Μ. Καρλότο: Το νουάρ αφηγείται τη σκοτεινή πλευρά της πολιτικής, οικονομικής και χρηματοοικονομικής εξουσίας…


Τα βιβλία του Μάσσιμο Καρλότο, θα μπορούσε να πει κανείς, ότι λειτουργούν και σαν ακτινογραφίες, του κόσμου των ποινικών, και του οργανωμένου εγκλήματος της Ιταλίας. Χωρίς κριτική ματιά ή διδακτισμό απέναντι στους χαρακτήρες του,με βαθιά κριτική ματιά όμως απέναντι στην εξουσία και σε όσους την εκπροσωπούν, είτε είναι πολιτικοί είτε αστυνομικοί, στα μυθιστορήματά του ξεσκεπάζει την απληστεία, την παρανομία, την διαφθορά, τον αμοραλισμό, όχι των «ποινικών», αλλά κυρίως της ελίτ των σύγχρονων κοινωνιών, της δικαστικής εξουσίας, της αστυνομίας, των «από πάνω»…

Στο μυθιστόρημά του, Η συμμορία των Εραστών  πάλι με ήρωες τον Αλιγάτορα, τον Μαξ και τον Ροσίνι, καταγράφει με βαθύ και σκληρό τρόπο, τις αλλαγές που έχει φέρει ο νεοφιλελευθερισμός στο οργανωμένο έγκλημα, όπου οι «παλιοί» ληστές, μεγαλωμένοι με διαφορετικούς κώδικες αξιών,  ηθικής, καλούνται να επιβιώσουν, αλλά και να ανακαλύψουν την αλήθεια, να σώσουν την ιδέα του έρωτα και της αγάπης, σε έναν κόσμο ανθρωποφαγικό, κυνικό και απρόσωπο.

Ο συγγραφέας του βιβλίου, Μάσσισμο Καρλότο, με μια περιπετειώδη ζωή και ο ίδιος, έχοντας μπει φυλακή αντικρίζοντας την αδικία και την εκδικητικότητα του συστήματος, απαντά σε ερωτήσεις που γεννήθηκαν διαβάζοντάς το…

Πώς φτιάξατε τον χαρακτήρα του Αλιγάτορα, που πρωταγωνιστεί στα βιβλία σας; Ποια είναι αυτά τα στοιχεία του που αγαπάτε ή συνδέεστε περισσότερο;

Πριν από 21 χρόνια ήθελα να συστήσω στους Ιταλούς αναγνώστες έναν καινούργιο ήρωα που θα ξέφευγε από τα παραδοσιακά δεδομένα. Έπλασα έναν παράνομο ερευνητή, στην υπηρεσία δικηγόρων που χρειάζεται να κάνουν έρευνες στον χώρο της εγκληματικότητας και της διαφθοράς. Αγαπώ αυτό τον ήρωα, που ζει στο περιθώριο της κοινωνίας, επειδή έχει άδολη ματιά στην πραγματικότητα, δεν θέλει ούτε εξουσία ούτε χρήματα παρά μόνο να ανακαλύψει την αλήθεια, το μοναδικό πραγματικό του πάθος.

Ο Αλιγάτορας, ο Μαξ και ο Ροσίνι κινούνται μέσα στην παρανομία και έχουν κάποιους κώδικες «ηθικής». Παρόλο που μόνο ο Μαξ φαίνεται καθαρά να είχε πολιτική δράση στο παρελθόν, η ηθική τους και η συμπεριφορά τους έχουν κάτι από αυτό που ονομάζουμε «ηθική του αριστερού ανθρώπου». Είναι όντως έτσι;

Ναι, και οι τρεις έχουν αριστερά ιδανικά, αυτό όμως είναι κάτι που ανήκει στην ιστορία ενός κομματιού της εγκληματικότητας στην Ιταλία τη δεκαετία του ’70. Για τον Αλιγάτορα και τους φίλους του αυτά τα ιδανικά δεν είναι μια ιδεολογική διεκδίκηση, μα πιο απλά ο τρόπος τους να δείξουν την απόστασή τους από τη διαφθορά που κατακλύζει τη χώρα, και από τη νέα εγκληματικότητα που δεν έχει πια κανόνες. Το όχι στα ναρκωτικά, στην πορνεία, στο εμπόριο έργων τέχνης, στη διακίνηση αποβλήτων, στη νοθεία των τροφίμων είναι εκ των ων ουκ άνευ της δράσης τους.

Στα περισσότερα αστυνομικά μυθιστορήματα, οι «καλοί» είναι οι αστυνομικοί και οι «κακοί» οι εγκληματίες. Στα δικά σας, οι «καλοί» είναι ποινικοί και πολλές φορές ο ρόλος της αστυνομίας είναι σκοτεινός και διεφθαρμένος. Είναι αυτό ένας τρόπος να δείξετε τις «γκρίζες ζώνες» που υπάρχουν, ακόμα και στα θέματα του νόμου;

Το ότι η διαφθορά έχει απλώσει τα πλοκάμια της στις αστυνομικές δυνάμεις και στη δικαστική εξουσία δεν είναι κάτι καινούργιο. Πολύ συχνά ακόμα και οι ίδιες οι έρευνες διεξάγονται παράνομα. Το όριο μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας είναι ολοένα και πιο ευμετάβολο και οι ήρωές μου κινούνται και στα δύο μέτωπα, προκειμένου να ανακαλύψουν την αλήθεια αλλά και να εφαρμόσουν τη δικαιοσύνη. Με τον δικό τους τρόπο, εννοείται.

Στο μυθιστόρημά σας «Η συμμορία των εραστών», βγαίνει πολύ έντονα η διαφορά της παλιάς γενιάς ποινικών, με την καινούργια, στον τρόπο της δράσης, της συνείδησης, της χρήσης της βίας. Κάτι που συμβαίνει και στην πραγματικότητα. Ποιοι είναι οι λόγοι κατά τη γνώμη σας γι’ αυτή την αλλαγή;

Η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας προκάλεσε μια ιστορική επανάσταση στον κόσμο του οργανωμένου εγκλήματος με τη δημιουργία νέων παράνομων αγορών αλλά και καθορίζοντας νέες διεθνικές συμμαχίες, πράγμα αδιανόητο παλιότερα. Η κατάσταση αυτή κατέστησε αναγκαία την αναπροσαρμογή ή την ακύρωση των παλιών εσωτερικών κανόνων λειτουργίας των εγκληματικών οργανώσεων.

Πώς γράφετε τα βιβλία σας; Κάνετε έρευνα; Μιλάτε με ανθρώπους που έχουν βιώματα κοντινά με τους ήρωες ή είναι όλα μυθοπλασία;

Όλα τα μυθιστορήματά μου γεννιούνται έπειτα από έρευνες που κάνω χρησιμοποιώντας τα εργαλεία της ερευνητικής δημοσιογραφίας. Στη συνέχεια, το υλικό αυτό το παντρεύω με τη μυθιστορηματική μυθοπλασία. Συνήθως μου παίρνει μήνες να συλλέξω τις πληροφορίες και πάντα πλάθω τους ήρωές μου βάσει συνεντεύξεων. Άλλωστε αυτό είναι το σύγχρονο νουάρ.

Υπάρχουν πραγματικά πρόσωπα ποινικών ή κρατουμένων που σας ενέπνευσαν; Αν ναι, πώς βλέπουν οι ίδιοι τα βιβλία σας;

Είναι πολλά τα πραγματικά πρόσωπα. Τον ίδιο τον Ροσίνι τον εμπνεύστηκα από έναν γνωστό λαθρέμπορο και ληστή της δεκαετίας του ’60. Ζητάω πάντα την άδειά τους προτού τους μετατρέψω σε μυθιστορηματικά πρόσωπα και ποτέ δεν έχω δεχτεί κάποια αντίρρηση από τους ίδιους.

Στο μυθιστόρημα «Η συμμορία των εραστών», ο αναγνώστης εισπράττει πολύ έντονα μια πτώση, μια κατάρρευση αξιών, συναισθημάτων, σχέσεων, και μια κοινωνία που ζει και πορεύεται μέσα στο συμφέρον, την ιδιοτέλεια, τον συμβιβασμό, τον φόβο. Ακόμα και οι «εραστές» προδίδουν ο ένας τον άλλο, ενώ η φιλία και η αλληλεγγύη μοιάζουν σαν κατάλοιπα μιας άλλης εποχής. Είναι αυτός ο τρόπος που βλέπετε την πραγματικότητα σήμερα;

Αυτή είναι η πραγματικότητα μιας κοινωνίας στην οποία το ψέμα διαδραματίζει σημαντικό ρόλο και οι αλλοτινές αξίες έχουν θυσιαστεί στον βωμό της εξουσίας και του χρήματος. Μια άρρωστη και γελοία κοινωνία η οποία στις παράνομες και εγκληματικές καταστάσεις δείχνει τον χειρότερο εαυτό της από ανθρώπινης άποψης.

Τι σημαίνει «δικαιοσύνη» για εσάς; Τι σημαίνει «δικαιοσύνη» για τους χαρακτήρες του βιβλίου σας;

Η δικαιοσύνη είναι μια κοινωνική αξία. Μια καθημερινή διαδικασία που υπερασπίζεται τους καλούς και τιμωρεί τους εγκληματίες. Ξέρουμε όμως πολύ καλά πως αυτό σήμερα ανήκει μόνο στην ουτοπία. Οι ήρωές μου έχουν συναίσθηση ότι ζουν σε αυτή την πραγματικότητα και προσπαθούν να «βάλουν σε τάξη τα πράγματα».

Αυτά που ξέρει ο κόσμος για τη σημερινή Ιταλία είναι η Λαμπεντούζα, η ανεργία, τα οικονομικά προβλήματα, η άνοδος του Πέπε Γκρίλο και οι έντονες πολιτικές διαμάχες. Εσείς ποια Ιταλία θέλετε;

Θα ήθελα μια Ιταλία που να μην είναι όμηρος των τραπεζών ή κάποιας ισχυρής εξουσίας. Μια χώρα όπου η νομιμότητα θα ρυθμίζει τις σχέσεις των πολιτών, μια χώρα που θα μπορεί να δέχεται τους μετανάστες με ανθρωπιά. Από πολιτικής άποψης θα ήθελα να δω το τέλος αυτού του κομματικού συστήματος και την εξαφάνιση του λαϊκισμού του Γκρίλο και της Λέγκα του Βορρά. Δεν είναι όμως δεδομένο ότι αυτό θα συμβεί. Δυστυχώς δεν είναι πουθενά γραμμένο ότι η Ιταλία μπορεί να σωθεί. Αυτό που ξέρω είναι ότι το νουάρ θα συνεχίσει να αφηγείται τη σκοτεινή πλευρά της πολιτικής, οικονομικής και χρηματοοικονομικής εξουσίας.

___________________________________________________________

Aπό:http://www.hitandrun.gr/masimo-karloto-nouar-sinechizi-na-afigite-ti-skotini-plevra-tis-politikis-ikonomikis-ke-chrimatoikonomikis-exousias/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s