κρίση και αναδιάρθρωση α λα αμερικέν: τραμπ(ουκ)ισμός…


Τραμπ

Είναι από πρώτη ματιά παράξενο, και γι’ αυτό ενδιαφέρον: οι ίδιοι ειδικοί του θεάματος και της δημαγωγίας που υποστηρίζουν ότι μπορούν να αναλύσουν αναδρομικά τον ρόλο της μιας ή της άλλης πολιτικής βιτρίνας με βάση συμφέροντα που εκπροσωπούσε (προσεκτικά επιλεγμένα ώστε να μην γίνει καμιά σοβαρή ζημιά απ’ την συσχέτιση, “δημοκρατία” έχουμε διάολε), αυτοί λοιπόν οι ειδικοί παριστάνουν τους “χαμένους” μπροστά στην εκλογή του Τραμπ. Τι άραγε θα κάνει; Πρέπει να περιμένουμε, να δούμε. Μην κάνουμε προβλέψεις (λένε διάφοροι, συμπεριλαμβανόμενων μεταξύ τους “μαρξιστών” – κατά τη γνώμη τους -, του σκοινιού και του παλουκιού – κατά τη γνώμη μας) γιατί μπορεί να πέσουμε έξω. (Ο κυρ Κάρολος, πάντως, σαν αρθρογράφος, έπεφτε συχνά “έξω” στις προβλέψεις του. Υπάρχει, εν τέλει, κάτι πολύ χειρότερο απ’ το να “πέφτεις έξω”: το να μην πέφτεις πουθενά. Να αιωρείσαι, επειδή νομίζεις ότι μπορείς να κρατηθείς πάνω απ’ την πραγματικότητα…)

Σαν τι, δηλαδή, θα μπορούσε να είναι ένας αμερικάνος πρόεδρος; Και τι θα είχε καθήκον να υπηρετήσει, με τον τρόπο που κάνουν την θητεία τους οι πολιτικές βιτρίνες; Η δειλία και η εξαφάνιση της κριτικής είναι ένα απ’ τα συμπτώματα της βαθιάς διανοητικής παρακμής της εποχής· που δεν είναι ανεξήγητη. Διάφοροι, αυτούς τους ενδιάμεσους μήνες ανάμεσα στην εκλογή και στην επίσημη ανάληψη καθηκόντων απ’ το ψόφιο κουνάβι, κρέμονται απ’ τα βατραχίσια χείλια του για να βγάλουν (βαθυστόχαστα) συμπεράσματα είναι σα να λένε ότι η καπιταλιστική ιστορία είναι … προσωποπαγής. Αυτό δεν ίσχυε, καλά καλά, με τις εξουσίες ούτε όταν φαινόταν ότι κάνουν κουμάντο οι βασιλιάδες! Και τότε υπήρχε ένα ολόκληρο σύστημα που λεγόταν “παλάτι”, “αυλή”, που έκανε κουμάντο ακόμα και κρυφά.
Τώρα όλοι περιμένουν “να δουν τι θα κάνει ο Τραμπ”!;;;; (Τι να λέμε; Οι εγχώριοι αστέρες αυτής της ειδικότητας περίμεναν το πρώτο εξάμηνο του ‘15 “τι θα κάνει ο Βαρουφάκης και ο Τσίπρας”… αποθεώνοντάς τους εν τω μεταξύ…)
Εμείς δεν περιμένουμε. Όχι επειδή “ξέρουμε τι θα κάνει ο Τραμπ” λόγω …. ενόρασης! Μόνο επειδή ξέρουμε ότι θα υπηρετήσει κι αυτός, όπως οι προηγούμενοι, όπως οι επόμενοι, τα συμφέροντα του αμερικανικού κεφάλαιου και του αμερικανικού ιμπεριαλισμού· ακόμα κι αν αυτά, με την φυσική έννοια των προσώπων ή των επιμέρους κλάδων, δεν είναι απαραίτητα ενιαία. Είναι, όμως, καθήκον της εργατικής κριτικής να βρίσκει έγκαιρα τις τάσεις, τις κυρίαρχες τάσεις (αν υπάρχει ζήτημα εσωτερικών αντιθέσεων ανάμεσα στ’ αφεντικά). Μας το υπέδειξε με της καρδιάς της το πείσμα η Ρόζα. Δεν επιτρέπεται να επιχειρούμε τίποτα λιγότερο.

Διάφοροι, τώρα, θα πουν ότι οι δικές τους “αναλύσεις” έδειχναν βέβαιη επικράτηση της Κλίντον… Οι ταπεινότητές μας είχαν τις αμφιβολίες τους (όχι τεκμηριωμένες, αυτό είναι αλήθεια) που απλά σπείραμε εδώ κι εκεί τηλεγραφικά τους προηγούμενους μήνες. Ποιος όμως είπε ότι ο σύγχρονος ιμπεριαλισμός (αμερικανικός, γερμανικός, αγγλικός, γαλλικός, ελληνικός ή τούρκικος) έχει μία, και μόνο μία εκδοχή; Στον 21ο αιώνα; Χα! Δεν είναι αρκετή η ιστορία του 20ου για να μάθει όποιος ενδιαφέρεται ότι οι ιμπεριαλιστικές τακτικές έχουν τακτικές και ότι μπορούν θαυμάσια να υπηρετηθούν απ’ τις πιο ετερόκλητες μεταξύ τους πολιτικές βιτρίνες; Ποια ανάλυση αρχίζει από και τελειώνει στα “πρόσωπα”, δηλαδή στις μάσκες, της καθε φορά εξουσίας;
Μα! (θα πουν κάποιοι): οι μηχανισμοί, τύπου New York Times ή Washigton Post υποστηρίζαν την Κλίντον… Δεν ήταν αυτό αρκετό για να συμπεράνει κανείς ποιος / ποια ήταν ο εκλεκτός / ή του αμερικανικού βαθέος κράτους; Χα! Για το fbi (ή κάποιους εκεί) γιατί δεν μιλάει κανείς; Κι ύστερα: ποιος είπε ότι στον 21ο αιώνα το μόνο είδος μηχανισμών είναι αυτό που φαίνεται, και μάλιστα τα mainstream media; Το ελληνικό “δημοψήφισμα” του 2015 δεν έγινε μάθημα;
Όχι. Τα μυαλά είναι κολλημένα σ’ έναν αιώνα που πέρασε. Και μάλιστα, λόγω τεμπελιάς ή βλακείας, είναι κολλημένα στην πιο πρόχειρη και επιφανειακή “πέψη” του 20ου αιώνα. Με βάση αυτήν την νοσταλγική καθήλωση κανενός δεν θα περνούσε απ’ το μυαλό, για παράδειγμα, ότι πάνω από 100 site απ’ αυτά που υποστηρίζαν το ψόφιο κουνέλι είχαν έδρα το Βέλες της δημοκρατίας της μακεδονίας (!!!). Κάμποσα άλλα είχαν έδρα … την γεωργία! Και ποιος ξέρει πόσα άλλα είχαν έδρα… τον βόρειο πόλο; Πως κι έτσι; Είτε επειδή κάποιοι πιτσιρικάδες την είδαν να βγάλουν λεφτά (απ’ τις διαφημίσεις) σπονσονάροντας είτε τον έναν είτε την άλλη στις αμερικανικές εκλογές. Είτε επειδή κάποια κλιμάκια των αμερικανικών (ή ποιών;) μυστικών υπηρεσιών προτίμησαν να είναι “μακρυά” απ’ τις έδρες τους. Είτε και για τους δύο λόγους σε κάποιον συνδυασμό τους.
Οι μηχανισμοί λοιπόν… αλλά ποιοι τέτοιοι; Η κοινωνική μηχανική είναι πολύ πιο δουλεμένη και λεπτεπίλεπτη απ’ ότι νομίζουν οι ερασιτέχνες ή επαγγελματίες αναλυτές των κοινοτοπιών του συστήματος. Θα τρόμαζαν αν ήξεραν τον χάρτη αυτής της κοινωνικής μηχανικής: τους περιλαμβάνει, είτε το ξέρουν είτε όχι.

Μα δεν υπήρξε “λαός” που ψήφισε το ψόφιο κουνάβι; Ασφαλώς. Πείτε μας όμως: από πότε οι “λαοί” έχουν τον κρισιμο λόγο για τις ιμπεριαλιστικές τακτικές ή στρατηγικές των αφεντικών τους; Οι επιλογές των “λαών” που έχουν ξεπέσει σε κατάλληλο βαθμό είναι οριοθετημένες έτσι ώστε ό,τι κι αν “αποφασίσουν”, η όποια πρακτική μεθόδευση της πρακτικής εξουσίας να έχει νομιμοποιηθεί. Κι εκεί τελειώνουν τα παραμύθια της “αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας” και των εκλογών.
Ήταν, άραγε, η Κλίντον η μόνη εκλεκτή του αμερικανικού βαθέος κράτους; Τα προσόντα της ήταν τόσο φανερά… Ποιος όμως έδωσε σημασία στα μειονεκτήματά της; Η Κλίντον ήταν διάτρητη! Όχι μόνο (και λόγω) των υποκλοπών στα mail της… Όχι μόνο (και λόγω) του ρόλου της στην επίθεση στην αμερικανική πρεσβεία στη λιβύη, που παραμένει με το ζόρι θαμένος. Αλλά και λόγω του “ιδρύματος Κλίντον” και των χρηματοδοτών του. Μπορεί να φανταστεί κανείς το πόσο εκλεκτός μπορεί να είναι κάποιος (κάποια) για την καρέκλα της προεδρίας των ηπα όταν ανα πάσα στιγμή μπορεί να σκάει σε βάρος του / της το ένα “σκάνδαλο” μετά το άλλο;
Όχι, λοιπόν. Η Κλίντον ήταν καμένη. Ακόμα κι αν ο “λαός” (ο ποιος;) την επέλεγε, πάλι καμένη θα ήταν. Και θα χρειαζόταν μόνιμα ένα χοντρό τείχος υπηρεσιών, μυστικών και φανερών, για να αποκρούονται οι αποκαλύψεις σε βάρος της. Ακόμα και για τον μεταμοντέρνο 21ο αιώνα, αυτό θεωρήθηκε too much. Με τον τρόπο του το εξέφρασε το fbi.

Αντίθετα το ψόφιο κουνάβι προσφερόταν σαν το “νέο”… Και το “αντισυστημικό”!!!! (Τέτοια ιδέα έχει ο μέσος λευκός αμερικάνος ψηφοφόρος για το “σύστημα” στις ηπα…) Θα μπορούσε να είναι άλλος στη θέση του; Αναμφίβολα ναι. Ο Τραμπ δεν διαθέτει τίποτα “αποκλειστικό”. Το προσόν του είναι ότι έχει άφθονα όσα θα έπρεπε να χαρακτηριστούν σαν η αμερικανική εκδοχή του “μπερλουσκονισμού” (ή, ακόμα χειρότερα, σαν “μπερλουσκονισμός με πυρηνικά): ακόμα μεγαλύτερη ωμότητα, σε διάφορες παραλλαγές. Υποθέτουμε ότι υπάρχουν αρκετοί άλλοι που θα μπορούσαν να παίξουν τον ίδιο ρόλο· προς τέρψην του λευκού, μικρομεσοαστού αμερικάνου, πάντα φασίστα όταν νοιώθει ότι “απειλείται”, αλλά κι όταν νοιώθει “αποπάνω”.
Το περιβόητο tea party δεν είχε το ψόφιο κουνάβι για είδωλό του. Είχε την Sarah Palin. Τι “μορφοποιούσε” η κυρία για την αμερικανική “κοινωνική”, “λαϊκή” δεξιά; Άσχετη σε βαθμό κακουργήματος, ικανή να ξεστομίσει την μεγαλύτερη βλακεία και ύστερα την αμέσως επόμενη, φανατικά προσηλωμένη στην οικογένεια και την πατρίδα, ήταν μία απ’ αυτούς. Καμία σχέση με “υψηλή πολιτική” – ποιος ασχολείται μ’ αυτά; Απλά να είναι πειστικό το είδωλο. Σε μια εποχή που ηγεμονεύουν οι trush υποκουλτούρες, το να είναι κανείς trush και να περηφανεύεται γι’ αυτό είναι εξαιρετικά mainstream. Αυτό μορφοποίησε το ψόφιο κουνάβι. Και ήταν αρκετό. Όσο πιο λούμπεν τον έδειχναν οι αντίπαλοί του, τόσο πειστικότερος γινόταν στους λούμπεν μικροαστούς, που τόσο περισσότερο φανατίζονταν.
Αφού, λοιπόν, η επιλογή ήταν μεταξύ Κλίντον και Τραμπ, αφού δηλαδή το θέαμα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας στις ηπα συμπυκνώθηκε στην “μάχη” μεταξύ ενός καθάρματος με παράδοση και ενός καινούργιου καθάρματος στην πόλη, οποιοδήποτε αποτέλεσμα (σαν “γνώμη του λαού”) θα ήταν το ίδιο εύλογο. Η τελική επιλογή θα πρέπει να αποδοθεί, χωρίς ίχνος συνωμοσιολογίας, στους μηχανισμούς. Η Κλίντον ήταν αποδεδειγμένα εκτεθειμένη, και θα  ήταν ευάλωτη σαν πολιτική βιτρίνα στη διάρκεια της θητείας της. Ο Τραμπ είναι εκτεθειμένος για ήσσονος σημασίας ζητήματα (π.χ.: φοροδιαφυγή), και πάντως οι οργανωμένοι συντηρητικοί δεν είναι ούτε έξω ούτε αντίθετοι με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Επιπλέον μπορούσε να “εκφράσει” αυτό το είδος που ευδοκιμεί κυρίως στις ηπα και στην αυστραλία: τους λευκούς εποίκους που νοιώθουν γηγενείς, ιδιοκτήτες, απειλούμενοι. [1]

Υπάρχει, όμως, και ένας άλλος λόγος, πολύ απτός αυτός, για τον οποίο όχι μόνο η Κλίντον αλλά και οποιοσδήποτε άλλος υποψήφιος των “δημοκρατικών” θα ήταν εκτεθειμένος, εν έτει 2016, απ’ την οπτική γωνία των αμερικανικών αφεντικών. Κι αυτός ο λόγος είναι ο ταξικός ανταγωνισμός στις ηπα.
Ένα απ’ αυτά που είπε και ξαναείπε το ψόφιο κουνάβι (και, φυσικά, δεν έτυχαν της δέουσας προβολής) στη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας ήταν ότι οι μισθοί στις ηπα είναι υπερβολικά υψηλοί, κι αυτό υπονομεύει την ανταγωνιστικότητα της “αμερικανικής οικονομίας”. Δεν είναι πρωτότυπο. Το λένε με τα ίδια ή άλλα λόγια αντίστοιχες πολιτικές βιτρίνες, χωρίς καροτί μαλλί, σ’ όλον τον αναπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο.
Το επείγον και ιδιαίτερο στην αμερικανική περίπτωση είναι το κίνημα fight for 15. Όσοι έχουν ξεχάσει ότι η ταξική πάλη είναι, σε τελευταία ανάλυση καθοριστική (ακόμα κι όταν πρόκειται για την οργάνωση μιας παρατεταμένης “προληπτικής”επίθεσης των αφεντικών) προτιμούν να αγνοούν ότι το εργατικό κίνημα f.f.15 έχει απλωθεί και συνεχίζει να εξαπλώνεται σ’ όλη την βάση της εργασιακής εκμετάλλευσης στις ηπα, στους θεωρούμενους “ανειδίκευτους”, σ’ αυτή τη βάση απ’ όπου αποσπάται το μεγαλύτερο μέρος της υπεραξίας. Είναι ένα καθαρόαιμο εργατικό κίνημα, χωρίς τις αποπροσανατολιστικές νοθείες που προτείνουν οι ειδικοί και οι φίλοι της “απελευθέρωσης” της τάξης μας: χωρίς συμμαχίες με μικροαστούς, “μικρά αφεντικά”, “φτωχομεσαία αγροτιά” κι όλα τα υπόλοιπα.
Απέναντι σ’ αυτό το κίνημα οι “δημοκρατικοί” ήταν πράγματι πιο εκτεθειμένοι, έστω και συμβολικά. Ειδικά από τότε που ο πρώην πρόεδρος Ομπάμα, χωρίς να του πέφτει λόγος και, κυρίως, χωρίς να έχει καμία αρμοδιότητα, δήλωσε ότι τα 15 δολάρια κατώτατο ωρομίσθιο για τους ανειδίκευτους είναι δίκαιη αμοιβή. Η “φράξια Σάντερς” μέσα στους “δημοκρατικούς” εμφανίζεται να το υπερασπίζεται αυτό (αν και σε σχέση με την ιμπεριαλιστική πολιτική των ηπα είναι εντελώς ευθυγραμμισμένη με τα “εθνικά συμφέροντα”). Αντίθετα για τους συντηρητικούς και τον όποιον εκφραστή τους, ψόφιο κουνάβι ή σκοτωμένο μοσχάρι, αυτά είναι ληγμένα ζητήματα.
Εδώ, στο τεράστιο και διαρκώς εξαπλούμενο κίνημα fight for 15, βρίσκεται η πρώτη και τελευταία κουβέντα για το αν, τελικά, ψήφισαν το ψόφιο κουνάβι εργάτες και τι “εργάτες” ήταν αυτοί. Η ανακοίνωση πριν την πρόσφατη απεργία στις 29 Νοέμβρη δεν αφήνει κανένα περιθώριο “παρερμηνείας” (απ’ το site των 7ψχ – οι τονισμοί στο πρωτότυπο):

Οι πρόσφατα εκλεγμένοι πολιτικοί και τα φρεσκο-ενδυναμωμένα ειδικά εταιρικά συμφέροντα σπρώχνουν μια εξτρεμιστική ατζέντα ώστε η χώρα να πάει προς τα δεξιά. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο θα είμαστε στους δρόμους στις 29 Νοέμβρη – ο ήδη τετραετής αγώνα μας για $ 15 δεν θα κάνει πίσω! Οποιεσδήποτε προσπάθειες μπλοκαρίσματος των αυξήσεων μισθών, περικοπής εργατικών δικαιωμάτων και υγειονομικής κάλυψης, απέλασης μεταναστών, ή ακόμη υποστήριξης του ρατσισμού ή ρατσιστικών πολιτικών, θα συναντήσουν ΑΔΥΣΩΠΗΤΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ.

Θα χτυπήσουμε σκληρά – διοργανώνοντας τις πιο αποδιοργανωτικές (για το σύστημα) έως τώρα διαδηλώσεις μας, στις 29 Νοέμβρη. Επεκτείνουμε τις κινητοποιήσεις μας σε περίπου 20 αεροδρόμια που εξυπηρετούν 2 εκατομμύρια επιβάτες την ημέρα, και διακινδυνεύοντας τη σύλληψη μας μέσω εκδηλώσεων μαζικής πολιτικής ανυπακοής μπροστά από εστιατόρια McDonald ‘s από το Ντιτρόιτ έως το Ντένβερ.

Το εργατικό κίνημά μας καλύπτει το σύνολο της οικονομίας – συμπεριλαμβανομένων μεταφορέων αποσκευών, μαγείρων σε ταχυφαγεία, εργαζομένων στην οικιακή φροντίδα, δασκάλων, εργαζόμενων στην φροντίδα παιδιών, και πανεπιστημιακών βοηθών. Και θα ΑΠΑΙΤΗΣΟΥΜΕ $15 και συνδικαλιστικά δικαιώματα, όχι στους επαναπατρισμούς και απελάσεις, ένα τέλος στις αστυνομικές δολοφονίες των μαύρων, και οι πολιτικοί να κρατήσουν τα χέρια τους μακριά από την κάλυψη της υγειονομικής μας περίθαλψης.

Αν η μαχητική αμερικανική εργατική τάξη, ντόπιοι και μετανάστες, άντρες και γυναίκες, άσπροι, λατίνοι και μαύροι, μιλούν για “φρεσκο-ενδυναμωμένα εταιρικά συμφέροντα” πίσω απ’ την εκλογή του ψόφιου κουναβιού, ποιος αμφιβάλει για το περί τίνος πρόκειται; Και ποιος προσπαθεί να το φορτώσει αυτό το καινούργιο – κάθαρμα – στην – πόλη στις επιλογές της αμερικανικής εργατικής τάξης; Αν θέλει κανείς να πει κάτι σχετικά, αφού πράγματι και εργάτες των ψήφισαν, ας το πει έτσι: οι μικροαστικοποιημένοι, δουλικοί μισθωτοί, την έκαναν την προδοσία τους… Όπως συμβαίνει συχνά.

[…]

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1 – Πόσες φορές τα τελευταία 10, 20 χρόνια έχουν δει και ακούσει αυτοί τις στατιστικές που δείχνουν ότι σύντομα θα είναι μειοψηφία στην επικράτεια του american dream, “πνιγμένοι” απ’ τους μαύρους και τους λατίνους; Πόσες φορές άραγε; Και πόσες φορές σκέφτηκαν ότι ακόμα κι αν είναι εν δυνάμει μειοψηφία, ακόμα κι αν χρειαστεί να κάνουν πραξικόπημα, θα πρέπει να κρατήσουν την κεντρική εξουσία;
[ επιστροφή ]

____________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/entipa/teuhos_112/i112_p09_usa.html

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s