Το φάντασμα του Tom Joad…



Περπατάνε δίπλα στις γραμμές του τρένου
Τραβώντας για εκεί που δεν υπάρχει γυρισμός
Ελικόπτερα της αστυνομίας ακούγονται από πάνω
Μια σούπα γύρω από τη φωτιά κάτω από τη γέφυρα
Η ουρά για την «κοινωνική πρόνοια» στρίβει μετά τη γωνιά
Καλωσόρισες στην τάξη πραγμάτων του «νέου κόσμου»
Φαμίλιες που κοιμούνται μέσα στ’αμάξια τους Νοτιοδυτικά
Χωρίς σπίτι, χωρίς δουλειά, χωρίς ησυχία, χωρίς ξεκούραση


Ναι, ο αυτοκινητόδρομος είναι ζωντανός απόψε
αλλά κανένας δεν θα κοροϊδεύει κανέναν για το που πάει
κάθομαι εδώ κάτω δίπλα στη φωτιά
ψάχνοντας για το φάντασμα του Tom Joad


ο παπάς βγάζει μια βίβλο κάτω απ΄τα σκεπάσματα
ανάβει μια γόπα και τραβάει μια ρουφηξιά
περιμένοντας πότε« έσονται οι έσχατοι πρώτοι και πρώτοι οι έσχατοι »
με χαρτόνια για στρώμα στην υπόγεια διάβαση
ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή για τη «γη της επαγγελίας»
μια άδεια κοιλιά κι ένα όπλο στο χέρι
μια πέτρα για μαξιλάρι και το δημόσιο υδραγωγείο για μπάνιο


Ναι, ο αυτοκινητόδρομος είναι ζωντανός απόψε
αλλά κανένας δεν θα κοροϊδεύει κανέναν για το που πάει
κάθομαι εδώ κάτω δίπλα στη φωτιά
ψάχνοντας για το φάντασμα του Tom Joad


και ο Tom τότε είπε:
Μάνα, όπου υπάρχει μπάτσος που χτυπάει κάποιον
όπου ένα νεογέννητο κλαίει από πείνα
όπου υπάρχει αντίσταση στο αίμα και το μίσος
ψάξε εκεί μάνα, εκεί θα είμαι…
όπου υπάρχει κάποιος που αγωνίζεται για ένα μέρος να σταθεί
για μια τίμια δουλειά για ένα χέρι βοήθειας
όπου υπάρχει άνθρωπος που πολεμάει για την ελευθερία του
κοίτα τον στα μάτια Μάνα… και θα δεις εμένα!


 

Μαρξ: “Στη θέση του βούρδουλα του επιστάτη των δούλων μπαίνει το βιβλιάριο τιμωριών του επιστάτη εργασίας”…


Στη μανουφακτούρα και στη χειροτεχνία ο εργάτης εξυπηρετείται από το εργαλείο, ενώ στο εργοστάσιο ο εργάτης υπηρετεί τη μηχανή. Εκεί η κίνηση του μέσου εργασίας ξεκινάει απ’ αυτόν, εδώ είναι υποχρεωμένος ν’ ακολουθεί αυτός τις κινήσεις του μέσου εργασίας. Στη μανουφακτούρα οι εργάτες είναι μέλη ενός ζωντανού μηχανισμού.

Στο εργοστάσιο υπάρχει ένας νεκρός μηχανισμός ανεξάρτητα από τους εργάτες, και οι εργάτες προσαρτούνται σ’ αυτόν σαν ζωντανά εξαρτήματα- «Η θλιβερή μονοτονία ενός ατέλειωτου μαρτυρίου της δουλειάς, όπου επαναλαβαίνεται διαρκώς το ίδιο μηχανικό προτσές, μοιάζει με το μαρτύριο του Σίσυφου. Το βάρος της δουλειάς πέφτει συνεχώς ξανά και ξανά σαν το βράχο του Σίσυφου πάνω στον αποκαμωμένο εργάτη». Ενώ η δουλειά στις μηχανές καταπονεί στο έπακρο το νευρικό σύστημα, πνίγει το πολύπλευρο παιχνίδι των μυώνων και στερεί από τον άνθρωπο κάθε ελεύθερη σωματική και πνευματική δραστηριότητα. Ακόμα και το ξαλάφρωμα της δουλειάς γίνεται μέσο βασανισμού, γιατί η μηχανή δεν απελευθερώνει τον εργάτη από την εργασία, αλλά την εργασία από το περιεχόμενο της.

Κάθε κεφαλαιοκρατική παραγωγή, εφόσον δεν είναι μόνο προτσές εργασίας, μα ταυτόχρονα είναι και προτσές αξιοποίησης του κεφαλαίου, έχει κοινό χαρακτηριστικό της ότι δε χρησιμοποιεί ο εργάτης τον όρο εργασίας, αλλά αντίστροφα ο όρος εργασίας χρησιμοποιεί τον εργάτη

μονάχα όμως με τις μηχανές η αντιστροφή αυτή αποκτάει μια τεχνικά χειροπιαστή πραγματικότητα. Στη διάρκεια του ίδιου του προτσές εργασίας, το μέσο εργασίας, με τη μετατροπή του σε αυτόματο, ορθώνεται απέναντι στον εργάτη σαν κεφάλαιο, σαν νεκρή εργασία, που εξουσιάζει και απομυζά τη ζωντανή εργατική δύναμη. “Όπως είπαμε κιόλας πιο πάνω, ο χωρισμός των πνευματικών δυνάμεων του προτσές παραγωγής από τη χειρωνακτική εργασία και η μετατροπή τους σε δυνάμεις κυριαρχίας του κεφαλαίου πάνω στην εργασία ολοκληρώνονται στη μεγάλη βιομηχανία που στηρίζεται στις μηχανές. Η μερική δεξιότητα του μεμονωμένου εργάτη, που δουλεύει στη μηχανή και που του αφαίρεσαν κάθε περιεχόμενο, εξαφανίζεται σαν μηδαμινό πάρεργο μπρος στην επιστήμη, μπρος στις τεράστιες φυσικές δυνάμεις και μπρος στη μαζική κοινωνική εργασία πού ενσαρκώνονται στο σύστημα των μηχανών και αποτελούν μαζί του τη δύναμη του «αφεντικού» (master).

Συνέχεια

Κίνα: ο καινούργιος «ψυχρός» (;) αντίπαλος της Ουάσιγκτον…


Αποτέλεσμα εικόνας για Κίνα:

Πιστέψατε στ’ αλήθεια εσείς οι αμερικάνοι ότι θα συνεχίζουμε να στηρίζουμε ένα διεθνές σύστημα που δημιουργήθηκε ερήμην μας; Και μάλιστα σε μια εποχή που εσείς παρακμάζεται;
Αυτό είπε (υποτίθεται) ένας γνωστός κινέζος ακαδημαϊκός σ’ έναν αμερικάνο καθεστωτικό, σύμφωνα με τα λεγόμενα του δεύτερου. Είτε αυτές οι κουβέντες έχουν ειπωθεί ρητά είτε όχι είναι εύλογο να τις πάρει ο καθένας σαν στοιχείο της πραγματικότητας. Ακόμα κι αν την δει κανείς απ’ την σκοπιά της Ουάσιγκτον: το Πεκίνο (αλλά καθόλου μόνον αυτό) “βγάζει γλώσσα” στην υποτιθέμενη παγκόσμια αμερικανική ηγεμονία· ο καπιταλιστικός κόσμος είναι ολοφάνερα “πολυπολικός”· και αυτό σημαίνει όξυνση, και όλο μεγαλύτερη όξυνση των ενδοκαπιταλιστικών αντιθέσεων.
Γίνεται, λοιπόν, όλο και πιο σαφές, ποια είναι η αποστολή που έχει αναλάβει το ψόφιο κουνάβι, και γιατί η “στοιβαρότητά” του ήταν προτιμότερη για τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό απ’ την εκ των πραγμάτων (και απ’ την ιστορία της) “αστάθεια” της Κλίντον: ο “pivot” των δημοκρατικών στην ανατολική ασία θα αντικατασταθεί από ακόμα πιο σκληρό «pivot», υπό την καθοδήγηση των συντηρητικών. Και ο (ακόμα πιο ανοικτά διακηρυγμένος) στόχος είναι το Πεκίνο.

Συνέχεια

Τα κλειδιά τουμαγαζιού, οι σκουληκότρυπες και ο ελληνικός καπιταλισμός…


Του Αλέξανδρου Καπακτσή

Είναι σαφές ότι ευρισκόμεθα μπροστά στη σοβαρότερη οικονομική κρίση που αντιμετώπισε ποτέ η Ελλάδα. Εδώ και επτά χρόνια η χώρα δεν μπορεί να προχωρήσει παρά µόνο μέσα στις οικονομικές ατραπούς που µας ορίζουν ξένοι «δυνάστες»…

Ενώπιον αυτής της καταστάσεως η Ελλάδα πρέπει να αντισταθεί, να πολεμήσει, αλλά και να νικήσει. Δεν είναι δυνατόν να εκβιάζεται από έναν εσµό «τεχνοκρατών» οι οποίοι προτείνουν και επιβάλλουν μέτρα σαν αγροτικοί γιατροί που μοιράζουν ασπιρίνες!

…Είναι η ώρα να δείξει η Ελλάδα ότι έχει τη δύναμη και να ζητήσει και να πετύχει µια δίκαιη συμπεριφορά από τους συγγενείς λαούς της Ευρώπης. Άλλως η πολιτική ηγεσία της χώρας οφείλει ενωμένη να αντιμετωπίσει την κρίση που βυθίζει επτά χρόνια τώρα την Ελλάδα στη φτώχεια. 1

Ο μνημονιακός Ψυχάρης, γιατί γι αυτόν πρόκειται, ως άλλη απατημένη σύζυγος πήρε το όπλο του και απειλεί; Τον κτύπησαν τα μνημόνια επιτέλους στο κεφάλι; Αν σκεφτούμε ότι ο Χρήστος Πασαλάρης επισημαίνει ότι: Η επανάσταση του συνταγματάρχη Ζορμπά στο Γουδί που έσωσε την πατρίδα από την παρακμή και έφερε στην εξουσία τον Βενιζέλο!.. ΠΩΣ ΝΑ ΤΡΕΞΕΙ αυτή η πέννα αν δεν θυμίσει ότι οι αιτίες της επανάστασης εκείνης ήταν απολύτως όμοιες με τις σημερινές… ΠΩΣ ΟΜΩΣ να βάλει τελεία και παύλα αυτή η πέννα σήμερα αν δεν πει στον κόσμο που την εμπιστεύεται ότι το πρόβλημα της πατρίδας είναι βαθιά ΠΟΛΙΤΙΚΟ, βαθιά ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ, βαθιά ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ; Και δεν κουκουλώνεται με επικοινωνιακές κουρελούδες, ότι για όλα φταίει η παγκόσμια κρίση. Η μαύρη αλήθεια είναι ότι το ισχύον σύστημα εξουσίας πάλιωσε, μούχλιασε, βρωμάει και ζέχνει. Δεν μένει παρά ένας επαναστατικός καυτηριασμός. 2

Συνέχεια

Τ’ αμπάρια του θανάτου: Το δουλεμπόριο σκλάβων από τις Αφρικανικές ακτές…


amparia

Τέλη Ιούνη του «σωτήριου»[1] έτους 1700. Ο καπετάνιος Thomas Chamberlain διατάζει το πλήρωμα του Henrietta Marie να «ετοιμάσει» τους φυλακισμένους αφρικανούς –άντρες γυναίκες και παιδιά– για αποβίβαση. Τους οδηγούν με την βία στο κατάστρωμα και αφού τους «προσφέρουν» τα αποφάγια τους για γεύμα, τους «καλλωπίζουν» προς τέρψιν των επίδοξων αγοραστών τους. Τα θύματα των δουλεμπόρων πιθανότατα άνηκαν στην φυλή Ίμπο, από την σημερινή ανατολική Νιγηρία. Οι Ίμπο δεν είχαν αρχηγούς και βασιλιάδες∙ μόνον κοινά αποδεκτούς συμβούλους∙ κάθε μέλος της φυλής ήταν σύμφωνα με την παράδοση κύριος του εαυτού του. Στο Πορτ Ρόγιαλ της Τζαμάικα, γυμνοί και αλυσοδεμένοι, οι σκλάβοι ανεβαίνουν στην εξέδρα του πλειστηριασμού. Τα ανθρωπόμορφα τέρατα με την «ιδιότητα» του επίδοξου αγοραστή, πιέζουν την κοιλιά τους, χώνουν τα δάχτυλα στο στόμα τους για να ελέγξουν τα δόντια τους, δοκιμάζουν ακόμη και τον ιδρώτα τους, γιατί, όπως πίστευαν, φανέρωνε την κατάσταση της υγείας τους.

Ο καπετάνιος γεμίζει τις τσέπες του με χρυσά και ασημένια νομίσματα. Το άδειο πλέον από δυστυχία αμπάρι είναι τώρα φορτωμένο με ζάχαρη, βαμβάκι, ξυλεία και λουλάκι από το «νέο» κόσμο. Εξ αιτίας της κακοκαιρίας, ωστόσο, τοHenrietta Marie πέφτει στον ύφαλο Νιου Γκράουν, τριάντα μίλια ανοιχτά του Κι Γουέστ της Φλόριντα και χάνεται αύτανδρο. Νηπίοισιν οὐ λόγος, ἀλλά ξυμφορή γίνεται διδάσκαλος…[2]

Συνέχεια