Τζιμ Μόρισον – Να εκθέσεις τον εαυτό σου στον βαθύτερο φόβο σου…


Jim_Morrison_1969

Σαν σήμερα, 8 Δεκεμβρίου 1943, γεννήθηκε Τζιμ Μόρισον (James “Jim” Douglas Morrison). Το 1970 έδωσε μια εκ βαθέων συνέντευξη στη Lizzie James. Αναδημοσιεύτηκε συμπληρωμένη το 1981 σε ειδικό αφιέρωμα του Creem Magazine για τα δέκα χρόνια από τον θάνατό του. Ας τη διαβάσουμε

Lizzie James: Νομίζω ότι οι οπαδοί των Doors σε βλέπουν ως σωτήρα, σαν ένα ηγέτη που θα τους ελευθερώσει. Πως νιώθεις γι αυτό; Είναι ένα βαρύ φορτίο. Έτσι δεν είναι;

Jim Morrison: Είναι παράλογο.Πως μπορώ εγώ να ελευθερώσω κάποιον που δεν έχει τα κότσια να σηκωθεί από μόνος του και να κηρύξει την ίδια του την ελευθερία; Νομίζω ότι είναι ψέμα. Οι άνθρωποι  θέλουν να είναι ελεύθεροι , όλοι επιμένουν ότι η ελευθερία είναι αυτό που θέλουν περισσότερο, το πολυτιμότερο που ένας άνθρωπος μπορεί να έχει. Άλλα αυτά είναι μαλακίες! Οι άνθρωποι φοβούνται να ελευθερωθούν και έτσι κρατιούνται από τις αλυσίδες τους. Πολεμάνε όποιον πάει να κόψει αυτές τις αλυσίδες. Είναι η ασφάλειά τους. Πως περιμένουν λοιπόν απο εμένα να τους ελευθερώσω αφού οι ίδιοι δεν το θέλουν για τον εαυτό τους πραγματικά; 

Lizzie James: Γιατί νομίζεις ότι οι άνθρωποι φοβούνται την ελευθερία;

Jim Morrison: Νομίζω ότι οι άνθρωποι αντιστέκονται στην ελευθερία γιατί φοβούνται το άγνωστο. Αλλά είναι ειρωνεία… Αυτό το άγνωστο κάποτε ήταν πολύ γνωστό…Είναι εκεί που οι ψυχές μας ανήκουν. Να εκθέσεις τον εαυτό σου στον βαθύτερο φόβο σου. Μετά από αυτό, ο φόβος δεν έχει καμία εξουσία, και ο φόβος της ελευθερίας συρρικνώνεται καιεξαφανίζεται. Είσαι ελεύθερος.

jim-morrison

Συνέχεια

Νότια Αφρική: η κατάργηση του Απαρτχάιντ έμεινε στα μισά του δρόμου…


Νέλσον Μαντέλα, μέρα απελευθέρωσηςΟ Νέλσον Μαντέλα στις 11 Φεβρουαρίου 1990, μέρα της απελευθέρωσής του μετά από 27,5 χρόνια φυλακή κι αρχή του τέλους για το Απαρτχάιντ.

Οι προσπάθειες και οι αδυναμίες  του απελευθερωτικού κινήματος των μαύρων  ενάντια στο Απαρτχάιντ

Του Φοίβου Σταύρου Μακρίδη*

«Μπορείτε να εξηγήσετε πώς ένας μαύρος ξυπνάει σ’ ένα άθλιο γκέτο σήμερα, σχεδόν 10 χρόνια μετά την ελευθερία; Και στη συνέχεια πηγαίνει να δουλέψει στην πόλη, όπου ζουν κυρίως λευκοί σε πολυτελή σπίτια; Και στο τέλος της ημέρας επιστρέφει σπίτι του στην αθλιότητα; Δεν καταλα­βαίνω γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν λένε απλά “στο διάολο η ειρήνη. Στο διάολο ο Τούτου και η επιτροπή αλήθειας”»1.

Αρχιεπίσκοπος Ντέσμοντ Τούτου, πρόεδρος της Επιτρο­πής για την Αλήθεια και τη Συμφιλίωση, 22 Μαρτίου 2003

Το 1994 ο Νέλσον Μαντέλα και το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο (African National Congress, ΑΕΚ) κερδίζουν πανηγυρικά με 62,7% τις πρώτες δημοκρατικές εκλογές στη Νότια Αφρική. Για πρώτη φορά συμμετέχει ο μαύρος πληθυσμός, που μόλις είχε απο­κτήσει ίσα πολιτικά δικαιώματα.

Το οικονομικό κατεστημένο του Απαρτχάιντ είχε βρεθεί σε διεθνή απομόνωση και αναζητούσε λύσεις που θα το έβγαζαν από το αδιέξοδό του. Η λευκή ελίτ αντιλήφθηκε ότι έπρεπε να μοιραστεί την πολιτική εξουσία με τα μαύρα λαϊκά στρώματα, προκειμέ­νου να κρατήσει και να ισχυροποιήσει την οικονομική της θέση.

Οι προσδοκίες του κόσμου για το τέλος του Απαρτχάιντ ήταν μεγάλες. Οι ρατσι­στικές διακρίσεις που χώριζαν τους πολίτες της Νότιας Αφρικής σε πρώτη και δεύτερη κατηγορία με βάση το χρώμα τους, διακόπηκαν. Πλέον, οι μαύροι αναγνωρίζονταν ως ίσοι απέναντι στους λευκούς και δεν θα τους υποχρέωνε κανείς πού θα κατοικούσαν και πού θα κυκλοφορούσαν.

Όμως, το όραμα του κόσμου δεν σταματούσε εκεί. Το ΑΕΚ είχε εκλεγεί για να κα­ταργήσει τις ανισότητες, για να καταπολεμήσει την ανεργία και για να μπορούν όλοι οι κάτοικοι της Νότιας Αφρικής να έχουν μια αξιοπρεπή ζωή.

Το ΑΕΚ στις διαπραγματεύσεις που είχε με το πολιτικό και οικονομικό καθεστώς του Απαρτχάιντ, δέχθηκε να υιοθετήσει νεοφιλελεύθερες πολιτικές, που του άφηναν μικρά περιθώρια για να ασκήσει κοινωνική πολιτική. Αυτό σήμαινε επίσης την οριστική εγκατάλειψη των θέσεων για εθνικοποιήσεις και δημόσιο έλεγχο της οικονομίας.

Το ΑΕΚ κάλυψε εν μέρει τις προσδοκίες του μαύρου λαού της Νότιας Αφρικής για καταπολέμηση της φτώχειας, αλλά δεν κατάφερε να αλλάξει ριζικά το βιοτικό επίπε­δο του πληθυσμού. Την ίδια ώρα, το οικονομικό καθεστώς του Απαρτχάιντ, παρέμεινε ισχυρό, βγήκε από τα δικά του αδιέξοδα και η νοτιοαφρικανική οικονομία αναπτύχθηκε σε μια από τις πιο ισχυρές αναπτυσσόμενες χώρες του κόσμου.

Συνέχεια

Το ΟΧΙ του ιταλικού λαού…


Του Davide Costa Curcuruto

Το δημοψήφισμα για την αναθεώρηση του Συντάγματος έληξε και ο ιταλικός λαός γύρισε πίσω με 59,11%, τη συνταγματική μεταρρύθμιση, που γράφτηκε από την κυβέρνηση Renzi και την επιθυμούσαν στη πραγματικότητα όλες οι ισχυρές εθνικές και διεθνείς δυνάμεις: εξέφραζε δημόσια την επιθυμία της πρεσβείας του Ναι (των ΗΠΑ), της γερμανικής κυβέρνησης, του επικεφαλής της ΕΚΤ και του Συνδέσμου Ιταλών Βιομηχάνων.

Πρόκειται για ένα Όχι που παίρνει ακόμα πιο ισχυρή και σημαντική αξία λαμβάνοντας υπόψη τον βομβαρδισμό των μέσων ενημέρωσης και την πολιτική θύελλα που επικρατούσε τους τελευταίους μήνες στη χώρα μας: τηλεόραση, λεωφορεία, youtube, facebook, αφίσες, δεν υπήρχε τίποτα που να μην καλούσε να ψηφίσουμε Ναι.

Το Δημοκρατικό Κόμμα, το έμβλημα των χειρότερων μεταμορφώσεων της σοσιαλδημοκρατίας, σήμερα (στις 4 Δεκέμβρη), ψήφησε σε απόλυτη ευθυγράμμιση με το καπιταλιστικό σύστημα και, όπως είχε δηλώσει, η επιτυχία αυτής της μεταρρύθμισης ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την τύχη της κυβέρνησής του Δημοκρατικού Κόμματος.

Ως εκ τούτου δεν αποτελεί έκπληξη ούτε είναι αξιέπαινη η παραίτηση του πρωθυπουργού Matteo Renzi, η οποία  ανακοινώθηκε λίγο μετά την δημοσιοποίηση των πρώτων αποτελεσμάτων.

Συνέχεια

Στιγμιότυπα…


Πρώτο στιγμιότυπο

Ο θάνατος του γηραιού πρώην δικτάτορα Φιντέλ Κάστρο οριοθετεί κατά πάσα πιθανότητα το τέλος μιας εποχής (…) Η Κούβα ήταν μετά την επανάσταση του 1959 το μοναδικό παράδειγμα καθεστώτος «υπαρκτού σοσιαλισμού» στην αμερικανική ήπειρο. Εδώ και χρόνια όμως έχει αρχίσει μια πορεία «κινεζοποίησης», δηλ. διατήρησης του αυταρχισμού σε πολιτικό επίπεδο, με ταυτόχρονη σταδιακή στροφή προς τον καπιταλισμό στο οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο (…) Ο εκλιπών ήταν μια αντιφατική φυσιογνωμία, αφού επαγγέλθηκε την κοινωνική απελευθέρωση και ηγήθηκε της ανατροπής του αυταρχικού καθεστώτος Μπατίστα, αλλά κατέληξε να συμβάλει στην οικοδόμηση ενός νέου τύπου αυταρχισμού.Μια αντιφατική φυσιογνωμία«, Το Βήμα, 4/12/2016)

Μήπως μπορείτε να μαντέψετε τι σόι καπνό φουμάρει ο συντάκτης του παραπάνω κειμένου; Αν σκεφτήκατε κάτι ανάμεσα σε Νέα Δημοκρατία, ΠαΣοΚ ή Ποτάμι, πέσατε έξω. Ο άνθρωπος που αποκαλεί ευθέως δικτάτορα τον Φιντέλ και χρησιμοποιεί τον όρο «υπαρκτός σοσιαλισμός» μέσα σε εισαγωγικά δεν είναι συντηρητικός, δεν είναι δεξιός. Είναι… αριστερός! Είναι ο συνταγματολόγος ευρωβουλευτής τού ΣυΡιζΑ Κώστας Χρυσόγονος! Αριστερά με την βούλα.

Τι λέει ο κομμουνιστής κ. Κατρούγκαλος για όλα αυτά;

Πολύ σωστά, κύριε Χρυσόγονε! Τί είναι οι καναλάρχες για να διώκονται ποινικά; Δικτάτορες;

Συνέχεια

Ο γλίτσας Θέμος Αναστασιάδης ξαναστοχοποιεί την Δέσποινα Κουτσούμπα


Τίτλο τιμής αποτελούν οι επιθέσεις που δέχεται το στέλεχος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Δέσποινα Κουτσούμπα από κάτι πολιτικά ρετάλια τύπουανθυποΚασιδιάρη Τζήμερου (Την είχε χαρακτηρίσει «ένα περίεργο, απροσδιόριστο ον από τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ») και κάποιους χρυσαυγίτες με πολιτικά όπως ο «κομιστής» του οποίου η φυλλάδα της είχε αποδώσει ότι διακατέχεται «από εκστατική μανία, υπερκινητική και βίαιη συμπεριφορά». (Φυσικά η απάντηση που πήρε το ρυπαρογράφημα αυτό από την Δ. Κουτσούμπα ήταν καταπέλτης και μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ).

Τώρα πάλι η ιστοσελίδα του «Πρώτου Ψέματος» επικαλούμενη πληροφορίες άλλου ιστότοπου παρουσιάζει ένα εγκεφαλικά κατασκευασμένο  γεγονός που υποτίθεται διαδραματίστηκε στην χθεσινή  συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου Αττικής και στο οποίο πρωταγωνιστή η «μαινόμενη επικεφαλής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Δέσποινα Κουτσούμπα».
Μιλάμε για ένα επεισόδιο –σύμφωνα πάντα με το ίδιο δημοσίευμα- στο οποίο δημιουργήθηκε τέτοια αναστάτωση  ώστε «προς στιγμήν υπήρξαν σκέψεις να κληθούν τα ΜΑΤ».

Ανούσιο θα είναι να σχολιάσουμε τέτοια ανόητα δημοσιεύματα που το μόνο αποτέλεσμα τους είναι να συμπαθήσουμε ακόμα περισσότερο το μαχητικό στέλεχος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Μπορούμε όμως να σχολιάσουμε ότι τέτοια άτομα όπως ο Θ. Αναστασιάδης αφού βγήκε εντελώς λάδι από μια σειρά δικαστικές περιπέτειες –ξέρετε, ρόζ DVD, 5 «μαύρα» εκατομμύρια ευρώ κ.α- τώρα διευθύνει την μεγαλύτερη σε κυκλοφορία Κυριακάτικη εφημερίδα. Και φυσικά δεν είναι το μοναδικό «καταξιωμένο» άτομο στην εποχή που ζούμε.
Σε ένα τέτοιο διεφθαρμένο από την φύση του πολιτικό σύστημα είναι επόμενο να αναδεικνύονται τύποι λαθρόβιοι που η αθλιότητα και η ποταπότητά τους ισοδυναμούν με «αρετή» και εφαλτήριο «επιτυχίας».  

Οπως έγραφε και ο Ν. .Μπογιόπουλος «στο πλαίσιο των κύριων δραστηριοτήτων του, όταν δηλαδή δεν διαφημίζει τη Χρυσή Αυγή, ο Θέμος (ο γλίτσας) Αναστασιάδης εντοπίζεται ενίοτε να πρωταγωνιστεί σε μεταμεσονύκτιες τηλεοπτικές συνεντεύξεις με βιζιτούδες πολυτελείας σε ρόλους που θα ζήλευαν ακόμα και οι κανονικοί νταβατζήδες κι άλλοτε σε ρόλους βιντεοκομιστή προς και από τα Μέγαρα Μαξίμου». 

_______________________________________________________

Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2016/12/blog-post_33.html

Η παθολογία του «κοινωνικο/πολιτικού» …


Αποτέλεσμα εικόνας για δημιουργική καταστροφή

1. Στην εποχή της post-truth θα ήταν μάταιο να περιμένει κανείς κάτι διαφορετικό απ’ την δημαγωγία. Είμαστε υποχρεωμένοι ωστόσο, σαν εργάτες, σαν αυτόνομοι και (αν επιτρέπεται ακόμα…) σα λογικά όντα να το δείξουμε: έχει φτάσει στο σημείο της ψύχωσης η προσπάθεια φερεφώνων και υποτελών να ανακαλύπτουν εδώ κι εκεί την αναγγελία της διάλυσης της ευρωζώνης (ή/και της ε.ε.). Τα πιο ετερόκλητα γεγονότα, μακρυά από στοιχειώδεις αναλύσεις που πριν 30 χρόνια θα ήταν αυτονόητες (στο όνομα, απλά, της κοινής λογικής), επιστρατεύονται σαν εντυπώσεις για να υπηρετήσουν, δίκην «αποδείξεων», αυτό: την διεστραμμένη απόλαυση της καταστροφής.
Να ένα πρόχειρο παράδειγμα. Στην «αλυσίδα» της ρητορικής που έβαλε εύκολα στο σακί το brexit και την εκλογή του ψόφιου κουναβιού, ΜΟΛΙΣ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΒΔΟΜΑΔΑ, ήταν σε αναμονή τα εξής: οι προεδρικές εκλογές στην αυστρία και το δημοψήφισμα στην ιταλία. «Να, κι εδώ έρχονται οι φασίστες!» έκραζαν οι καρακάξες της δημαγωγίας, «να, κι εκεί, αν βγει – το – όχι πάει η ευρώπη» συμπλήρωναν.
Χτες και σήμερα στον καταστροφολογικό απολογισμό οι εκλογές στην αυστρία, απλά, ΔΕΝ υπάρχουν. «Η ευρώπη θα διαλυθεί στα εξ ων συνετέθει» λόγω του όχι στο συνταγματικό δημοψήφισμα στην ιταλία· αλλά δεν θα «σωθεί» μετά την εκλογή τουgrenenAlexander Van der Bellen.  Σ’ αυτήν την ψυχωσική (με πολιτικούς όρους) κατάσταση ΔΕΝ χωράνε “καλές ειδήσεις”. ΔΕΝ ενδιαφέρουν τέτοιες! Τελεία και παύλα.
Το ότι σ’ αυτήν την εκστρατεία πρωταγωνιστούν αγγλικά και αμερικανικά media, πάνω και κάτω απ’ το τραπέζι, είναι ασήμαντο… Ε;

Συνέχεια