Ο Τιποτένιος…


Αποτέλεσμα εικόνας για ραδιοερασιτέχνες

Είχα γνωρίσει παλιά έναν  περίεργο τύπο που έκανε ραδιοφωνικές εκπομπές .

Δεν ξέρω καν αν ζει.

Τον λέγαμε «ο Λάκης ο ταρατσόβιος» .

Ο ραδιοφωνικός σταθμός του Λάκη του ταρατσόβιου ήταν εγκατεστημένος στο πλυσταριό της ταράτσας .

Τον είχε κατασκευάσει εξολοκλήρου μόνος του με ανταλλακτικά που τα αγόραζε ένα-ένα από το μοναστηράκι.

Για να δεις τον Λάκη έπρεπε να είσαι άνθρωπος της απολύτου εμπιστοσύνης του και να  σε αφήσει να ανέβεις στην Ταράτσα.

Εκεί έτρωγε, εκεί κοιμότανε, εκεί έγραφε τα εμπνευσμένα σχόλια του , εκεί είχε αποθηκευμένη σε ράφια την τεράστια συλλογή δίσκων του.

Ο Λάκης ήταν ένας θρύλος των μεσαίων κυμάτων.

Ένας καλόγερος της ραδιοφωνίας.

Ασύλληπτος από τα ραδιογωνιόμετρα της ασφάλειας .

Αφανής και μυστηριώδης.

Είχε κλέψει και ρεύμα από την κολόνα της ΔΕΗ για τον ιερό του σκοπό.

Τον Λάκη, «αλήτη» τον ανεβάζανε στην γειτονιά «τεμπελχανά» τον κατεβάζανε.

Ο Λάκης μύησε χιλιάδες νέους στην μουσική χωρίς καμιά απολαβή. Ακόμα και να τον έβλεπαν οι θαυμαστές (και οι πάμπολλες θαυμάστριες του) στον δρόμο δεν τον γνώριζαν.

Αν αποκαλύπταμε μυστικά στο αυτί σε κάποιον ότι «αυτός είναι ο Λάκης ο Ταρτσόβιος»  δεν θα μας πίστευε.

Ο Λάκης είχε κατασκευάσει (εκτός των άλλων)  και ένα δίκτυο αφοσιωμένων πληροφοριοδοτών που τον ειδοποιούσαν όταν πλησίαζε το ραδιογωνιόμετρο της ασφάλειας.

Έκλεινε τον σταθμό και τον έχαναν.

Μια του κλέφτη , δυο του κλέφτη, ο Λάκης συνελήφθη.

Η είδηση έπεσε σαν κεραυνός  στο προάστιο.

Αδιανόητο. Μπορεί να συλληφθεί  ένα φάντασμα;

Ο Λάκης  μαρτύρησε στα μπουντρούμια της ασφάλειας χειρότερα από Νίκο Κούρκουλο στο «κοινωνία ώρα μηδέν» αλλά δεν πρόδωσε κανέναν πληροφοριοδότη του.

Θυμάμαι έναν γείτονα που τον είχε πει «τιποτένιο» .

Ο Λάκης τον κοίταξε ειρωνικά και δεν είπε τίποτα.

Είχα την τύχη να γνωρίσω πολλούς τέτοιους «τιποτένιους» . 

Ένας είχε βαλθεί να φτιάξει μια μηχανή που θα κινούταν αιωνίως χωρίς να σταματάει  ποτέ και χωρίς να καίει καύσιμα.

Ματαίως του λέγαμε ότι αυτό «είναι αδύνατο βάσει των νόμων της φυσικής» .

Δεν άκουγε κουβέντα και τον ενοχλούσαν και οι «νόμοι» της φυσικής.

Ένας άλλος απλώς τεμπέλιαζε γιατί του άρεσε να λιάζεται στο μπαλκόνι αδιαφορώντας για το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών.

Κάποιον που παρέλαβε μια επιχείρηση από τον πατέρα του. Αποτελούνταν από ένα γάιδαρο και ένα κοφίνι με αυγά. Την έκανε σε λίγα χρόνια  «εμπόριο τροφίμων και ποτών η ειλικρίνεια» και μεγάλωσε τρία παιδιά.

Το παιδάκι στο απέναντι πεζοδρόμιο που βαριέται να διαβάσει και ξεκίνησε ένα συγκλονιστικό ταξίδι  επάνω στα  εκατομμύρια νευρά ενός ασήμαντου φύλλου που σήκωσε από κάτω,  χωρίς πρόγραμμα και χωρίς «τελικό» προορισμό .

Τι να σας λέω!

Γνώρισα πολλούς τέτοιους «τιποτένιους» αλλά δεν μιλάω για αυτούς.

Μιλάω για εκείνους που δεν είναι ικανοί για τίποτα .

Για λογοτέχνες που δεν γράφουν ποιήματα .

Για επιχειρηματίες που δεν επιχειρούν.

Για ραδιοφωνικούς παραγωγούς που δεν παράγουν.

Για εφευρέτες που δεν αναζητούν .

Μιλάω για μια κάστα αληθινών τιποτένιων που θέλουν να γίνουν πρίγκιπες των πάντων και είναι ανίκανοι για το παραμικρό.

Μπορούν να τσαλαπατήσουν κάθε «τιποτένιο» που θα βρεθεί μπροστά τους προκειμένου να βρεθούν έγκαιρα στην λαμπρή τελετή όπου θα στεφθούν αυτοκράτορες στο βασίλειο του τίποτα.  

Αυτοί με εντυπωσίαζαν περισσότερο.

___________________________________________________________

Aπό:http://iltrovator.blogspot.gr/2016/12/blog-post_11.html

Το Νερό (πάλι) στο Στόχαστρο…


Το Νερό (πάλι) στο Στόχαστρο

Γιώργος Παπαχριστοδούλου

Έχουμε πια εξοικειωθεί με την πρόβλεψη ότι «ο επόμενος παγκόσμιος πόλεμος θα γίνει για το νερό». Μήπως, εντούτοις, παγκοσμίως βιώνουμε επεισόδια ενός τέτοιου πολέμου, ο οποίος αφορά ένα φυσικό αγαθό με την ιδιαιτερότητα ότι είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ για την ύπαρξη της βιόσφαιρας; Η Ινδή ακτιβίστρια Βαντάνα Σίβα στο βιβλίο της «Πόλεμοι για το νερό» (εκδ. Εξάρχεια) υποστηρίζει ότι «πολιτικές συγκρούσεις για τους πόρους κρύβονται ή συγκαλύπτονται» (σελ. 28) φέρνοντας ως παράδειγμα τη σύρραξη μεταξύ Παλαιστινίων και Ισραηλινών. Προσθέτει ότι «ο πόλεμος για το νερό είναι παγκόσμιος, με διάφορες κουλτούρες και οικοσυστήματα που μοιράζονται τον κοινό θεσμό του νερού ως οικολογική αναγκαιότητα να εναντιώνονται στην εταιρική κουλτούρα της ιδιωτικοποίησης, της απληστίας και της περίφραξης των κοινών υδατικών πόρων» (σελ. 27).

Πράγματι, απέναντι στους αγώνες των κοινωνιών για την υπεράσπιση του νερού ως δημόσιου κοινωνικού αγαθού βρίσκονται οι πολυεθνικές, τα κράτη, πολυεθνικοί οργανισμοί, όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Παγκόσμια Τράπεζα, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, και τα κερδοσκοπικά κεφάλαια.

Άλλοτε, αυτός ο υπαρκτός πόλεμος περιλαμβάνει πραγματικά πυρά, άλλοτε κρύβεται πίσω από εμπορικές συμφωνίες, κυβερνητικές αποφάσεις, διεθνείς νομοθετήσεις, διαφημιστικές καμπάνιες δισεκατομμυρίων. Τα κέρδη και η ισχύς που σημαίνει ο ορατός ή αόρατος έλεγχος του νερού αποτελούν τον κοινό παρονομαστή όλης της παραπάνω συμμαχίας, ανεξάρτητα από τους μεταξύ τους ανταγωνισμούς. Κράτος και Αγορά συν-αγωνίζονται στο πώς θα απαξιώσουν, εμπορευματοποιήσουν, αφαιρέσουν, περιφράξουν τον κρίσιμο φυσικό πόρο. Από, σε βάρος και στο όνομα της κοινωνίας.

Συνέχεια

ΗΠΑ: Άρχισε κιόλας η γιγάντια ταξική σύγκρουση που θα ορίσει τη μοίρα όλων μας!…


Του Γιώργου Μητραλιά

2016 12 09 01 Standing Rock

Μπορεί αυτές τις μέρες να κυριάρχησαν στα ΜΜΕ και στις συζητήσεις η πτώση του Ρέντζι και οι λοιπές ιταλικές περιπέτειες αλλά εκεί που παίζεται η τύχη όλων μας δεν είναι ούτε στη Ρώμη, ούτε στη Βιέννη, ούτε καν στο Βερολίνο ή στο Παρίσι. Είναι στο… Standing Rock της μακρινής βόρειας Ντακότα των ΗΠΑ, μέσα στη χιονοθύελλα και με 20 υπό το μηδέν! (1)

“Φυσικά”, δεν έχετε ακουστά για το Standing Rock επειδή τα διεθνή και ελληνικά ΜΜΕ κάνουν καλά τη δουλειά τους. Όμως, αυτό δεν εμποδίζει τους 20.000 αγωνιστές, Ινδιάνους Σιού και τους υποστηρικτές τους 3.000 βετεράνους του αμερικανικού στρατού, οικολόγους ή απλώς συνδικαλιστές και αριστερούς κινηματίες, να δίνουν εκεί –εδώ και 8 μήνες (!)- τη μεγαλύτερη ίσως οικολογική, και όχι μόνο, μάχη με αντιπάλους τους γίγαντες του πετρελαίου, το τραπεζικό σύστημα και τη φοβερή κατασταλτική μηχανή της παγκόσμιας υπερδύναμης. Και μάλιστα να κερδίζουν, τουλάχιστον προς το παρόν, αυτή μάχη!(2)

Αλλά όχι μόνον αυτό. Κατά κοινή πια ομολογία ακόμα και των βορειοαμερικανών «ειδικών», εκεί στο μακρινό Standing Rock γεννιέται αυτό τον καιρό και παίρνει μορφή η λαϊκή ριζοσπαστική αντιπολίτευση στον Τραμπ και στη παρέα του, η λαϊκή ριζοσπαστική αντιπολίτευση που θα δώσει αύριο τη μάχη για λογαριασμό όλων μας ενάντια σε αυτό το σκοταδιστικό, ρατσιστικό, αντιδραστικό, ισλαμοφοβικό, αντισημιτικό, μισογυνικό, ακραίο νεοφιλελεύθερο και πολεμοχαρές φασίζον τέρας που ενσαρκώνει ο χυδαίος δισεκατομμυριούχος «εκλεγμένος πρόεδρος» των ΗΠΑ. Ένα τέρας που, ας μη το ξεχνάμε πια ούτε στιγμή, απειλεί ήδη χωρίς καμιά εξαίρεση όλους μας και συνάμα τον ίδιο τον πλανήτη!

Συνέχεια

Ο Γκράμσι για τις πολιτικές προβλέψεις και τη βούληση των ανθρώπων…


Γράφει ο Δημήτρης Τζήκας

Σύμφωνα με τον Γκράμσι, δεν υπάρχουν γενικώς ευνοϊκές καταστάσεις για την πολιτική δράση ενός συλλογικού υποκειμένου, μιας οργανωμένης πολιτικής δύναμης· ακόμα και σε περιόδους οικονομικής κρίσης και ακραίας φτώχειας, τα γεγονότα δεν παράγονται «μηχανικά». Σε μια μελέτη του για τον Μακιαβέλι (1) διαβάζουμε: «Μπορούμε να αποκλείσουμε ότι οι άμεσες οικονομικές κρίσεις από μόνες τους παράγουν βασικά γεγονότα. Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να δημιουργήσουν ένα έδαφος πιο ευνοϊκό για τη διάδοση ορισμένων τρόπων σκέψης για την τοποθέτηση και λύση των ζητημάτων   που συνδέονται με όλη την παραπέρα εξέλιξη της κρατικής ζωής.» Αυτό που ενδιαφέρει τον Γκράμσι είναι η δυνατότητα της πολιτικής παρέμβασης των κοινωνικών ομάδων στο κοινωνικό γίγνεσθαι, η δράση της οργανωμένης βούλησης των ανθρώπων. Οι πολιτικές αναλύσεις και οι πολιτικές προβλέψεις δεν είναι αυτοσκοπός, αποκτούν τη σημασία τους μόνο αν χρησιμεύουν στο να «δικαιώσουν μια πρακτική δραστηριότητα, μια «πρωτοβουλία της θέλησης.»

Καναλέττο: Entrance to the Grand Canal, Venice, c. 1730

Καναλέττο: Entrance to the Grand Canal, Venice, c. 1730

Το αποφασιστικό στοιχείο κάθε κοινωνικής κατάστασης είναι η «μόνιμα οργανωμένη δύναμη, έτοιμη από καιρό να επέμβει»· μόνο με αυτή την προϋπόθεση μια ιστορική περίοδος ή μια συγκυρία είναι «ευνοϊκή» για την πολιτική δράση, όπως την αντιλαμβάνεται ο Γκράμσι: ως πολύπλευρη εκδήλωση της οργανωμένης βούλησης των «υποτελών τάξεων» ν’ αλλάξουν τον κόσμο. Σ’ ένα κείμενο του με τίτλο «Πρόβλεψη και προοπτική» γράφει τα εξής: «Είναι βέβαιο ότι προβλέπω σημαίνει μονάχα βλέπω καλά το παρόν και το παρελθόν σαν κίνηση: βλέπω καλά, δηλαδή διακρίνω με ακρίβεια τα βασικά και μόνιμα στοιχεία της διαδικασίας. Άλλα είναι παράλογο να σκεφτούμε μιά πρόβλεψη καθαρά αντικειμενική. Όποιος κάνει την πρόβλεψη, στην πραγματικότητα έχει ένα πρόγραμμα πού θέλει να το κάνει να θριαμβεύσει και η πρόβλεψη είναι ακριβώς στοιχείο αυτού του θριάμβου.»

Για τον Γκράμσι, η «πραγματικότητα», δεν είναι απλώς «φυσική», αλλά προκύπτει όταν εφαρμόζεται η ανθρώπινη «βούληση» και το «πάθος» για την πολιτική: «Αυτό δε σημαίνει ότι η πρόβλεψη πρέπει πάντα να είναι αυθαίρετη και αδικαιολόγητη ή με καθαρή σκοπιμότητα. Μπορούμε μάλιστα να πούμε ότι μονάχα στο βαθμό που η αντικειμενική πλευρά της πρόβλεψης συνδέεται μ’ ένα πρόγραμμα, αποκτάει αυτή η πλευρά αντικειμενικότητα: 1) διότι μονάχα το πάθος οξύνει το νου και συνεργεί στο να κάνει πιο καθαρή τη διαίσθηση 2) διότι, εφόσον ή πραγματικότητα είναι το αποτέλεσμα μιας εφαρμογής της ανθρώπινης θέλησης στην κοινωνία των πραγμάτων (του μηχανικού στη μηχανή) το να κάνουμε αφαίρεση κάθε βουλητικού στοιχείου ή να υπολογίζουμε την επέμβαση των θελήσεων των άλλων σα στοιχείο αντικειμενικό του γενικού παιγνιδιού ακρωτηριάζει την ίδια την πραγματικότητα. Μόνον όποιος θέλει έντονα, προσδιορίζει τα αναγκαία στοιχεία για την πραγματοποίηση της θέλησης του.»

Συνέχεια

Γεωγραφία της φτώχειας και του πλούτου…


the-hell-of-sierra-pelada-mines-1980

Θυμήσου να βάλεις τον καιρό στα αναθεματισμένο το βιβλίο σου -ο καιρός είναι πολύ σημαντικός.» Ernest Hemingway

Ο κόσμος μας είναι χωρισμένος σε τρεις κατηγορίες εθνών: Σ’ εκείνα που ο πληθυσμός ξοδεύει χρήματα για να αδυνατίσει, σ’ εκείνα που τρώει ίσα για να επιβιώσει και σ’ εκείνα όπου ο πληθυσμός λιμοκτονεί.

Η παλιά διαίρεση του κόσμου σε δυο μπλοκ ισχύος έχει πια καταργηθεί. Η νέα -γεωγραφική- διαίρεση είναι Βορράς και Νότος. Όμως πιο ακριβής σηματοδότηση είναι η «Δύση και οι Υπόλοιποι», γιατί η διαίρεση είναι και ιστορική.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της τρίτης χιλιετίας είναι αυτή ακριβώς η διαίρεση, ανάμεσα σε πλούσια και φτωχά έθνη. Το μόνο πρόβλημα που μπορεί να συγκριθεί μ’ αυτό (και ίσως σημαντικότερο, πιο επιτακτικό) είναι η υπερθέρμανση του πλανήτη.

Όμως ο πλούτος είναι ακατανίκητος μαγνήτης -κι η ζωή, η επιβίωση ορμέμφυτο. Ενώ η φτώχεια ένας καταιγιστικός μολυσματικός παράγοντας. Οι φτωχές χώρες θα διεκδικούν αυτό που δεν μπορούν να έχουν. Αν δεν έχουν τροφή, αν δεν έχουν χρήμα, αν δεν έχουν προϊόντα να εξάγουν, θα εξάγουν ανθρώπους.

Συνέχεια

Ο ιδανικός…


Trump

Αναρωτιέται κανείς, ακόμα, «τι θα κάνει» το ψόφιο κουνάβι; Για τη γενική ιδέα του πράγματος παραπέμπουμε στο κρίση και αναδιάρθρωση α λα αμερικέν: τραμπ(ουκ)ισμός. Υπάρχουν, ωστόσο, επ’ αυτού νεώτερα και συγκεκριμένα. Αφορούν το εργατικό κίνημα fight for 15.
Ο καινούργιος υπουργός εργασίας των συντηρητικών λέγεται Andrew F. Puzder. Πρόκειται για τον ceo της αλυσίδας εστιατορίων CKE, που είναι ιδιοκτήτης των franchise Hardee και Carl’s Jr. Είναι αντίπαλος ορισμένων ρυθμίσεων που έγιναν επί προεδρίας Ομπάμα, όπως η επέκταση όσων δικαιούνται να πληρώνονται υπερωρίες (ήδη πρόλαβε να βγει δικαστική απόφαση εναντίον της), ή η πληρωμή επιδομάτων ασθένειας σε εργαζόμενους σε εργολάβους του δημόσιου. Και, εννοείται, είναι φανατικός εχθρός της αύξησης του κατώτατου μισθού.
Έχει, ως τώρα, άμεση εμπειρία του τι σημαίνει «πατάω στο λαιμό» τους εργάτες: σε κάμποσα μαγαζιά των αλυσίδων φαγητού Hardee και Carl’s Jr έχουν επιβληθεί, τα τελευταία 15 χρόνια, πρόστιμα και άλλες ποινές για παραβιάσεις της εργατικής νομοθεσίας. Και, σα να μην έφταναν αυτά, οι διαφημίσεις των αλυσίδων (που κατά δήλωση του Puzder «του αρέσουν, γιατί είναι πολύ αμερικάνικες») είναι σεξιστικές: ημίγυμνες γυναίκες που «απολαμβάνουν» burgers επιδεικνύοντας τα κάλλη τους. Τα δικά τους, όχι των μπιφτεκιών. Με το υπονοούμενο ότι έτσι κι αλλιώς «για κρέας πρόκειται».
Είναι ο ιδανικός για την κυβέρνηση του ψόφιου κουναβιού. Ελπίζουμε να αποδειχθεί το ίδιο για να φουντώσει ακόμα περισσότερο το fight for 15.

_____________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/index.html

κρίση και αναδιάρθρωση α λα αμερικέν: τραμπ(ουκ)ισμός…


Τραμπ

Είναι από πρώτη ματιά παράξενο, και γι’ αυτό ενδιαφέρον: οι ίδιοι ειδικοί του θεάματος και της δημαγωγίας που υποστηρίζουν ότι μπορούν να αναλύσουν αναδρομικά τον ρόλο της μιας ή της άλλης πολιτικής βιτρίνας με βάση συμφέροντα που εκπροσωπούσε (προσεκτικά επιλεγμένα ώστε να μην γίνει καμιά σοβαρή ζημιά απ’ την συσχέτιση, “δημοκρατία” έχουμε διάολε), αυτοί λοιπόν οι ειδικοί παριστάνουν τους “χαμένους” μπροστά στην εκλογή του Τραμπ. Τι άραγε θα κάνει; Πρέπει να περιμένουμε, να δούμε. Μην κάνουμε προβλέψεις (λένε διάφοροι, συμπεριλαμβανόμενων μεταξύ τους “μαρξιστών” – κατά τη γνώμη τους -, του σκοινιού και του παλουκιού – κατά τη γνώμη μας) γιατί μπορεί να πέσουμε έξω. (Ο κυρ Κάρολος, πάντως, σαν αρθρογράφος, έπεφτε συχνά “έξω” στις προβλέψεις του. Υπάρχει, εν τέλει, κάτι πολύ χειρότερο απ’ το να “πέφτεις έξω”: το να μην πέφτεις πουθενά. Να αιωρείσαι, επειδή νομίζεις ότι μπορείς να κρατηθείς πάνω απ’ την πραγματικότητα…)

Συνέχεια