Old man…


Dj της ημέρας, η Εύη Τσακνιά

Η αγάπη μου για τον αμερικανικό κινηματογράφο και την αμερικανική folk-rock μουσική είναι δεδομένη και δηλωμένη. Ως εκ τούτου έχω πάντα τα αυτιά τεντωμένα για να τσακώσω την πρώτη νότα της κιθάρας από όπου κι αν προέρχεται. Όπως  επίσης μεροληπτώ υπέρ πολλών αμερικανικών ταινιών, καταπίνοντας συχνά αρκετές χοντράδες, προκειμένου να πέσω επάνω στη βαθιά Αμερική σε κάποια άσχετη στιγμή και σκηνή της ταινίας.

Τις προάλλες, η ταινία «Αναλώσιμοι 3» που έβλεπα στην τηλεόραση, επεφύλασσε μια αναπάντεχη έκπληξη στο τέλος, του κατά τα άλλα εντελώς προβλεπόμενου στόρυ (σενάριο Συλβέστερ Σταλόνε), που έχει πάνω-κάτω ως εξής:

Αφού έχουν κληθεί να αναλάβουν και πάλι δράση οι βετεράνοι old men —Συλβέστερ Σταλόνε, Χάρισσον Φορντ, Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ, Μελ Γκίμπσον, Τζέισον Στέιθαμ, Γουέσλι Σνάιπς, Αντόνιο Μπαντέρας—, συγκροτούν μια καινούργια ομάδα «Αναλώσιμων» από νέο μισθφορικό αίμα και πάνε όλοι μαζί σε μια αποστολή στη Σομαλία, όπου φυσικά γίνεται χαμός, κερδάνε, γυρίζουν back home μπαρουτοκαπνισμένοι και εκεί στο μπαράκι της γειτονιάς. Ενώ η παλιοσειρά πίνει τις μπύρες της γιορτάζοντας την επιτυχία της αποστολής, οι νεαροί Αναλώσιμοι ανεβαίνουν στη σκηνή του μπαρ και αρχίζουν να τραγουδούν το «Old Man» του Νιλ Γιανγκ, καθώς πέφτουν οι τίτλοι τέλους.

Το τραγούδι, οικείο και αγαπημένο, έπρεπε να το δω σε μια τέτοια ταινία για να  ηχήσει τόσο αναπάνεχα υπέροχο και με τόσο εξώφθαλμο συμβολισμό, ώστε να ενδιαφερθώ για τα λόγια, το νόημα και την ιστορία του, λες και το άκουγα για πρώτη φορά.

Την ιστορία του τραγουδιού, που την διηγείται βέβαια πολύ καλύτερα ο ίδιος ο Νιλ Γιανγκ στο βίντεο που επισυνάπτεται, πριν παίξει το ομώνυμο τραγούδι στο Ryman Auditorium το 2006, έχει ως εξής:

Ο νεαρός Νιλ Γιανγκ πήγε στο Redwood της Βόρειας Καλιφόρνια το 1970 για να αγοράσει ένα ράντσο. Παρά την ανερχόμενη καριέρα του και το ήδη διάσημο όνομά του, ο επιστάτης του ράντσου, Λούι Άβιλα, δεν μάσησε ή δεν τον ήξερε· ο Λούι δεν κρατήθηκε και ρώτησε τον Νιλ πώς αυτός, ένας νεαρός χίπης —τους οποίους χίπιδες δεν είχε προφανώς και σε μεγάλη υπόληψη— είχε τα χρήματα για ν’αγοράσει μια τόσο μεγάλη έκταση. Ο Γιανγκ του απάντησε με τον ολιγόλογο, λίγο μπλαζέ, τρόπο του: «I was just lucky Louie, just real lucky», για να εισπράξει την απάντηση του Λούι: «Well, that’s the damnest thing I’ve ever heard».

cmlwyutwmaadyoxΛούι και Νιλ, 1971

To ράντσο, όπου μένει μέχρι σήμερα ο Νιλ Γιανγκ, το αγόρασε τελικά και το ονόμασε «Broken arrow», από το ομώνυμο τραγούδι της εποχής που συμμετείχε στους Buffalo Springfield (1966 – 1968).

Αλλά και ο Λούις Άβιλα έμελλε να μείνει στην ιστορία. Το 1972, ο νεαρός πλούσιος χίπης έγραψε το «Old Man» για τον Λούι, που αμφισβήτησε τη γενιά της αμφισβήτησης. Το «Old Man» κυκλοφόρησε πρώτα ως σινγκλ, έσπασε τα charts και  συμπεριελήφθη στο Harvest, που έγινε το νούμερο 1 άλμπουμ στην Αμερική του 1972 και ένα από τα 500 σπουδαιότερα άλμπουμ όλων των εποχών κατά το περιοδικό Rolling Stone.

Και στο φινάλε, είχε δίκιο. Ήταν μόνο εικοσιτεσσάρων and there was so much more…

* * *

__________________________________________________________

Aπό:https://dimartblog.com/2016/12/19/old-man/

Η Ισλανδία πρέπει να «ξεμεθύσει» από την οικονομική επιτυχία…


iceland

Διορθωτικές κινήσεις για να αποφύγει την υπερθέρμανση της οικονομίας, η οποία κινείται εδώ και χρόνια με εκρηκτικούς ρυθμούς ανάπτυξης και μηδενική ανεργία, πραγματοποιεί η κεντρική τράπεζα της Ισλανδίας.

«Είναι όπως όταν βρίσκεσαι σε ένα πάρτι και συνειδητοποιείς ότι πρέπει να χαλαρώσεις για λίγο», δήλωσε ο κεντρικός τραπεζίτης Μαρ Γκούντμουντσον αναφερόμενος στα επίπεδα ρεκόρ στα οποία κινείται το πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών της χώρας λόγω της βελτίωσης το εμπορίου και του τουρισμού.

Η Ισλανδική οικονομία γνωρίζει σταθερούς ρυθμούς ανάπτυξης 5% όταν σχεδόν στο σύνολο της Ευρώπης το ΑΕΠ παραμένει σταθερό όταν δεν συρρικνώνεται.

Όπως είχε αναγκαστεί να αναγνωρίσει και το ΔΝΤ η επιτυχία της εθνικής οικονομίας οφείλεται στο ότι δεν ακολούθησε καμία από τις συμβουλές που επιβλήθηκαν σε άλλες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας με τα μνημόνια.

Συγκεκριμένα η χώρα προχώρησε σε ένα είδος στάσης πληρωμών προς τους δανειστές της αρνούμενη να πληρώσει τα χρέη που είχαν δημιουργήσει στους πολίτες της ξένες τράπεζες ενώ υποτίμησε το νόμισμά της (δεδομένου ότι δεν είναι μέλος της ευρωζώνης) δίνοντας νέα ώθηση στην εθνική οικονομία. Οι τράπεζες που ευθύνονταν για την κρίση αφέθησαν να καταρρεύσουν και πέρασαν σε κρατικό έλεγχο ενώ ορισμένοι από τους τραπεζίτες κατέληξαν στη φυλακή.

Συνέχεια

Λονδίνο, Άγκυρα ή Λευκωσία: που ακριβώς θέλεις να πας; …


Αναστασιάδης ε.ε.

Τελικά δεν ήθελε ιδιαίτερη φιλοσοφία. Εκτός απ’ την Άγκυρα και τους τουρκοκύπριους ούτε το Λονδίνο δέχεται οποιαδήποτε ενεργητική συμμετοχή της ε.ε. στις υποτιθέμενες διαπραγματεύσεις για το «κυπριακό» στη Γενεύη, στις 12 Γενάρη. Η Αθήνα έμεινε με την «πολυμερή» στο χέρι (αν και δεν αποκλείεται να συνεχίσει το ίδιο παραμύθι προπαγανδιστικά και μόνο για εσωτερική κατανάλωση): 5μερής ήταν κανονισμένη, 5μερής θα γίνει. Αν γίνει. Κι όσο κρατήσει…
Επίσημα η ανακοίνωση του ευρωπαϊκού συμβουλίου μιλάει για «ετοιμότητα συμμετοχής της ε.ε.» στη διάσκεψη. Αλλά στην ουσία έχει συμφωνηθεί ότι η μόνη «συμμετοχή» θα είναι να διαβεβαιώσουν οι νομικές υπηρεσίες της, όταν και αν έχει υπάρξει οποιαδήποτε συμφωνία, ότι αυτή δεν αντίκειται στην ευρωπαϊκή νομοθεσία. Σ’ αυτό δεν λένε όχι ούτε η Άγκυρα ούτε οι τουρκοκύπριοι.
Η προσοχή του Λονδίνου είναι εστιασμένη σε ένα νομικό ζήτημα, που είναι εξαιρετικά πολιτικό: το αν (εφόσον υπάρξει συμφωνία…) η ομόσπονδη κύπρος θα θεωρηθείμετεξέλιξη του υφιστάμενου κράτους ή νέο κράτος. Είναι σαφές ότι θέλει το πρώτο, για να μείνει το καθεστώς των βάσεών της όπως είναι τώρα. Στη δεύτερη περίπτωση θα πρέπει να διαπραγματευτεί την ύπαρξή τους απ’ την αρχή. Απ’ την μια μεριά οι υπογραφές για την δημιουργία της ομόσμονδης κυπριακής δημοκρατίας θα είναι των ίδιων που είχαν υπογράψει και για την δημιουργία του κυπριακού κράτους το 1960: των δύο κοινοτήτων και των τριών εγγυητριών δυνάμεων. Άρα, απ’ αυτήν την άποψη, υπάρχει μετεξέλιξη· ένα είδος «αναθεώρησης» εκείνων των συμφωνιών. Απ’ την άλλη μεριά (πάντα εφόσον υπάρξει συμφωνία…) θα αλλάξουν διάφορα και θα προστεθούν άλλα που δεν προβλέπονταν στις συμφωνίες του 1960· άρα (αν γίνει η συμφωνία…) θα δημιουργηθούν όντως καινούργια κρατικά δεδομένα.

Μεταξύ εκείνων που θα φτιαχτούν εξαρχής είναι η σημαία και ο «εθνικός ύμνος» της καινούργιας, ομόσπονδης κυπριακής δημοκρατίας…

Συνέχεια

Αποπηγάδι – 6. Με την βοήθεια του Υψίστου…


Μπορεί ο αγώνας των κατοίκων να μην απέτρεψε την εγκατάσταση και λειτουργία των πρώτων (;) τριών ανεμογεννητριών στο Αποπηγάδι αλλά η ακατάβλητη θέλησή τους σίγουρα έχει λειτουργήσει ως φρένο στα σχέδια της εταιρίας για κατασκευή υβριδικού εργοστασίου στην περιοχή. Κι επειδή δεν είναι δυνατόν ολόκληρη EdF να κάτσει να ασχολείται με τρεις «σβούρους» στην μέση του πουθενά, η εταιρία άρχισε από πέρυσι να ψάχνει τρόπο απεμπλοκής της από το έργο. Στην προσπάθειά της αυτή φαίνεται ότι έρχεται αρωγός της ο… Ύψιστος! Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Στις αρχές τής δεκαετίας του ’60, ο τότε επίσκοπος και κατοπινός μητροπολίτης Κισσάμου και Σελίνου Ειρηναίος Γαλανάκης συνέλαβε την ιδέα δημιουργίας ενός εκκλησιαστικού κοινωφελούς ιδρύματος, τηςΟρθόδοξης Ακαδημίας Κρήτης (ΟΑΚ). Ο Γαλανάκης εξασφάλισε χρηματοδότηση από την Ευαγγελική Εκκλησία της Γερμανίας κι άρχισε να χτίζει το πρώτο κτήριο της ΟΑΚ, σε μια έκταση 60 στρεμμάτων που είχε χαρακτηριστεί με Βασιλικό Διάταγμα ως «εξαιρέτου κάλλους». Στις 13/10/1968 έγιναν τα περίλαμπρα εγκαίνια. Το δεύτερο κτήριο κατασκευάστηκε με χρήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ελληνικού κράτους, τα δε εγκαίνιά του έγιναν στις 12/11/1995 από τον πατριάρχη Βαρθολομαίο.

Οι εγκαταστάσεις της Ορθόδοξης Ακαδημίας Κρήτης στο Κολυμπάρι Χανίων.

Σύμφωνα με την ίδια την ΟΑΚ, «βασική της αποστολή είναι η διαλογική μαρτυρία και η λειτουργική διακονία της Ορθοδοξίας στο σύγχρονο κόσμο ως εκ τούτου, είναι αφιερωμένη στην καλλιέργεια του πνεύματος του διαλόγου ανάμεσα στην Ορθοδοξία και στις άλλες ομολογίες και θρησκείες και γενικότερα ανάμεσα στην πίστη, την επιστήμη και τον πολιτισμό. Εμπνευσμένη από την πλατωνική παράδοση του συμφιλοσοφείν, η ΟΑΚ φιλοδοξεί να αποτελεί ένα χώρο διαλόγου και πνευματικής ανταλλαγής στη διακονία του Θεού και των ανθρώπων». Με άλλα λόγια, το ήδη αναγνωρισμένο ως ΜΚΟ κοινωφελές ίδρυμα που λέγεται ΟΑΚ έχει πνευματικούς σκοπούς.

Συνέχεια

C.I.A. η βρωμιάρα…


Γράφει ο mitsos175.

Η πιο βρώμικη μυστική υπηρεσία του κόσμου είναι αναμφισβήτητα η αμερικανική «Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών» Central Intelligence Agency – CIA είναι δε κι αυτή με το μεγαλύτερο υφιστάμενο δίκτυο συλλογής πληροφοριών. Επομένως τα λάθη είναι σπάνια, ειδικά όταν πρόκειται για όπλα μαζικής καταστροφής όπως την περίπτωση του Ιράκ. Την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου ο ρόλος της ήταν η ανατροπή κομμουνιστικών (κυρίως) κυβερνήσεων και η κατασκοπεία σε βάρος της ΕΣΣΔ και άλλων κρατών. Οργάνωσε πραξικοπήματα, στήριξε δικτάτορες, σπίλωσε και κατασυκοφάντησε ηγέτες που δεν υπέκυψαν στη θέληση των ΗΠΑ, έκανε αμέτρητες δολοφονίες κοκ. Θα λέγαμε, ότι σκοπός της είναι να κάνει τη βρομοδουλειά για τους πολιτικούς.

Πιο συγκεκριμένα ένας Πρόεδρος παρακινούμενος συχνά από διάφορα επιχειρηματικά συμφέροντα ή ακόμα κι από προσωπικό κόμπλεξ (σπάνια), αποφασίζει να καταστρέψει και να λεηλατήσει μια χώρα. Η υπηρεσία προφανώς γνωρίζει την κατάσταση στη χώρα. Έχει μαζέψει πληροφορίες όχι μόνο για τις ένοπλες δυνάμεις αλλά την οικονομία, τους πολιτικούς, την κοινωνία κοκ. Δεν λέμε ότι είναι παντογνώστης, πάντως είναι σε θέση να γνωρίζει αρκετά, ώστε ο πολιτικός να κρίνει σωστά αν η χώρα πχ διαθέτει όπλα μαζικής καταστροφής ή είναι απειλή για άλλες χώρες, αφού τις ΗΠΑ δύσκολα μπορεί να τις απειλήσει άλλο κράτος.

Όμως ο Πρόεδρος παίρνει μια πολιτική απόφαση: Θα επιτεθεί. Η CIA ξέρει την αλήθεια. Τη λέει; Όχι φυσικά, το αντίθετο. Οργανώνει τα πράγματα έτσι ώστε η κοινή γνώμη πρώτα των ΗΠΑ έπειτα των Δυτικών υποτελών, να διαμορφωθεί ώστε να δικαιολογεί σε μεγάλο βαθμό το έγκλημα. Εδώ στήνονται λοιπόν προβοκάτσιες. Μια σφαγή, μια επίθεση, λάσπη που θα κάνουν τον ηγέτη της χώρας να φανεί αιμοβόρο τέρας, ενώ ο πραγματικά αδίστακτος εγκληματίας είναι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, που χρησιμοποιεί στρατό για να αυξήσει τα κέρδη των πολυεθνικών.

Κάπου όμως αν αποκαλυφθεί η απάτη το πράγμα στραβώνει και ο ένας ρίχνει τις ευθύνες στον άλλο. Με τον Κλίντον έγινε μια σκηνοθεσία, όπου οι Σέρβοι φάνηκαν ως επιτιθέμενοι αν και ήταν αυτοί οι αμυνόμενοι. Όχι ότι ήταν αγγελούδια, αλλά πάντως δεν ήταν έτσι όπως τους παρουσίαζαν οι Αμερικάνοι. Εγκλήματα στον πόλεμο έγιναν από όλες τις πλευρές, αλλά οι ΗΠΑ λέγαν πως μόνο ο Μιλόσεβιτς φταίει ενώ σιγόνταραν τις σφαγές των Κροατών και Μουσουλμάνων, ώστε να διαιωνιστεί το μίσος μεταξύ των ανθρώπων (Το παλιό γνωστό διαίρει και βασίλευε).

Με το Ιράκ τα πράγματα ήταν παιχνιδάκι. Ο άλλωστε σύμμαχος τους Σαντάμ ήταν όντως αδίστακτος και επικίνδυνος. Όχι όσο τα έλεγαν, αφού συνήθως κάνουν την τρίχα τριχιά, αλλά πάντως ήταν αρκετά. Ήταν όμως έτσι και όταν υπήρξε το αγαπημένο τους παιδί, όταν αγόραζε τα όπλα τους για να πολεμήσει με το Ιράν. Αλλά το Ιράν ήταν «ο κακός» για τη CIA οπότε δεν υπήρχε πρόβλημα, έτσι μπορούσαν να κάνουν τα στραβά μάτια, όταν έριχνε χημικά στους Κούρδους. Αφού τα έβαλε μαζί τους θυμήθηκαν τις παλιές του αμαρτίες. Βέβαια μετά η αλήθεια φάνηκε. Το Ιράκ δεν είχε χημικά, που εδώ που τα λέμε μόνο για αμάχους προορίζονται πλέον. Ο στρατός έχει πλήθος μάσκες, στολές, αντίδοτα κα, που μπορούν να τον προφυλάξουν σε μεγάλο βαθμό. Ακόμα και να είχε (που δεν είχε) δεν θα υπήρχαν παρά ελάχιστες απώλειες σε μάχιμους, αν χρησιμοποιούνταν.

Στη Συρία όμως στράβωσε από πριν το πράγμα. Ο Άσαντ έπαιξε έξυπνα, οι Ρώσοι αντέδρασαν, ενώ δεν είμαστε στο 1990 και το 2000. Σήμερα υπάρχουν κάμερες, κινητά, περισσότερες πληροφορίες από ποτέ για τον καθένα. Έτσι ακούγεται κι η άλλη πλευρά ακόμα και στην Αμερική ενώ τα ψέματα καταρρέουν πολύ πιο γρήγορα…

____________________________________________________________

Aπό:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2016/12/blog-post_853.html

 

Eξάρχεια: 35 χρόνια πολιορκία, «αρετή» και αστυνομική βία…


Τα Εξάρχεια είναι μια από τις πιο ζωντανές γειτονιές του κέντρου της Αθήνας, όπου οποιαδήποτε ώρα της ημέρας και της νύχτας οι κάτοικοι και οι επισκέπτες κυκλοφορούν αμέριμνοι ακόμη και τις πιο προχωρημένες ώρες χωρίς να νιώθουν ότι κινδυνεύουν. Μοναδική εξαίρεση αποτελούν οι ώρες που οι συνήθεις ρυθμοί της περιοχής παραβιάζονται από τους «εξωτερικούς εισβολείς» των ΜΑΤ της ΕΛ.ΑΣ. τα οποία αντιμετωπίζουν τους Εξαρχειώτες (γηγενείς και επισκέπτες), με πρότυπο τη συμπεριφορά του ισραηλινού στρατού στη κατεχόμενη Λωρίδα της Γάζας, τότε τα Εξάρχεια χαρακτηρίζονται σαν «άβατο ανομίας και παράνομων πράξεων».

Τα Εξάρχεια έχουν ιστορία…

Όσοι έχουν ασχοληθεί με την ιστορία της περιοχής, τονίζουν ένα πράγμα: τα Εξάρχεια συνιστούν μια ιδιαίτερα πυκνοκατοικημένη γειτονιά, δίπλα στο διοικητικό κέντρο της πρωτεύουσας και –το κυριότερο– σε μικρή απόσταση από τα τέσσερα ιστορικά πανεπιστημιακά συγκροτήματά της (Πολυτεχνείο, Νομική, Χημείο, ΑΣΟΕΕ). Εξού και ο ιδιαίτερος χαρακτήρας της, ως τόπου συγκέντρωσης φοιτητών, τυπογραφείων, εκδοτικών οίκων και μορφών διασκέδασης της νεολαίας.

Παλαιότερα η περιοχή ονομαζόταν Πιθαράδικα λόγω των εργαστηρίων που υπήρχαν στην περιοχή μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα και κατασκεύαζαν πιθάρια. Το νεώτερο όνομα της περιοχής προήλθε από έναν έμπορο ονόματι Έξαρχο, που διατηρούσε στην οδό Θεμιστοκλέους μεγάλο –για τα δεδομένα της εποχής– κατάστημα γενικού εμπορίου.

Στις αρχές του 19ου αιώνα τα Εξάρχεια, και συγκεκριμένα η οδός Τζαβέλα, θεωρούνταν το σύνορο της πόλης της Αθήνας. Αρχικά στη συνοικία αυτή κατοικούσαν οικοδόμοι και τεχνίτες από τις Κυκλάδες, ενώ από το 1865 που εντάχθηκε στο σχέδιο πόλης άρχισε σταδιακά να αναπτύσσεται. Η στέγαση εκεί των τμημάτων του Πανεπιστημίου και του Πολυτεχνείου της Αθήνας, προσέλκυσε από τα μέσα του 19ου αιώνα μέχρι και τις μέρες μας, διανοούμενους και φοιτητές. Στα Εξάρχεια έγινε η πρώτη εξέγερση φοιτητών, τα γνωστά «Σκιαδικά», αποτελώντας έτσι ήδη από τότε σημείο αγώνα των φοιτητών… Η πρώτη συνάντηση ιδρυτών του ΕΑΜ έγινε στις 27 Σεπτεμβρίου 1941 σε σπίτι της οδού Μαυρομιχάλη.

Συνέχεια