Έγραφε ο Μάνος Ελευθερίου για την Αμοργό…


«Ο ζωντανός μύθος και το άλλοθι της Αμοργού», ήταν ο τίτλος που είχε δώσει ο Μάνος Ελευθερίου στο κείμενό του για τον Γκάτσο. Έγραφε μεταξύ άλλων, το Φλεβάρη του ’86 στο τεύχος 52 του λογοτεχνικού περιοδικού «η λέξη»…

«Όσες φορές διάβασα την Αμοργό πάντα κοίταζα με κατάνυξη τους τρόπους του τεχνίτη που μπορεί και συνομιλεί υπερρεαλιστικά με το ρυθμό και τα πρόσωπα του δημοτικού τραγουδιού, ανοίγοντας ένα πηγάδι στην έρημο. Τα «όρη των αρωμάτων», ας πούμε, από το Άσμα Ασμάτων, μαζί ένα θραύσμα από επίγραμμα προς τον Ηράκλειτο και δίπλα η δροσερή ανάσα και ο λυγμός της ελληνικής παράδοσης. Το δέσιμο του ονείρου, μ’ ένα λόγο, με τις στέρεες και πολύ συχνά αντιποιητικές λέξεις, κατά τις συνταγές του Max Jacob. Ευτυχώς η Αμοργός δε συνοδεύεται από Γλωσσάρι. Μ΄ αυτό θέλω να πω ότι ο Γκάτσος -και ως τεχνίτης και ως προσωπικότητα- είναι η περιλάλητη παράδοση, όπως ένα δέντρο ή μια μάντρα, έτσι και τόσο εύστοχα το υποστήριξε κάποτε ο γερο-Ξυλούρης στην Κρήτη… 

Το θέμα των τραγουδιών είναι βέβαια «δεύτερο», αλλά πάντα παρόν. Τα τραγούδια του είναι νομίζω μικρά μονόπρακτα, ακολουθώντας τις σταθερές αρχές του στησίματος ενός έργου. Ακόμη και στα τραγούδια που θεωρούνται γεμίσματα για ένα δίσκο, υπάρχει η μέριμνα του τεχνουργού για το άρτιο αποτέλεσμα. Και να σκεφτεί κανείς ότι το μεγαλύτερο μέρος των τραγουδιών του ο Γκάτσος το ‘γραψε επάνω σε δοσμένες μελωδίες. Αλλά και εκεί κατόρθωσε να περάσει τον ελληνικό υπερρεαλισμό του που τελικά και αναπάντεχα τραγουδιέται. «Με βασιλικό και δυόσμο, έφτιαξε ο Θεός τον κόσμο»! Σκεφτείτε παρόμοιο στίχο στο Μεσοπόλεμο. Χτυπιόταν ο χρονογράφος Π. Παλαιολόγος το Γενάρη του 1940, όταν από το «Ελεύθερον Βήμα» ζητούσε να μην αρχίσει η κρατική μέριμνα για τους λογοτέχνες για να μην θεριέψει ο …σουρεαλισμός: Πού να το ‘ξερε ο δυστυχής ότι η φλεγόμενη δεκαετία που άρχιζε θα τίναζε στον αέρα όλες τις αυταπάτες για τα γαλάζια ακρογιάλια. Αλλά η ώρα για τους ποιητές είχε φτάσει από καιρό, όπως μόλις είχε φτάσει και η καινούργια σιδερένια στολή για τους μελανοχίτωνες. 

 

 

Δε γνωρίζω τι ερείπια προσωπικής ζωής σκέπασε ο Γκάτσος για να εγκαταλείψει την ποίηση και να αφιερωθεί στους στίχους των τραγουδιών, αν και από χρόνια κυκλοφορεί η υπόγεια φήμη πως έχει έτοιμη ακόμη μια (μόνο;) συλλογή. Ένα παρόμοιο ερώτημα του Λιγνάδη απευθύνεται περισσότερο στους ψυχαναλυτές παρά στους κριτικούς της λογοτεχνίας. Έτσι δε μένει παρά να διερευνήσουν οι κριτικοί (ποιοι κριτικοί;) και οι φιλόλογοι μερικές «κλειστές» υποθέσεις: Πρώτο: μήπως ο μύθος του ίδιου του Γκάτσου έδωσε δυσανάλογη προέκταση στην Αμοργό και δεύτερο: αν το ορόσημο της Αμοργού είχε επιδράσεις στη νεότερη ποίησή μας. 

Μέχρι τη γενιά του ’60 τα πράγματα πήγαιναν καλά. Ο έρωτας και η συμβίωση με την Αμοργό, έστω και με «σκουντήματα του αγκώνα», πήγαινε καλά. Οι νεότεροι όμως έβλεπαν αλλού. Άγλωσσοι και άμουσοι όπως ήταν, δεν μπόρεσαν να καταλάβουν ότι η γλώσσα της Αμοργού ήταν η γλώσσα που αναζητούσαν. Η στέρεη γλώσσα, δηλαδή, έκφραση μιας τέχνης γεμάτης γνώση, όνειρο και κίνδυνο – αυτό ακριβώς που προσπαθούσε να τραυλίσει η αμερικάνικη σύγχρονη ποίηση και που σ’ αυτήν ζητούσαν παρηγοριά. 

Δεν ξέρω πότε γράφεται μια μονογραφία, ας πούμε επίσημη, για ένα ζωντανό μύθο. Ας θυμηθούμε και σ’ αυτό τον τομέα τη φτώχεια μας, αν αναλογιστούμε τι γνωρίζουμε για τον Σκαλκώτα. Και ευτυχώς που βρέθηκε ο Στρατής Δούκας να ασχοληθεί με τον Χαλεπά. Ας λογαριάσουμε όμως ότι οι πρώτες καταθέσεις για τον Γκάτσο δεν είναι καθόλου δραχμαί τριάντα. Οι τόκοι και τα επιτόκια είναι λίγα, αλλά πάντα χρειάζεται γερό συνάλλαγμα η Τράπεζα του Μέλλοντος. 

Τελειώνοντας, θα ‘θελα να μετρήσω πόσα γνωρίζω από το δημόσιο βίο του, εκτός από τους στίχους των τραγουδιών του: Σύντομα θεωρητικά κείμενα, μετρημένα στα δάχτυλα, σχεδόν επικαιρικά. (Μερικοί τίτλοι τους αναφέρονται στο βιβλίο του Αλέξ. Αργυρίου). Τα πρωτόλεια ποιήματά του της περιόδου 1931-1933. Τις μεταφράσεις των θεατρικών του έργων. Δυο γνώμες του για σύγχρονους Έλληνες μουσικοσυνθέτες. Τρεις φωτογραφίες του σε εξώφυλλα δίσκων κι άλλες τόσες σε βιβλία και περιοδικά. Μια «σεμνή» επιστολή του προς τον Θράσο Καστανάκη που βρίσκεται στα αρχεία του Λογοτεχνικού-Ιστορικού Αρχείου, (θα την έχει ξεχάσει. Είναι, νομίζω, του 1933). Παρτιτούρες με τους στίχους των τραγουδιών του που ήδη κυκλοφορούν στα μουσικά καταστήματα. Κριτικές για τους δίσκους του. Τις παλιές ραδιοφωνικές του εκπομπές. (Δυστυχώς πάρα πολλές έχουν διαγραφεί).

 

 

____________________________________________________________

 

Μ’ αυτήν την «ελάχιστη» αρματωσιά έγινε Δάσκαλος. Όχι Γέροντας, όπως ο Παπαδιαμάντης ή ο Σεφέρης. Δάσκαλος. Έτσι μ’ αρέσει να τον σκέπτομαι, όταν πείθω τον εαυτό μου ότι δεν είναι καθόλου εύκολο ούτε να θαυμάζεις, ούτε και ν’ αγαπάς.»

κατώτερος μισθός και “σκληρές διαπραγματεύσεις”…


Πριν προχωρήσουμε (ή θυμήσουμε) τα πολιτικά βασικά, απ’ την δική μας αυτόνομη εργατική σκοπιά, σε σχέση με το θέμα “κατώτερος μισθός” (και “σκληρή διαπραγμάτευση” της φαιορόζ κυβέρνησης με τους καταραμένους δανειστές), αξίζει η παράθεση μερικών στοιχείων (με προέλευση την eurostat).
Τον Γενάρη του 2016, απ’ τα 28 κράτη μέλη της ε.ε. τα 6 δεν είχαν νομοθετημένο κατώτατο μισθό (αυστρία, δανία, κύπρος, ιταλία, σουηδία και φινλανδία) ενώ τα υπόλοιπα 22 είχαν (το γερμανικό ήταν το τελευταίο, που τον θέσπισε το 2015). Όπως δείχνει ο πίνακας Α (που περιλαμβάνει και μια σειρά βαλκανικά κράτη που είναι σε διαδικασία ένταξης στην ε.ε….) οι διακρατικές διαφορές στους θεσμοθετημένους κατώτατους μισθούς είναι τεράστιες.  Ο πίνακας Β, που μετατρέπει τους κατώτατους μισθούς σε “μονάδες αγοραστικής δύναμης” (λαμβάνοντας υπ’ όψη και τις τιμές σε κάθε κράτος) εξακολουθεί να δείχνει μεγάλες διαφορές. Το τρίτο στοιχείο (που προκύπτει απ’ τον πίνακα Α) είναι απ’ το 2012 ως το 2016 στα υπόλοιπα κράτη μέλη της ε.ε. (και σε κάποια βαλκανικά) έγιναν αυξήσεις στους κατώτατους μισθούς. Εκτός απ’ την ελλάδα: πρόκειται για την απόφαση του Φλεβάρη του 2012 για μείωση 25% (και 35%) των βασικών μισθών στους πάνω (και κάτω) από 25 χρονών.

Συνέχεια

Ο ΜΑΛΑΤΕΣΤΑ, ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΕΙΟΨΗΦΙΕΣ…


Errico-Malatesta1

Οι άβολες αλήθειες που πολλοί -δημοκράτες- δεν θέλουν να ακούσουν.

Δεν αναγνωρίζουμε το δικαίωμα της πλειοψηφίας να επιβάλει το νόμο στη μειοψηφία, ακόμη και αν η βούληση της πλειοψηφίας σε κάπως πολύπλοκα ζητήματα θα μπορούσε πραγματικά να ήταν εξακριβωμένη. Το γεγονός τού να έχεις την πλειοψηφία με το μέρος κάποιου δεν αποδεικνύει με οποιονδήποτε τρόπο ότι έχει και δίκιο. Πράγματι, η ανθρωπότητα έχει πάντα προχωρήσει μέσω της πρωτοβουλίας και των προσπαθειών των ατόμων και των μειοψηφιών, ενώ η πλειοψηφία, ως εκ της φύσεώς της, είναι αργή, συντηρητική, υποτακτική σε ανώτερη δύναμη και στα θεμελιωμένα προνόμια.

Αλλά αν δεν αναγνωρίζουμε μια φορά το δικαίωμα των πλειοψηφιών να κυριαρχούν πάνω στις μειοψηφίες, δεν αναγνωρίζουμε δέκα την κυριαρχία της πλειοψηφίας από τη μειοψηφία. Θα ήταν παράλογο να υποστηρίζουμε ότι το ένα είναι σωστό επειδή ανήκει στη μειοψηφία. Αν συνεχώς υπήρξαν προηγμένες και φωτισμένες μειοψηφίες, με τον ίδιο τρόπο υπήρξαν και μειοψηφίες που ήταν οπισθοδρομικές και αντιδραστικές· αν υπάρχουν ανθρώπινα όντα που είναι η εξαίρεση στον κανόνα, και μπροστά από την εποχή τους, υπάρχουν επίσης ψυχοπαθείς, και ειδικά υπάρχουν απαθή άτομα που επιτρέπουν στον εαυτό τους να σέρνονται ασυνείδητα από το ρεύμα των γεγονότων.

Σε κάθε περίπτωση δεν είναι ζήτημα σωστού ή λάθους· είναι ζήτημα ελευθερίας, ελευθερίας όλων, ελευθερίας για κάθε άτομο εφ’ όσον το ίδιο δεν παραβιάζει την ίση ελευθερία των άλλων. Κανείς δεν μπορεί να κρίνει με βεβαιότητα ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο, ποιος είναι κοντύτερα στην αλήθεια και ποια είναι η καλύτερη οδός για το καλύτερο για τον καθέναν από μας και όλους μαζί. Η εμπειρία μέσω της ελευθερίας είναι το μόνο μέσο για να φτάσουμε στην αλήθεια και τις καλύτερες λύσεις· και δεν υπάρχει ελευθερία αν δεν υπάρχει η ελευθερία τού να κάνεις λάθος.

Κατά τη γνώμη μας, ως εκ τούτου, είναι απαραίτητο η πλειοψηφία και η μειοψηφία να κατάφερναν να ζουν μαζί ειρηνικά και αποδοτικά μέσω της αμοιβαίας συμφωνίας και του συμβιβασμού, από την ευφυή αναγνώριση των πρακτικών αναγκών της κοινοτικής ζωής και τη χρησιμότητα των παραχωρήσεων που οι περιστάσεις καθιστούν αναγκαίες.

Καθώς επίσης και τη λογική και την εμπειρία τους που τους λέει ότι παρόλη τη χρήση όλης την αλχημείας των εκλογών και του κοινοβουλίου πάντα καταλήγει κανείς να έχει νόμους που αντιπροσωπεύουν οτιδήποτε άλλο εκτός από τη βούληση της πλειοψηφίας, οι αναρχικοί δεν αναγνωρίζουν ότι η πλειοψηφία ως εκ τούτου, ακόμη και αν ήταν δυνατό να διαπιστωθεί πέραν πάσης αμφιβολίας αυτό που ζητείται, έχει το δικαίωμα να επιβληθεί η ίδια στις διαφωνούσες μειοψηφίες δια της χρήσης βίας.

Εκτός από αυτές τις σκέψεις, υπάρχει πάντοτε το γεγονός ότι σε ένα καπιταλιστικό καθεστώς, στο οποίο η κοινωνία χωρίζεται σε πλούσιους και φτωχούς, σε εργοδότες και εργαζόμενους των οποίων το επόμενο γεύμα εξαρτάται από την απόλυτη εξουσία του αφεντικού, δεν μπορεί να υπάρξουν πραγματικά ελεύθερες εκλογές.

 

Μετάφραση: Αιχμή


Aπό:https://aixmi.wordpress.com/2016/11/03/%CE%BF-%CE%BC%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CF%84%CE%AD%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AC%CE%B5%CE%B9-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CF%80%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%BF%CF%88%CE%B7%CF%86%CE%AF%CE%B5/

Μετάλλια και βραβεία…


Κάτι με έτρωγε από την στιγμή που έμαθα ότι απονεμήθηκε στον Μπομπ Ντύλαν το Νόμπελ για την λογοτεχνία. Κάτι αναδευόταν στους βυθούς τής μνήμης μου αλλά τι; Εν τάξει, πάνε χρόνια που έχω πάρει τις αποστάσεις μου από τον γερόλυκο του ροκ αφού έχω μείνει στήν εποχή τού Highway 61 Revisited (άντε να πάω μέχρι την εποχή τού Desire), αδιαφορώντας για τις μεταφυσικές και πάσης φύσεως θρησκευτικές αναζητήσεις του, οι οποίες άρχισαν με το Slow Train Coming, συνεχίστηκαν με κάτι χαζά Oh Mercy και World Gone Wrong κι έφτασαν σε ξεφτίδια τύπου Christmas In The Heart (!) και Fallen Angels. Όχι, δεν ήταν η μουσική του αυτό που ξύπναγε την μνήμη μου. Κάτι άλλο ήταν… αλλά τί;

Επί τέλους, το θυμήθηκα χτες, μόλις διάβασα ότι κυκλοφόρησε από το Μεταίχμιο ένα βιβλίο τού Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη, με τίτλο «Το φαινόμενο Bob Dylan». Το μόνο που έμενε ήταν να γυρίσω στο γραφείο μου και να ψάξω το αρχείο μου για λεπτομέρειες. Ιδού τα ευρήματα:

Μπομπ Ντύλαν, Μαντλήν Ωλμπράιτ, Σιμόν Πέρες: Ο Μπαράκ Ομπάμα απονέμει το ίδιο μετάλλιο και στους τρεις.

Στις 7 Μαΐου 2012, ο πρόεδρος Ομπάμα απένειμε το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας σε δεκατρείς προσωπικότητες οι οποίες, σύμφωνα με την ανακοίνωση του Λευκού Οίκου, «έχουν ιδιαίτερης αξίαςσυνεισφορά στην ασφάλεια ή τα εθνικά συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών, στην παγκόσμια ειρήνη, ή σε πολιτιστικές ή άλλες σημαντικές δημόσιες ή ιδιωτικές προσπάθειες». Ανάμεσα στους δεκατρείς τιμώμενους ήταν και ο Μπομπ Ντύλαν, επειδή «το έργο του είχε σημαντική επίδραση στην κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα της δεκαετίας του 1960 και είχε σημαντικό αντίκτυπο στην αμερικανική κουλτούρα κατά τη διάρκεια των τελευταίων πέντε δεκαετιών».

Συνέχεια

Ο φουριόζος απ’ το Αθήνα…


Nikos Pappas in Stavros Niarchos Foundation Cultural Center.jpg

Μπορεί ο «αντ’ αυτού» (πρώην «επικρατείας», νυν «ψηφιακής επανάστασης» ή κάτι τέτοιο) να προτάσσει τα στήθη τους στις συστηματικές, χυδαίες και ανήθικες επιθέσεις στο πρόσωπό του απ’ τους καναλάρχες (αν και στην ανακοίνωσή τους ακόμα και με μεγάλη φαντασία δύσκολα θα βρει κανείς «επίθεση στο πρόσωπό του», τέλος πάντων), αλλά η αλήθεια είναι σκληρή και πικρή. Αν η εκστρατεία του «κατά της διαπλοκής στα μήντια» ήταν ειλικρινής, η ήττα του υπήρξε τόσο συντριπτική ώστε θα έπρεπε να ζει τώρα σε κάποιο νησί ψαρεύοντας.
Δεν ήταν καθόλου τέτοια η εκστρατεία και οι προθέσεις του. Το αντίθετο. Υπηρετούσε πολύ συγκεκριμένα αφεντικά («της διαπλοκής»), εναντίον άλλων. Ονόματα δεν ξαναλέμε – τα έχουμε γράψει. Κι έτσι, τώρα, παριστάνει εκ του υπουργικού ασφαλούς τον χριστιανό που τον έριξαν στα λιοντάρια.
Η ήττα εκείνης της τυχοδιωκτικής και απόλυτα προσοδικής εκστρατείας φαίνεται… που νομίζετε; Στην τύχη του asset. To πήρε σοβαρά το θέμα (γιατί όχι; είχε εγγυήσεις από Μαξίμου μεριά…), έφτιαξε εταιρεία (με το όλο υπονοοούμενα όνομα «alter ego»), έδωσε τα φράγκα για την άδεια (που δεν του έχουν επιστραφεί), έφτιαξε εταιρεία τηλεοπτική, και προχωράει. Κανάλι αγόρασε, και, «αφρίζει ξαφρίζει» κανάλι θα φτιάξει!!
Ναι, αλλά… Έχει πέσει πάνω στην digea, που είναι ιδιοκτησία των «άλλων», των «παλιών». Κι αυτοί δεν ανεβάζουν το σήμα του καναλιού του, υποστηρίζοντας ότι δεν έχει άδεια (ενώ τα δικά τους έχουν….). Και αφρίζει ο asset, ψάχνοντας να βρει δικαστικά το δίκιο του.
«Δικαστικά»;…. Καλύτερα να μην το παρατραβήξει. Έχει μια δικαστική εκκρεμότητα (που, φυσικά, έχει θαφτεί κάτω από ένα λεπτό στρώμα χάρτου) σχετικά με το αν θα έπρεπε να προφυλακιστεί. Σαν επικεφαλής εγκληματικής οργάνωσης.

(Και πως λέγεται το κανάλι του asset; One. Όχι special one. Σκέτο one.)

Αποτέλεσμα εικόνας για βαγγέλησ μαρινάκησ σκιτσο

asset


Από:http://www.sarajevomag.gr/index.html

Η Ναόμι Κλάιν, ο Μίλτον Φρίντμαν και τα συμφέροντα των πολυεθνικών…


Γράφει ο Θανάσης Μπαντές

Η οικονομική σχολή στο Σικάγο αποτέλεσε το μεγάλο οχυρό της νεοφιλελεύθερης εξόρμησης. Η Ναόμι Κλάιν στο βιβλίο «Το Δόγμα του Σοκ» αναφέρει: «Ελάχιστα ακαδημαϊκά περιβάλλοντα μυθοποιήθηκαν τόσο πολύ όσο το Τμήμα Οικονομικών του Πανεπιστημίου του Σικάγου τη δεκαετία του 1950, καθώς όσοι ανήκαν σε αυτό το περιβάλλον δεν το αντιμετώπιζαν μόνο ως πανεπιστημιακή σχολή αλλά και ως σχολή σκέψης. Ο στόχος δεν ήταν απλώς η διδασκαλία των φοιτητών του ιδρύματος, αλλά και η οικοδόμηση και ισχυροποίηση της οικονομικής Σχολής του Σικάγου, πνευματικού δημιουργήματος μιας φατρίας συντηρητικών ακαδημαϊκών των οποίων οι ιδέες αποτελούσαν ένα επαναστατικό προπύργιο εναντίον της τότε κυρίαρχης “κρατικίστικης” σκέψης. Όταν διάβαινες το κατώφλι του Κτιρίου Κοινωνικών Επιστημών (περνώντας κάτω από την επιγραφή “Η Επιστήμη είναι Μέτρηση”) και έμπαινες στο διάσημο εστιατόριο όπου οι φοιτητές δοκίμαζαν το πνευματικό σφρίγος τους τολμώντας να προκαλέσουν σε συζήτηση τους τιτάνες καθηγητές τους, δεν επεδίωκες κάτι τόσο πεζό όσο ένα πτυχίο. Καταγόσουν εθελοντής σε ένα στρατό». (σελ. 75 – 76).

Μίλτον Φρίντμαν

Μίλτον Φρίντμαν

Ο Φρίντμαν προσπαθούσε να θεμελιώσει την αρχή της απόλυτης ελευθερίας των αγορών επικαλούμενος μαθηματικές εξισώσεις και υπολογιστικά μοντέλα, τα οποία ήταν αδύνατο να τα επιβεβαιώσει στην πράξη. Επρόκειτο για μια καθαρά θεωρητική κατασκευή, που επιδίωκε την αίγλη της επιστημονικής υπόστασης, χωρίς, όμως, την πειραματική επαλήθευση. Με δυο λόγια, παρόλο που εκπροσωπούσε μια σχολή που διατείνονταν ότι «Η Επιστήμη είναι Μέτρηση», ο ίδιος δεν ήταν σε θέση να μετρήσει τίποτε, πέρα από τις εξισώσεις, που θεωρούσε ότι η πράξη θα επαλήθευε. Κι αυτός ακριβώς είναι ο ορισμός της δογματικής σκέψης: «Ο Φρίντμαν δεν μπορούσε να επικαλεστεί μια πραγματική οικονομία για να αποδείξει ότι, αν αφαιρούνταν όλες οι “στρεβλώσεις”, θα επικρατούσε απόλυτη ευρωστία και αφθονία στην κοινωνία, καθώς καμία χώρα στον κόσμο δεν πληρούσε τα κριτήρια της τέλειας ελευθερίας των συναλλαγών. Αδυνατώντας να δοκιμάσουν τις θεωρίες τους μέσω κεντρικών τραπεζών και υπουργείων Εμπορίου, ο Φρίντμαν και οι συνάδελφοί του έπρεπε να περιοριστούν στις ιδιοφυείς μαθηματικές εξισώσεις και στα πολύπλοκα υπολογιστικά μοντέλα που σχεδίαζαν στο υπόγειο του Κτιρίου Κοινωνικών Επιστημών». (σελ. 78).

Το ζήτημα είναι ότι οι απόψεις του Φρίντμαν, αν και απολύτως μετέωρες μπροστά στις προκλήσεις της πραγματικότητας, έπρεπε να παρουσιαστούν ως επιστημονική αλήθεια και μάλιστα απαράμιλλου κύρους: «Όπως όλες οι φονταμενταλιστικές πεποιθήσεις, τα οικονομικά της Σχολής του Σικάγου είναι, για τους πραγματικούς πιστούς, ένα κλειστό κύκλωμα. Σύμφωνα με το θεμελιώδες αξίωμα, η ελεύθερη αγορά είναι το τέλειο επιστημονικό σύστημα, στο οποίο τα άτομα, δρώντας με βάση τις ιδιοτελείς επιθυμίες τους, δημιουργούν τα μέγιστα οφέλη για όλους. Το αναπόφευκτο συμπέρασμα είναι ότι, αν κάτι δε λειτουργεί στην οικονομία της ελεύθερης αγοράς (για παράδειγμα, υψηλός πληθωρισμός ή αυξανόμενη ανεργία), τότε η αγορά δεν είναι πραγματικά ελεύθερη. Θα πρέπει να υπάρχει κάποια παρέμβαση, κάποια στρέβλωση στο σύστημα. Η λύση της Σχολής του Σικάγου είναι πάντα η ίδια: πιο αυστηρή και ολοκληρωμένη εφαρμογή των θεμελιωδών αρχών». (σελ. 78).

Συνέχεια