Με τα χέρια στις τσέπες …


change-coins

Από τον Σταύρο Αντύπα

Στην τροχιά της ιστορίας, τα πόδια βαδίζουν βαριά. Τα πρόσωπα πλημμυρισμένα από ανεξήγητα ερωτηματικά, απατημένες ματιές που σέρνονται στα πεζοδρόμια της απογοήτευσης. Τα χέρια, η ταυτότητα ενός λαού που πρόκοψε με ιδρώτα και ρόζους, ντροπιαστικά κρύβουν την ανέχεια και την ατολμία τους σε υφάσματα ξεπλυμένων γαλανόλευκων μουσαμάδων.

Στη μια τσέπη, δυο κέρματα για ψωμί, φόροι πολυτελούς εξαθλίωσης, νάιλον πορτοφόλια με ατσάλινους λογαριασμούς, κάρτες μιας χρεωκοπημένης κοινωνίας που αντάλλαξε κατόπιν παραγγελίας τη ψυχή με μια πανάκριβη οδοντόκρεμα για κατασκευασμένα χαμόγελα. Ιδρωμένα χαρτονομίσματα μιας Ευρώπης που σβήνει, συντετριμμένη ελπίδα σε τροχιά παράκτιας ανάπτυξης, άστεγοι πληθυσμοί διατεταγμένων ελλειμμάτων.

Στην άλλη τσέπη, το φιτίλι σβηστό, το χειροκρότημα σε αναμονή, βρεγμένες απολήξεις του δέρματος που μουσκεύουν εκατοντάδες σελίδες λαϊκής μνήμης. Ένα εισιτήριο νεανικής διαφυγής, πτυχία μεταφρασμένα στα γερμανικά, γαλλικές εποποιίες σε τσαλακωμένες χαρτοπετσέτες, νύχια – κάποτε – γαμψά που περνούν τον καιρό τους στριφογυρίζοντας ψίχουλα.

Σ΄ ένα εφιαλτικό κουκλόσπιτο, σε οικόπεδο με θέα, φως, νερό, χώμα κομμένα στα μέτρα «στοργικών» δανειστών, ένας λαός σε συσκευασία τσέπης, μια Ιστορία σε σμίκρυνση, ανύπαρκτα εμπόδια στο δρόμο των αριθμών. Μια κανονική μηχανή, γρανάζια κοφτερά, σύμβολα επερχόμενων ολοκαυτωμάτων, που συσκευάζει σε μέγεθος ανθρώπων τον αδήλωτο πλούτο άχρωμων κεφαλαίων.

Στον τόπο αυτό τα μάτια δείχνουν να φοβούνται. Η ντροπή καμουφλάρει τα κοιμισμένα πάθη, ιδρώτας και δάκρυ παγωμένα στέκονται στις πηγές αιμοφόρων αγγείων, το μέλλον στέρεψε στις ουρές των συσσιτίων και σε ξεχαρβαλωμένες παιδικές χαρές, τα σχολεία περιμένουν τις δόσεις του ενός κρουασάν και οι τσέπες ραμμένες στα ρηχά σφράγισαν για έναν αιώνα κάλπικα όνειρα με συντελεστή αφαιρούμενων γενεών.

Κι όλο πιο βαθιά, νύχια που εκλιπαρούν για ένα μεροκάματο, δάκτυλα που μετανιώνουν να στύψουν την πέτρα, παλάμες με κομμένες τις γραμμές της ζωής, αρθρώσεις από γύψο, τένοντες με νάρθηκες, χέρια σε τσέπες που κουράστηκαν να κουβαλούν παραδομένα κι άνευρα υπολείμματα μιας ρηχής και προσδόκιμης αναμονής.

____________________________________________________________

Από:http://www.nostimonimar.gr/me-ta-cheria-stis-tsepes/

Advertisements

Ρατσισμός: Ένα Πάθος από τα Πάνω – Ζακ Ρανσιέρ…


Ρατσισμός: Ένα Πάθος από τα Πάνω | Ζακ Ρανσιέρ

Ζακ Ρανσιέρ
Μετάφραση: Σοφία Παπαγιαννάκη

Ο Ζακ Ρανσιέρ είναι Γάλλος φιλόσοφος. Το παρακάτω κείμενο είναι μετάφραση της ομιλίας του στο Montreuil (93) στις 11 Σεπτεμβρίου 2010, στο συνέδριο “Οι Ρομά και ποιος άλλος;” που εκδόθηκε από την εφημερίδα Mediapart με τίτλο Racisme, une passion d’en haut.

Θα ήθελα να προσθέσω στην ατζέντα της συνάντησής μας κάποιες σκέψεις σχετικά με τον ρατσισμό του κράτους. Αυτές οι σκέψεις αντιτίθενται στην ευρέως διαδεδομένη ερμηνεία κάποιων μέτρων που πήρε πρόσφατα η κυβέρνησή μας από τον νόμο για τις μαντίλες μέχρι τις απελάσεις των Ρομά. Αυτή η ερμηνεία διακρίνει έναν οπορτουνισμό ο οποίος εκμεταλλεύεται τον ρατσισμό και τη ξενοφοβία προς εκλογικό όφελος. Αυτή η υποτιθέμενη κριτική ενισχύει την υπόθεση ότι ο ρατσισμός είναι ένα λαϊκό πάθος, μια φοβισμένη και παράλογη αντίδραση οπισθοδρομικών στρωμάτων του πληθυσμού που δεν μπορούν να προσαρμοστούν στον νέο κινούμενο και κοσμοπολίτικο κόσμο. Το κράτος κατηγορείται ότι έχει αποτύχει στο χρέος του δείχνοντας εφησυχασμένο προς αυτά τα στρώματα. Αλλά αυτή η κατηγορία ενισχύει τελικά τη θέση του κράτους παρουσιάζοντάς το να αντιπροσωπεύει τον ορθολογισμό έναντι του λαϊκού παραλογισμού.

Αυτή η ιδέα, υιοθετημένη από την «αριστερή» κριτική είναι ακριβώς η ίδια που η Δεξία έχει χρησιμοποιήσει τις τελευταίες δύο δεκαετίες για να εφαρμόσει πολλούς ρατσιστικούς νόμους και διατάγματα. Όλα αυτά τα μέτρα έχουν παρθεί στο όνομα της ίδιας συλλογιστικής: υπάρχουν προβλήματα εγκληματικότητας και διάφορες φασαρίες από τους μενατάστες και τους χωρίς χαρτιά που μπορεί να προκαλέσουν ρατσισμό αν δεν επιβάλουμε την τάξη. Επομένως, πρέπει να υποτάξουμε αυτή την εγκληματικότητα και τις φασαρίες στην καθολικότητα του Νόμου ώστε να μην δημιουργήθουν αναταραχές με ρατσιστικά κίνητρα.

Συνέχεια

Βασικά Εργαλεία Μνημονιακής Χειραγώγησης…


Τα Μνημόνια, εκτός των άλλων, φρενάρουν τη συναισθηματική μας εξέλιξη, προκαλώντας συνθήκες συναισθηματικής εξάρτησης που μας στρέφουν σε φανταστικούς ιδεοληπτικούς κόσμους -ακόμη και μιας κάποιας «αριστερής διακυβέρνησης»- καθοδηγούμενοι από την ατομική ανάγκη ανακούφισης των ενδοψυχικών συγκρούσεων και αφήνοντας, εν τέλει, στην άκρη τις πραγματικές ανάγκες του Λαού και του τόπου. Το τελικό αποτέλεσμα της Μνηνονιακής χειραγώγησης είναι η παθητικοποίηση, η αδράνεια και το «πάγωμα» ακόμη και των στοιχειωδών εντικτώδικων αντιδράσεων αυτοσυντήρησης του λαού μας που εξοντώνεται «υπομονετικά» περιμένοντας τη σειρά του

Η αποτελεσματικότητα όμως αυτών των μηχανισμών χειραγώγησης εξαρτάται από την ατομική θέση του καθενός μας απέναντι τόσο στην αποκρυπτογράφηση και  στην αναγνώριση τους αλλά και κυρίως στην ανεπίγνωστη υιοθέτηση των μοντέλων συμπεριφοράς που προτείνουν. Οι μηχανισμοί αυτοί, δηλαδή, προϋποθέτουν εν πολλοίς όχι μόνο την παθητική αποδοχή τους από μέρους μας αλλά και την ενστέρνιση τους, πράγμα που αναδεικνύει τη δυνατότητα μας να αντισταθούμε αρνούμενοι, με την καθημερινή μας πρακτική, να συμμετάσχουμε στη διεκπεραίωση τους.

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Παρακάτω συνοψίζουμε τους μηχανισμούς αυτούς και τις στοιχειώδεις λειτουργίες τους, με την προσδοκία να αναγνωρίσουμε τη δική μας ατομική ευθύνη στην υλοποίηση τους και ταυτόχρονα την ικανότητα μας να απαλλαγούμε από την ψυχική τους αγκίστρωση.

1. Η ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΩΝ «ΙΘΑΓΕΝΩΝ» ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΩΝ

Αν κοιτάξουμε πίσω στην αποικιοκρατία και την υποδούλωση των ανθρώπων λόγω του χρώματος τους, το πρώτο που πλήττονταν ήταν τα πολυθεϊστικά συστήματα των πεποιθήσεων τους, μαζί με τους μύθους και τα τελετουργικά τους που συνέβαλαν στην κοινωνική συνοχή και στην καθοδηγούμενη ανάπτυξη κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Χωρίς τις πνευματικές πεποιθήσεις τους, ήταν πιο επιρρεπείς στην ψυχολογική και πνευματική εξάρτηση τους από τους αποικιοκράτες. Αυτό συμβαίνει και στην Ελλάδα σήμερα. Για όλα φταίει «που δεν περάσαμε Διαφωτι(ζ)μό».

Συνέχεια

Αποπηγάδι – 2. Επένδυση υπό «προστασίαν»…


[Οι αναγνώστες που έχουν υπ’ όψη τους την σειρά των κειμένων μας για τους Βαρδινογιάννηδες, θα έχουν αρχίσει ήδη να διαπιστώνουν αρκετά κοινά στοιχεία ανάμεσα σ’ εκείνη την ιστορία και σε τούτη που διηγούμαστε τώρα. Ας κάνουν λίγη υπομονή και τους υπόσχομαι ότι έπεται συνέχεια.]

Βρισκόμαστε, λοιπόν, στο 2008 κι έχουμε μείνει στο σημείο όπου μια ωραία πρωία οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι του Αποπηγαδιού διαπιστώνουν ότι έχουν χάσει την γη τους. Φυσικά, αρχίζουν οι διαμαρτυρίες, οι προσφυγές, οι μηνύσεις κλπ. Παράλληλα, στις 23/12/2009 η «Πρωτοβουλία κατοίκων Σπίνας, Παλαιών Ρουμάτων και Σέμπρωνα» καταθέτει στην ΡΑΕ έγγραφη ένσταση, την οποία κοινοποιεί και στο υπουργείο περιβάλλοντος. Κι ενώ οι Αποπηγαδιώτες μιλούν πλέον για «πράσινο καπιταλισμό« και κάνουν ό,τι μπορούν, ξοδεύοντας χιλιάρικα και χιλιάρικα, η εταιρεία συνεχίζει απτόητη το έργο της, με την προστασία τού νόμου.

Αποπηγάδι, 14/2/2010: Σύλληψις επικινδύνου τρομοκράτου

Λεπτομέρεια πρώτη. Πριν μπουν κάπου ανεμογεννήτριες, επιβάλλεται να μετρηθεί ο άνεμος με τοποθέτηση ανεμολογικών ιστών. Στο Αποπηγάδι, προκειμένου να μη πάρουν τίποτε χαμπάρι οι ντόπιοι, αυτοί οι ιστοί δεν μπήκαν από εργάτες της εταιρίας αλλά από φοιτητές «στα πλαίσια έρευνάς τους για το πανεπιστήμιο», όπως είπαν στους ντόπιους. Προφανώς, έχουμε μπροστά μας άλλη μια περίπτωση όπου πανεπιστημιακός δάσκαλος χρησιμοποιεί τους φοιτητές του για να κάνει μια μικρή «δουλίτσα» με κάποια εταιρεία.

Συνέχεια

Φαήλος Κρανιδιώτης: Φασισμός με γόβα, κουστούμι και γραβάτα…


Ενας ακροδεξιός μπούλης, στέλεχος του πολεμοκάπηλου ΔΙΚΤΥΟΥ 21,  που σπέρνει μίσος για τους δυστυχισμένους μετανάστες και βαρά προσοχή στο ΝΑΤΟ

Ο Φαήλος Κρανιδιώτης είναι ένας γνωστός εθνικιστής και ρατσιστής.
Είναι ένας άνθρωπος που δεν είχε κανένα πρόβλημα όταν η άθλια συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ συνεργάζονταν με τους ΝΑΖΙ δολοφόνους της Χρυσής Αυγής.

Πάντα υπερασπίστηκε τα Μνημόνια, πάντα υπερασπίστηκε την παραμονή στο ΕΥΡΩ και την Ε.Ε., πάντα υπερασπίστηκε την κανιβαλική αστική πολιτική που προκαλούσε και προκαλεί ανεργία, μετανάστευση, φτώχεια, αστέγους, άγρια περικοπή μισθών-συντάξεων-κοινωνικών παροχών.
Πάντα χρησιμοποίησε την λάσπη, την αισχρή ακροδεξιά λαϊκίστικη φιλολογία, τον λεκτικό τραμπουκισμό που ανοίγει το δρόμο στο φασισμό.
Κάποια στιγμή, αποφάσισε να γίνει και αυτός Αρχηγός…
Αποφάσισε να φτιάξει και αυτός άλλο ένα Ακροδεξιό κόμμα για να μας σώσει…

Τι να κάνει λοιπόν ο συνυπεύθυνος Μνημονιακός εθνικιστής για να κάνει λίγο ντόρο για να ξεφύγει από την πολιτική ανυπαρξία;
Μα να τα βάλει με τους μετανάστες και τους πρόσφυγες…
Όχι φυσικά με τις αιτίες που γεννούν τα ποτάμια της ανθρώπινης δυστυχίας…
Όχι φυσικά…

Βλέπεις, ο Φαήλος Κρανιδιώτης, πάντα βαρούσε και βαρά προσοχή στο ΝΑΤΟ και στις ΗΠΑ, πάντα υποστήριζε και υποστηρίζει τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και τους άδικους πολέμους, το μοίρασμα και το ξαναμοίρασμα του κόσμου, την τρομοκρατία των Ισχυρών.
Που να σκεφτεί τώρα ότι αιτία των μεταναστεύσεων είναι οι πόλεμοι, ο ίδιος ο καπιταλισμός και οι κρίσεις του…
Ούτε μπορεί ούτε και θέλει…

Ο Φαήλος Κρανιδιώτης μπορεί μόνο να επιτίθεται στους πρόσφυγες και μετανάστες.
«Η πατρίδα υφίσταται ισλαμική εισβολή κι εποικισμό» τόνισε ο πρόεδρος της Νέας Δεξιάς, Φαήλος Κρανιδιώτης σε κεντρική εκδήλωση του κόμματός του, στην οποία παραβρέθηκε και ο Τάκης Μπαλτάκος…
Αυτά διαδίδει η πολιτική ιδιοφυία  που ακούει στο όνομα Φαήλος Κρανιδιώτης…

Έρχονται να εποικίσουν λοιπόν την Ελλάδα όσοι φεύγουν να γλυτώσουν τον πόλεμο και την εισβολή του ΝΑΤΟ, από τους Μουσουλμάνους φονταμενταλιστές που στήριξαν οι ΗΠΑ και η Ε.Ε., τα βάρβαρα σκοταδιστικά καθεστώτα με τα οποία κλείνουν δουλειές οι πολυεθνικές της Δύσης και οι Έλληνες εφοπλιστές-κατασκευαστές! Αυτά λέει…
Αλλά ο Φαήλος Κρανιδιώτης έχει εξίσου γόνιμες και πρωτότυπες ιδέες και για τον κόσμο της εργασίας στη χώρα μας… Επαναφέρει τα θέσφατα της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών και της κοινωνικής αντίδρασης:
«ΕΛΛΑΣ-ΕΛΛΗΝΩΝ-ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ», «ΠΑΤΡΙΔΑ-ΘΡΗΣΚΕΙΑ-ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ».
Το κράτος του ολοκληρωτικού καπιταλισμού επιστρέφει στα θεμέλια της αστικής πολιτικής…

Τι θα κάνει λοιπόν ο Φαήλος Κρανιδιώτης απέναντι στα Μνημόνια, στα τρομερά κοινωνικά προβλήματα και αδιέξοδα;
Απαντά: «αν πρέπει κάποιους να απολύσουμε, είναι, από τα πανεπιστήμια και το υπουργείο Παιδείας τους γενίτσαρους, τους ελληνοφοβικούς απόστολους του μαρασμού, αυτούς που παράνομα και προδοτικά πληρώνονται από μας τους Έλληνες για να δηλητηριάζουν τις ψυχές των παιδιών μας με ψέματα, ανθελληνικό μίσος». «Θα τους διώξουμε κλωτσηδόν» τόνισε.

Νομίζουμε ότι ο Φαήλος Κρανιδιώτης είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ακροδεξιάς μπουρδολογίας, εθνικιστικής και ρατσιστικής καφρίλας, ένας πολιτικός τυχοδιώκτης που επενδύει στο μίσος και στο φόβο…
Τον αφήνουμε να κολυμπά στα λασπόνερα της αστικής πολιτικής όπου και ανήκει!

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ  

Πηγή: Δίκτυο Σπάρτακος

____________________________________________________________

Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2016/12/blog-post_38.html

Ο ΧΟΡΕΥΤΗΣ ΤΗΣ ΑΒΑΝΑΣ…


Δημήτρης Πούλιος

07CUBAMODERNSS-slide-WEBP-superJumbo-960x640.jpg

«στην αρχή πείραξαν το χρόνο»…

Υπήρχε μια παράδοση τότε στην Αβάνα. Κάθε μέρα στις 9 το πρωί, ένα κανόνι θα πυροβολούσε από την Φορταλέθα στην Λα Καμπάνια. Ήταν τόσο συγκεκριμένη η στιγμή της κανονιάς που όλοι  συγχρονίζανε τα ρολόγια τους με βάση το μπαμ. Αλλά εκείνο το Δεκέμβρη του 1956 οι μπαρμπούδος ορίσανε τις δικές τους βόμβες να σκάσουν λίγο πριν ή λίγο πιο μετά από το κανόνι. Αυτός ο καταιγισμός από εκρήξεις, σε όλη την Αβάνα, έκανε αδύνατο να εντοπίσει κάποιος τι ώρα είναι. Δημιουργήθηκε μια αίσθηση χάος και οι στιγμές άρχισαν να μετριούνται διαφορετικά.

Ο Χάιμε Εσπιράρ είχε καθυστερήσει σε όλες τις πρόβες εκείνο το Δεκέμβρη. Ήταν μόλις δεκαέξι χρονών και ο νεότερος χορευτής στο Τροπικάνα. Αλλά δεν τον πείραζε, άλλωστε το μισούσε εκείνο το μέρος. Εκείνη την εποχή όλοι και όλες πουλούσανε κάτι από τον εαυτό τους για να ζήσουνε, κάτι από το σώμα τους. Η πόλη ήταν ένα μεγάλο καζίνο, ένα κέντρο διασκέδασης. Οι μαφιόζοι και οι Αμερικάνοι επιχειρηματίες γούσταραν πολύ να βλέπουνε “σκούρους Κουβανούς” να χορεύουνε και το μάμπο είχε γίνει κάτι σαν τον επίσημο χορό της μαφίας.

Εκείνος βέβαια λάτρευε να χορεύει ρούμπα. Για τον Χάιμε, αυτός ο αισθησιακός, ενεργητικός χορός των σκλάβων, ήταν κάτι το δικό τους. Όταν είχε ακούσει πρώτη φορά για επανάσταση εκείνο τον Δεκέμβρη, το μυαλό του πήγε πρώτα στο γιαμπού (κουβανέζική εκδοχή της ρούμπα). Στο γιαμπού δεν υπάρχουν διακρίσεις, οι σχέσεις ανάμεσα στα φύλα είναι δυσδιάκριτες, τα ανδρικά και τα γυναικεία σώματα κινούνται σε κοινούς ρυθμούς. Είναι ένας συλλογικός χορός, μια μοναδική στιγμή συμμετοχής της κοινότητας. Από τότε ο Χάιμε είχε συνδέσει την επανάσταση με το χορό, και πολλές φορές αναρωτιότανε αν εκεί στη ζούγκλα χορεύανε.

“μετά πήραμε πίσω την Αβάνα”…

Συνέχεια