Δεν είναι ο Κουφοντίνας, είναι η ζωή η ίδια, φίλε…


Δεν είναι ο Κουφοντίνας, είναι η ζωή η ίδια, φίλε

Νώντας Σκυφτούλης

Το ποινικό δίκαιο του εχθρού αποτελεί μια γνωστή καθεστωτική ερμηνεία και αφορά τη θεσμική θωράκιση του κράτους από τον κάθε φορά «εσωτερικό εχθρό», τον οποίο νομοκατασκευάζει προκειμένου να διευρύνει την εξουσία του στην κοινωνία, στους πολίτες και στα άτομα.

Το ελληνικό κράτος έχει τις ιδιαιτερότητές του, τις οποίες εμείς γνωρίζουμε πολύ καλά και οι προηγούμενες γενιές ακόμα καλύτερα, και αφορούν στο βαλκανικό τρόπο εφαρμογής του ποινικού δικαίου του εχθρού − «χούγια» που έχουν να κάνουν με τη φοβικότητα που το διακρίνει απέναντι σε όσους το αμφισβητούν. Η φοβικότητα ασφαλώς πηγάζει από το γεγονός ότι υπάρχει ως τέτοιο (δηλαδή κράτος) επειδή το διέσωσαν οι ξένες ξιφολόγχες όταν αντιμετώπισε τον μέγα κίνδυνο στον Γράμμο και στο Βίτσι. Έκτοτε, όποιον και αν έχει εσωτερικό εχθρό, έρχονται αβίαστα στον νου και στην ψυχή του τα τεκταινόμενα σε αυτά τα βουνά, προκειμένου να εμψυχώσουν τη δράση του. Αυτός είναι ο λόγος που όταν βρίσκεται αντιμέτωπο με τον «εχθρό» παραλύει και τον διαχειρίζεται με πανικό αντικαθιστώντας τους ίδιους του τους νόμους και τους κανόνες  με τη βία και τον ετσιθελισμό.

Τα παραπάνω αφορούν τα τελευταία δύο περιστατικά τα οποία, συμβολικά, αφορούν το ποινικό δίκαιο του εχθρού και τα οποία βιώνει, πραγματικά και όχι συμβολικά, ο Δημήτρης Κουφοντίνας.

Θα ξεκινήσω από το δεύτερο περιστατικό.

Συνέχεια

Στα σύνορα του μισθού: το πραγματικό κίνημα και το δημοκρατικό δίλημμα…


των S-Connessioni Precarie

 

Περισσότερο από τη φρίκη της μάχης στο Χαλέπι, ήταν η πίεση χιλιάδων μεταναστών που τελικά επέβαλε μια εύθραυστη συμφωνία σχετικά με τον πόλεμο στη Συρία. Οι εβδομάδες που αφιερώθηκαν στις διαπραγματεύσεις, οι λίγο ως πολύ ρητοί εκβιασμοί, οι αχαρακτήριστες συμφωνίες που σχετίζονται με τον κουρδικό λαό, τα χρήματα που χρειάζονται και τα χρήματα που συμφωνήθηκαν, η ανακοίνωση της επέμβασης του ΝΑΤΟ, ένα ακόμα απαράδεκτο τελεσίγραφο στην Ελλάδα, αυτή τη φορά σχετιζόμενο με τους μετανάστες· όλα αυτά φαίνεται να συνηγορούν ότι το ζήτημα των μεταναστών παίζεται στα σύνορα. Δεν είναι όμως έτσι και ό,τι συμβαίνει τριγύρω μας το δείχνει καθαρά. Είναι αρκετό να δούμε την κατάσταση που διαμορφώνεται στα ευρωπαϊκά κράτη και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μετά την ανακοίνωση του φρένου έκτακτης ανάγκης (emergency break), το οποίο θα περιορίζει την πρόσβαση σε εργασιακά δικαιώματα για τους νεοεισελθόντες στην Βρετανία μετανάστες από άλλα κράτη-μέλη της ΕΕ, η κυβέρνηση του Ντέιβιντ Κάμερον μαζί με τον ΟΗΕ και τις κυβερνήσεις της Γερμανίας, του Κουβέιτ και της Νιγηρίας προώθησαν ένα «συνέδριο των δωρητών» με σκοπό να αντιμετωπίσουν την «προσφυγική κρίση» της Συρίας. 9 δις € προστέθηκαν στα 12 δις τα οποία υποσχέθηκε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στην Τουρκία, το Λίβανο, την Ιορδανία και την Αίγυπτο για να διαχειριστούν τις μεταναστευτικές ροές έξω από τα σύνορα της ΕΕ. Αυτό το ανθρωπιστικό ξέσπασμα και η πρόταση για διετή αναστολή της συνθήκης του Σένγκεν για ελεύθερη μετακίνηση είναι δύο όψεις της ίδιας διαδικασίας. Δεν πρόκειται απλώς για επιστροφή στην εθνική κυριαρχία: ακόμα και αν οι αποφάσεις των κυρίαρχων κρατών παίρνονται μονομερώς, έχουν παγκόσμιες αιτίες και επιπτώσεις, στο βαθμό που η διαδικασία την οποία πυροδοτούν οι μετανάστες είναι κι αυτή παγκόσμια.

Συνέχεια

Ο Fillon έλειπε…


Assad France

Συνάντηση του Bashar al-Assad στη Δαμασκό με αντιπροσωπεία των γάλλων χριστιανοδημοκρατών, με επικεφαλής τον πρόεδρο του κόμματος Jean-Frederic Poisson. Πότε; Όχι χθες. Στα τέλη Οκτώβρη του 2015· πάνω που είχε μπει στη σκηνή η Μόσχα…

Ο Fillon έλειπε. O light ακροδεξιός υποψήφιος της γαλλικής δεξιάς για τις προεδρικές εκλογές του ’17 Francois Fillon προστέθηκε στους «μετανοιωμένους». Είπα στους ευρωπαίους ηγέτες ότι είμαστε υποχρεωμένοι να αναγνωρίσουμε ότι η δυτική διπλωματία και ειδικά η ευρωπαϊκή διπλωματία απέτυχαν. Αναφερόταν στη συρία.
Το γαλλικό κράτος, σαν πρώην αποικιοκράτης στη μέση Ανατολή, είχε πάντα καλές σχέσεις με το Μπα’αθ, τον Άσαντ πατέρα και γυιό. Την περίοδο 2003 – 2005, όταν η Δαμασκός ήταν δηλωμένος «επόμενος στόχος» στρατιωτικής επιδιόρθωσης απ’ την Ουάσιγκτον, ήταν το Παρίσι (μαζί με τη Μόσχα, από άλλη κατεύθυνση) που έσωσαν το συριακό καθεστώς.
Ύστερα, μετά την βαρβαρότητα του Άσαντ και την καταστολή των ειρηνικών μεταρρυθμιστικών διαδηλώσεων, το Παρίσι πείστηκε (ή έκανε ότι πείστηκε) απ’ το αμερικανικό σχέδιο· και δεν ήταν μόνο το Παρίσι που πείστηκε. Τώρα ξανα-ανακαλύπτει την Δαμασκό.
Ο όψιμος γαλλικός ρεαλισμός είναι συμφεροντολογικός – αλλά καθόλου καθησυχαστικός. Όποιος κι αν είναι ο επόμενος γάλλος πρόεδρος θα συνεχίσει να υποστηρίζει το φασιστικό καθεστώς του Καΐρου και την βίαιη καταστολή των αντιφρονούντων, και κάθε άλλο παρόμοιο, αρκεί να ενισχύονται οι business, στρατιωτικές και μη.
Για τον ίδιο (ιμπεριαλιστικό) λόγο που το Παρίσι έπαιξε χτες, όσο έπαιξε, πάνω στο αμερικανικό σχέδιο για τη συρία, αύριο θα παίξει σ’ ένα παρόμοιο σχέδιο αλλού· δικό του ή όχι. Εν τέλει, αργά ή γρήγορα, οι πρωτοκοσμικές ύαινες θα πρέπει να συμφωνήσουν αν έχουν κοινό εχθρό· και ποιος είναι αυτός. Διαφορετικά θα πρέπει να ξαναλύσουν τους μεταξύ τους λογαριασμούς.

__________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/index.html

Μα τι αγάπη ο (απατεώνας) Ψυχάρης για τους… βασιλιάδες; …


Για τον Νικόλαο, τον πρίγκηπα ντε, πότε θα κάνουν αφιέρωμα;

Βασιλιάδες τρόπος του λέγειν, τους Γλύξμπουργκ εννοούμε, αυτούς που έχει «ξεβράσει» η ιστορία και κάποιοι προσπαθούν να τους ξαναβγάλουν στον αφρό μέσω ενός περίεργου, αλλά και αφελούς, life style.

Στον ΔΟΛ πάντως υποκλίνονται ακόμα μπροστά στους Γλύξμπουργκ. Σκύβουν βασιλικά.

Τη μία τους βγάζουν τρίτομο βιβλίο, θα το θυμάστε, εκείνο με τα… ψέμματα του τέωςπου προσπαθούσε να μας πείσει πως έλεγε αλήθειες. Τότε που μας ανέφερε ένα σωρό από… εμπιστευτικές συνομιλίες που είχε τετ α τετ με πρόσωπα τα οποία έχουν φύγει πια από τη ζωή. Ποιος να τον διαψεύσει; Ο νεκρός;

Τώρα περάσαμε μία εβδομάδα με την πριγκίπισσα Τατιάνα. Έγινε και πριγκίπισσα η Τατιάνα.  Να ολόκληρο  εξώφυλλο στο ΒΗΜΑgazino την Κυριακή να και δισέλιδο με πρωτοσέλιδο χτύπημα στα ΝΕΑ την Πέμπτη.

Τι προσδοκά άραγε ο Σταύρος Ψυχάρης;

Τόσες δεκαετίες δημοκρατικές εφημερίδες τα ΝΕΑ και το ΒΗΜΑ, τόσες δεκαετίες… Με τα κενά τους φυσικά σε κάποιες σκοτεινές περιόδους. Αλλά, βασικά,δημοκρατικές. Τώρα;

Δημήτρης Κανελλόπουλος

__________________________________________________________

Από:

Audre Lorde-Ηλικία,Φυλή,Τάξη και Φύλο…


Γραμμένο το 1980, περιλήφθηκε στο Sister Outsider (1984), p. 114-123. Μτφρ: kali-detri
Ηλικία, Φυλή, Τάξη, και Φύλο: Οι γυναίκες επαναπροσδιορίζουν την διαφορά [1]
Η πλειοψηφία –σχεδόν– της Δυτικοευρωπαϊκής ιστορίας μας αναγκάζει να βλέπουμε τις ανθρώπινες διαφορές σε απλοϊκή αντιπαράθεση μεταξύ τους: κυρίαρχος/υποτελής, καλός/κακός, πάνω/κάτω, ανώτερος/κατώτερος. Σε μια κοινωνία όπου το ορθό ορίζεται στα πλαίσια του κέρδους παρά στα πλαίσια των ανθρωπίνων αναγκών, πρέπει να υπάρχει πάντοτε μια ομάδα ανθρώπων, οι οποίοι μέσα από τη συστηματική καταπίεση να αισθάνονται ότι περιττεύουν, ώστε να καταλάβουν [occupy] τον ρόλο του απο-ανθρωποποιημένου κατώτερου. Μέσα σε αυτή την κοινωνία, η ομάδα αυτή αποτελείται από τους Μαύρους και τους ανθρώπους του Τρίτου κόσμου, την εργατική τάξη, τους ηλικιωμένους και τις γυναίκες.
Ως μια 49χρονη Μαύρη λεσβία φεμινίστρια σοσιαλίστρια μητέρα δύο παιδιών, περιλαμβανομένου ενός αγοριού, και ως μέλος ενός διαφυλετικού ζευγαριού, βρίσκω συχνά τον εαυτό μου να αποτελεί κομμάτι κάποιας ομάδας που ορίζεται ως Άλλη, αποκλίνουσα, κατώτερη, ή απλά λάθος. Παραδοσιακά, στην αμερικάνικη κοινωνία, είναι τα μέλη των καταπιεσμένων, αντικειμενοποιημένων ομάδων που αναμένεται να «απλωθούν» και να γεφυρώσουν το χάσμα μεταξύ της πραγματικότητας των ζωών μας και της συνείδησης του καταπιεστή μας. Διότι για να επιβιώσουμε, όσοι από εμάς βιώνουμε την καταπίεση – που είναι τόσο αμερικάνικη όσο η μηλόπιτα [apple pie] – έπρεπε να μείνουμε πάντοτε παρατηρητές, να εξοικειωθούμε με τη γλώσσα και τους τρόπους του καταπιεστή, ακόμα μερικές φορές να τους υιοθετήσουμε με αντάλλαγμα κάποια αίσθηση προστασίας. Οποτεδήποτε ανακύπτει η ανάγκη για κάποια προσποίηση επικοινωνίας, εκείνοι που κερδίζουν από την καταπίεσή μας μάς καλούν να μοιραστούμε τη γνώση μας με αυτούς. Με άλλα λόγια, είναι η υποχρέωσή του καταπιεσμένου να διδάξει στους καταπιεστές τα λάθη τους.
Είμαι υπεύθυνη για τη διδασκαλία των καθηγητών που απορρίπτουν την κουλτούρα των παιδιών μου στο σχολείο. Οι Μαύροι και οι άνθρωποι του Τρίτου Κόσμου είναι αναμενόμενο να διδάξουν τους λεύκους ως προς την ανθρωπινότητά μας. Οι γυναίκες αναμένεται να διδάξουν τους άντρες. Οι λεσβίες και οι γκέι άντρες αναμένεται να διδάξουν τον ετεροσεξουαλικό κόσμο. Οι καταπιεστές διατηρούν τη θέση τους και αποφεύγουν την ευθύνη των πράξεών τους. Υπάρχει μια διαρκής εξάντληση ενέργειας η οποία θα ήταν καλύτερο να αξιοποιηθεί στον επαναπροσδιορισμό μας και την επινόηση ρεαλιστικών σεναρίων για την αλλαγή του παρόντος και την οικοδόμηση του μέλλοντος.
Η θεσμοποιημένη απόρριψη της διαφοράς είναι μια απόλυτη αναγκαιότητα σε μια οικονομία κέρδους η οποία χρειάζεται ως πλεονάζοντες πληθυσμούς τους ξένους. Ως μέλη μιας τέτοιας οικονομίας, όλοι έχουμε προγραμματιστεί να αντιδρούμε στις ανθρώπινες διαφορές μεταξύ μας με φόβο και φθόνο και να χειριζόμαστε αυτή τη διαφορετικότητα με τρεις τρόπους: να την αγνοήσουμε, και όταν αυτό δεν είναι εφικτό, να την αντιγράψουμε αν θεωρούμε ότι είναι κυρίαρχη, ή να την καταστρέψουμε αν θεωρούμε ότι είναι υποδεέστερη. Αλλά δεν έχουμε καθόλου πρότυπα για να συσχετιστούμε αναμεταξύ των ανθρωπίνων διαφορών μας ως ίσοι. Σαν αποτέλεσμα, αυτές οι διαφορές έχουν εσφαλμένα κατονομαστεί και καταχραστεί στην υπηρεσία του διαχωρισμού και της σύγχυσης.

Συνέχεια