Το χαμόγελο του Καρένιν…


images (26)

Από το βιβλίο του Μίλαν Κούντερα «Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι»

Ο Καρένιν τη συνόδευε πάντοτε. Είχε μάθει να γαβγίζει πίσω απ’ τις νεαρές αγελάδες, όταν έδειχναν πολύ χαρούμενες και ήθελαν ν’ απομα­κρυνθούν απ’ τις άλλες· ήταν φανερό ότι το έκανε με ευχαρίστηση. Απ’ όλη αυτή την τριάδα ήταν ο πιο χαρούμενος. Ποτέ άλλοτε η λειτουργία του ως «φύλακα του ωρολογίου» δεν είχε γίνει τόσο σχολαστικά σεβαστή όσο εδώ, όπου δεν χωρούσε κανένας αυτοσχεδιασμός. Εδώ ο χρόνος μέσα στον οποίο ζούσαν η Τερέζα και ο Τόμας προσέγγιζε την ακρίβεια του χρόνου του Καρένιν.

Μια μέρα, μετά το μεσημεριανό φαγητό (ήταν η στιγμή που κι οι δυο τους είχαν μια ώρα ελεύθερη), έκαναν έναν περίπατο με τον Καρένιν στην πλαγιά του λοφίσκου πίσω απ’ το σπίτι.

«Δεν μ’ αρέσει έτσι όπως τρέχει», είπε η Τερέζα.

Ο Καρένιν κούτσαινε απ’ το αριστερό του πόδι. Ο Τόμας έσκυψε και έψαυσε το πόδι του. Ανακάλυψε ένα μικρό γρουμπούλι στο μηρό.

Την επομένη, τον πήρε μαζί στο διπλανό κάθισμα στο φορτηγό και σταμάτησε στο γειτονικό χωριό όπου κατοικούσε ο κτηνίατρος. Πέρασε μια βδομάδα αργότερα να τον ξαναδεί και επέστρεψε, αναγγέλλοντας ότι ο Καρένιν είχε καρκίνο.

Τρεις μέρες αργότερα, τον εγχείρησε ο ίδιος μαζί με τον κτηνίατρο. Όταν τον έφερε στο σπίτι, ο Καρένιν δεν είχε ακόμα ξυπνήσει από την αναισθησία. Ήταν ξαπλωμένος πάνω στο χαλί, είχε τα μάτια του ανοιχτά και βογκούσε. Πάνω στο μηρό, το τρίχωμα ήταν ξυρισμένο και είχε μια πληγή με έξι ράμματα.

Λίγο αργότερα, προσπάθησε να σηκωθεί. Μάταια, όμως. Η Τερέζα φοβήθηκε: κι αν ποτέ πια δεν μπορούσε να περπατήσει;
«Μη φοβάσαι τίποτα, είπε ο Τόμας, είναι ακόμα κάτω από την επί­δραση του αναισθητικού».

Συνέχεια

Φυσικά να βοηθήσει το κράτος τον ΔΟΛ. Εθνικοποιήστε τον! …


δολ εφημερίδες press

Καραμέλα έγινε τα τελευταία 24ωρα το αίτημα των μουτζαχεντίν του νεοφιλελευθερισμού να σώσει το ελληνικό δημόσιο τις αποτυχημένες επιχειρήσεις του Τύπου, όπως τον όμιλο του Ψυχάρη.

Το αόρατο χέρι της αγοράς καλείται να μπει στο δημόσιο ταμείο, δηλαδή στις τσέπες των φορολογούμενων, για να διασώσει εταιρείες που μέχρι σήμερα επιβίωναν με θαλασσοδάνεια τα οποία λάμβαναν με αμιγώς πολιτικά κριτήρια – διαφορετικά ποιος λογικός καπιταλιστής θα χρηματοδοτούσε π.χ τηλεοπτικούς σταθμούς που βυθίζονταν στα χρέη.

Ο Παύλος Τσίμας το είπε καθαρά: στην Ιταλία που είχαν αριστερή κυβέρνηση (μάλλον αναφερόταν στον μη εκλεγμένο πρωθυπουργό Ματέο Ρέντσι, ο οποίος είχε καταλάβει τη θέση με το «κοινοβουλευτικό πραξικόπημα» της Κονφιντούστρια, δηλαδή του Συνδέσμου Ιταλών Βιομηχάνων) το κράτος πήρε μέτρα φορο-ελαφρύνσεων και επιδοτήσεων προς τον Τύπο.

Για να μην παρεξηγηθώ η πρόταση κρατικών επιδοτήσεων στα ΜΜΕ με βρίσκει απολύτως σύμφωνο. Αν θεωρούμε ότι η ενημέρωση αποτελεί δημόσιο αγαθό θα πρέπει να χρηματοδοτείται από το δημόσιο.

Αλλά αποκλειστικά από το δημόσιο.

Αυτό σημαίνει ότι δεν θα λυμαίνονται τις δημόσιες ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες (που ανήκουν στους πολίτες) διάφοροι εφοπλιστές, κάτοχοι κατασκευαστικών ή πωλητές όπλων και ναρκωτικών. Αντίστοιχα και οι αποτυχημένες επιχειρήσεις του Τύπου θα πρέπει να περάσουν σε δημόσιο έλεγχο.

Όταν λέμε δημόσιο όμως εννοούμε δημόσιο. Ούτε κρατικό ούτε κυβερνητικό. Έχουν υπάρξει σχετικές προτάσεις στο παρελθόν ώστε η χρηματοδότηση από το κρατικό ταμείο να μην μετατρέπει τα μέσα ενημέρωσης σε όργανα κρατικής ή κομματικής προπαγάνδας. Στη Γαλλία π.χ είχε προταθεί οι επιδοτήσεις για τις εφημερίδες να δίνονται στους αναγνώστες και όχι στους εκδότες. Κάθε πολίτης θα είχε στη διάθεσή του ένα ποσό να αγοράσει όποια εφημερίδα θέλει.

Στην πραγματικότητα βέβαια δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή μια ολοκληρωμένη πρόταση για να υπάρξει δημόσια χρηματοδότηση χωρίς κρατικό έλεγχο – γιατί πάντα η συζήτηση σκοντάφτει στις παρεμβάσεις των βαρόνων του Τύπου και των ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης.

Στην νεοφιλελεύθερη Ε.Ε (των λαών, που λέει και ο ΣΥΡΙΖΑ) δεν μας επιτρέπεται να συζητάμε ούτε την μετριοπαθή λύση που προωθήθηκε σε χώρες της Λατινικής Αμερικής να μοιραστεί η πίτα των MME σε τρία κομμάτια : το 33% σε ιδιώτες, το 33% στο κράτος και το 33% σε τοπικές κοινότητες, πανεπιστήμια και γενικότερα την κοινωνία των πολιτών κ.ο.κ.

Αλλά βέβαια για τους ακραίους νεοφιλελεύθερους αυτές οι δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις της αριστεράς ήταν «δικτατορίες». Αριστερός ήταν μόνο ο Ρέντσι, ο οποίος εργαζόταν για τα συμφέροντα των Ιταλών βιομηχάνων και των μεγάλων Τραπεζών.

Ας παρέμβει λοιπόν το κράτος στην περίπτωση του ΔΟΛ, αφού επιμένουν τόσο οι νεοφιλελεύθεροι. Σύμφωνα όμως με τους όρους της αγοράς, όποιος πληρώνει παίρνει και το προϊόν. Και αν πληρώνουν οι φορολογούμενοι θα πάρουν και τον έλεγχο. Ας δώσουμε λόγου χάρη το management σε ένα δημόσιο πανεπιστήμιο για να μετατρέψει τον όμιλο σε ένα από τα μεγαλύτερα πειράματα  ανεξάρτητης, σοβαρής δημοσιογραφίας. Έ, τι λέτε;

Άρης Χατζηστεφάνου

__________________________________________________________

Από:http://info-war.gr/fysika-na-voithisi-to-kratos-ton-dol-ethnikopiiste-ton/

Τα «πρότυπα» ενός Ουκρανού φασίστα …


Για κάποιους, ο δολοφόνος του Ρώσου πρεσβευτή… είναι «ήρωας»…

%ce%bf%cf%85%ce%ba%cf%81%ce%b1%ce%bd%ce%bf%cf%82-%cf%86%ce%b1%cf%83%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%82

Επιμέλεια: Γρηγόρης Τραγγανίδας

‘Οχι πως προκαλεί έκπληξη, αλλά είναι καλό να καταγράφονται αυτές οι «λεπτομέρειες» στους δύσκολους καιρούς, όπως οι δικοί μας: Φασίστας βουλευτής του ουκρανικού κοινοβουλίου πανηγύρισε την δολοφονία του Ρώσου πρεσβευτή στην ‘Αγκυρα, χαρακτηρίζοντας τον δολοφόνο… «ήρωα».

Συγκεκριμένα, ο βουλευτής της Rada (η βουλή της Ουκρανίας), Βλαντίμιρ Παρασιούκ, έγραψε στο facebook, πως «όταν ένας άνθρωπος με κόστος την ζωή του είναι έτοιμος να προβεί σε ακραία μέτρα για χάρη των ιδεών, για χάρη της αλήθειας, τότε μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε – είναι ήρωας!».

Ο βουλευτής συνόδευσε την ανάρτησή του με φωτογραφία του δολοφόνου πάνω από το πτώμα του πρεσβευτή, σημειώνοντας ότι ο δολοφόνος είναι «ήρωας για τον λαό του».

Η ανάρτηση προκάλεσε πλήθος οργισμένων σχολίων, αν και υπήρξαν και εκείνοι που τον υποστήριξαν.

Ο Παρασιούκ δεν είναι τυχαίος. Πριν το Μαϊντάν ήταν μέλος της φασιστικής συμμορίας «Κογκρέσο των Ουκρανών Εθνικιστών», με αποτέλεσμα να οδηγηθεί στην φυλακή για ποινικά αδικήματα. Συμμετείχε ενεργά στα γεγονότα του Μαϊντάν τον Φλεβάρη του 2014 και αμέσως μετά υπηρέτησε ως διοικητής της 4ης μονάδας του φασιστοτάγματος «Ντιεπρ – 1» το οποίο συστάθηκε τον Απρίλιο του 2014 από το μετα-μαϊντάν καθεστώς του Κιέβου, υπό το υπουργείο Εσωτερικών, ως «μονάδα ειδικού σκοπού» για να καταστείλει τον λαό στο Ντονμπάς.

Κατά την διάρκεια των μαχών στο Ιλοβάισκ στις 29 Αυγούστου του 2014 πιάστηκε αιχμάλωτος από την πολιτοφυλακή της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονιέτσκ, αλλά ανταλλάχθηκε με αιχμάλωτους πολιτοφύλακες τον Σεπτέμβρη της ίδιας χρονιάς.

Πλέον είναι μία από τις φασιστικές «ατραξιόν» της ουκρανικής βουλής, επιδιδόμενος κυρίως σε ξυλοδαρμούς άλλων βουλευτών.

*Η φωτογραφία είναι από το προφίλ του Παρασιούκ (πρώτος από δεξιά) στο facebook, στο Ιλοβάισκ, το 2014, πριν συλληφθεί. Υπερηφάνως, ο ίδιος και οι άλλοι δύο φασίστες, διαφημίζουν το αντικομμουνιστικό τους μένος.

____________________________________________________________

Από:http://www.toperiodiko.gr/%CF%84%CE%B1-%CE%B7%CF%81%CF%89%CF%8A%CE%BA%CE%AC-%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%84%CF%85%CF%80%CE%B1-%CE%B5%CE%BD%CF%8C%CF%82-%CE%BF%CF%85%CE%BA%CF%81%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%8D-%CF%86%CE%B1%CF%83/#.WFmoY1ThA2o

Ένα χαλικάκι στο παπούτσι…


δολοφονία Karlov

Για ένα κράτος που βρίσκεται σε πόλεμο, έστω περιορισμένο γεωγραφικά (αν και όχι γεωπολιτικά) η δολοφονία ενός πρεσβευτή του δεν είναι ασήκωτο βάρος. Μάλιστα, μετά από περισσότερο από ένα χρόνο στρατιωτικής δράσης στο συριακό πεδίο μάχης, η ρωσική κοινωνία θα μπορούσε να πει ότι την «έχει γλυτώσει φτηνά». Όχι μόνο με αυτή καθαυτή την έννοια των «τρομοκρατικών ενεργειών» του είδους βόμβες – στο – ψαχνό, που ωστόσο παίζουν τον δικό τους ψυχολογικό ρόλο. Αλλά και με την έννοια ότι κάποιοι κρατικοί (ή βαθυκρατικοί) αντίπαλοι της επέμβασης του καθεστώτος στη συρία δεν είχαν αναλάβει ως τώρα ανοικτή αντι-ρωσική δράση. Αν και θα είχαν λόγους.
Φυσικά η fsb μπορεί να υποστηρίζει ότι έχει αποτρέψει δεκάδες «τρομοκρατικές ενέργειες» σε ρωσικό έδαφος, δένοντας εκατοντάδες υπόπτους. Ωστόσο αν αυτή η «αποτρεπτική δράση» (όχι ιδιαίτερα δημοκρατική, υποθέτουμε…) είναι όντως αποτελεσματική, τότε όλες οι ευρωπαϊκές «υπηρεσίες ασφάλειας» θα πρέπει να πάρουν εντατικά μαθήματα απ’ τους ρώσους. Γιατί, προς το παρόν, δεν μπορούν να υπερηφανευτούν για την δική τους αποτελεσματικότητα.
Όχι λοιπόν. Είτε κανείς δεν έχει προχωρήσει ακόμα τις ανορθόδοξες πλευρές του 4ου παγκόσμιου σε ρωσικό έδαφος· είτε οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες και το ρωσικό βαθύ κράτος δεν χρειάζονται (ως τώρα…) τέτοιες πρακτικές, για δικό τους λογαριασμό.
Έχει γι’ αυτό σημασία η φράση του Πούτιν θέλουμε να μάθουμε ποιος διέταξε αυτή τη δολοφονία – του Andrey Karlov, στην Άγκυρα. Υπονοεί, στα σίγουρα, κάποιον άλλον, πέρα και πάνω από οποιαδήποτε «τρομοκρατική οργάνωση» τύπου al-Nusra, isis κλπ. Εδώ το ζήτημα δεν είναι αν το ρωσικό καθεστώς θα βρει αυτόν – που – διέταξε την δολοφονία του Karlov. Αλλά το ποιον θα θεωρήσει «βολικό» για χρέωση· και πότε θα κρίνει την στιγμή κατάλληλη για να τον ανακοινώσει.
Διότι αν διάφοροι θεωρούν αυτόν τον καιρό την Μόσχα (σαν καθεστώς) υπεύθυνη για «χακάρισμα» των αμερικανικών εκλογών ζητώντας αντίποινα, τι θα ανταποδώσει η Μόσχα αν βγει και δηλώσει ότι θεωρώ ότι το τάδε κράτος έδωσε εντολή για δολοφονία του πρεσβευτή μου;
Η ρητορική ερώτηση έχει αξία υπό την προϋπόθεση ότι ο ηθικός αυτουργός δεν θα είναι … τα νησιά Φερόες…

(Στη φωτογραφία μια στιγμή σουρεαλισμού: το κανόνι στον πίνακα στον τοίχο, και μπροστά ο εκτελεστής με το πιστόλι στο χέρι και ο βαριά τραυματισμένος ρώσος πρεσβευτής στο πάτωμα. Θα μπορούσε να είναι σκηνή από κάποια αντιπολεμική performance…)


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/index.html

Αποπηγάδι – 7. Ένας εμπρησμός, ένα ΣτΕ και μερικές διευκρινίσεις…


Στα προηγούμενα σημειώματα είδαμε όσα διεκτραγωδούνται εδώ και κάμποσα χρόνια στο Αποπηγάδι. Φυσικά, ιστορία δεκαπέντε χρόνων δεν μπορεί να χωρέσει σε λίγα ιστολογικά κείμενα. Πολύ περισσότερο δε που μια τέτοια ιστορία μπορεί να έχει διάφορες παραλλαγές, ανάλογα με ποιο στόμα την διηγείται.  Ας προσθέσουμε, λοιπόν, δυο-τρεις ψηφίδες ακόμη, ώστε να μπορέσει ο αναγνώστης να σχηματίσει πληρέστερη άποψη.

(Α) Λίγο πριν τις 4 το πρωί της Δευτέρας 7 Φεβρουαρίου 2011 εκρήγνυται εμπρηστικός μηχανισμός στα γραφεία τής «Κτίστωρ», στην οδό Μίνωος του Ηρακλείου, προκαλώντας περιορισμένης έκτασης ζημιές. Την ευθύνη αναλαμβάνουν οι «Αντάρτικοι Σχηματισμοί Ηρακλείου». Σύμφωνα με την προκήρυξή της, η οργάνωση έδειξε μ’ αυτόν τον τρόπο την αλληλεγγύη της στους «συντρόφους» τής «Συνομωσίας Πυρήνων της Φωτιάς», που δικάζονταν εκείνες τις ημέρες στον Κορυδαλλό, ενώ για την ίδια την επίθεση λέει:

Επιτεθήκαμε στην Κτίστωρ ΑΤΕ γιατί αποτελεί τον δούρειο ίππο, μέσω του οποίου μια πολυεθνική εταιρία κολοσσός (EDF) εισέβαλε στο νησί σε άριστη συνεργασία με τοπικούς ξεπουλημένους άρχοντες, ελληνική αστυνομία και δικαστική εξουσία, με βία και τρομοκρατία απέναντι στους κατοίκους του Αποπηγαδιού, διεκδίκησε και κέρδισε εδάφη που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να της ανήκουν. Έτυχε να ζήσουμε στην εποχή του μεγάλου ξεπουλήματος όπου όλοι θα πρέπει να υποταχτούμε στα μεγάλα συμφέροντα, οπότε το έργο αυτό θα το ξαναδούμε με επόμενο υποψήφιο το Καστέλι πεδιάδο. Δυο είναι οι επιλογές: υποταγή ή αντίσταση. 

Η ιστορία έδειξε για πολλοστή φορά ότι τέτοιες μεμονωμένες ενέργειες δεν εξυπηρετούν το λαϊκό συμφέρον και πως ό,τι πέτυχαν οι κάτοικοι, το πέτυχαν με τον μαζικό αγώνα τους κι όχι με βόμβες. Αναρωτιέμαι, όμως… αφού θέλω να βάλω βόμβα, γιατί να την βάλω στα γραφεία και όχι στους ίδιους τους «σβούρους», να έχω και άμεσο και πρακτικό αποτέλεσμα;

Κουβάρα, Άνδρος. Ο παράνομα ανοιγμένος δρόμος προς τους αγίους Σαράντα.

Συνέχεια

Οταν η αστυνομία και ο στρατός μετατρέπονται «μαγικά» σε «σωματοφύλακες», για να γίνουν συντομότατα δεσμοφύλακες…


Γράφει ο mitsos175.

«Ένα περιστατικό που μοιάζει πολύ με την επίθεση που είχε γίνει τον Ιούλη στη Νίκαια της Γαλλίας, από το «Ισλαμικό κράτος», με 86 νεκρούς και 434 τραυματίες, συνέβη χτες γύρω στις 9 το βράδυ (τοπική ώρα) στο Βερολίνο. Αυτή τη φορά, ένα μεγάλο φορτηγό πολεμικής εταιρείας έπεσε με ταχύτητα γύρω στα 60 χλμ. (όπως έλεγαν αυτόπτες μάρτυρες) σε υπαίθρια χριστουγεννιάτικη αγορά, γεμάτη κόσμο, στο κέντρο της γερμανικής πρωτεύουσας. Το φορτηγό φέρεται να διέσχισε 80 μέτρα μέσα στο πλήθος και επιβεβαιώνεται ο θάνατος 9 ανθρώπων και ο τραυματισμός 50 ακόμα, πολλοί από αυτούς σοβαρά. Η αστυνομία επιφυλασσόταν να χαρακτηρίσει την ενέργεια ως «τρομοκρατική επίθεση», αν και κάποιοι τοπικοί αξιωματικοί είχαν κάνει λόγο για αυτό, σημειώνοντας ότι υπάρχουν αρκετοί τραυματίες. Αργότερα, έγινε γνωστό από αστυνομικές πηγές ότι συνελήφθη σε παρακείμενο πάρκο ύποπτος φερόμενος ως ο οδηγός του φορτηγού και βρέθηκε και ένας νεκρός άγνωστο πώς, που εμφανίζονταν ως συνοδηγός. Ωστόσο, συνεχίζονταν οι έρευνες για να διαλευκανθεί η όλη υπόθεση και τα κίνητρα της ενέργειας.
Επίσης, στην Ελβετία στο κέντρο της Ζυρίχης (βόρεια Ελβετία) σημειώθηκαν πυροβολισμοί. Ένας άνδρας, ντυμένος με μαύρα ρούχα και μαύρο σκούφο, περίπου 30 χρόνων, εισέβαλε σε ένα τέμενος, ανοίγοντας πυρ ενάντια σε πιστούς που προσεύχονταν το βράδυ της Δευτέρας, τραυματίζοντας τρεις ανθρώπους. Οι δύο από τους τρεις άνδρες έχουν τραυματιστεί σοβαρά, ενώ ο φερόμενος ως δράστης διέφυγε από το σημείο της επίθεσης, σύμφωνα με την αστυνομία. Όπως ανέφεραν οι αρχές, ένα πτώμα εντοπίστηκε σε κοντινή απόσταση, αλλά δεν έχει επιβεβαιωθεί ότι συνδέεται με την ένοπλη επίθεση». (Ριζοσπάστης).

Τελικά οι νεκροί είναι 12 και οι τραυματίες 48.

Συνέχεια

Η Οικοδόμηση μιας Εναλλακτικής Οικονομίας στη Ροζάβα …


Η Οικοδόμηση μιας Εναλλακτικής Οικονομίας στη Ροζάβα

Γιώργος Κολέμπας

Εισαγωγικά

Οι Κούρδοι, ένας λαός μοιρασμένος σε τέσσερα κράτη είναι το πιο μεγάλο -πληθυσμιακά- αλύτρωτο έθνος στον κόσμο. Ένας λαός με φεουδαρχικές-πατριαρχικές δομές, στήριγμα μεγάλων αυτοκρατοριών της Οθωμανικής και της Περσικής, ένας λαός με συμμετοχή ένοπλων φυλών του στις γενοκτονίες του στρατού του Μουσταφά Κεμάλ -και στην καταστροφή της Σμύρνης- με αποφασιστική συμμετοχή στην οριστική νίκη του, αλλά προδομένος από τις υποσχέσεις του Κεμάλ για αυτονομία. Ένας λαός προδομένος από τις διεθνείς συμφωνίες όπως της Λωζάνης του 1923 ή της Βαγδάτης του 1955. Ένας λαός που τα κράτη της Τουρκίας, της Συρίας, του Ιράκ και του Ιράν εφάρμοσαν στο σώμα του πολιτικές εθνοκτονίας, είχε αναπτύξει ένα συγκρουσιακό μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα, που επιχειρούσε αποσχίσεις τύπου «εθνικής-κρατικής αυτοδιάθεσης».

Στις αρχές του 1990, ο πόλεμος στο Κουρδιστάν ήταν στο αποκορύφωμά του. Στη συνέχεια, το 1993, υπήρξε και απαγόρευση της λειτουργίας του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (ΡΚΚ) και πολλών άλλων κουρδικών ενώσεων στην Ευρώπη. Η κατάσταση άρχισε να αλλάζει το 2003 όταν ένας από τους αρχηγούς του ΡΚΚ, ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν (ο «Άπο», ιδρυτής και αδιαμφισβήτητος  ηγέτης του μέχρι τη σύλληψή του στην ελληνική πρεσβεία στην Κένυα τον Φλεβάρη του 1999) έγραψε στη φυλακή στο νησί Ιμραλί –επηρεασμένος και από το Ζαπατίστικο Κίνημα και τα γραφτά του Μάρεϋ Μπούκτσιν- το βιβλίο με τον τίτλο: «Κληρονόμοι του Γκιλγκαμές». Στο εν λόγω βιβλίο απορρίπτει όλες -και τις Κούρδικες- μορφές εθνικισμού, κάνει γενική κριτική του κράτους, ακόμα και του σοσιαλιστικού, και προτάσσει την απελευθέρωση των γυναικών. Κάτι τέτοιο οδήγησε σε πολλές συζητήσεις και στο ίδιο το κουρδικό κίνημα, αλλά και στο διεθνές, το οποίο ανανέωσε το ενδιαφέρον του για το κουρδικό ζήτημα.

Συνέχεια