Guns of Brixton…


Dj της ημέρας, ο Γιώργος Θεοχάρης

Στις 14/12/1979, πριν από ακριβώς 37 χρόνια κυκλοφόρησε το London Calling των Clash, ένας από τους σπουδαιότερους ροκ δίσκους όλων των εποχών. Επειδή για τον δίσκο, ως σύνολο, αξίζει μια εκτενής αναφορά που δεν μπορεί να γίνει εδώ, απόψε θα ακούσουμε μόνο ένα τραγούδι από κει, το “Guns of Brixton”. Το άλμπουμ περιέχει ένα σωρό αριστουργηματικά τραγούδια, αλλά διαλέγω το συγκεκριμένο για το συνδέσω με το εμβληματικό εξώφυλλο, όπου απεικονίζεται ο Paul Simonon να σπάει το μπάσο του επί σκηνής, σε συναυλία στη Νέα Υόρκη το 1979 (φωτογραφία της Pennie Smith).

simonon

Ο Simonon, ο μπασίστας των Clash, πριν σχηματιστεί το συγκρότημα δεν έπαιζε κανένα όργανο. Στους δύο πρώτους δίσκους [The Clash (1977) και GiveEmEnough Rope (1978)] έπαιζε στο μπάσο ό,τι του είχε δείξει ο Mick Jones (ο μουσικά αρτιότερος των Clash) και έτερο ουδέν – δεν ήξερε να παίξει τίποτα πέρα από τα ηχογραφημένα τους τραγούδια και κάποια ακόμα που έπαιζαν στις ζωντανές τους εμφανίσεις. Αλλά μέχρι την ηχογράφηση του London Calling είχε βελτιωθεί ως μουσικός· είχε μάθει και κιθάρα!

Το “Guns of Brixton”, τελευταίο στη δεύτερη πλευρά του ιστορικού εκείνου διπλού δίσκου, είναι το πρώτο στο οποίο εμφανίζεται ο Simonon ως ο μόνος συνθέτης (και στιχουργός) και το πρώτο του ως βασικός τραγουδιστής. Μεγάλη βελτίωση! (Λεπτομέρεια: Στις ζωντανές εμφανίσεις, ο Simonon έπαιζε ρυθμική κιθάρα και στο μπάσο τον αντικαθιστούσε ο Joe Strummer. Ο λόγος ήταν απλός: ο Simonon δεν μπορούσε να τραγουδήσει και παράλληλα να παίζει μπάσο. Είπαμε: είχε βελτιωθεί ως μουσικός, αλλά υπήρχαν και κάποια όρια.)

Ο Simonon είχε μεγαλώσει στο Brixton, ένα προάστιο του Νότιου Λονδίνου όπου από το 1948 φιλοξενούσε μεγάλο αριθμών μεταναστών από τη Τζαμάικα. Στη δεκαετία του ’70 η περιοχή βίωνε μεγάλη οικονομική κρίση – ανεργία, εγκληματικότητα, ρατσισμός και άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Στους στίχους του “Guns of Brixton” ο Simonon περιγράφει αυτή την κατάσταση με έμφαση στη βίαιη αντιμετώπιση των κατοίκων από πλευράς των κατασταλτικών αρχών, την οποία είχε βιώσει στο πετσί του:

Όταν κλωτσούν την μπροστινή σου πόρτα
Πώς σκοπεύεις να έρθεις;
Με τα χέρια πάνω στο κεφάλι
Ή πάνω στην σκανδάλη του όπλου σου;
 –
Όταν η αστυνομία μπουκάρει
Πώς σκοπεύεις να φύγεις;
Πυροβολήμενος στο πεζοδρόμιο
Ή περιμένοντας στην σειρά των θανατοποινητών
 –
Μπορείτε να μας συντρίψετε
Μπορείτε να μας χτυπήσετε
Μα θα πρέπει να απαντήσετε στα
Ω,στα όπλα του Μπρίξτον
 –
Τα χρήματα μοιάζουν ωραία
Και η ζωή σου,σου αρέσει αρκετά
Μα αναμφίβολα θα έρθει η ώρα σου
Όπως στον Παράδεισο,ετσι και στην κόλαση
 –
Βλέπεις νιώθει σαν τον Ιβάν1
Γεννημένος υπό τον ήλιο του Μπρίξτον
Το παιχνίδι του καλείται «επιβίωση»
Στο τέλος του σκληρότερου έρχονται
 –
Ξέρεις σημαίνει πως δίχως έλεος
Τον αιχμαλώτισαν με ένα όπλο
Δεν χρειαζόταν η κλούβα
Αντίο ήλιε του Μπρίξτον
 –
Μπορείτε να μας συντρίψετε
Μπορείτε να μας χτυπήσετε
Μα θα πρέπει να απαντήσετε στα
Ω,στα όπλα του Μπρίξτον
 –
Όταν κλωτσούν την μπροστινή σου πόρτα
Πώς σκοπεύεις να έρθεις;
Με τα χέρια πάνω στο κεφάλι
Ή πάνω στην σκανδάλη του όπλου σου;
 –
Μπορείτε να μας συντρίψετε
Μπορείτε να μας χτυπήσετε
Και να μας πυροβολήσετε ακόμα
Μα,ω,τα όπλα του Μπρίξτον
 –
Πυροβολήμενος στο πεζοδρόμιο
Ή περιμένοντας στην σειρά των θανατοποινητών
Το παιχνίδι του καλείται «επιβίωση»
Όπως στον Παράδεισο,ετσι και στην κόλαση
 –
Μπορείτε να μας συντρίψετε
Μπορείτε να μας χτυπήσετε
Μα θα πρέπει να απαντήσετε στα
Ω,στα όπλα του Μπρίξτον
Ω,στα όπλα του Μπρίξτον
Ω,στα όπλα του Μπρίξτον
Ω,στα όπλα του Μπρίξτον
Ω,στα όπλα του Μπρίξτον

 

Το τραγούδι προοικονομεί τις ταραχές που ξέσπασαν στο Brixton το 1981 και το 1985, καθώς και πολλές άλλες στην περιοχή στα χρόνια που ακολούθησαν. Ίσως αυτός να ήταν και ο στόχος του.

Μουσικά μιλώντας, είναι φανερή η επίδραση της reggae. Η άμεση αναφορά στους στίχους (“He feels like Ivan”) αποτίνει φόρο τιμής στην ταινία τού Perry Henzell  TheHarder They Come (1971), το soundtrack της οποίας έφερε τη reggae στο παγκόσμιο μουσικό προσκήνιο. Η χαρακτηριστική γραμμή του μπάσου είναι σε πρώτο πλάνο, κυριαρχεί. Η ηχογράφηση έγινε τον Αύγουστο του 1979 στο Λονδίνο. Δεν χρειάστηκαν παρά μια-δυο εγγραφές. Ο μύθος λέει ότι την ώρα που ο Simonon ηχογραφούσε τα φωνητικά, κοιτούσε στα μάτια ένα στέλεχος της δισκογραφικής εταιρείας (CBS) που είχε περάσει από το στούντιο να δει πώς πήγαιναν τα πράγματα. Η παρουσία εκείνου του χαρτογιακά, είπε αργότερα ο Simonon, τον βοήθησε να βάλει το κατάλληλο συναίσθημα στο τραγούδισμα.

Το “Guns of Brixton” ακούγεται ακόμα και σήμερα σε συγκυρίες όπου βρομάει μπαρούτι. Δεν είναι τραγούδι διαμαρτυρίας· είναι τραγούδι αντίστασης.

* * *

____________________________________________________________

Aπό: https://dimartblog.com/2016/12/14/guns-of-brixton/

Guns of Brixton

Η κουλτούρα της ταπείνωσης…


Η κουλτούρα της ταπείνωσης

Η καπιταλιστική ταπεινωτική μηχανική μετατρέπει την ύπαρξη σε «τάπητα»

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη*

 

Στο πλαίσιο του αγώνα του ενάντια στη θανατική ποινή, ο Αλμπέρ Καμύ, όρισε την κρίση ως «κρίση του ανθρώπου», συναρτώντας την με τη στάση του ανθρώπου απέναντι στο θάνατο του Άλλου. Σήμερα πια, η κρίση του καπιταλισμού είναι μια «κρίση του ανθρώπου» η οποία, όμως, θεμελιώνεται πάνω σε μια ιδιόμορφη «θανατική ποινή»: στην ταπείνωση του ανθρώπου από άνθρωπο, γεγονός που μάλλον υπερβαίνει τον κλασσικό ορισμό για την εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο. Λες και ο καπιταλισμός, μεταξύ άλλων, είναι και ένα πολύπλοκο δίκτυο ιμάντων μεταβίβασης της ταπείνωσης, από πάνω προς τα κάτω, ακολουθώντας το γνωστό φαινόμενο the dog effect – ο σκύλος, στο τελευταίο σκαλί της ταπεινωτικής ιεραρχίας, που «τρώει» την τελευταία κλωτσιά.

Τα πρόσφατα τραγικά γεγονότα στη Λάρισα, που είχαν σαν αποτέλεσμα τον βαρύτατο τραυματισμό ενός τετράχρονου παιδιού – ύστερα από την προτεστάντικη τιμωρητική πρωτοβουλία του διαχειριστή της πολυκατοικίας να αποκαταστήσει ο ίδιος τον νόμο που η μητέρα είχε παραβιάσει, διακόπτοντας αυτοβούλως και ετσιθελικά την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος που είχε «παρανόμως» συνδεθεί – δεν αναδεικνύουν μόνο την εγκληματική ανυπαρξία του λεγόμενου κοινωνικού κράτους, αλλά ταυτόχρονα κραυγάζουν για την κρίση του ανθρώπου. Η καθημερινότητα όλων κραυγάζει για την καπιταλιστική ταπεινωτική μηχανική, που μετατρέπει την ύπαρξη σε «τάπητα». Ένα ακόμη «χαλάκι» στην είσοδο της καπιταλιστικής ανταγωνιστικής αρένας για να σκουπίσει τη βρωμιά της καταναλωτικής του αυταρέσκειας αυτός, που μετά, με τη σειρά του, θα γίνει κι εκείνος χαλί για τον επόμενο, σε μια ατελεύτητη ταπεινωτική ιεραρχία.

Συνέχεια

Η επιστημονική προπαγάνδα υπέρ του φασισμού…


Γράφει ο mitsos175.

Τα ιδιωτικά κανάλια της Ελλάδας είναι ένας οχετός. Ένας βόθρος γεμάτος ψέματα. Εξυπηρετούν τα συμφέροντα των ιδιοκτητών και φυσικά το σύστημα. Τα ΜΜΕ της Δύσης είναι ακόμα χειρότερα. Γι αυτό και χρειάζεται προσοχή. Τα προγράμματα που κάνουν έχουν σκοπό τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης κι όχι την παρουσίαση της πραγματικότητας. Υπάρχουν πολλοί τρόποι, άλλοι αφελείς και άλλοι ύπουλοι και κρυφοί.

Ας δούμε έναν από αυτούς. Πριν όμως να πω ότι είμαι υπέρ της πολυφωνίας, που σημαίνει ότι πρέπει να ακούγονται όλες οι απόψεις. Θα πω παρακάτω τι εννοώ συγκεκριμένα.

Το ντοκιμαντέρ, παραγωγής Αγγλίας (Syria: The Legions of Holy War), που μετέδωσε η ΕΡΤ1, την Τρίτη 13 Δεκεμβρίου, αποτελεί μια προπαγάνδα της Μ. Βρετανίας και κατ’ επέκταση του ΝΑΤΟ. Η οποία έχει διπλό σκοπό ανάλογα με τους τηλεθεατές. «Οι Λεγεώνες του Ιερού Πολέμου δραστηριοποιούνται σήμερα πίσω από τα παρασκήνια και διεκδικούν τρεις κοινούς στόχους με τον ΙSIS. Πρώτα θέλουν να δημιουργήσουν το Ισλαμικό Κράτος (το Χαλιφάτο) από τη Συρία μέχρι το Ιράκ, την Παλαιστίνη και το Λίβανο ακόμη. Αλλά πάνω απ’ όλα, επιδιώκουν να επιβάλουν το νόμο της Σαρία. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να συντρίψουν τους δύο αντιπάλους τους: τους Σιίτες και τον Μπασάρ Αλ Άσαντ, τον πρόεδρο της Συρίας»… Έχουν κι άλλους στόχους, όπως το πλιάτσικο και το ξεπούλημα της χώρας στους Αμερικάνους, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα τώρα.

Αν το κοινό είναι μουσουλμάνοι, το δήθεν «ντοκιμαντέρ» τους προτρέπει να καταταγούν στον ISIS και παρόμοιες συμμορίες. Οι τζιχαντιστές παρουσιάζονται ως απλοί, καθημερινοί άνθρωποι. Όχι κανίβαλοι. Μπορεί να ανατινάζουν όσους παρακολουθούν ποδόσφαιρο αλλά παίζουν κι οι ίδιοι πριν αποκεφαλίσουν. Μπορεί να απαγορεύουν στους άλλους ότι επιτρέπεται σε αυτούς.
Βλέπουμε γυναίκες με μπούρκα έτοιμες να πεθάνουν το ίδιο και τα μωρά, που τα βάζουν μέσα στις κάνες των κανονιών. Οι εμίρηδες ανατινάζονται για να «διώξουν τους άπιστους», διότι έχουν πολλούς που δεν εκτιμάν τη Σαρία. Πάντως οι Βρετανοί την εκτιμάν, αφού διαφημίζουν την Κόλαση της καταπάτησης κάθε λογικής και ελευθερίας ως «Παράδεισο»!

Εδώ να πούμε ότι οι τζιχαντιστές μόνο στη Δύση απολαμβάνουν τέτοιας αντιμετώπισης. Στη Συρία οι μουσουλμάνοι τους πολεμούν. Επομένως οι τρομοκράτες δεν είναι καν εκπρόσωποι μειοψηφίας μέσα στους μουσουλμάνους. Κοιτάνε μόνο την πάρτι τους, όσοι δεν είναι ηλίθιοι ώστε να ανατινάζονται. Σαν τους χριστιανούς συναδέλφους τους, τους φασίστες, χρησιμοποιούν τη θρησκεία (η οποία δίνει πατήματα όπως κάθε θρησκεία) για δικούς τους λόγους.

Υπάρχουν -μάλλον υπήρχαν, γιατί με τις ανατινάξεις δεν έμειναν και πολλοί- οι ανόητοι που πιστεύουν ότι αυτοκτονώντας θα πάνε σε καλύτερη ζωή και οι υπόλοιποι, τα τομάρια, που λεηλατούν, βιάζουν, βασανίζουν, εκτελούν, έχοντας σα δικαιολογία τη θρησκεία, την οποία καπηλεύονται αγρίως. Αυτό ήταν το ένα σκέλος. Προσέξτε τώρα: Η ταινία δεν παίζεται σε μουσουλμανικές χώρες. Παίχθηκε εδώ, που υπάρχουν χριστιανοί. Γιατί; Διότι αν σκεφτείς τι λένε και τι κάνουν αυτοί που παρουσιάζουν ως «εκπροσώπους» (κι εδώ είναι το ψέμα και ο αληθινός σκοπός της προπαγάνδας) μισείς κάθε μουσουλμάνο. Αν δεν τον μισείς, τον υποπτεύεσαι. Όπα! να η αβάντα στον άλλο φασισμό. Να η προβοκάτσια! Γιατί, μουσουλμάνος είναι κι ο Άσαντ.

Θα μου πείτε να μην παίξει η τηλεόραση τη γνώμη του τζιχαντιστών; Ας το κάνει. Ας βάλει και το «Ο Αγών μου» του Χίτλερ αφού θέλει. Εμείς καταλαβαίνουμε το ψέμα από την αλήθεια. Δεν είναι η πρώτη φορά που διαστρεβλώνεται η πραγματικότητα, που γίνεται το άσπρο μαύρο. Όμως οφείλει, επειδή είναι κρατική, να βάλει και την αντίθετη άποψη. Τη γνώμη της Κυβέρνησης της Συρίας.
Προς το παρόν από την TV μόνο ακροδεξιές απόψεις ακούω κι αυτό είναι ακόμα χειρότερο από τις αρλούμπες αυτές καθ’ αυτές. Πόσο πάει το κομμάτι; Πόσο μας στοίχισε το διαφημιστικό των ισλαμοφασιστών; Έτσι από περιέργεια. 

____________________________________________________________

Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2016/12/blog-post_84.html

Αποπηγάδι – 3. Ένας ξεροκέφαλος δασολόγος…


Χτες, κλείσαμε αφήνοντας να αιωρείται μια απορία σχετική με το τι τις ήθελε τόσες εκτάσεις η εταιρία. Για να την απαντήσουμε, πρέπει να ρίξουμε μια ματιά στην Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ), που είχε υποβάλει η εταιρία στην αρχή. Σημειωτέον ότι το γραφείο περιβάλλοντος της περιφέρειας αρνήθηκε να χορηγήσει αντίγραφο της εν λόγω ΜΠΕ στους κατοίκους, κατά παράβαση του νόμου και παρ’ ότι εκείνοι είχαν έννομο συμφέρον, αναγκάζοντάς τους να προσφύγουν στον εισαγγελέα ώστε να το αποκτήσουν με εισαγγελική εντολή.

Αποπηγάδι: η συστοιχία των «σβούρων» και ο πλάτους 10-12 μέτρων δρόμος που πληγώνουν το βουνό.

Η ΜΠΕ αποκάλυψε μερικές ομορφιές. Πρώτα-πρώτα, η εταιρία ζητούσε άμεση παραχώρηση 84 στρεμμάτων για εγκατάσταση μόλις τριών ανεμογεννητριών, στις οποίες αναφερθήκαμε χτες και οι οποίες, προφανώς, προορίζονταν να λειτουργήσουν κατευναστικά στις αναμενόμενες διαμαρτυρίες (κάτι σαν «εν τάξει, μωρέ, δεν έγινε και τίποτε τραγικό»). Όμως, η ίδια ΜΠΕ, λίγο πιο κάτω, έκανε μνεία και για το σύνολο των αρπαγμένων 2.700 στρεμμάτων, αφού προέβλεπε πλήρη ανάπτυξη ενός πραγματικού δάσους εκατό «σβούρων». Για τον λόγο αυτό, η ΜΠΕ πρότεινε την κατασκευή ενός νέου δρόμου μήκους 5,1 χιλιομέτρων και πλάτους τεσσάρων μέτρων, ο οποίος θα φτιαχνόταν με εκχέρσωση και διαμόρφωση παρθένου εδάφους. Βέβαια, υπήρχε ήδη ένας τέτοιος στενός χωματόδρομος, ο οποίος οδηγούσε στον χώρο όπου θα στήνονταν οι τρεις ανεμογεννήτριες αλλά η εταιρία ήθελε να κατασκευάσει τον δικό της, ιδιωτικό δρόμο, τον οποίο δεν θα είχε κανείς άλλος δικαίωμα να χρησιμοποιεί.

Όπως είπαμε, η ΜΠΕ εγκρίθηκε και το έργο έγινε, παρά τις διαμαρτυρίες και τον αγώνα των κατοίκων. Και ο δρόμος φτιάχτηκε ως ιδιωτικός, μόνο που έμοιαζε περισσότερο με αεροδιάδρομο, αφού το πλάτος του ξεπερνούσε τα 10 μέτρα και σε πολλά σημεία του έφτανε και τα 12, ενώ τα μπάζα πετάχτηκαν στις διπλανές χαράδρες, κατά παράβαση κάθε νόμου που ρυθμίζει τα σχετικά με την απόρριψή τους.

Συνέχεια

Ναι. Είναι φασίστας…


από

Μετά και τις τελευταίες δηλώσεις του Νίκου Παρασκευόπουλου, περί «παρεξήγησης των δηλώσεών του για τους «παρεξηγημένους υποστηρικτές και ψηφοφόρους της ΧΑ» (πολύ παρεξήγηση βρε παιδί μου)», τις οποίες ακολούθησαν παρόμοιες δηλώσεις του Βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Γεράσιμου Μπαλαούρα, άνοιξε μια συζήτηση για πολλοστή φορά.

Μέσα σε αυτήν την συζήτηση κινείται ένα ερώτημα το οποίο το έχουμε δει πολλάκις ως βεγγαλικό.

«Δηλαδή, αφού όλοι οι υποστηρικτές\ψηφοφόροι της ΧΑ είναι φασίστες, άρα και όλοι οι υποστηρικτές\ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ είναι αριστεροί, της ΝΔ δεξιοί και πάει λέγοντας?»

ς
Εξαιρετικό ερώτημα. Και μας βγάζει ένα πολύ χρήσιμο συμπέρασμα. Πως ο φασισμός έχει γίνει για τα καλά συνομιλητής μας και στην δημόσια, και στην προσωπική μας ζωή…
Αλλά ας δούμε το γιατί…
Καταρχήν να κάνω μια μικρή παρένθεση. Όχι, δεν είναι όλοι οι ψηφοφόροι\υποστηρικτές του ΣΥΡΙΖΑ αριστεροί, μιας και ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι αριστερός. Πάμε παρακάτω τώρα…
Κάνοντας την παραδοχή πως ο συμμετέχον στην εκλογική διαδικασία πιστεύει πως μέσω της εκπροσώπησης στην Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία μπορεί να υπάρξει λύση στα προβλήματά του, ή να συνεχίσει να απολαμβάνει τα όσα απολαμβάνει, καλείται να πάρει (αυτός ο συμμετέχον) μια απόφαση. Και η απόφαση είναι το «ποιο κόμμα να επιλέξει». Πέραν του προφανούς «Αυτό. Γκολ. 1-0», υπάρχει μια λογική πορεία που θα τον βοηθήσει να επιλέξει….

Κοιτάει τον αξιακό του κώδικα, και έπειτα βάζει κάτω τις κομματικές επιλογές που έχει να στηρίξει. Όλες όσες του επιτρέπει δηλαδή το σύστημα εκπροσώπησης…. Μέσα εκεί βλέπει δεξιά επιλογές, αριστερά επιλογές, κέντρο επιλογές κλπ, κλπ, κλπ..
Ο φίλος μας όμως, ο συμμετέχον, έχει ένα εμπόδιο ξαφνικά. Καμιά επιλογή δεν συμφωνεί 100% με τον αξιακό του κώδικα, τα αιτήματά του, και τον τρόπο διεκδίκησης τους…
Συμβαίνει. Και για όποιον θεωρεί τον Κοινοβουλευτισμό λύση, είναι πολύ θετικό σημάδι (αρκεί να εφαρμοστεί και όταν χρειαστεί η διαφωνία), μιας και, θεωρητικά τουλάχιστον, δεν πρόκειται να γίνει «κομματόσκυλο».
Τι κάνει λοιπόν ο φίλος μας? Αποφασίζει να «κάνει στην άκρη κάποια από τα εμπόδια», και επιλέγει αυτό το οποίο του «είναι πιο κοντά στα χνότα του». Σαφές? Πολύ ωραία….

Συνέχεια

ΤΟ ΣΚΥΛΟΣΠΙΤΟ…


Τη πρώτη φορά, νόμιζα ότι μου έκαναν πλάκα. Πώς αλλιώς να το ερμηνεύσω; Όταν σου λέει κάποιος ότι από εδώ και πέρα θα περπατάς με αλυσίδες στα χέρια, δίχως να εξηγεί τίποτα άλλο, το πιο λογικό πράγμα δεν είναι να κλείσεις το τηλέφωνο και να το ξεχάσεις;
Θυμάμαι πολύ καθαρά τη πρώτη νύχτα που με σπάσανε στο ξύλο. Όταν τελείωσαν, μου έδωσαν τις αλυσίδες μου. Και μου είπαν ότι δε θα ξαναβγείς ποτέ στο δρόμο δίχως αυτές.

Το επόμενο πρωί, τις φόρεσα. Δεν αντέχω το ξύλο. Εξω στον δρόμο, είδα κι αρκετούς άλλους να τις φοράνε. Μιλήσαμε. Θυμώσαμε. Κάποιος προσπάθησε να τις βγάλει. Γίναμε πολλοί κι ένιωσα ότι αυτός ο καφκικός εφιάλτης θα έληγε σύντομα. Όσο ισχυροί κι αν ήταν, ήμασταν περισσότεροι. Κάποιοι κατάφεραν να τις αφαιρέσουν. Ανάμεσα τους, κι εγώ.

Το ίδιο βράδυ, έφαγα ακόμα περισσότερο ξύλο. Και δεν ήταν κανείς εκεί για να με βοηθήσει.

Το επόμενο πρωί, τις ξαναφόρεσα. Εξω, όσοι τις φορούσαν, ήταν περισσότεροι απο εχθές. Και, σε αντίθεση με χθες, αυτό που ένιωσα δεν ήταν αγανάκτηση.Αλλά, παρηγοριά. Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο. Ένιωσα ότι δεν ήμουν ο μόνος. Και παρηγοριόμουν για τη δειλία και τη κατάντια μου. Ταυτόχρονα όμως, στεναχωριόμουν για αυτό που έβλεπα: Πρώην περήφανοι άνθρωποι, τώρα να περπατούν με αλυσίδες στα χέρια,
δίχως κανείς να τους εξηγεί έστω γιατί.

Το ίδιο βράδυ, οι ίδιοι βασανιστές, μου έφεραν ένα ζευγάρι αλυσίδες ακόμα.
«Αυτές, στα πόδια.» Είπαν. Κι εφυγαν.
Όταν είδα την οργή να επιστρέφει στα πρόσωπα των διπλανών μου, αναθάρρησα. Θυμήθηκα ότι είμαι άνθρωπος, κι ότι οι άνθρωποι δε πρέπει να περπατουν με αλυσίδες στα χέρια και στα πόδια.
( Για να είμαι ειλικρινής, το φαινόμενο δεν εμφανιζόταν για πρώτη φορά. Σποραδικά, στο παρελθόν, τύχαινε να πέσω πάνω σε ανθρώπους με αλυσίδες στα χέρια και στα πόδια. Αλλά δεν είχα δώσει σημασία. Μπορεί να τη βρίσκουν έτσι, είχα σκεφτεί. Άσε που ήταν και λίγοι και μακρυά από τη γειτονιά μου. Περισσότερο απειλή είχα νιώσει, παρά λύπη ή απορία.)
Θυμήθηκα λοιπόν ότι είμαι άνθρωπος, και μαζί μου, το θυμήθηκαν πολλοί. Αποφασίσαμε να τις βγάλουμε. Στη Πλατεία, είχαμε μαζευτεί κάτι εκατοντάδες χιλιάδες. Και τους τις πετάξαμε στα μούτρα.

Συνέχεια