Altamont 1969…


hellsangelsstones

 Πριν από 47 χρόνια, στις 6 Δεκεμβρίου του 1969, έπεσαν οι θλιβεροί τίτλοι τέλους της ανεπανάληπτης για τον δυτικό πολιτισμό δεκαετίας του ’60. Μία κατάμαυρη σελίδα της ροκ μουσικής γράφτηκε εκείνη τη μέρα στο Άλταμοντ, στη βόρεια Καλιφόρνια, στο πλαίσιο του αλήστου μνήμης Altamont Speedway FreeFestival, το οποίο έμελλε να γίνει η ταφόπλακα της αντικουλτούρας των 60s. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα από το τέλος του 6ου κεφαλαίου, με τίτλο «Ψευδοκουλτούρα, Γελοιότητα και Υπερβολή», του βιβλίου Μια Γενιά σε Κίνηση. Μουσική και Πολιτισμός τη Δεκαετία του ’60 του David Pichaske (μετάφραση: Χίλντα Παπαδημητρίου, Εκδόσεις Κουκκίδα, 2016, σσ. 453-456):

Ωστόσο, το πιο αποκαρδιωτικό χτύπημα από όλα ήταν η συναυλία των Rolling Stones στο Άλταμοντ Σπιντγουέι, στις 6 Δεκεμβρίου του 1969. Ο Μικ Τζάγκερ ήταν ένας από εμάς. Τον γνωρίζαμε, τον αγαπούσαμε, λατρεύαμε τη σατανική του μεγαλοπρέπεια, τον ρόλο που έπαιζε μεταξύ αστείου και σοβαρού. Οι Rolling Stones δεν ήταν μια αγέλη τρελών έξω στην έρημο, δεν ήταν ένστολοι Εθνοφρουροί σε κάποια πανεπιστημιούπολη στο Οχάιο, δεν ήταν γουρούνια του κατεστημένου παραταγμένα στη Λίμνη Μίσιγκαν. Ήταν της αντικουλτούρας. Το ίδιο και οι θαυμαστές τους, οι οποίοι απολάμβαναν την περιπαικτική, ανδρόγυνη προσωποποίηση του καλού μέσα στο κακό και του κακού μέσα στο καλό. Ήταν τελετουργικό θέατρο, ωραίο παιχνίδι, ένα σπουδαίο σόου με φανταστική μουσική.

Και οι Άγγελοι της Κόλασης, που παρίσταναν τους σεκιουριτάδες με αμοιβή μπίρες αξίας 500 δολαρίων, ήταν η ίδια η ενσάρκωση του θυμωμένου όχι που η αντικουλτούρα είχε ενστερνιστεί από την αρχή: ενήλικες μηχανόβιοι, αλητάμπουρες, ροκάδες – μυθικά ινδάλματα για τους οργισμένους νεαρούς, διαδηλωτές και περιθωριακούς. Ήταν οι παρεξηγημένοι απόβλητοι της κοινωνίας, οι οποίοι, αν τους δινόταν ποτέ μια ευκαιρία, θα αποδείκνυαν την έμφυτη ευπρέπειά τους. Συνεπώς, τι ακριβώς έκαναν εκεί πέρα στο Άλταμοντ; Γιατί χτυπούσαν τον κόσμο με στέκες του μπιλιάρδου, σπάζοντας το κεφάλι του Μάρτι Μπάλιν των Jefferson Airplane, κλοτσώντας και μαχαιρώνοντας τον Μέρεντιθ Χάντερ μέχρι θανάτου; Τέσσερις νεκροί, εκατό τραυματίες, χιλιάδες φρικαρισμένοι από κακό LSD, κακές δονήσεις, το πλήρες πακέτο της φρίκης.

Συνέχεια

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ BENNO TESCHKE – Β’ ΜΕΡΟΣ…


-λήψης-960x591.jpg

Στη συνέντευξη αυτή, οι Γιώργος Σουβλής και Aurélie Andry συζητούν με τον Benno Teschke, συγγραφέα του βιβλίου Ο Μύθος του 1648: Τάξη, Γεωπολιτική και η Δημιουργία των Σύγχρονων Διεθνών Σχέσεων για τη σχέση ανάμεσα στον Μαρξισμό και τη θεωρία των διεθνών σχέσεων. Όπως σημειώνει ο Teschke, ο Μαρξ δεν ανέπτυξε ποτέ μια ολοκληρωμένη θεωρία για τις διεθνείς σχέσεις, ενώ η απουσία μιας συνεκτικής μαρξιστικής θεωρίας των διεθνών σχέσεων έχει επιτρέψει την καθιέρωση και νομιμοποίηση επιζήμιων ισχυρισμών εντός του μαρξισμού, όπως, μεταξύ άλλων, εργαλειακές αντιλήψεις για το κράτος, την αντίληψη περί σταδίων της ιστορίας, ή μια γενικευτική αντίληψη για την καπιταλιστική διεθνή αγορά –. Συζητάει μαζί τους για τη διανοητική του πορεία, τα βασικά επιχειρήματα του έργου του, καθώς και εναλλακτικούς τρόπους κατανόησης των καπιταλιστικών διεθνών σχέσεων, ενώ παράλληλα διατυπώνει ορισμένες παρατηρήσεις για τον Πολιτικό Μαρξισμό, την οικειοποίηση του Carl Schmitt από την αριστερά, και το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης.     

Μετάφραση: Δημήτρα Αλιφιεράκη, Επιμέλεια: Γιώργος Σουβλής

Θα μπορούσες να εξηγήσεις τον τρόπο που η Μαρξιστική θεωρία, και συγκεκριμένα η έννοια των “σχέσεων κοινωνικής ιδιοκτησίας” του Πολιτικού Μαρξισμού, μπορεί να συμβάλει στην επερώτηση και τον επαναπροσδιορισμό κάποιων από τους βασικούς ισχυρισμούς της θεωρίας των Διεθνών Σχέσεων και της ιστορικής κοινωνιολογίας; Πιστεύεις ότι η θεωρία των Διεθνών Σχέσεων μπορεί, αντιστρόφως, να αξιοποιηθεί από τη μαρξιστική θεωρία;

Πρέπει να κατανοήσει κανείς ότι οι συμβατικές αγγλο-αμερικανικές ΔΣ βασίζονταν, μέχρι πολύ πρόσφατα, στον ισχυρισμό ότι αφετηρία της θεωρητικοποίησης είναι η ύπαρξη του διακρατικού συστήματος ως ενός φυσικoύ δεδομένου, παρά ως κάτι που χρήζει καταρχάς εξήγηση. Θέτει το πολιτικό ως αυτόνομη σφαίρα, εντός της οποίας τα κράτη διακρίνονται από μια ενιαία ορθολογικότητα με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, κυρίως επιβίωση, ασφάλεια, και άρα μεγιστοποίηση της ισχύος. Άπαξ αυτά τα αξιώματα είναι στη θέση τους, μπορεί κανείς στη συνέχεια να καθιερώσει μέσω μιας σειράς λογικών συμπερασμάτων τον τρόπο που η ορθολογική κρατική δράση, υπό συνθήκες διεθνούς αναρχίας, οδηγεί σε ορισμένα πιθανά αποτελέσματα, συμπεριλαμβανόμενης της ισορροπίας δυνάμεων, οδηγώντας σε ένα είδος αυτο-εξισορροπητικής συστημικής λογικής. Πρόκειται για μια ευχάριστη, μικρή εξάσκηση στην αφηρημένη λογική, διαμορφωμένη από τον Kenneth Waltz ουσιαστικά σε αναλογία προς τους μηχανισμούς της αναρχίας της ανταγωνιστικής αγοράς που αυτορρυθμίζεται από το αόρατο χέρι. Υπάχει επίσης ο ισχυρισμός ότι θεμελιώνεται στο αρχαίο απόφθεγμα – si vis pacem, para bellum (εάν θες ειρήνη, προετοιμάσου για πόλεμο) –  κάτι ωστόσο που δε σχετίζεται με την πραγματικότητα. Έτσι, το έργο του  Hans Morgenthau και αργότερα του Kenneth Waltz πραγματικά βασίζονται στη χάραξη ενός αναλυτικού Ρουβικώνα ανάμεσα στο κράτος και τις συστημικές διακρατικές σχέσεις και οτιδήποτε συμβαίνει εντός των κοινωνιών αυτών των κρατών. Έτσι, το εγχώριο και το κοινωνικό αποκόπτονται απ’ ό,τι πεδίο θα μπορούσε να θεωρηθεί ως πιθανή επιρροή στην πολιτική ικανότητα και την εξωτερική πολιτική – κομματική πολιτική, επιχειρηματικά και κλαδικά συμφέροντα, κοινωνικές κρίσεις κοκ..

Συνέχεια

Aleppo…


Aleppo old city

Στριμωγμένοι, πια, στην παλιά πόλη, στους πρόποδες του κάστρου του Aleppo, οι αντικαθεστωτικοί αντάρτες σήκωσαν ουσιαστικά λευκή σημαία: ζητούν εκεχειρία για να απομακρυνθούν οι άμαχοι. Αφού αυτό που τους πρότειναν η Μόσχα και η Δαμασκός πριν καμιά 10αριά μέρες, όταν αυτοί οι αντάρτες κατείχαν 3 φορές παραπάνω πόλη απ’ ότι τώρα, δηλαδή ασφαλή απομάκρυνση των αμάχων και όσων ενόπλων ήθελαν να φύγουν, το θεώρησαν επισφαλές (και το απέρριψαν), τι είναι εκείνο που τώρα τους κάνει να το ζητούν οι ίδιοι, με πολύ, πάρα πολύ χειρότερους συσχετισμούς δύναμης και όρους; Μόνο το γεγονός ότι η Ουάσιγκτον (μαζί με το Παρίσι και το Λονδίνο) προσπαθούν, μάταια, σε επίπεδο «συμβουλίου ασφαλείας του οηε» να πετύχουν κάτι παρόμοιο (εκεχειρία), μπας και γλυτώσουν τελευταία στιγμή την πλήρη συντριβή αυτών των ανταρτών.
Too late. Φαίνεται ότι υπάρχει ένας σχεδιασμός του στρατού του Άσαντ plus friends (διαβάζεται κι ανάποδα) να στριμώξουν όσους ένοπλους απομείνουν πίσω απ’ τα παλιά τείχη. Αυτό, όχι, δεν θα το ισοπεδώσουν· είναι μνημείο. Απλά, αν έτσι πάνε τα πράγματα, θα γίνει, στον 21ο αιώνα, μια αναβίωση παλαιού τύπου πολιορκίας κάστρου. Που δεν θα κρατήσει μήνες ή χρόνια. Μόνο μέρες. Μέχρις ότου οι αντικαθεστωτικοί ένοπλοι παραδοθούν, είτε από έλλειψη πυρομαχικών, είτε από πείνα, είτε και απ’ τα δύο· για να τους συμβούν κατά πάσα πιθανότητα τα χειρότερα στη συνέχεια.
Ποιοι τους συμβούλεψαν, όταν ακόμα μπορούσαν να επιλέξουν κάτι άλλο, να μείνουν στο Aleppo; Κάποιες γραβάτες απ’ το Τελ Αβίβ, την Ουάσιγκτον, ποιος ξέρει από που αλλού. Τι θα πάθουν αυτές οι γραβάτες τώρα; Ουσιαστικά τίποτα. Θα ψάξουν άλλους «πρόθυμους» λίγο πιο πάνω ή λίγο πιο κάτω.

Συνέχεια

Ο κλεμμένος πλούτος των εθνών και ο Φιντέλ Κάστρο…


1-1_foto

Του Δημήτρη Κούλαλη

Οι συνεχείς μεγαλαυχίες των νεοφιλελεύθερων είναι λίγο πολύ γνωστές: Η Αριστερά πέθανε. Ο «υπαρκτός» κατέρρευσε. Τα καθεστώτα του «σοσιαλισμού του 21ου αιώνα» κλυδωνίζονται. Η Κούβα θα πέσει. Δεν υπάρχει πια το σοσιαλιστικό όραμα.

Ωραία. Ας δεχτούμε ότι, όντως, η Αριστερά, η πραγματική Αριστερά (όχι η εξωραϊσμένη πρόσοψη του νεοφιλελευθερισμού), ηττήθηκε και η πάλη των τάξεων πάει στις καλένδες.

Δεν μας είπαν, όμως: Είναι ο νεοφιλελευθερισμός ο νικητής;

Όχι, δα!

Πριν λίγο καιρό, ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας, Jim Yong Kim, τόνιζε, αναφορικά με την αυξανόμενη φτώχεια στον πλανήτη, πως «από το 2020, το ήμισυ του πληθυσμού που ζει σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, θα βρίσκεται σε ευάλωτες(…) περιοχές και οι προοπτικές για την ανάπτυξη στις αναπτυσσόμενες χώρες είναι οι χαμηλότερες που έχουν γίνει σε μια δεκαετία. Ταυτόχρονα- όμως-, υπάρχει αρκετός πλούτος για να βγάλει- αυτούς τους ανθρώπους- από τη φτώχεια. Αν εμείς απλά αναδιανέμαμε -τον πλούτο- θα μπορούσαμε να το κάνουμε σήμερα. Αλλά, συνειδητοποιήσαμε ότι αυτές οι προσεγγίσεις, που μπορούν να φέρουν αποτελέσματα, δεν έχουν λειτουργήσει σωστά».

Τι μας λέει, λοιπόν, ο κύριος Jim Yong Kim; Μας λέει ότι οι «μεγάλοι» του ελεύθερου κόσμου δεν ευδόκησαν να μοιράσουν τον διαθέσιμο πλούτο, προφανώς αφηρημένοι(!), κρατώντας τη μερίδα του λέοντος για τους ίδιους.

Σύμφωνα με τα στοιχεία:

Συνέχεια

Όχι η Λώρενς της αραβίας…


Theresa May Μπαχρέιν

Η ασφάλεια του κόλπου είναι δική μας ασφάλεια… σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς στρέφεται κανείς στους παλιότερους και πιο αξιόπιστους φίλους. Τάδε έφη Theresa May (στη φωτογραφία, τι μεγαλεία!, μεταξύ δύο βασιλιάδων: αριστέρα της σαουδικής αραβίας, δεξιά του μπαχρέιν).
Συντηρητική η αγγλίδα πρωθυπουργός, αναθυμάται τα παλιά μεγαλεία της «κυβέρνα βρετανία». Τι περιμένει, άραγε, απ’ τους «παλιούς φίλους» που βρίσκονται σε ανεπίστρεπτη, για πάντα, παρακμή; Δεν ξέρουμε, υποθέτουμε: γη και νερό. Δηλαδή κάποιες βάσεις για το όχι – και – τόσο – περήφανο – βρετανικό – ναυτικό.
Φυσικά πρόκειται για δύο κράτη / χούντες. Αλλά δεν είναι καιρός για ευαισθησίες. Μόνο που οι συμμαχίες με ό,τι πιο ελεεινό σημάδεψε τον 20o αιώνα (και τα σεϊχάτα της αραβικής χερσονήσου έχουν μόνιμη θέση σ’ αυτήν την γκαλερί) καθόλου δεν εγγυάται επιτυχίες στον 21o.
Never mind. Ο πνιγμένος το νερό δεν το φοβάται! Και στον 20o αιώνα η αυτοκρατορία έχασε, δυο τουλάχιστον παγκόσμιους πολέμους, ίσως και τρεις (κι ας μοστραρίστηκε στους νικητές).
Never mind…


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/index.html

Simone Weil: μερικές σκόρπιες σκέψεις πάνω στο πορτραίτο της «αγίας» των φιλοσόφων…


Το έργο της Γαλλίδας φιλοσόφου Simone Weil, πάνω στο οποίο γίνεται αναφορά σε αρκετές από τις προηγούμενες αναρτήσεις, παραμένει άγνωστο μέσα στους πολιτικούς χώρους των κυρίαρχων τάσεων και ιδεολογικών ρευμάτων. Στο άρθρο αυτό θα συζητηθεί συνοπτικά η προσφορά του στη σημερινή πραγματικότητα. Πιο συγκεκριμένα, θα δούμε πώς μια κοινωνιολογική προσέγγιση στη σκέψη της Weil μπορεί να συνεισφέρει στην αναζήτηση καίριων απαντήσεων πάνω σε μια σειρά από επίκαιρα ζητήματα – όπως η παγκοσμιοποίηση και η απώλεια της κοινωνικής μνήμης (δηλαδή των παραδοσιακών αξιών που έχουν καθολική ισχύ σε μια κοινωνία), η μετανάστευση και ο ξεριζωμός, ο θεσμός της πολιτικής αντιπροσώπευσης και τέλος, η ίδια η ύπαρξη των πολιτικών κομμάτων -, αφήνοντας πίσω τα αδιέξοδα των βασικών πολιτικών τάσεων της εποχής μας, κυρίως του οικονομικού (και πολιτικού) φιλελευθερισμού, της σοσιαλδημοκρατίας (και της εξάρτησης από το«θεραπευτικό» κράτος, κατά τα λόγια του Αμερικανού φιλοσόφου Christopher Lasch). Ταυτόχρονα, θα δούμε πώς η σκέψη της Weil μπορεί να συμβάλει στην εύρεση νέων προταγμάτων και εναλλακτικών επιλογών, πέρα από τα ψευδή διλήμματα που θέτουν τα δύο κυρίαρχα ρεύματα, όπως ο εθνορομαντισμός της αναδυόμενης λαϊκιστικής δεξιάς και ο φιλελεύθερος τεχνοκρατικός κοσμοπολιτισμός.

Συνέχεια