρόσωπα που χάθηκαν νωρίς. Ηθοποιοί, μουσικοί, ποιητές.
Πρόσωπα καταδικασμένα να μη γεράσουνε ποτέ. Και δεν θα πεθάνουνε ποτέ, μα θα πεθαίνουν κάθε μέρα (όπως λέει και ο ποιητής).
Αφού ο θάνατος είναι κυρίαρχος στην καταγραφή της ζωής τους. Της ζωής την οποία εκείνος έπαψε. Ισως πολλές φορές πιο έντονα και από το έργο τους.
Ο θάνατός τους είναι η βιογραφία τους.
Ο Μόρισον, ο Κομπέιν, ο Ραντιγκέ, ο Βιγκό, ο Ρίβερ Φίνιξ, ο Τζέιμς Ντιν, ο Χιθ Λέτζερ. Οι λεγεώνες των πρόωρα χαμένων.
Αυτών που ταύτισαν τη νεότητα με την ηλικία, αυτών που ταύτισαν τον ενθουσιασμό του ξεκινήματος με την απότομη ανακούφιση του τερματισμού.
Ο θάνατος τους διαπερνά αναδρομικά, με αντίθετη φορά, σαν όλα τα γεγονότα να οδηγούν ακριβώς εκεί.
Με τρόπο πιο έντονο απ’ ό,τι συμβαίνει με όλους τους άλλους.
Η Σίλβια Πλαθ, ο Κιτς, οι Σέλεϊ. Μαζί τους και ο Αρθούρος Ρεμπό, που διάλεξε να πεθάνει δίχως θάνατο σταματώντας να γράφει στα 19.
Ολοι τους εκβάλλουν στον πρόωρο χαμό. Και αυτός σε ανταπόδοση τους συντηρεί στους αιώνες, φωτογενείς μέσα στον χρόνο που γερνά.
Ο θάνατος βουτάει τα γεγονότα στο κεχριμπάρι. Τα ανασύρει από το παρελθόν, όμοια ξανά και ξανά.
Εμφανίζει ξανά και ξανά την ίδια εικόνα. Μια εικόνα που δρα αντίθετα σ’ αυτόν τον ίδιο.
Που υπενθυμίζει ταυτόχρονα την πρόωρη άνοιξη και τον ακαριαίο χειμώνα. Αυτό το μείγμα και αυτή η ταύτιση νεανικής ευαισθησίας και πένθους.
Γι’ αυτούς που δεν καταλαβαίνουν τον ψίθυρο των πρόωρα χαμένων, το έργο τους μεταμορφώνεται σε μια υπόσχεση που δεν ευοδώθηκε.
Διαβάζοντας τα κείμενα, τους δίσκους, τις ταινίες, μονίμως υπογραμμίζουν τα αυριανά έργα τους που δεν πραγματοποιήθηκαν.
Τα έργα τους χάνουν την αυτοτέλειά τους, γίνονται υπόθεση εργασίας για όσα τελικά δεν ήρθαν.
Και ίσως τελικά η βασική συνθήκη που τους κατέστησε ήρωες να ήταν αυτός ο πρόωρος χαμός τους.
Πρόσωπα οριστικά, που εκκρεμούν ακόμη ως αιώνιες μη απαντημένες προοπτικές. Ως δυνατότητες που καταγράφηκαν και νοερά συνεχίζουν.
Μα για όλους όσοι αγάπησαν τους πρόωρα χαμένους, το έργο που προηγήθηκε του θανάτου τους γίνεται προοπτική της ζωής τους μετά τον θάνατό τους.
Ο θάνατος είναι απλά το κέντρο. Το πριν και το μετά δύο όμοιες υποσχέσεις που απαντήθηκαν.
Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί σε όλα τα βιβλία και τα λήμματα των εγκυκλοπαιδειών οι φωτογραφίες των συγγραφέων τούς δείχνουν γερασμένους.
Σαν η ηλικία να προσπαθεί να επιβεβαιώσει τη σοβαρότητα των έργων, το βάθος της δημιουργίας. Σαν η τέχνη να είναι μια υπόθεση για τους μεγάλους.
Οι πρόωρα χαμένοι λοιπόν μας προστατεύουν από την ηλικία, προστατεύουν τους καλλιτέχνες που γέρασαν από το ίδιο τους το γήρας και τελικά την ίδια την τέχνη από τον χρόνο.
Είναι ο εθισμός μας στο οριστικό. Οχι στο οριστικό του θανάτου. Στο οριστικό μιας νεότητας που δεν φθείρεται. Και έτσι εμείς ζητούμε να βρούμε λίγο χώρο στο κεχριμπάρι.
Να συντηρήσουμε τους τρόπους και το ακαριαίο του -εδώ και τώρα- που είναι η νεότητα. Και τα γεγονότα γύρω μάς προσπερνούν.
Πορτοφολάδες βουτούν μονίμως τα ημερολόγιά μας.
Σιγά σιγά γινόμαστε γονείς των ηρώων μας (ή έστω των ηλικιών τους), αφήνουμε αμήχανα το παράδειγμά τους και αναζητούμε νέες βιογραφίες.
Αμήχανα, αφού ποτέ δεν διδαχτήκαμε το τι σημαίνει να ωριμάζεις, πόσο μάλλον να γερνάς. Ισως -σκεφτόμαστε- να μη μεγαλώσουμε ποτέ, αφού οι ήρωές μας πεθάναν όλοι νέοι.
Και οι πρόωρα χαμένοι που αγαπήσαμε κατοικούν για πάντα μέσα μας.
Και έτσι ανέγγιχτοι και νέοι μάς διδάσκουν (για τελευταία φορά) πως η ηλικία είναι μία και ατόφια.
Και πως αποκτά το νέο νόημά της μονάχα όταν τη χαρίζεις ολόκληρη σε μια νεόκοπη ανάσα.

(στην Εφημερίδα των Συντακτών)

__________________________________________________________

Aπό:http://tsalapatis.blogspot.gr/2016/12/blog-post_28.html

Συνελήφθησαν δύο αλληλέγγυοι Βάσκοι ακτιβιστές στην Ελλάδα, προσπαθώντας να μεταφέρουν μια ομάδα προσφύγων…


Του Hibai Arbide Aza

Δηλώνουμε δημόσια ότι μεταφέραμε παράνομα πρόσφυγες. Δηλώνουμε ότι αναλαμβάνουμε τις συνέπειες αυτής της πρωτοβουλίας από τη θέση της μη συνεργασίας σε αυτή τη βαρβαρότητα που συγκρίνεται με άλλες μεγάλες εκκαθαρίσεις που έγιναν κατά τη διάρκεια της Ιστορίας. Υπακούμε στα Ανθρώπινα Δικαιώματα και δηλώνουμε ανοιχτά ανυπακοή στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που έχουν μετατρέψει τα σύνορα σε περιοχές θανάτου, συλλήψεων και απανθρωπιάς για χιλιάδες ανθρώπους. Πρόκειται για πράξη που δεν σκοπεύει στο κέρδος, είναι αυτοχρηματοδοτούμενη από διάφορα άτομα που ανήκουν σε κοινωνικά κινήματα που δεν έχει άλλο στόχο από αλληλεγγύη ανάμεσα στους ανθρώπους και την πολιτική καταγγελία. Ενώ οι κυβερνήσεις συνεχίζουν να νομιμοποιούν τον τρόμο, να παραβιάζουν τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και να μην εφαρμόζουν ούτε τα ελάχιστα από όσα αναγνωρίζουν, οι κοινωνικές οργανώσεις, οι πολίτες, οι άνθρωποι καλής θέλησης έχουμε δικαίωμα να μην υπακούσουμε μεταφέροντας πρόσφυγες και κάνοντας τη Χώρα των Βάσκων έναν τόπο υποδοχής. Πρόσφυγες Καλώς Ήρθατε. Refugees Welcome.

 Δήλωση του Μικέλ Σουλοάγα (Mikel Zuloaga) μετά τη σύλληψή του.

Τo άρθρο περιγράφει τα γεγονότα και τους λόγους που οι Βάσκοι Ακτιβιστές επέλεξαν να μεταφέρουν μια ομάδα προσφύγων στην Χώρα των Βάσκων δηλώνοντας έτσι την αλληλεγγύη τους στους πρόσφυγες και κάνοντας ταυτόχρονα μια πράξη πολιτικής ανυπακοής.

Στην φωτό ο Μικέλ και η Μπεγόνια στο αστυνομικό τμήμα του λιμανιού της Ηγουμενίτσας

Το βράδυ της 27ης Δεκέμβρη συνελήφθηκαν δύο Βάσκοι ακτιβιστές στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας (Βόρεια της Ελλάδας) την ώρα που  κατευθύνονταν προς το  φέριμποτ με προορισμό την Ιταλία. Συνόδευαν 8 πρόσφυγες  που βρίσκονταν κρυμένοι μέσα σε ένα τροχόσπιτο. Ανάμεσα στους πρόσφυγες και η Νατάσα μια τρανς κοπέλα που έχει υποστεί πολλές επιθέσεις καθως και νέοι συριακής, αφγανικής και ιρανικής καταγωγής. Το ταξίδι αποτελεί μέρος  μιας καμπάνιας πολιτικής ανυπακοής η οποία χρηματοδοτείται από πολλές και διαφορετικές συλλογικότητες της Χώρας των Βάσκων.

Συνέχεια

«Το πρόβατο ενδιαφέρεται για την ζωή του και ο χασάπης για το κρέας του»…


Γράφει ο Σεϊτ Αλντογάν – Δημοσιογράφος

Οι επιδιώξεις και η στρατηγική που έχει χαράξει το καθεστώς της Αγκυρας ξεδιπλώθηκαν ανάγλυφα σήμερα στην διάρκεια της κοινής συνέντευξης τύπου που παραχώρησε ο Ταγίπ Ερνογάν μαζί με τον Πρόεδρο της Γουινέας Αλφά Κοντέ.

Αρχικά να σημειώσουμε την απύθμενη υποκρισία του Τούρκου Προέδρου όταν παρουσιάστηκε αλληλέγγυος στους λαούς της Αφρικής κάνοντας λόγο ότι οι αποικιοκράτες δυτικοί λεηλάτησαν τον φυσικό πλούτο των χωρών της και καταπίεσαν τους λαούς της ξεχνώντας ότι το Τουρκικό κράτος για 90 ολόκληρα χρόνια εκμεταλλεύεται, καταπιέζει και μακελεύει τον Κουρδικό λαό και όχι μόνο.

Και η Γκεμπελική προπαγάνδα του Ερντογάν συνεχίζεται ακάθεκτη. «Οι δυνάμεις του συνασπισμού δεν τηρούν τις υποσχέσεις που έχουν δώσει» συνεχίζει ο Τούρκος πρόεδρος υποστηρίζοντας ότι διαθέτει στοιχεία ότι οι «συμμαχικές δυνάμεις» «υποστηρίζουν τρομοκρατικές οργανώσεις συμπεριλαμβανομένου του Ισλαμικού Κράτους, του YPG και του PYD. Είναι ξεκάθαρο. Εχουμε επιβεβαιωμένες αποδείξεις, με φωτογραφίες, και βίντεο».

Και τα λέει αυτά ο Τούρκος ηγέτης την στιγμή που είναι αναμφισβήτητες οι στενή σχέση και συνεργασία της κυβέρνησής του με τους ισλαμοφασίστες του ISIS. (Δείτε περασμένη ανάρτηση με τίτλο «Λαθρεμπόριο με το ISIS και τα ψέματα του Ερντογάν»).

Σήμερα και μετά την πρόσφατη δολοφονία του Ρώσου πρέσβη στην Αγκυρα η τουρκική κυβέρνηση έχει αντιληφθεί ότι έστω και φαινομενικά πρέπει να κρατήσει αποστάσεις από τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους για να μην διαταραχθούν οι Ρωσοτουρκικές σχέσεις.
Ας μην ξεχνάμε ότι ο Πούτιν όταν είχαν κλονισθεί σοβαρά οι σχέσεις Τουρκίας – Ρωσίας με την κατάρριψη του Ρωσικού μαχητικού αεροσκάφους, είχε κατηγορήσει -και σωστά- την Αγκυρα ότι επιδίδεται σε λαθρεμπόριο πετρελαίου με το ISIS. Μπροστά στην νέα γεωπολιτική σκακιέρα που διαμορφώνεται το τουρκικό καθεστώς επιλέγει να διαφοροποιηθεί από τους τζιχαντιστές.

Το ποιο ενδιαφέρον σημείο όμως της τοποθέτησης του Ερντογάν είναι όταν προσπαθεί να θέση στο ίδιο επίπεδο τους ισλαμοφασίστες του  ISIS με Κουρδικές ένοπλες οργανώσεις που πολεμούν το Ισλαμικό κράτος.  

Η σκοπιμότητα αυτής του της ενέργειας είναι προφανείς.  Οι Κουρδικές δυνάμεις που πολεμούν εδώ και χρόνια το ISIS έχουν εξασφαλίσει διεθνή υποστήριξη. Η Τουρκία από την αρχή και μέχρι σήμερα καλεί την διεθνή κοινότητα να χαρακτηρίσει του Κούρδους αγωνιστές τρομοκράτες, αίτημα που μέχρι τώρα δεν έχει γίνει αποδεκτό. Τώρα και ενόψει της συνάντησης κορυφής που πρόκειται να πραγματοποιηθεί για την Συρία ο Ερντογάν το επανέλαβε: «Οι τρομοκρατικές οργανώσεις δεν μπορούν να συμμετέχουν στην συνάντηση».
Είναι φανερό ότι εννοεί το Κουρδικό κίνημα. Κάτι που το διαπιστώνουμε και από την συνεχή αιμορραγία που έχει ο Τουρκικός στρατός στα πλαίσια της επιχείρησης  «Ασπίδας του Ευφράτη», κάτι που προκαλεί πρόσθετα προβλήματα στον Ερτογάν.

Τα τουρκικά στρατεύματα που έχουν εισβάλει στην Συρία εδώ και 3,5 μήνες προσπαθούν να εισβάλουν στην πόλη  Αλ-Μπαμπ για να κόψουν στα δυο τους Κούρδους ώστε να μην δημιουργήσουν μια ενιαία ζώνη.

Όλα δηλαδή αυτά που παρακολουθούμε με τις δηλώσεις του Τούρκου προέδρου συνοψίζονται στην Κουρδική παροιμία: «Το πρόβατο ενδιαφέρεται για την ζωή του και ο χασάπης για το κρέας του».


Από: http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2016/12/blog-post_333.html

Χριστουγεννα 2016 .Εικόνες από την Αθήνα…


15747498_1639168522766129_3014581382837825578_n

Δεκέμβρης 2016.

Ερμού.

1115795_img_2939_as

1115854_img_3494_as

1115827_img_2929_as1115857_img_2990_as1115837_img_2985_as1115875_img_2769_as

 

1115849_img_3246_asΠαραμονή Χριστουγέννων..

και πιο πανω στην πλατεία Συνταγματος

c0yavhxweaa59qk-jpg-large

Μαχαίρι στην καρδιά….

__________________________________________________________