Piece Of My Heart…


15590086_10211596601090253_1549231519917205457_n

Dj της ημέρας, η Μαργαρίτα Ζαχαριάδου

Γενικά, προτιμώ τις κινητές γιορτές από τις άλλες – υποθέτω πως, λογικά, τις λένε ακίνητες. Κι αν δεν τις λένε, θα τις λέω τώρα εγώ εδώ, χάριν ευκολίας και επιπλέον εξασκώντας το αναφαίρετο δικαίωμά μου στην εξαγωγή ημι-αυθαίρετων γλωσσικών συμπερασμάτων (εξάλλου και τα ημι-αυθαίρετα και τα πλήρως αυθαίρετα, όπως γνωρίζουμε, νομιμοποιούνται μια χαρά).
ΟΚ, παρέκβαση κλείνει. Τις προτιμώ, λοιπόν, τις κινητές γιορτές διότι σου αφήνουν ένα περιθώριο δικαιολογίας για να μην γιορτάσεις, άμα δεν θες. Ότι, ρε παιδί μου, την έχασες τη γιορτή, σαν το λεωφορείο, ας πούμε, πέρασε, αλλά εσύ έφτασες με λίγη καθυστέρηση γιατί νόμιζες πως ήταν άλλη μέρα – και εν πάση περιπτώσει, τι φταις εσύ που δεν κάθεται σε μια μεριά αυτή η γιορτή, παρά πηγαίνει δεξιά κι αριστερά στο ημερολόγιο;
Με τις ακίνητες γιορτές όμως, όπως τα Χριστούγεννα, δεν πάει έτσι. Τα Χριστούγεννα δεν «πέφτουν» την τάδε ή τη δείνα ημερομηνία. Τα Χριστούγεννα είναι εκεί, ακίνητα, ουρλιάζοντας φρικτές μουσικές, και σε περιμένουν να τρακάρεις επάνω τους. Και τρακάρεις, βέβαια. Δεν αποφεύγονται, μακάρι και τι.
Απ’ όλο το γλυκανάλατο κιτς των Χριστουγέννων, οι μουσικές είναι ίσως το πιο αβάσταχτο. Έχουν αυτή την «ευαισθησία», τη «θετική διάθεση», την «παιδικότητα» που, αν είσαι σε λίιιιιιιγο περίεργη διάθεση, μπορούν να σε γυρίσουν τα μέσα-έξω, ήγουν, να σου βάλουν το αλυσοπρίονο στα χέρια και να σε ξαμολύσουν στο σούπερ μάρκετ ν’ αρχίσεις να πριονίζεις κεφάλια παρμεζάνας και πόδια πάγκων αναζητώντας τα καλώδια της ηχητικής εγκατάστασης.
Ευτυχώς, υπάρχει πάντα η κανονική μουσική και η κανονική ευαισθησία, η κανονική κατάφαση και η παιδικότητα. Όλα ματζόρε. Ναι σε όλα. Πες τα, μωρέ Janis. Άντε, γιατί άντε.

* * *


Από:https://dimartblog.com/2016/12/23/piece-of-my-heart/

Advertisements

Υπόθεση ρουτίνας…


Μιλάνο Αμρί

Ο έλεγχος ήταν τυπικός. Του ζήτησαν τα χαρτιά του – ήταν, άλλωστε, μαύρα χαράματα· οι ώρες που κυκλοφορούν τα χριστουγεννιάτικα φαντάσματα. Έκανε να τα βγάλει αλλά αστραπιαία θυμήθηκε… Τι να τους πει; Δεν τα έχω γιατί τα άφησα σ’ ένα φορτηγό για να δουν ότι δεν μπορούν να με σταματήσουν;Τράβηξε λοιπόν το πιστόλι αντί για το πορτοφόλι. Τα υπόλοιπα ήταν τυπική διαδικασία: ο φάκελος της περίπτωσής του έκλεισε. Σε μια πλατεία του Μιλάνου.
Και δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό. Για την ακρίβεια έτσι συμβαίνει πάντα. Με την εξαίρεση του Αμπντεσλάμ, που δεν αυτοκτόνησε έξω απ’ το stade de France όπως όφειλε, βαφτίστηκε «εγκέφαλος» του περσινού μακελιού στο Παρίσι, και δέθηκε τελικά ζωντανός στο βέλγιο. Έκτοτε η περίπτωσή του δεν «παράγει ειδήσεις»…
Πρόλαβε, πάντως, ο Αμρί να χαρεί τις μέρες που του παραχώρησαν οι γερμανικές αρχές. Γαλλία, ιταλία… Κι αν ήταν πιο τυχερός ποιος ξέρει; Μπορεί να γυρνούσε στο χωριό του (απ’ το free pass λιμάνι του Παλέρμο)…

Συνέχεια

Είναι ελεύθερος ένας τέτοιος άνθρωπος; …


Φιοντὸρ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι

mind_trap-2

Στο διήγημα Ἀδελφοὶ Καραμαζὼφ ο Ντοστογιέφσκι προβάλλει τὴ μορφὴ ενὸς χαρισματικού γέροντα, του Στάρετς Ζωσιμᾶ. Στο απόσπασμα που ακολουθεῖ μιλάει ὁ Στάρετς περὶ ελευθερίας.


«Κοιτάξτε τους κοσμικούς, όλον αυτό τον κό­σμο που υψώνεται αλαζονικά πάνω απ’ το λαό του Θεού. Δεδιαστρέβλωσαν τάχα την μορφή του Θεού και την αλήθεια Του; Έχουν την επιστήμη τους. Μα η επιστήμη μπορεί να εξετάσει μονάχα εκείνα που γίνονται αντιληπτά με τις αισθήσεις. Ο ψυχικός κόσμος, δηλαδή το ανώτερο μισό της ανθρώπινης ύπαρξης, έχει τέλεια εξο­στρακιστεί, αποδιώχτηκε με αλαλαγμούς θριάμβου, ακόμα και με μίσος. Ο κόσμος διακήρυξε την ελευθερία, τον τελευταίο καιρό ι­διαίτερα, και τι έγινε λοιπόν με τούτη την ελευθερία τους; Σκλαβιά μονάχα και αυτοκτονία! Γιατί οι κοσμικοί λένε:

– Έχεις ανάγκες και πρέπει να τις ικανοποιήσεις. Γιατί έχεις τα ίδια δικαιώματα που έχουν και οι πιο εξέχοντες και οι πιο πλού­σιοι. Μη φοβάσαι να τις ικανοποιείς, απεναντίας πρέπει να πολλα­πλασιάσεις τις ανάγκες σου. Αυτό είναι το σημερινό δόγμα του κόσμου. 

Νομίζουν πως αυτό θα πει ελευθερία. Μα τι προκύπτει απ’ αυτό το δικαίωμα της αύξη­σης των αναγκών; Στους πλούσιους η απομόνωση και η πνευματική αυτοκτονία, στους φτωχούς ο φθόνος κι ο φόνος γιατί δικαιώματα βέβαια τους δώσανε μα δεν τους δείξανε ακόμα τον τρόπο να ικανο­ποιήσουν τις ανάγκες τους. Λένε πως ο κόσμος συνενώνεται όλο και πιο πολύ, συγχωνεύεται σε μιαν αδελφότητα, γιατί συντομεύονται οι αποστάσεις, και οι σκέψεις μεταφέρονται με τον αέρα. Αλλοίμο­νο.

Dostovieki1

Μην πιστεύετε σε μια τέτοια συνένωση των ανθρώπων. Έχο­ντας την αντίληψη πως ελευθερία είναι η αύξηση και η γρήγορη ικανοποίηση των αναγκών, διαστρεβλώνουν τη φύση τους, γιατί α­ποχτούν πολλές άσκοπες κι ανόητες επιθυμίες και συνήθειες. Ζούνε για να ζηλεύουν ο ένας τον άλλον, για τις σωματικές απολαύσεις και τις επιδείξεις. Θεωρούν τα γεύματα, τ’ αμάξια, τους βαθμούς, τους δούλους-υπηρέτες, τόσο απαραίτητα που είναι έτοιμοι να θυσιάσουν γι’ αυτά τη ζωή τους, την τιμή τους και την αγάπη προς τον πλησίον τους. Κι όταν δεν μπορούν να κορέσουν αυτές τις επιθυ­μίες τους, αυτοκτονούν. Όσοι δεν είναι πολύ πλούσιοι, κάνουν τα ίδια. Οι φτωχοί ξεχνούν το ανικανοποίητο και τη ζήλια τους με το κρασί. Μα σύντομα αντί για κρασί θα μεθύσουν με αίμα.

Ἐκεῖ τοὺς ὁδηγοῦν. Καὶ σᾶς ρωτάω λοιπόν: Εἶναι ἐλεύθερος ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος;

Γνώρισα έναν «αγωνιστή της ιδέας» που μου διηγόταν ο ίδιος πως όταν του στέρησαν στη φυλακή τον καπνό, τόσο τον βασά­νισε τούτη η στέρηση που λίγο έλειψε να πάει και να προδώσει την «ιδέα» του, μόνο και μόνο για λίγο καπνό. Κι ένας τέτοιος άνθρω­πος να σου λέει:

– Ἀγωνίζομαι γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα.

Μα πού μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος σαν κι αυτόν; Και γιατί είναι ικανός; Για μια σύντομη προσπάθεια ίσως, μα για πολύ και­ρό δε θ’ αντέξει. Και δεν είναι καθόλου παράξενο που, αντί να κατακτήσουν την ελευθερία, πέσανε στη σκλαβιά κι αντί να εξυπηρετήσουν την αδερφική αγάπη και τη συνένωση των ανθρώπων, πέσανε απε­ναντίας στην ανθένωση και στην απομόνωση, όπως μου ‘λεγε στα νιάτα μου ο μυστηριώδης επισκέπτης και δάσκαλός μου. Γι’ αυτό και σβήνει όλο και περισσότερο στον κόσμο η ιδέα για την εξυπηρέτηση της ανθρωπότητας, για την αδελφοσύνη και την ακεραιότητα των ανθρώπων. Όποιος ακούει αυτή την ιδέα, την κοροϊδεύει, για­τί πώς μπορεί ο άνθρωπος να απαρνηθεί τις συνήθειές του, πού θα τραβήξει αυτός ο σκλάβος που ‘χει τόσο συνηθίσει να ικανοποιεί τις αναρίθμητες ανάγκες του, που αυτός μονάχος του τις έχει εφεύρει; Αυτός έχει απομονωθεί και δεν τον νοιάζει καθόλου για το σύνολο.

Και τι καταφέρανε; Μάζεψαν περισσότερα πλούτη, μα η χαρά τους λιγόστεψε..»


 ~ Ἀπὸ τὸ βιβλίο Ἀδελφοὶ Καραμαζώφ, τόμος Β΄, τοῦ Φιοντὸρ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι
  

  iskiriaki.com

____________________________________________________________

Από:http://antikleidi.com/2014/08/26

 Μια σύγχρονη φάτνη…


Εικόνα σύγχρονης φάτνης. Ας τη συνοδέψει ένα κείμενο και μια εικόνα από το f/b του Πάνου Παπανικολάου:

Πριν από δύο χιλιάδες χρόνια σε μια μικρή κατεχόμενη χώρα γεννήθηκε ένας φτωχός μαραγκός.

Που από μωρό γνώρισε την προσφυγιά και την πείνα

Που φώναζε πως όποιος έχει δεύτερο πανωφόρι θα πρέπει να το δίνει σε όποιον δεν έχει κανένα

Που έδιωχνε με τον βούρδουλα τους τοκογλύφους και τα κοράκια

Που κήρυττε πως όλοι οι άνθρωποι πρέπει να είναι ίσοι, πλούσιοι και φτωχοί, δούλοι και ελεύθεροι, ντόπιοι και ξένοι

Που απαιτούσε από τους έχοντες να μοιράσουν την περιουσία τους στους μη έχοντες

Που αγκάλιαζε όλους τους καταφρονεμένους και κατατρεγμένους

Που τελικά εκτελέστηκε από τους κατακτητές, αφού παραδόθηκε σ αυτούς από τους Κυβερνώντες, τους Αρχιερείς, τους Γραμματείς και τους φαρισαίους

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ

 

http://pandiera.gr/%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CF%8D%CE%B3%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%B7-%CF%86%CE%AC%CF%84%CE%BD%CE%B7/

Πόσο πλούσιος είναι ο κουβανός εργαζόμενος με 25 δολάρια μισθό; (+πίνακες)…


Πριν αρκετούς μήνες στην Αβάνα φτιάξαμε τους πίνακες που επισυνάπτονται στο τέλος της ανάρτησης.  Επιχειρήσαμε να προσεγγίσουμε το λεγόμενο “καλάθι της νοικοκυράς” στην Κούβα, ακολουθώντας την εξής απλή μέθοδο: Yπολογίσαμε ότι ξοδεύουμε έναν ολόκληρο μέσο μηνιαίο κουβανικό μισθό για να αγοράσουμε με αυτόν, κάθε ένα από 40 και κάτι προϊόντα και υπηρεσίες που περιλαμβάνονται στους 3 πίνακες. Ερασιτεχνική, πιθανόν και αυθαίρετη η μέθοδος, ενδεικτική όμως. Η σύγκριση με τον ελληνικό βασικό μισθό, στα ανάλογα είδη είναι προφανής. Είναι λίγο πιο σύνθετο να αναγάγουμε τον κουβανικό μισθό σε δικές μας αξίες, όμως προκύπτει αβίαστα ότι οι Kουβανοί είναι πιο πλούσιοι από τους Έλληνες.
Πριν μπλέξουμε με “τα καλάθια της νοικοκυράς”, ας υπολογίσουμε το μηνιαίο κόστος για μια ελληνική οικογένεια για ΔΕΗ, φροντιστήρια παιδιών, μετακίνηση, γιατρούς, φαρμακεία κ.α, και θα μας προκύψει χαλαρά το κόστος 1-2 ελληνικών μισθών των 500 ευρώ (που φυσικά σήμερα με 30%+ ανεργία, ισχύει για  την μειοψηφία των Ελλήνων).

 

Αυτά στην Κούβα (Σχολεία , Νοσοκομεία , Είδη πλατιάς λαικής κατανάλωσης ) είναι δωρεάν για το σύνολο του πληθυσμού, ανεξάρτητα αν δουλεύει ή όχι, σπουδάζει ή είναι συνταξιούχος. Στην Κούβα δεν υπάρχουν ένσημα, βιβλιάριο υγείας, η πρόσβαση στις δομές και τις υπηρεσίας π.χ υγείας, γίνεται απλά με την ταυτότητα.

Συνέχεια

«ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ»


γράφει η Ειρήνη Βαρβάρα Λαγουβάρδου

Φωτογραφία της Ειρήνη Βαρβάρα Λαγουβάρδου.

Αλλιώς τα ονειρευόσουν
ετούτα τα Χριστούγεννα…
φώτα πολύχρωμα,
δώρα πολύτιμα,
δρόμοι λαμπροφορεμένοι,
άνθρωποι ευτυχισμένοι…
να ‘χει καθένας τους
μια αγκαλιά ζεστή,
συντροφιά στη ζωή,
παρηγοριά να βρίσκει
στη σκοτεινιά η ψυχή
*

Αλλιώς τα ονειρευόσουν
ετούτα τα Χριστούγεννα…
νόμιζες δε θα άκουγες
τα ίδια παραμύθια…
ήλπιζες δε θα ‘βλεπες
το ίδιο…
παρωχημένο σκηνικό,
τυφλές ματιές,
ξεψυχισμένες ψυχές,
άσχετες σχέσεις
απρόσωπα πρόσωπα
και βιτρίνες…
φανταχτερές όπως πάντα,
ελεημοσύνες…
φιλάνθρωπες όπως πάντα,
δρόμους…
λαμπιόνια γεμάτους όπως πάντα
κι ολόγυρα…
κόσμο πολύ όπως πάντα
Χριστούγεννα να προσδοκά,
σε ένα πνεύμα αγιασμένο να ελπίζει
που μαγικά…
την ασχήμια θα ‘ρθει να πάρει,
ομορφιά θα ‘ρθει να χαρίσει…
ομορφιά του δεκαπενθήμερου
πρόσκαιρη,
όσο βαστάει η ανάσα ενός δέντρου
με περισσά τα πλουμιστά στολίδια
*

Αλλιώς τα ονειρευόσουν
ετούτα τα Χριστούγεννα…
κι αυτό που εσύ ονειρεύτηκες
το βρήκες…
στη συντροφιά ενός μουσικού,
στις νότες ενός ακορντεόν,
νότες χριστουγεννιάτικες,
ενός τραγουδιστή πλανόδιου
που μες στο χιόνι βγήκε…
μονάχος και απτόητος
Χριστούγεννα να τραγουδήσει

«ΕΙΡΗΝΗ ΛΑΓΟΥΒΑΡΔΟΥ»
*

Ο μύθος των Χριστουγέννων – Μάνος Χατζιδάκις…


Ο μύθος των Χριστουγέννων κρατιέται με τη βία απ’τα παράθυρα και από τις πόρτες, κρεμασμένος σε πανύψηλα κι αφιλόξενα σύγχρονα σκυθρωπά κτίρια. Τον συντηρούν οι δραστηριότητες της αγοράς, τα συμφέροντα των εμπόρων,

οι ανελεύθερες κυβερνήσεις- πλην ανατολικών- και οι ακόμη πιο ανελεύθερες θρησκευτικές οργανώσεις, τέλος, οι αστοί και οι εργατικοί, πρόσφατοι μετανάστες στην αστική τάξη, που κατ’ ουσίαν κυβερνάν τον κόσμο μας, και που επιθυμούν θρησκευτικές αιτιολογίες και παραδόσεις για διασκέδαση, απόλαυση κι’ αμεριμνησία. Ούτε για τα παιδιά, δεν έμειναν τα σύμβολα ανέγγιχτα. Κι αυτά ακόμη προσπαθούν να ονειρεύονται μέσα από τις εφιαλτικές ειδικές εκπομπές της τηλεόρασης, κι απόνα σπίτι που τις μέρες αυτές, δεν έχει να προσθέσει κανένα αληθινό αγαθό, ούτε υποδομή για μια γενναία ονειροπόληση- ονειροπόληση ενός κόσμου ιδανικού, που να τον κυβερνάει ο Χριστός και οι Άγιοι του, με αρχηγό τον Αη Βασίλη. Ιδιαίτερα στον τόπο μας, τα Χριστούγεννα γίνανε μέρες συναλλαγής και αυτοϊκανοποίησης. Ευκαιρία για μια ευρωπαϊκή παράσταση. Αν είχαμε και λίγο περισσότερο χιόνι, ώ τότες τα πράγματα θάσαν καλύτερα.

Η γέννηση του Χριστού παραμένει πια μια επέτειος άγονη και χωρίς αίσθημα. Και η Αθήνα μας, σαν καπνιστό τσουκάλι οινομαγειρείου χωρίς φωτιά και θέρμανση, ζεί την αγιότητα των ημερών, σκυθρωπά, άχαρα και κουρασμένα. Οι δρόμοι σκοτεινοί, για οικονομία βέβαια ηλεκτρισμού, αλλά φαντάζουν απείρως σκοτεινότεροι έτσι καθώς περιέχουν ολοένα και περισσότερο, αναίδεια, αναπηρία και ανανδρία.

???????????????????????????

Η δυστυχία ολοφάνερη στα μάτια των γερόντων, που φεύγουν κάθε μέρα από κοντά μας θλιμμένοι κι απροστάτευτοι, γνωρίζοντας καλά πια πως γεννήσανε, λειψούς ανθρώπους και πολύ χιόνι, που ατέλειωτα θα τους σκεπάζει στους αιώνες. Τα κάλαντα, τα δώρα και οι αγιασμοί, δεν πείθουνε κανένα ότι προσφέρουνε αγάπη και παράδοση. Μόνο τα πρόσωπα μερικών παιδιών και μερικών γριών που περιφέρονται θλιμμένες, είναι ότι διαθέτει ο κόσμος μας, για ν’ αγαπάς τις μέρες τούτες.

Κι έτσι που ο μύθος των Χριστουγέννων έγινε δίσκος τουρισμού, ζωγραφική σε λαϊκή αγορά, σύνθημα αυτοκόλλητο σε πρακτορείο Προ-Πό, βγήκανε για σεργιάνι χιλιάδες αυτοκίνητα, να πουν τα κάλαντα τα εθνικά, τα θρησκευτικά και τα καταναλωτικά. Πόσο μας ξεκουράζει αυτό το ράντισμα πετρελαίου εις τας οδούς, για να στολίσουμε το σπίτι, για να φωτογραφίσουμε το στολισμένο κέντρο της πόλης, ν’ αφήσουμε τα δώρα μας στους τροχονόμους αστυνομικούς και τέλος να επιστρέψουμε κατάκοποι την μεσημβρία σπίτι μας, για το απαραίτητο και παραδοσιακό γεύμα παραμονής.

———————-

      Μάνος Χατζιδάκις, Κυριακή 24 Δεκέμβρη 1978

__________________________________________________________

Aπό:http://antikleidi.com/2014/12/19/xristougenaxatzidakis/