Οι φοιτητές αντιδρούν στην αναγόρευση του αρχιεπισκόπου σε επίτιμο διδάκτορα του Ιόνιου Πανεπιστημίου…


Κάποιοι πίστεψαν, και ίσως είχαν δίκιο, πως το θρησκευτικό μεγαλείο και η ακροδεξιά ρητορεία του Χριστόδουλου, ήταν μια έξαρση προσωπική, ενός μεγαλομανούς αρχιεπισκόπου. Πίστεψαν επίσης πως ο μετριοπαθής Ιερώνυμος θα πολιτευόταν με σύνεση και σεβασμό προς τις αρχές της πίστης που πρεσβεύει και του λαού που θεωρεί πως υπηρετεί.

Πλην όμως η πεποίθηση κατέρρευσε με την πρώτη δοκιμασία. Μιας ήσσονος σημασίας μεταρρύθμιση σχετική με τη διδασκαλία των Θρησκευτικών στα σχολεία. Για το αυτονόητο δηλαδή. Η κυβέρνηση πειθάρχησε στις απαιτήσεις της Εκκλησίας και του Καμμένου. Έδιωξε τον υπουργό που …αμάρτησε.

Εν συνεχεία ο Π.Καμμένος πραγματοποίησε “πατριωτική” φιέστα με τη Χρυσή Αυγή παρόντων βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, που συνταξίδεψαν γι’ αυτό, η ΕΡΤ, για δεύτερη φορά, παρουσίασε φιέστα της Χρυσής Αυγής με πρόσχημα της νόμιμης της.

Η δεξιά του Κυρίου και του φασισμού ενισχύονται από την κυβέρνηση, κι ας βγάζει ανακοινώσεις το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, για προφανείς πολιτικές σκοπιμότητες.

Ωστόσο τα παιχνίδια αυτά είναι πολύ επικίνδυνα. Εσχάτως, στην πορεία της κοινωνικής επέκτασης της δεξιάς γραμμής, το Ιόνιο Πανεπιστήμιο, δηλαδή η διοίκησή του, αναγόρευσε σε επίτιμο διδάκτορα τον Αριχεπίσκοπο Ιερώνυμο. Για την προσφορά του στην εκπαίδευση;

Συνέχεια

Η σκλαβιά… ως «τουριστική ατραξιόν»…


Η «τουριστική» αναβίωση της φρίκης της δουλείας διευρύνει τα όρια του αγοραίου κυνισμού

%cf%83%ce%ba%ce%bb%ce%b1%ce%b2%ce%b9%ce%b11

Επιμέλεια: Γρηγόρης Τραγγανίδας

Την ώρα που στην Ευρώπη ξανασηκώνει κεφάλι ο φασισμός, ο ρατσισμός και ο ναζισμός, σε άλλες ηπείρους, η σκλαβιά, από μια φρικώδης σελίδα της ανθρωπότητας, προωθείται ως… τουριστική «ατραξιόν»

Το βουκολικό τοπίο, τα κατάφυτα λιβάδια και ο ευχάριστος καιρός θα ήταν το τέλειο σκηνικό για να απολαύσεις τον καφέ σου και να χαλαρώσεις στο αγρόκτημα της Paraíba, στην κοιλάδα τουΡίο ντε Τζανέιρο, στην Βραζιλία, αν δεν είχε χυθεί πολύ αίμα εκεί πέρα.

Η συγκεκριμένα περιοχή πλούτισε από την εκμετάλλευση των σκλάβων στις φυτείες του καφέ και ήταν ιδιαίτερα γνωστή για την ακόμη μεγαλύτερη βιαιότητα και βαναυσότητα εναντίον τους.

Αν και εκείνες οι ματωμένες μέρες φαίνεται να έχουν περάσει, ωστόσο, στην τοπική οικονομία της «αγοράς»… «φύσηξε» νέος «άνεμος»: Τώρα, στον «πολιτιστικό χάρτη» της περιοχής, διαφημίζεται μια μορφή «τουρισμού» που «δοξάζει» το παρελθόν της, μέσω της «αναπαράστασης» του ρατσισμού και της δουλείας.

Ετσι, αν εν έτη 2016 έχει κάποιος την αρρωστημένη επιθυμία να υπηρετηθεί από έναν σκλάβο, δεν έχει παρά να επισκεφθεί, για παράδειγμα, την φυτεία Santa Eufrásia στο Vassouras. Κατασκευάστηκε περίπου το 1830 και βρίσκεται στην γνωστή και ως «Κοιλάδα του καφέ», αποτελώντας την μοναδική ιδιωτική φυτεία που προστατεύεται από το Ινστιτούτο Ιστορικής και Πολιτιστικής Κληρονομιάς του Ρίο ντε Τζανέιρο.

Συνέχεια

Faux Riche vs Trumpzilla…


Η όλη υστερία με τα fake news δεν γίνεται να ολοκληρωθεί χωρίς να βάλουμε στην εικόνα τους νεόπλουτους του διαδικτύου. Το παρακάτω είναι μια προσπάθεια να δούμε το παιχνίδι τους.

 Ένα μικρό σκίτσο

Το ίντερνετ είναι γεμάτο νεόπλουτους και ακόμα πιο σημαντικό νομίζω, είναι γεμάτο από μη-πλούσιους που θέλουν να τους μιμηθούν. Σε αντίθεση όμως με την αποκοτιά να είσαι μηχανοδηγός τρένου και να θέλεις να φτιάξεις το δικό σου σιδηροδρομικό δίκτυο το 1880, το να είσαι προγραμματιστής και να θέλεις να γίνεις κι εσύ ένας bill gates είναι θεωρητικά πιο εφικτό. Είναι άλλωστε βασικό κομμάτι του πως βγάζεις στο ίντερνετ χρήματα. Όμως σε αντίθεση με τα παραπάνω άρθρα, σε αυτό θα ασχοληθούμε με τους ήδη πλούσιους.

Όπως και κάθε τάξη νεόπλουτων τα ζάμπλουτα παιδιά της νέας οικονομίας δεν άλλαξαν ζωές με το καλημέρα. Ακόμα θυμάμαι πως οι τύποι που έγραψαν το doom στο γκαράζ τους (το παιχνίδι που άλλαξε τον τρόπο που φτιάχνονται τα παιχνίδια), έριχναν ένα ικανοποιητικό μέρος των εξόδων τους στην αγορά φεράρι ή λαμποργκίνι, ή τελοσπάντων κάτι αντίστοιχα εφηβικό. Στην ουσία πολλά από αυτά τα “παιδιά” κάνουν ακόμα το ίδιο, όταν βλέπουμε τον bezos της amazon να θέλει να φτιάξει το δικό του διαστημικό πρόγραμμα.

Όμως αυτή η χαρακτηριστική “ατσαλοσύνη” των νεόπλουτων είναι ένα πολύ σημαντικό κοινωνικό χαρακτηριστικό. Οι νεόπλουτοι, σε αντίθεση με τους παραδοσιακά πλούσιους, δεν νιώθουν τόσο δεσμευμένοι ή εξαρτημένοι από τον παλιό πλούτο. Πιθανότατα δεν έπαιζαν μπριτζ με τον μπάφετ ή γκόλφ με τον ομπάμα, δεν κάθισαν ποτέ στο ΔΣ μαζί με άλλους γόνους πλουσίων και γενικά έχουν την αίσθηση πως είναι αυτο-δημιούργητοι. Για να μην τα πολυλογώ έχουν την τάση να νιώθουν πως έχουν πιάσει τον πάπα από τα αρχίδια. Και καθώς οι περισσότεροι από αυτούς είναι αμερικάνοι (καθώς το ίντερνετ ήταν αρχικά και κύρια ένα αμερικάνικο παιχνίδι), το εφέ πολλαπλασιάζεται.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό που δεν πρέπει να ξεχνάμε, είναι ότι κατά ένα σημαντικό μέρος τους αρέσει να αυτο-προσδιορίζονται ως mavericks. Φυσικά οι περισσότεροι που ξέρετε δεν είναι, αλλά τουλάχιστον κάνουν παρέα με mavericks. Το αρχετυπικό δίδυμο jobs-wozniak είναι κάτι που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Οι περισσότεροι ξέρετε φυσικά τον jobs, κι όχι παράλογα αφού αυτός ήταν το δημόσιο πρόσωπο της επιχείρησης. Αλλά και μόνο το γεγονός ότι έκανε παρέα με τον Wozniak (ένα τυπικό νέρντ), είναι εύκολο να τον κατηγοριοποιήσει σε ένα άλλο σύμπαν (ο gates είναι μια εξαίρεση νέρντ με σοβαρά managerial skills).

Συνέχεια

Pietro Valpreda και Α. Giuseppe «Pino» Pinelli (1928-1969): το 17ο θύμα της βόμβας στην πλατεία Φοντάνα…


 

Δημοσιεύουμε εδώ 2 κείμενα που μας μεταφέρουν στο σκηνικό του 1969 στην Ιταλία. Η στρατηγική της έντασης έχει ήδη ξεκινήσει και ο Πινέλι κι ο Βαλπρέντα, γνωστοί αναρχικοί, βρίσκονται στη δίνη της καταστολής, ο πρώτος μάλιστα δολοφονείται. Οι σημειώσεις είναι δικές μας.

Του Πάολο Φίντζι

[Η 12η Δεκεμβρίου είναι η επέτειος από την έκρηξη βόμβας στην πλατεία Φοντάνα, που διοργανώθηκε από νέο-φασίστες σε συνεργασία με τις Ιταλικές μυστικές υπηρεσίες. Δεκαέξι άνθρωποι δολοφονήθηκαν. Το δέκατο έβδομο θύμα ήταν ο αναρχικός σιδηροδρομικόες, Τζιουζέπε Πινέλι, που κατηγορήθηκε και μετά δολοφονήθηκε από την αστυνομία. Ο θάνατός του – και η διένεξη και οι δίκες που ακολούθησαν – αποκάλυψαν τη στρατηγική της έντασης: ο Πινέλι ήταν αθώος, η Πιάτσα Φοντάνα ήταν ένα μακελειό που έγινε από το κράτος]

Γεννήθηκε στο Μιλάνο στις 21 Οκτωβρίου 1928 από τον Αλφρέντο Πινέλι και τη Ρόζα Μαλακάρνε. Τα πρώτα χρόνια της ζωής του τα πέρασε στο πατρικό προάστιο της πόλης Πόρτα Τιτσινέζε. Αφού τελείωσε το δημοτικό σχολείο έπρεπε ν’ αρχίσει να δουλεύει, αρχικά σα σερβιτόρος και μετά σαν αποθηκάριος. Συνέχισε να διαβάζει: αυτή ήταν μια αγαπημένη του συνήθεια.

Το 1944 όταν ήταν 16 ετών πήρε μέρος στην αντιφασιστική αντίσταση σαν αγγελιοφόρος της Ταξιαρχίας «Φράνκο», δουλεύοντας με μια ομάδα αναρχικών παρτιζάνων. Ήταν η πρώτη του επαφή με την ελευθεριακή σκέψη. Το 1954 έπιασε δουλειά στους σιδηρόδρομους.

Το 1955 παντρεύτηκε τη Λίτσια Ρονιόνι που τη γνώρισε ένα βράδυ σε μάθημα Εσπεράντο∙ σύντομα απέκτησαν δύο κόρες, τη Σίλβια και την Κλαούντια. Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 μια αναρχική νεολαιΐστικη ομάδα σχηματίστηκε στο Μιλάνο (η Gioventu Libertaria) με λίγο παραπάνω από είκοσι μέλη, ανάμεσα στους οποίους ο Αμεντέο Μπερτόλι, που το 1962 βρέθηκε στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, σαν μέλος της ομάδας που απήγαγε τον Ισπανό υπο-πρόξενο στο Μιλάνο με σκοπό να πιέσει (και να πετύχει τελικά) τη μετατροπή της θανατικής ποινής ενός αναρχικού σε ποινή κάθειρξης στην Ισπανία του Φράνκο. Ο Πινέλι – σκέτο «Πίνο» για τους φίλους και συναδέλφους του – στα 35 του ήταν ο μεγαλύτερος σε ηλικία στην ομάδα, αλλά αυτό δεν ήταν πρόβλημα: η εξωστρεφής και πρόσχαρη προσωπικότητά του τον έκανε «καλή παρέα». Και όταν το 1965, μετά από 10 χρόνια χωρίς χώρο, άνοιξε ένα στην οδό Μουρίλο, ο Πίνο ήταν ανάμεσα στους ιδρυτές του «Κύκλου Σάκκο και Βαντσέτι». Σ’ αυτό το χώρο δημιουργήθηκε μια συσπείρωση αναρχικών απ’ όλη την Ευρώπη το 1965.

Μετά την έξωση, αναρχικοί του Μιλάνο μετακόμισαν και

στις 1 Μαΐου του 1968 άνοιξε ο Αναρχικός Όμιλος «Πόντε ντελα Γκισόλφα» στην Πιατζάλε Λουγκάνο στις παρυφές του εργατικού προαστίου Λα Μποβίζα. Πήρε το όνομά του από την πρώην γέφυρα, οι κολόνες της οποίας φαίνονται από το σταθμό Πόρτα Γκαριμπάλντι, όπου δούλευε ο Πινέλι.

Το 1968 το ρεύμα της αμφισβήτησης από το Παρίσι έφτασε και στο Μιλάνο. Ο Πινέλι ήταν ενεργός σε πολλά μέτωπα: σαν αναρχικός, ήταν ένας απ’ αυτούς που κρατούσαν τον όμιλο ζωντανό, οργανώνοντας πολύβουες βραδινές διαλέξεις και επεξεργασία βιβλίων. Έχοντας το πλεονέκτημα του ότι μπορούσε να ταξιδεύει ελεύθερα (σα σιδηροδρομικός), είχε άμεση επαφή με «έξω» συντρόφους, όπως ο Λουτσιάνο Φαρινέλι στην Ανκόνα, ο Αουρέλιο Τσέζα στην Πιστόγια και ο Ουμπέρτο Μαρζότσι στη Σαβόνα.

Ήταν επίσης σε συχνή επαφή με τον Αλφόνσο Φαΐγια στη Μαρίνα ντι Καράρα, όπου έκανε και διακοπές με την οικογένειά του. Σαν εργάτης ο Πινέλι ασχολούνταν επίσης με ζητήματα συνδικαλιστικά, βοηθώντας να αναβιώσει το USI, παράρτημα που άνοιξε στις εγκαταστάσεις του ομίλου. Και το συνδικάτο βάσης CUB των μεταφορών διάλεξε τον όμιλο σα βάση του, φεύγοντας μόνο μετά τη βομβιστική επίθεση της 12ης Δεκεμβρίου 1969: αυτή η κίνηση επισπεύφθηκε από την καταστολή των αναρχικών.

Συνέχεια

Αποπηγάδι – 1. Το βρόμικο κόλπο…


Η ιστορία που θα αρχίσουμε να διηγούμαστε σήμερα εκτυλίσσεται στην Κρήτη, κάπου στα νότια του νομού Χανίων, στα δυτικά των Λευκών Ορέων, όπου βρίσκεται ο ορεινός όγκος του Αποπηγαδιού.

Το Αποπηγάδι είναι μια περιοχή σχεδόν άγνωστη στους μη ντόπιους, σχεδόν απλησίαστη στους τουρίστες. Μια περιοχή κατάφυτη με σπάνια ερεικοδάση και πνιγμένη σε βελανιδιές, κουμαριές καστανιές, κερασιές και πολλών άλλων ειδών δέντρα, χάρη στα άφθονα άριστης ποιότητας νερά της. Η παρθένα βλάστηση έχει καταστήσει το Αποπηγάδι χώρο ενδιαίτησης πλήθους ζώων, πολλά εκ των οποίων θεωρούνται προστατευόμενα ως απειλούμενα. Καθώς η περιοχή αποτελεί ιδανικό σταθμό των μεταναστευτικών πουλιών (γι’ αυτό άλλωστε βρίσκεται στον μεταναστευτικό τους διάδρομο), προσελκύει πλήθος μεγάλων αρπακτικών πτηνών, ανάμεσα στα οποία σπάνιοι χρυσαετοί, γυπαετοί κλπ. Πολύ λογικά, λοιπόν, η πολιτεία έχει κηρύξει ως προστατευόμενη την «Δασική έκταση ορεινού όγκου Αποπηγάδι Σελίνου» η οποία «οριοθετείται από την ισοϋψή των 900 μ. και άνωθεν αυτής, του όρους Αποπηγάδι Σελίνου Χανίων» (ΦΕΚ Δ’, 65/3-2-2006).

Κόκκινη έλλειψη: Το Αποπηγάδι των Χανίων. Όλη η περιοχή με το πράσινο χρώμα είναι προστατευμένη.
Μπλέ έλλειψη: Η περιοχή με τις ανεμογεννήτριες σήμερα.

Πάμε τώρα λίγο πίσω στον χρόνο. Το 2001, η κατασκευαστική εταιρεία Κτίστωρ ΑΤΕ υποβάλλει αίτημα στον δήμο Βουκολιών, προκειμένου να της επιτραπεί να κατασκευάσει στο Αποπηγάδι αιολικό πάρκο. Το δημοτικό συμβούλιο κάνει ομόφωνα δεκτό το αίτημα της εταιρίας και της επιτρέπει «να προχωρήσει στις απαιτούμενες μελέτες για τη δημιουργία αιολικού πάρκου στην περιοχή» για τον λόγο ότι «υπάρχει η διαβεβαίωση ότι ο Δήμος θα έχει οικονομικές απολαβές και έμμεσα οφέλη». Το πρώτο βήμα των επενδυτών για να γίνει η δουλειά ολοκληρώνεται επιτυχώς.
Συνέχεια

Απαγορευμένα σχολεία…


Σχετική εικόνα

Στην «πολιτισμένη» (;) και «ευρωπαϊκή» (;) ελλαδάρα το να πάνε τα προσφυγόπουλα στο σχολείο απαγορεύεται εδώ κι εκεί – απ’ τους ντόπιους γονείς…  Στην «απολίτιστη» και «τριτοκοσμική» τουρκία του «σουλτάνου» Ερντογάν βλέπουν το ζήτημα αλλιώς. Επιπλέον οι αριθμοί είναι πολλαπλάσιοι…

Ήδη στα τουρκικά σχολεία πηγαίνουν 133.400 παιδιά πρόσφυγες απ’ την συρία. Αλλά υπάρχουν ακόμα 832.000 παιδιά σχολικής ηλικίας τα οποία το τουρκικό υπουργείο παιδείας σκοπεύει να εντάξει σε διάφορες βαθμίδες σχολικής εκπαίδευσης, λαμβάνοντας υπόψη ότι αρκετά απ’ αυτά, επί χρόνια χωρίς σχολείο, θα μπουν σε τάξεις αισθητά μικρότερες απ’ την ηλικία τους. Γιατί έχει πάρει σοβαρά το θέμα το τουρκικό κράτος; Ίσως φταίει που το αρμόδιο υπουργείο είναι μόνο παιδείας κι όχι «και θρησκευμάτων»…

Συνέχεια

Η θρησκεία του κεφαλαίου…


po

Η ΚΑΤΗΧΗΣΗ ΤΟΝ ΕΡΓΑΤΩΝ

ΕΡΩΤΗΣΗ: Πώς ονομάζεσαι;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Μισθωτός.

Ε: Ποιοι είναι οι γονείς σου;

Α: Ο πατέρας μου ήταν μισθωτός, καθώς και ο παππούς μου και ο προπάππος μου. Αλλά οι πρόγονοί μου ήταν δουλοπάροικοι και σκλάβοι. Η μάνα μου ονομάζεται Φτώχεια.

Ε: Από πού έρχεσαι και πού πηγαίνεις;

Α: Έρχομαι από τη Φτώχεια και πηγαίνω στην Εξαθλίωση, περνώντας από το νοσοκομείο όπου το κορμί μου θα χρησιμεύσει για τα πειράματα στα καινούργια σας φάρμακα και για τις έρευνες των γιατρών που περιθάλπουν τους προνομιούχους του Κεφαλαίου.

Ε: Πού γεννήθηκες;

Α: Σε μια σοφίτα, κάτω από την στέγη του σπιτιού που έχτισε ο πατέρας μου και οι συναδελφοί του.

Ε: Ποια είναι η θρησκεία σου;

Α: Η θρησκεία του Κεφαλαίου.

Ε: Ποια καθήκοντα σου επιβάλλει η θρησκεία σου;

Α: Δυο κύρια καθήκοντα: το καθήκον της παραίτησης και το καθήκον της εργασίας. Η θρησκεία μου μου επιβάλλει να παραιτηθώ από τα δικαιώματά μου πάνω στη γη, την κοινή μας μητέρα, πάνω στα πλούτη που κρύβουν τα σπλάχνα της, πάνω στην γονιμότητα του εδάφους της και την γονιμοποίησή της από τη ζέστη και το φως του ήλιου. Μου επιβάλλει να παραιτηθώ από το δικαίωμα να έχω έλεγχο πάνω στην εργασία των χεριών και του μυαλού μου, μου επιβάλλει ακόμα να παραιτηθώ από τα δικαιώματα πάνω στον ίδιο μου τον εαυτό: από τη στιγμή που περνάω το κατώφλι του εργαστηρίου μου, δεν ανήκω πια στον εαυτό μου, είμαι κτήμα του αφεντικού μου. Η θρησκεία μου μου επιβάλλει να δουλεύω από μικρός ως τον θάνατό μου, να δουλεύω με το φως του ήλιου και της ασετυλίvης, να δουλεύω μέρα νύχτα, να δουλεύω πάνω στη γη, κάτω από τη γη και μες στη θάλασσα. Να δουλεύω παντού και πάντα.

Συνέχεια