Καλή αντάμωση στα πουτανάδικα…


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

kali

Ο καπιταλιστής απεχθάνεται τον πόλεμο όπως ο διάολος το λιβάνι. Ο καπιταλιστής δεν στέλνει τα παιδιά του στον πόλεμο. Στον πόλεμο τρέχουν σαν τα κουτάβια οι υποτελείς. Αυτοί είναι περήφανοι για την πατρίδα, τα όπλα, την παναγία και το έθνος. Οι υποτελείς καταστρέφονται, νικούν ή χάνουν, ζουν ή πεθαίνουν. Οι υποτελείς είναι προγραμματισμένοι για τον πόλεμο. Στην πραγματικότητα ανανεώνουν τον κύκλο της υποτέλειας, ώστε αυτή, να έχει εκ νέου ζωτικό όφελος για τον καπιταλιστή. Ο πολιτισμός που μοστράρεται από δεξιά και αριστερά, στα κούλουμα της λάιφ στάιλ πολιτικής αντίστασης, είναι βουτηγμένος στα σκατά. Γεννάει σκατά. Γεννάει πόλεμο. Γεννάει μαλακία. Κακής ποιότητας μαλακία. Η μεσαία τάξη όταν παίρνει θέση στις λεγόμενες επαναστατικές προκηρύξεις προκαλεί κοιλόπονο απ’ το γέλιο. Όπως όταν παίρνει θέση η λέξη Δημοκρατία στα δελτία ειδήσεων με θέα τους ξυλοδαρμούς. Ξαφνικά εκεί που τα είχαμε όλα έρχονται οι κακοί να μας τα αρπάξουν. Ω τι φοβερή μεγαλοφυής μπούρδα, αφού αγαπητοί κύριοι, η μεσαία τάξη είναι μια μπούρδα. Είναι το σκατό που βγαίνει απ’ τον σπουδαίο κώλο του καπιταλιστή και πέφτει με γδούπο πάνω στα κεφάλια της εργατικής τάξης. Ο μεσαίος ήτο πάντα ένα παράσιτο και καλά θα κάνει να πάει εκεί όπου ανήκει. Ο μεσαίος υπήρξε και υπάρχει ως χειρόφρενο κατακτήσεων. Ως ο αρκουδιάρης γυρολόγος κάθε μικροαστικής συνήθειας. Το μαγαζάκι μου, το γραφειάκι μου και στ’ αρχίδια μου. Η μεσαία τάξη λούζεται τώρα το ιδεολόγημα που την έκανε μεσαία. Κι αν κάποιος κάνει αντάρτικο γι’ αυτή την τάξη είναι ή μαλάκας ή πράκτορας. Συνήθως από αφέλεια είναι και τα δύο. Η κοινωνία του Θεάματος περνάει απ’ το πολιτικό κιτς στην πολιτική πορνογραφία. Ο μεσαίος έχει μετατραπεί σε ματάκια. Μπορεί εύκολα να δώσει κώλο στο διευθυντή του, στον προϊστάμενο του, στον εργοδότη του. Γουστάρει τα σύμβολα που τού κάθονται στο σβέρκο και τους παπάδες που τού κάθονται σα μύγες στο μουνί. Γουστάρει να τα χώνει, αλλά εκεί που δεν κινδυνεύει ν’ ακουστεί και εκεί που δεν κινδυνεύει να αναλάβει ευθύνες. Είχε και έχει πάντα άλλοθι τους αυτόκλητους αντάρτες πόλεων και χωριών και τα φασιστοκούνελα που χαιρετάνε το μαύρο ήλιο και αφανίζουν τους λεχρίτες μετανάστες που ήρθαν να πάρουν τις δουλειές απ’ τα παλληκάρια ελληνόπουλα. Δεν θαύμαζα ποτέ τους ήρωες ούτε με εμπνέουν οι ηρωισμοί. Δεν μου λέει τίποτε κάποιος μικροαστός χέστης να έχει στο καθιστικό του τον Καραϊσκάκη. Δεν μου λένε τίποτε οι αγανακτισμένοι μαλάκες. Δεν μου λέει τίποτε η γκρίνια των συμπολιτών μου. Δεν μου λένε τίποτε οι βαρύγδουπες δωματίσιες επαναστατικές κορώνες. Δεν μου λένε τίποτε οι βλαμμένοι υποτελείς δάσκαλοι. Οι διανοούμενοι που σκίζονται για την πατρίδα. Κι ούτε θέλω να ανταμώσω κανένα πούστη στα γουναράδικα. Θέλω μόνο να ζήσω σωστά. Να βλέπω σωστά. Να τρώω σωστά. Να γαμάω σωστά. Να σκέφτομαι σωστά. Και για να συμβούν όλα αυτά θα πρέπει να αλλάξει η κοινωνία. Να πεταχτεί σαβούρα αιώνων στον καιάδα. Να γίνουν οι αρμόζουσες πνευματικές πατροκτονίες. Κάθε στιγμή θα πρέπει να αναπνέουμε σωστά. Η αναπνοή μας να έχει την καύλα της ζωής κι όχι τη μυρουδιά του θανάτου. Να παίρνουμε ζωή απ’ την πρωινή δροσούλα κι όχι απ’ το χνώτο του ασφαλίτη.

Να μαθαίνουμε απ’ τα μικρά παιδιά κι όχι απ’ τους σοφούς γέρους. Καλή αντάμωση στα πουτανάδικα.

____________________________________________________________

Aπό:https://dromos.wordpress.com/2014/01/20/%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%AE-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AC%CE%BC%CF%89%CF%83%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B1/

Ο σκεπτόμενος κώλος…


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

skeptom

Κάθε τι που αρνείται να εκτεθεί στα βλέμματα, θεωρείται ευθύς εξ αρχής ύποπτο, και μάλιστα συνωμοτικό.

Η δημόσια έκθεση της ιδιωτικής ζωής, που συχνά αποκτά υστερικό χαρακτήρα, βρίσκει τη δικαιολόγησή της στην λατρεία της αυθεντικότητας και της ειλικρίνειας.

Κατά τη γαλλική επανάσταση σφραγίστηκε ανεξίτηλα ο διαχωρισμός ανάμεσα στο δημόσιο και ιδιωτικό χώρο. Το σπίτι και οι χώροι του σπιτιού άρχισαν να αντιστοιχούν σε μια οικογένεια με ηθικές και πολιτικές αξίες.

Το αστικό σπίτι δομήθηκε με άξονα το διαχωρισμό ανάμεσα στο χώρο της αναπαράστασης και της κοινωνικότητας, δηλαδή το σαλόνι, και το προσωπικό άδυτο που είναι το υπνοδωμάτιο και το μπάνιο.

Η αλλιώς το αποχωρητήριο, τον καμπινέ, το βε σε, το μέρος, τον πιο μυστικό χώρο του σπιτιού, εκεί όπου ξεφορτωνόμαστε τα φτιασιδώματά μας και τα ρούχα μας βλέποντας τον εαυτό μας σε όλη του τη γυμνότητα και όχι υπό την κοινωνική του εμφάνιση.

Η εξέλιξη και οι επαναστάσεις ανάγκασαν πρώτα τους αστούς κι έπειτα τους προλετάριους να εγκαταλείψουν τις εξωτερικές τουαλέτες.

Η εκκλησία θεώρησε πως αυτή η μέριμνα για το σώμα ευνοεί την αμαρτία. Τα εγχειρίδια των εξομολογητών, οι οποίοι αναλάμβαναν να ρυθμίσουν τα προβλήματα συνείδησης των πιστών παρεισφρέοντας στην ιδιωτική τους ζωή, είναι σπουδαίες πραγματείες πάνω στην πορνογραφία της καθημερινής ζωής.

Σήμερα που ο έλεγχος της εξομολόγησης πέρασε απ’ τα χέρια της εκκλησίας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που λειτουργούν ως καμπινέδες της ανθρώπινης ψυχής, τα βλέμματά μας παρακολουθούν τον οιδιπόδειο ακρωτηριασμό της συνείδησης.

Η παράνοια είναι αναμφίβολα το αντίτιμο της διαρκούς έκθεσης των «εν οίκω» αλλά και της πανοπτικής παρακολούθησης την οποία κατέστησαν δυνατή οι νέες τεχνολογίες.

Ο άνθρωπος χάνει ξανά την ιδιωτικότητά του στο όνομα της παγκόσμιας Εκκλησίας της Κατανάλωσης και της διαφάνειας.

Η κατανάλωση απαιτεί διαφάνεια. Ξεβράκωμα. Βγάλτα όλα στη φόρα, τώρα.

Αποχαιρέτησε τον πεθαμένο σου φίλο ή τη γκόμενα και το γκόμενο που έφυγε γράφοντας μια συναισθηματική μαλακία που θα διαβάσουν ηδονοβλεπτικά οι Άλλοι.

Η έκθεση της ιδιωτικής ζωής αποκτά εδώ χαρακτήρα δημόσιας εξομολόγησης. Μια ιδιωτική ζωή συχνά ρηχή και χωρίς γεγονότα. Στάσιμη, όπου μοιράζεσαι με άλλους δικτυωμένους τα απόκρυφα του ψυγείου σου, του λουτρού ή του υπνοδωματίου σου.

Ο ενδότατος χώρος είναι τώρα φρεσκοσκαμμένο λαγούμι. Μα ο άνθρωπος για να ζήσει ουσιαστικά και να είναι ευτυχισμένος πρέπει να χαρεί πρώτα την ιδιωτικότητά του.

Να παίξει με το σώμα του και τα σώματα των άλλων. Να κρυφτεί από τα βλέμματα όλων για να καταστήσει δυνατή τη σχέση με τον άλλον.

Η γοητεία προϋποθέτει το χωρισμό. Έχει ανάγκη από αδιαφάνεια, μυστικότητα και εχεμύθεια.

Η κοινωνία αυτή που υποκριτικά ενδιαφέρεται για την υπεράσπιση των ατομικών ελευθεριών έχει καταργήσει το μυστικό και το απόρρητο. Τον παράδεισο που έχουμε μέσα μας και πρέπει πρώτα να τον συστήσουμε στον εαυτό μας, πριν τον πουλήσουμε ως κόλαση στους άλλους.

Η απάτη της σύστασης μετοχικών εταιρειών…(Friedrich Engels)…


Άρθρο του F.Engels που δημοσιεύτηκε εφημερίδα Der Volksstaat (όργανο του Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος Γερμανίας), με ημερομηνία 11/11/1871. Το κείμενο βρίσκεται στην συλλογή Marx-Engels/Κείμενα για την Οικονομική Κρίση, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, σελ 167-171.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΑΤΗ ΤΗΣ ΣΥΣΤΑΣΗΣ ΜΕΤΟΧΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΙΩΝ ΣΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ1

Βρισκόμαστε τώρα στη φάση της πλήρους ανάπτυξης της ευημερίας και των ακμαζουσών δουλειών -και όταν λέμε βρισκόμαστε, εννοούμε ότι η επίσημη Αγγλία βρίσκεται σε αυτήν τη φάση, οι μεγάλοι καπιταλιστές. Το κεφάλαιο βρίσκεται σε υπερπληθώρα στην αγορά και ψάχνει παντού για κερδοφόρα διέξοδο· κάλπικες επιχειρήσεις που ιδρύονται για την ευτυχία της ανθρωπότητας και τον πλουτισμό των επιχειρηματιών ξεφυτρώνουν από το έδαφος σαν τα μανιτάρια.

Τα ορυχεία, τα λατομεία ασφάλτου, οι ιππήλατοι σιδηρόδρομοι για τις μεγάλες πόλεις, τα σιδηρουργεία φαίνεται ότι είναι περισσότερο στη μόδα. Ορυχεία προσφέρονται για πώληση στο Βόλγα και στο Νέο Μεξικό· λατομεία ασφάλτου αγοράζονται στη Σαβοΐα, στο όρος Γιούρα, στο Αννόβερο· η Λισαβόνα και το Μπουένος Άιρες θα αποκτήσουν ιππήλατους σιδηροδρόμους κλπ. Όλες αυτές οι μετοχικές εταιρίες έχουν φυσικά ως αποκλειστικό σκοπό να ωθήσουν σε μικρό χρονικό διάστημα τις τιμές των μετοχών στα ύψη, έτσι ώστε οι επιχειρηματίες να μπορούν να ξεφορτωθούν το μερίδιό τους πραγματοποιώντας κέρδος· δεν τους απασχολεί τι θα γίνει στη συνέχεια με τους μετόχους: «Μετά από εμάς το χάος!» Σε τρία-τέσσερα χρόνια τα 5/6 αυτών των εταιριών θα έχουν εξαφανιστεί και μαζί τους θα τραβήξουν και τα χρήματα των εγκλωβισμένων μετόχων.

Αυτοί θα είναι, όπως πάντα, κυρίως άνθρωποι με λίγες οικονομίες, που τοποθέτησαν τις αποταμιεύσεις τους σε αυτές τις «εξαιρετικά υγιείς και κερδοφόρες» επιχειρήσεις και μάλιστα τις τοποθέτησαν όταν ήδη οι μετοχές είχαν εκτιναχθεί από την απάτη στα ύψη -και τους αξίζει μια τέτοια εξέλιξη.

Συνέχεια

ΗΠΑ: Οταν η αστυνομία δεν σκοτώνει… … αρπάζει κουβέρτες από άστεγους…


%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5%ce%b3%ce%bf%ce%b9-%ce%b7%cf%80%ce%b1

Στις 29 του περασμένου Νοεμβρίου, ένας καταστηματάρχης στο Ντένβερ των ΗΠΑ κατέγραψε σε βίντεο την αστυνομία να ξεσκεπάζει άστεγους και να παίρνει τις κουβέρτες τους και τα άλλα λιγοστά τους υπάρχοντα, με σκοπό να τους διώξουν… με την θερμοκρασία να είναι σχεδόν μηδενική.

Επρόκειτο για άστεγους που εκδιώχθηκαν από μια άλλη γειτονιά της πόλης, επίσης από την αστυνομία, και κατασκήνωσαν έξω από το δημαρχείο σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Η αστυνομία πήρε τις κουβέρτες τους ισχυριζόμενη ότι τους χρειάζονται… ως «αποδεικτικά στοιχεία σε τρέχουσες υποθέσεις κατά ιδιωτών»!

Αντίθετα από την αστυνομία δεν απάντησε στην δημοσιοποίηση του βίντεο, ο δήμαρχος του Ντένβερ, Michael Hancock, ήταν λαλίστατος. «Η κατάσχεση κουβερτών και σκηνών δεν είναι μια διαδεδομένη πρακτική του αστυνομικού τμήματος. Η πραγματικότητα είναι ότι υπήρχαν τρία άτομα που διαμαρτύρονταν και είχαν κατασκηνώσει έξω μπροστά από το δημαρχείο» στο είπε 9NEWS.

Ωστόσο, ένα δικηγόρος που δραστηριοποιείται στην προστασία των αστέγων είπε πως η κατάσχεση των πραγμάτων των αστέγων είναι παράνομη, αντίκειται στην νομοθεσία και, εν τέλει, «είναι όλα όσα έχουν στον κόσμο. Είναι το μόνο που έχουν για επιβίωση. Είναι οτιδήποτε πιο κοντινό σε ό,τι μπορεί να ονομαστεί σπίτι τους».

«Ο δήμαρχος επανέλαβε σήμερα το πρωί ότι η απαγόρευση της κατασκήνωσης είναι ένα ζήτημα υγείας και ασφάλειας», αναφέρει το W9 News. και ότι «υπάρχουν εκατοντάδες κρεβάτια για τους άστεγους, ακόμη και τις πιο κρύες νύχτες, αλλά αυτό δεν είναι πάντα μια επιλογή για μερικούς ανθρώπους».

Ωστόσο στις ΗΠΑ οι άστεγοι «αρνούνται» να πάνε σε καταφύγια για πάρα πολλούς λόγους που σχετίζονται ακόμη και με την ασφάλειά τους (βιασμοί, ληστείες, άλλη σωματική βία). Επιπλέον, τα καταφύγια αυτά θέτουν τόσους και τέτοιους περιορισμούς και όρους χρήσεις που ουσιαστικά είναι αποτρεπτικοί για τους ανθρώπους στους οποίους υποτίθεται ότι αναφέρονται, μεταξύ άλλων και όρους που παραπέμπουν σε ανοιχτό ρατσισμό, όπως η απαγόρευση χρήσης του καταφυγίου με κριτήρια σεξουαλικών επιλογών!

____________________________________________________________

 

Αποπηγάδι – 5. Το παράδειγμα της Ικαρίας…


Το Ελ Ιέρο (El Hierro, ισπ.: Ο Σίδηρος) είναι το μικρότερο και πιο απομακρυσμένο νησί των Καναρίων, με 10.000 κατοίκους, οι οποίοι μέχρι πρό τινος ηλεκτροδοτούνταν από ένα μικρό πετρελαιικό σταθμό. Επειδή το κόστος ήταν υψηλό, πάρθηκε απόφαση να δημιουργηθεί ένα υβριδικό υδροηλεκτρικό έργο, αποκλειστικά για τις ανάγκες του ίδιου του νησιού. Ως πλεονέκτημα θεωρήθηκε η ύπαρξη ενός σβησμένου ηφαιστιακού κρατήρα, ο οποίος θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως άνω ταμιευτήρας. Το έργο ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2009 και πέντε χρόνια αργότερα, τον Ιούνιο του 2014, έγιναν τα εγκαίνια και μπήκε σε λειτουργία. Το συνολικό κόστος έφτασε σχεδόν τα 80 εκατ. ευρώ.

Μια χρονιά πριν ξεκινήσουν οι ισπανοί το έργο στο Ελ Ιέρο, ξεκινάγαμε εμείς ένα αντίστοιχο έργο στην Ικαρία. Τον Οκτώβριο του 2008, λοιπόν, η ΔΕΗ-Ανανεώσιμες έβαζε τον θεμέλιο λίθο ενός υβριδικού υδροηλεκτρικού στην δυτική πλευρά της Ικαρίας, το οποίο θα κάλυπτε πλήρως τις ανάγκες των 8.500 κατοίκων του νησιού, με τα εξής δεδομένα (σε παρένθεση τα αντίστοιχα νούμερα του Ελ Ιέρο): Δυο μικροί υδροηλεκτρικοί σταθμοί (ένας) συνολικής ισχύος 4,15 MW (11,32 MW) παράγουν ρεύμα με την πτώση των υδάτων από έναν άνω ταμιευτήρα 80 χιλ. κυβικών (379,6 χιλ.). Το νερό συγκεντρώνεται σε έναν κάτω ταμιευτήρα επίσης 80 χιλ. κυβικών (150 χιλ.) και επιστρέφει στον άνω, με την βοήθεια ρεύματος που παράγουν 3 ανεμογεννήτριες (5), συνολικής ισχύος 2,7 MW (11,5 MW). Την εκτέλεση ανέλαβε η ΕΝΕΤ ΑΕ και ο σχεδιασμός προέβλεπε ότι το έργο θα έμπαινε σε λειτουργία μέχρι το τέλος τού 2012. Σημειωτέον ότι αυτό ήταν το πρώτο υβριδικό υδροηλεκτρικό που αναλάμβανε να εκτελέσει η εταιρία, άρα δεν είχε προηγούμενη εμπειρία.

Οι εγκαταστάσεις του υβριδικού τής Ικαρίας. Κίτρινο: άνω ταμιευτήρας (Πέζι), πράσινο: κάτω ταμιευτήρας
(Τσακάδες), μπλε: σταθμοί παραγωγής (Προεσπέρα), κόκκινο: αιολικό πάρκο (Στραβοκουντούρα)

Συνέχεια

Οι προεστοί…


Αποτέλεσμα εικόνας για Οι προεστοί.

Εκεί που ο «λαός» βλέπει, κοιτώντας όπου του δείχνει το δάχτυλο, την σύγκρουση γενναίων «ελλήνων Δαβίδ» με πανάθλιους «ξένους Γολιάθ» (αυτό το στερεότυπο έχει λιώσει απ’ την χρήση αυτά τα χρόνια, ωστόσο εξακολουθεί να αποδίδει επειδή αναδεύει την μικροαστική συγκινησιακή πανούκλα) εμείς βλέπουμε εκπροσώπους των προυχόντων και των κοτσαμπάσηδων να κάνουν ελιγμούς μπροστά στη διεθνή βοήθεια. Έτσι ώστε να την αξιοποιήσουν εκεί που του βολεύει, και να αποφύγουν ό,τι δεν τους συμφέρει.
Δεν υπάρχει ούτε μία (1) φορά στη σχεδόν 2 αιώνων ιστορία του ελληνικού κράτους όπου «ξένοι» να χρηματοδότησαν με οποιονδήποτε τρόπο την Αθήνα (δάνεια, «βοήθειες» διαφόρων ειδών, επανορθώσεις) και να μην έγινε ακριβώς το ίδιο απ’ την μεριά των ελλήνων εκπροσώπων και εκείνων των οποίων τα συμφέροντα υπηρετούν: να παίρνουν τα λεφτά, να τα τρώνε κατά τα συμφέροντά τους, και να μεταφέρουν το χρέος στους αφελείς υπηκόους. Συχνά ανακαλύπτει κανείς και τις ίδιες λέξεις (των μεγαφώνων των αφεντικών) στις «καταγγελίες» και στις «κατάρες κατά των ξένων», όταν αυτοί οι «καταραμένοι» επέμεναν… σε τι; Σ’ αυτό: τελειώστε με τον πατερναλισμό, φτιάξτε επιτέλους τους θεσμούς ενός κανονικού κράτους.
«Κανονικό κράτος» είναι ιστορικά το αστικό κράτος. Τέτοιο δεν υπήρξε ποτέ ουσιαστικά στα μέρη μας αυτούς τους 2 αιώνες, για λόγους που είναι γνωστοί σε όσους ξέρουν ιστορία…
Όμως κράτος υπήρξε και υπάρχει· όπως υπάρχει, εννοείται, και καπιταλισμός, συχνά θηριώδης. Κι αυτό το ελληνικό σύμπλεγμα κράτους / κεφάλαιου, του οποίου την βασική λειτουργική αρχή έχουμε αναγνωρισει σαν εργάτες αυτόνομοι με το όνομα πολιτικός προσοδισμός, είναι μια εκδοχή συνηθισμένη στον πλανήτη· στα όρια του πρώτου κόσμου και πιο έξω απ’ αυτόν συνήθως. Ανάμεσα στα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του, οπολιτικός προσοδισμός (που οργανώνει τον καπιταλισμό χρησιμοποιώντας οικογενειαρχικές και φεουδαρχικές διαδικασίες μεσολάβησης και επιτήρησης, κάτι που ο Κάρολος δεν είχε προβλέψει!) είναι μια μορφή εξασφάλισης, διαχείρισης και ελέγχου της εκμετάλλευσης της εργασίας που ΔΕΝ θέλει (και ΔΕΝ μπορεί) να φτιάξει και να υλοποιήσει οποιοδήποτε γενικό σχέδιο – συχνά ούτε καν επιμέρους σχέδια. Εκείνο που μπορεί να κάνει αυτό το μοντέλο (και το κάνει εδώ και 2 αιώνες με θαυμαστή συνέπεια) είναι να υποκρίνεται ότι έχει ένα τέτοιο (γενικό) σχέδιο, ενόσω τακτοποιεί, φανερά ή κρυφά, εκείνους που έχουν τις κατάλληλες «προσφύσεις» («βεντούζες») στην οποιαδήποτε ιεραρχία της όποιας διοίκησης. Κεντρικής, τοπικής, εκκλησιαστικής, επιχειρηματικής, μαφιόζικης.


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/index.html

Η Φρίλαντ, η νεοφιλελεύθερη προπαγάνδα και το ζήτημα της δημοκρατίας…


Γράφει ο Θανάσης Μπαντές

Η Κρίστια Φρίλαντ στο βιβλίο της «Πλουτοκράτες» δίνει μεγάλη βαρύτητα σε μια οικονομική μελέτη που δόθηκε στη δημοσιότητα στις αρχές του 2007: «Στις 22 Ιανουαρίου 2007, ο Μάικ Μπλούμπεργκ, ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης, και ο Τσακ Σούμερ, ο ανώτερος γερουσιαστής της Πολιτείας, ανακοίνωσαν τα αποτελέσματα μιας μελέτης που είχαν αναθέσει στη McKinsey, την κορυφαία εταιρεία συμβουλευτικής μάνατζμεντ στον κόσμο. Η έκθεση, με τίτλο “Διατηρώντας την Παγκόσμια Χρηματοπιστωτική Ηγεσία της Νέας Υόρκης και των ΗΠΑ”, προειδοποιούσε για μια επερχόμενη χρηματοπιστωτική κρίση και παρείχε λεπτομερείς κατευθυντήριες γραμμές για την ανατροπή της». (σελ. 312 – 313).

Με δεδομένο ότι την επόμενη χρονιά (2008) έγινε η οικονομική κατάρρευση με τις οδυνηρές συνέπειες που έπληξαν ολόκληρο τον κόσμο θα περίμενε κανείς ότι επρόκειτο για μια προειδοποίηση του επερχόμενου τυφώνα. Η Φρίλαντ όμως, σπεύδει να διευκρινίσει: «Η έκθεση Μπλούμπεργ – Σούμερ εστίαζε σε έναν πολύ διαφορετικό κίνδυνο: τον κίνδυνο ότι το Λονδίνο, ή ίσως το Χονγκ Κονγκ ή το Ντουμπάι, μπορεί γρήγορά να επισκίαζε τη Νέα Υόρκη και να την παραγκώνιζε από τη θέση της χρηματοπιστωτικής πρωτεύουσας του κόσμου. Σε ένα άρθρο τους στη Wall Street Journal την 1η Νοεμβρίου 2006, το οποίο προηγήθηκε της έκθεσης, προειδοποιούσαν ότι, αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, “θα ήταν καταστροφικό και για την πόλη και για τη χώρα μας”». (σελ. 313).

Η Κρίστια Φρίλαντ στο βιβλίο της «Πλουτοκράτες» δίνει μεγάλη βαρύτητα σε μια οικονομική μελέτη που δόθηκε στη δημοσιότητα στις αρχές του 2007

Η Κρίστια Φρίλαντ στο βιβλίο της «Πλουτοκράτες» δίνει μεγάλη βαρύτητα σε μια οικονομική μελέτη που δόθηκε στη δημοσιότητα στις αρχές του 2007

Τα μέτρα που έπρεπε να παρθούν ήταν ξεκάθαρα: «Για να αποτραπεί αυτή η καταστροφή, οι Σούμερ και Μπλούμπεργκ καλούσαν σε επείγουσα δράση. Το πρώτο πρόβλημα που έπρεπε να διορθωθεί ήταν οι υπερβολικά σκληρές κανονιστικές ρυθμίσεις που είχαν επιβληθεί στη Γουόλ Στριτ. Όπως έγραψαν στο άρθρο τους, “ενώ οι ρυθμιστικές Αρχές μας ανταγωνίζονται συχνά για το ποια θα γίνει η πιο αυστηρή από όλες, η βρετανική ρυθμιστική Αρχή φαίνεται να είναι πιο συνεργάσιμη και προσανατολισμένη στην εξεύρεση λύσεων”». (σελ. 313).

Με άλλα λόγια, το ζήτημα δεν ήταν η έλλειψη ελεγκτικών μηχανισμών που επέφερε την ασυδοσία των τραπεζών και την αποχαλίνωση χρηματιστηριακών προϊόντων (το 2007 κυκλοφορούσαν ήδη τα τοξικά ομόλογα των αναξιόπιστων στεγαστικών δανείων), αλλά οι υπερβολικές ελεγκτικές απαιτήσεις της Αμερικής, που έκαναν το Λονδίνο επενδυτικά δελεαστικότερο. Παρακολουθούμε την κούρσα της απορρύθμισης, που πλέον λειτουργεί ως μοναδικός γνώμονας του οικονομικού ανταγωνισμού. Όποιος αφήσει πιο ασύδοτο το κεφάλαιο, εκείνος θα επικρατήσει. Μιλάμε για έναν άτυπο πλειστηριασμό παραχωρήσεων με στόχο την εύνοια του κεφαλαίου, στον οποίο το Λονδίνο έκανε άνοιγμα και η Νέα Υόρκη έπρεπε να πλειοδοτήσει ακόμη πιο γενναιόδωρα. Κι αυτοί βέβαια οι κανόνες εξυπηρετούσαν απόλυτα τα συμφέροντα της σούπερ ελίτ, που δεν ήθελε ούτε να φορολογείται ούτε να αποδίδει τον ελάχιστο λογαριασμό για τις δραστηριότητές της.

Συνέχεια