Michelangelo Merisi da Caravaggio (1573 – 1610)…Ιππότης, μποέμ, καυγατζής… και μεγαλοφυία! …


%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b2%ce%b1%cf%84%ce%b6%ce%b9%ce%bf2

Γράφει η Κατερίνα Κοφφινά

Ιταλός ζωγράφος του τέλους της Αναγέννησης. Γεννήθηκε στο χωριό Καραβάτζιο της Λομβαρδίας. Μαθήτευσε στο εργαστήριο του Σιμόνε Πετερζάνο στο Μιλάνο από την ηλικία των έντεκα ετών μέχρι την ηλικία των δεκαπέντε. Πριν το 1590 εγκαταστάθηκε στη Ρώμη όμως οι συνθήκες της ζωής του ήταν πολύ δύσκολες, αναγκαζόταν να εκτελεί χειρονακτικές εργασίες παρόλο που ήδη είχε δημιουργήσει αξιόλογα έργα τέχνης. Η φτώχεια, η κακή υγεία και η μποέμικη ζωή είχαν διαμορφώσει έναν χαρακτήρα ευερέθιστο και εριστικό. Αρχικά ο καρδινάλιος Ντελ Μόντε του πρόσφερε κατοικία και κάποια επιχορήγηση. Ωστόσο αρκετοί φιλότεχνοι είχαν αρχίσει να ενδιαφέρονται για το έργο του, οι Κολόννα, οι Μάσσιμο, οι Μπαρμπερίνι κ.ά αλλά κυρίως ο καρδινάλιος Σκιπίων Μποργκέζε.

Η πρώτη σημαντική του παραγγελία ήταν το παρεκκλήσιο Κονταρέλλι στο ναό του Αγίου Λουδοβίκου των Γάλλων. Ακολούθησαν πολλές παραγγελίες για τις μεγαλύτερες εκκλησίες της Ρώμης. Ήταν ήδη ένας αναγνωρισμένος καλλιτέχνης όμως ήταν διαρκώς μπλεγμένος σε φιλονικίες, σε δίκες, σε δοσοληψίες με την αστυνομία. Καυγάδιζε, χτυπιόταν και τραβούσε σπαθί για ασήμαντες αιτίες, αυτό έμελλε να σφραγίσει τη μοίρα του στις 29 Μαΐου 1606. Σε μια παρτίδα μπιλιάρδο με κάποιον Ρανούτσιο Τομμαζόνι ντε Τέρνι ήρθε σε λογομαχία. Κάποιοι μελετητές υποστηρίζουν ότι είχαν προηγούμενες διαφορές λόγω χρεών του ζωγράφου. Οι αντίπαλοι ύστερα από τα βαριά λόγια τράβηξαν τα σπαθιά και ο ζωγράφος σκότωσε τον αντίπαλό του αλλά τραυματίστηκε και ο ίδιος σοβαρά έτσι εγκατέλειψε τη Ρώμη και βρέθηκε στη Νεάπολη. Το δικαστήριο ερήμην του τον είχε καταδικάσει στην ποινή του θανάτου.

%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b2%ce%b1%cf%84%ce%b6%ce%b9%ce%bf1

Στη Νεάπολη πολλοί μαικήνες, ευγενείς και έμποροι επιθυμούσαν να έχουν έργα του όμως ίδιος δεν θα παραμείνει πολύ, το 1607 ως φυγόδικος με τη βοήθεια της οικογένειας Κολόννα θα πάει για μια σύντομη επίσκεψη στη Μάλτα. Την άνοιξη του επόμενου χρόνου επέστρεψε και ξεκίνησε την προσωπογραφία του Μεγάλου Μάγιστρου Alof de Wignacourt που σήμερα εκτίθεται στο Λούβρο.

Ο Καραβάτζιο χρίστηκε ιππότης του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη στις 14 Ιουλίου1608, ο τίτλος του δόθηκε λόγω προσόντων και όχι καταγωγής, ένας λιγότερο ταλαντούχος ζωγράφος δεν θα γινόταν δεκτός. Εντωμεταξύ είχε ξεκινήσει έναν μεγάλο πίνακα για την αγία τράπεζα (ρετάμπλ) Τον αποκεφαλισμό του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή τον μοναδικό που φέρει την υπογραφή του στο αίμα που αναβλύζει από το λαιμό του Βαπτιστή. Ως ιππότης του Τάγματος θα μπορούσε να ζητήσει χάρη από τον πάπα. Όμως συλλαμβάνεται πάλι και φυλακίζεται, στο κείμενο της αποβολής του από το Τάγμα γίνεται λόγος για μέλος του Τάγματος «διεφθαρμένο και ρυπαρό». Κάποιες πηγές αναφέρουν ότι ήρθε σε ρήξη με κάποιο ιππότη και οδηγήθηκε στα δικαστήρια. Κάποιοι μελετητές υποστηρίζουν ότι ο λόγος της σύλληψης και της αιφνίδιας μεταβολής της σχέσης του καλλιτέχνη με το Μεγάλο Μάγιστρο ήταν ένα επεισόδιο ομοφυλοφυλικό που αποκαλύφθηκε από κάποιον αντίζηλο.

Ο Καραβάτζιο δραπέτευσε από τη φυλακή και επιβιβάστηκε σε ένα καράβι που οδηγούσε στις Συρακούσες. Περιπλανήθηκε από πόλη σε πόλη και σε κάθε σταθμό της περιπέτειάς του άφηνε τα καλλιτεχνικά σημάδια του. Εκεί φιλοτέχνησε το κορυφαίο έργο της τελευταίας περιόδου του Η Ταφή της Αγίας Λουκίας. Ο καλλιτέχνης ζούσε με την ελπίδα ότι θα ανακληθεί η απόφαση για τη εξορία του και θα γυρίσει στη Ρώμη. Το 1609 πληροφορήθηκε ότι έλαβε χάρη από τον πάπα για τη δολοφονία που είχε διαπράξει και επέστρεψε στη Νεάπολη, τον Οκτώβριο του 1609 μετά από ένα χρόνο παραμονής στη Σικελία. Εκεί στην πόρτα ενός πανδοχείου ξυλοκοπήθηκε από μια ομάδα μεθυσμένων ώστε κυκλοφόρησε η φήμη στη Ρώμη ότι πέθανε.

%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b2%ce%b1%cf%84%ce%b6%ce%b9%ce%bf3

Η ταφή της Αγίας Λουκίας (1608)

Τον Ιούλιο του 1610 αφού είχαν επουλωθεί πλήρως τα τραύματά του ταξίδεψε ως λαθρεπιβάτης μ’ ένα πλοίο που πήγαινε από τη Νεάπολη στη Ρώμη. Εκεί επιτέθηκε σε έναν ναύτη ο οποίος αμυνόμενος τον κακοποίησε ακόμη μια φορά. Τραυματισμένος εγκατέλειψε το πλοίο στο Πάλο και κατέληξε στο Πόρτο Έρκολε της Τοσκάνης. Έτρεχε σαν τρελός στην ακτή κάτω από τον καυτό ήλιο και τελικά κατέρρευσε από τον πυρετό, τις κακουχίες και τις στερήσεις. Πέθανε στην παραλία, μόνος, αβοήθητος, μερικές μέρες αργότερα πιθανόν από πνευμονία. Ήταν 37 χρόνων. Το έγγραφο με το οποίο ο πάπας του έδινε χάρη και άφεση αμαρτιών έφτασε από τη Ρώμη στις 18 Ιουλίου του ίδιου έτους, τρεις μέρες μετά το θάνατό του.

Η κυριαρχία του φωτός και η ονειρική απόδοση της πραγματικότητας είναι δύο βασικά γνωρίσματα της ζωγραφικής του Καραβάτζιο. Η απεικόνιση επίσης της καθημερινής ζωής στα θέματά του προαναγγέλλει τη νεώτερη ευρωπαϊκή ζωγραφική. Η μεγάλη δεξιοτεχνία του στην περιγραφή των αντικειμένων, και στη απόδοση της λεπτομέρειας εισήγαγε ένα νέο κεφάλαιο στη ιταλική ζωγραφική τη «νεκρή φύση». Μια χαρακτηριστική μαρτυρία ενός φίλου και θαυμαστή του μαρκησίου Τζουστινιάνι: «Ο Καραβάτζιο μου εξήγησε ότι του χρειαζόταν τόση εργασία, επιμέλεια και προσοχή για να εκτελέσει έναν πίνακα με λουλούδια, όση και για να απεικονίσει πρόσωπα». Στους θρησκευτικούς του πίνακες για να απεικονίσει ιερά πρόσωπα συχνά χρησιμοποιούσε ως μοντέλα περιστασιακούς συντρόφους ή άλλους νεαρούς όπως επίσης και γνωστές ιερόδουλες της εποχής.

Ο Καραβάτζιο επηρέασε την ιστορία της τέχνης με καταλυτικό τρόπο κυρίως μέσα από την έντονη αντίθεση σκιάς και φωτός. Η θεατρικότητα και η δραματικότητά που χαρακτηρίζει τα έργα του είναι ενδεικτική του τρόπου που χειρίζεται τη φωτοσκίαση. Επίσης τα νατουραλιστικά στοιχεία των συνθέσεων του ενσωματώνονται με έναν εξαιρετικά ποιητικό τρόπο. Το περίφημο «φως του κελαριού» του δραματοποιεί τη σκηνή όπου εξαιρετικά φωτισμένες μορφές τοποθετούνται μπροστά σ’ ένα σκοτεινό φόντο.

%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b2%ce%b1%cf%84%ce%b6%ce%b9%ce%bf4

Προσωπογραφία εταίρας (1597)

Η δημιουργία γλυπτικών εντυπώσεων προέκυπτε από την παραπάνω διαδικασία, ζωγράφιζε πάντα εκ του φυσικού με ακρίβεια τη δομή των αντικειμένων και τις φωτεινές τους επιφάνειες. Πολλοί επίγονοι του ζωγράφου υπήρξαν κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα στην Ευρώπη. Η Αρτεμισία Τζεντιλέσκι, ο Τζουζέπε Ριμπέρα. Η Ουτρέχτη επίσης μετατράπηκε σε κέντρο Καραβατζισμού. Το έργο του υπήρξε αφετηρία για τον Ρέμπραντ τον Θουρμπαράν και τον Βελάσκεθ. Πίνακές του βρίσκονται στο Λούβρο, στη Φλωρεντία (Ουφίτσι), στο Μιλάνο, στο Ερμιτάζ, στην Εθνική Πινακοθήκη της Ουάσιγκτον, στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης, στη Μάλτα, στη Ρώμη κ.ά.

Βιβλιογραφία

1) Μουσεία του Κόσμου, Ουφίτσι, Mondadori.

2) Εγκυκλοπαίδεια της Τέχνης, Φυτράκης.

3) Βιβλιοθήκη Τέχνης, Καραβάτζο, Καθημερινή.

__________________________________________________________

Από:http://www.toperiodiko.gr/michelangelo-merisi-da-caravaggio-1573-1610-%CE%B9%CF%80%CF%80%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CF%80%CE%BF%CE%AD%CE%BC-%CE%BA%CE%B1%CF%85%CE%B3%CE%B1%CF%84%CE%B6%CE%AE%CF%82-%CE%BA/#.WGEQf1ThA2p

 

Νόαμ Τσόμσκι: «Ρέκβιεμ για το Αμερικάνικο Όνειρο»…


Πώς φτάσαμε σε αυτά τα πρωτοφανή επίπεδα ανισότητας στις ΗΠΑ; Στο ντοκιμαντέρ «Ρέκβιεμ για το Αμερικάνικο Όνειρο», ο Νόαμ Τσόμσκι επεξηγεί αναλυτικά πώς ο πλούτος και η εξουσία συγκεντρώθηκαν στα χέρια λίγων.
Οι ΗΠΑ παρουσιάζουν ραγδαία πτώση σε σειρά δεικτών (κατάρρευση υποδομών, τεράστιο χάσμα μεταξύ εχόντων και μη, στασιμότητα μισθών, υψηλό ποσοστό θνησιμότητας βρεφών, ποσοστό ρεκόρ φυλακίσεων), ενώ παραμένει η μόνη χώρα στον αναπτυγμένο κόσμο χωρίς εθνικό σύστημα υγείας. Επομένως, τα ερωτήματα, που εύλογα προκύπτουν και αφορούν την αμερικάνικη οικονομία και το πολιτικό σύστημα, αναζητούν επιτακτικά απαντήσεις. Σε ποιο δρόμο, λοιπόν, βαδίζει το «Αμερικάνικο Όνειρο», το οποίο ενέπνευσε τους Αμερικάνους και έδωσε κίνητρα στους μετανάστες; Σύμφωνα με το ντοκιμαντέρ του Νοαμ Τσόμσκι ζούμε το θάνατο του Αμερικάνικου Ονείρου. Σε αυτή την αποκλειστική συνέντευξη που παραχώρησε στο Truthout, στον C.J. Polychroniou, ο Τσόμσκι συζητά για τα προβλήματα με τα οποία έχουν έρθει αντιμέτωπες οι ΗΠΑ, όπως και για το τέλος του αμερικάνικου ονείρου, αν τελικά υπήρξε ποτέ αυτή η ιδέα.

Συνέχεια

Η διεστραμμένη φαντασία του Κούλη…


Γράφει ο mitsos175.

«Κουλό», γουρλομάτικο, καλικατζαράκι! Δεν μπορούσες, την είπες πάλι την κουταμάρα. Θέλει ο βρικόλακας να κρυφτεί, αλλά η χαρά του αίματος που τρέχει από τις πληγές, δεν τον αφήνει! «Έρχονται -μας είπε- και μου λένε ότι τάχα δεν θέλουν το επίδομα που δίνει ο ΣΥΡΙΖΑ γιατί παίρνουν άλλα επιδόματα!!! Τι μας λέει δηλαδή ο φύρερ των Νοσφεράτου Δαγκώνουν (ΝΔ): Ότι δεν πρέπει να πάρουν ούτε τα ψίχουλα, που δίνει ο Αλέξης!

Ε, να πεις στους νεοδημοκράτες, να τα γυρίσουν πίσω. Να δώσουν και τα άλλα επιδόματα που παίρνουν στο ναζί Σόιμπλε, να τα επενδύσει στον τάφο του. Δεν λέει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δίνει ελάχιστα, είναι πλήρως ευθυγραμμισμένος με τη σαδιστική γραμμή των τοκογλύφων, αφού υπονοεί ότι παίρνουν πολλά!!!

«Οι Έλληνες πρέπει να υποφέρουν» αυτό λέει η διαταγή του Σόιμπλε και της Μέρκελ. Ο Μητσοτάκης είναι αδίστακτος, αλλά και βλάκας. Αδίστακτος σαν τον Επίτιμο μπαμπά του που είπε για τους συνταξιούχους, εξαίροντας φυσικά τον ίδιο «πως το πρόβλημά τους είναι ότι ζουν πολύ!!!» Που το πάει ο νεοφιλελές; Θα θεσπίσει ευθανασία στους συνταξιούχους, για να τα πάρουν τα όρνεα των αγορών; Φυσικά υπονοεί και κόψιμο των υπόλοιπων επιδομάτων. Αυτό φυσικά είναι αβάντα στο ΣΥΡΙΖΑ. Οι ηλίθιες και κυνικές ατάκες του στηρίζουν τη σημερινή κυβέρνηση περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.

Τι μου θυμίζει; Ποιός άλλος τα έλεγε αυτά; «Έρχονται άνθρωποι και μου λένε ότι για την Ελλάδα και τη σύνταξή μου να δώσω!» Ναι, ο γνωστός «λεφτά υπάρχουν» Γιωργάκης. Που έρχονταν δήθεν και του έλεγαν να πάρει τις συντάξεις, έτσι έκανε το Μνημόνιο και πήρε συντάξεις, μισθούς, σώβρακα… Μετά όμως τον πήρε ο διάολος. Που ήταν αυτοί που του έλεγαν τέτοια απίθανα και βρέθηκε εκτός βουλής; Κρίμα που δεν βρέθηκε εντός φυλακής, να σταματήσουν να τραγουδάνε αυτό το σκοπό οι υπόλοιποι πολιτικοί απατεώνες.

Δεν αποκλείω να υπάρχουν δυο τρεις εντελώς ανόητοι μέσα σε έντεκα εκατομμύρια. Αλλά δεν είδα κανένα να επιστρέφει το ψίχουλο. Άκουσα στις ουρές πως «είναι λίγα αυτά που δίνει ο Τσίπρας για να κρατηθεί στην καρέκλα», είδα ανθρώπους να μην μπορούν να τα βγάλουν πέρα με τα χαράτσια, έλεγαν όλοι ότι «δίνει ένα, ενώ πήρε δέκα», αρκετοί ανησυχούσαν για το τι θα περικοπεί στο μέλλον, άλλοι δεν ήθελαν καν να κάνουν τέτοιες σκέψεις αυτές τις μέρες, αλλά δεν είδα, ούτε άκουσα, πως κάποιος επέστεψε τα χρήματα, που στο κάτω – κάτω μας ανήκουν, είναι δικά μας, είναι το υπόλοιπο από αυτά που μας έκλεψαν οι τοκογλύφοι. Ότι έμεινε από το πλιάτσικο!

Πόσο θα φάνε τα κοράκια; Κι ως πότε θα τρώνε τις σάρκες μας οι κανίβαλοι σαν το Μητσοτάκη; Ο κόσμος είναι πολύ φουρκισμένος με το ΣΥΡΙΖΑ, εξοργισμένος, χειρότερα ακόμα κι από το ΠΑΣΟΚ για την κοροϊδία, αλλά την «αποβολή του Σόιμπλε», το «ιό του νεοφιλελευθέρου φασισμού», τον φοβάται. Γιατί ξέρει ότι θα κάνει απείρως χειρότερα, ότι αυτά που λέει τα υπαγορεύει η Siemens και οι υπόλοιποι «σπόνσορές» του από τη Γερμανία.

Φυσικά θα τιμωρήσει σκληρά το ΣΥΡΙΖΑ, όσο δεν φαντάζεται κανείς κηφήνας, αλλά δεν τρελάθηκε να δώσει εξουσία σ’ ένα «αδίστακτο κάθαρμα» που θα φερθεί όπως φέρθηκε ο Χίτλερ στους Εβραίους.

Ο Μητσοτάκης έχει καβαλήσει καλάμι. Θεωρεί το κράτος τσιφλίκι του και τους πολίτες εχθρούς. Θέλει μόνο να βολέψει τα βαφτιστήρια του μπαμπά του, και τους υπόλοιπους συγγενείς. Θα κάνει στα επιδόματα, τους μισθούς και τις συντάξεις, ότι ο Ηρώδης στα βρέφη: Θα τα αφανίσει!

Να μας πει ονόματα και διευθύνσεις αυτών που του λένε τέτοιες μαλακίες, να τους επισκεφτούμε να τους πούμε τα κάλαντα. Αλλά είναι κομμάτι δύσκολο να μπούμε στη διεστραμμένη φαντασία του Κούλη… 

__________________________________________________________

Aπό:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2016/12/blog-post_503.html

Η «ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ» ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ΚΑΙ Ο ΑΝΕΦΙΚΤΟΣ (;) ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ…


«Ό, τι σήμερα προσφέρεται ως νέα πυξίδα προσανατολισμού της πολιτικής δράσης και ως πανάκεια — προ παντός ο οικουμενισμός των ανθρωπίνων δικαιω­μάτων— κατά πάσα πιθανότητα θα μεταβληθεί σε ένα νέο πεδίο μάχης, όπου η πάλη των ερμηνειών θα συνδέεται με ακόμα πιο χειροπιαστές μορφές πάλης. Στη διελκυστίνδα ανάμεσα σ’ έναν ανέφικτο οικουμενισμό και σε μια υπεράσπιση συλλογικών συμφερόντων αναπόδραστα οργανωμένη πάνω σε στενότερη τοπική και πληθυσμιακή βάση, το κρατικά οργανωμένο έθνος δεν διαλύεται, όπως περίμεναν πολλοί, μέσα σε υπερεθνικά μορφώματα, παρά αναλαμβάνει έναν νέο ιστορικό ρόλο, λίγο ή πολύ διαφορετικό από εκείνον πού έπαιξαν στο απώτερο παρελθόν το αστικό έθνος και στο πιο πρόσφατο οι αποκρυσταλλώσεις του κομμουνιστικού εθνικισμού. Πρωταρχικό του μέλημα είναι η εξασφάλιση μιας θέσης μέσα σε μια πυκνή και έντονα ανταγωνιστική παγκόσμια κοινωνία — όμως το μέλημα αυτό θα συναιρείται όλο και περισσότερο σ’ ένα αίτημα στοιχειώδους επιβίωσης στον βαθμό πού θα στενεύουν τα περιθώρια κινήσεων μέσα στους κόλπους της παγκόσμιας κοινωνίας. Η εξ αντικειμένου νέα αυτή λειτουργία του εθνικισμού παραμένει καθοριστική ανεξάρτητα από τις συνήθως αυτάρεσκες μυθολογίες μέσω των οποίων κατανοεί ο ίδιος τον εαυτό του, αντλώντας από το πραγματικό ή φανταστικό, κοντινό ή μακρινό παρελθόν». Απόσπασμα κειμένου, που αποτελεί Επίμετρο στο βιβλίο του Παναγιώτη Κονδύλη «Πλανητική πολιτική μετά τον ψυχρό πόλεμο» (1992)

%ce%bf%ce%b9%ce%ba%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82

Η ιδεολογική μηχανή του λεγόμενου δυτικού ελεύθερου κόσμου συνεχίζει να αναπαράγει, έστω και ψυχορραγώντας, με μονότονο τρόπο και πάντως χωρίς καμία πειθώ, το γνωστό σχήμα, που εδράζεται στο δίπολο από την μια της «δημοκρατίας», της «ελευθερίας», της «χειραφέτησης», και των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», που οδηγούν δήθεν δίχως άλλο στην «ανάπτυξη» και στην «πρόοδο», και από την άλλη στον «δεσποτισμό» και την «ανελευθερία» των καθεστώτων, που ευθύνονται για την «καθυστέρηση» οικονομική, κοινωνική και πολιτική.

Συνέχεια