Χαμένη παρτιτούρα…


mitropoulos-dimitris

—του Γιάννη Παπαθεοδώρου για τη στήλη Ανώμαλα Ρήματα

Πριν από λίγες ημέρες, ο νέος πρόεδρος του Φεστιβάλ Αθηνών κ. Γ. Μηλιός,έσπευσε να διευκρινίσει πως με την αποδοχή της θέσης του δεν αναστέλλεται ούτε η πολιτική κριτική ούτε η διαφωνία του με τον ΣΥΡΙΖΑ, για αυτό και όσοι βιάστηκαν να μιλήσουν για συναλλαγές και πρόθεση νομιμοποίησης της κυβερνητικής πολιτικής είναι είτε αφελείς είτε κακόπιστοι. Για λόγους οικονομίας της συζήτησης και επειδή, έτσι κι αλλιώς, η δίκη προθέσεων είναι μια άχαρη και ενίοτε επικίνδυνη διαδικασία, προτείνω να δεχτούμε πως ο κ. Μηλιός πράγματι ανέλαβε τη συγκεκριμένη θέση επειδή θεωρεί δεδομένη την αυτονομία που έχει το πεδίο του πολιτισμού μέσα στη γενική κυβερνητική πολιτική, ακόμη και αν η θέση του προέκυψε μετά από έναν κυβερνητικό ανασχηματισμό και όχι μέσα από μια ευρύτερη διαδικασία αξιοποίησης προσώπων από τον χώρο της τέχνης, της επιστήμης και της πολιτικής. Το τελευταίο το αναφέρω, επειδή ο ίδιος ο κ. Μηλιός έγραφε παλαιότερα πως είναι επιλογή του «να μη συμμετέχει από οποιαδήποτε θέση στην κυβέρνηση». Και πάλι όμως, το επιχείρημα της συνέπειας είναι μια εύκολη κριτική, που συχνά καταντάει να είναι απλώς μια αντιφατική ανθολογία προηγούμενων και νεότερων σχολίων στο facebook, στο οποίο, απ’ ό,τι φαίνεται, διοχέτευε ο κ. Μηλιός μεγάλο μέρος από την επαναστατική του ενέργεια.

Ας τα αφήσουμε όλα αυτά και ας επικεντρωθούμε στις πραγματικές απόψεις του κ. Μηλιού για τον πολιτισμό, έτσι όπως τις περιγράφει ο ίδιος στις δηλώσεις του. Σύμφωνα λοιπόν με τον κ. Μηλιό,   «ο πολιτισμός οφείλει να είναι το πνευματικό αντίβαρο στις δυσκολίες που περνούν οι λαοί…»«το Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου πρέπει να γίνει ορόσημο του σύγχρονου πολιτισμού…»«να ανοίξει τις πόρτες του στην κοινωνία, να πλησιάσει τους πολλούς και τις πολλές…», να είναι «πεδίο δημιουργικότητας αλλά και ανατρεπτικής σκέψης». Με αυτό το σκεπτικό, ο κ. Μηλιός αποφάσισε να δεχτεί την άμισθη και «μη κυβερνητική» θέση, θεωρώντας πως ο«Πολιτισμός μπορεί να αποτελέσει ανάχωμα στη νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική βαρβαρότητα που μας περιβάλλει». Το μείγμα των στερεοτύπων είναι γνωστό: τέχνη για τους πολλούς (και τις πολλές), κρυφή ελληνική υπεροχή, ανατρεπτικότητα, και, βέβαια, καταγγελία του νεοφιλελευθερισμού ως υπέρτατη αποστολή του Πολιτισμού, (με το π κεφαλαίο, αυτή τη φορά!)

Δεν θα κρίνω το περιεχόμενο των εννοιών που επιστρατεύει ο νέος πρόεδρος του Φεστιβάλ για να δηλώσει τη δική του οπτική γωνία για τον πολιτισμό. Εύκολα άλλωστε μπορεί να ανιχνεύσει κανείς τη νοσταλγία για μια «προλεταριακή κουλτούρα», που θα δώσει ένδοξες μάχες απέναντι στο νεοφιλελευθερισμό από την ταβέρνα του «Λεωνίδα» στο Λυγουριό. Σε αυτό που θέλω να σταθώ είναι ότι ο κ. Μηλιός συνόδευσε τη σχετική ανάρτηση του με ένα πολύ ενδιαφέρον ηχητικό ντοκουμέντο. Πρόκειται για την ουβερτούρα από τη Δύναμη του Πεπρωμένου (La forza del destino) του Τζουζέπε Βέρντι, από την ιστορική συναυλία του Δημήτρη Μητρόπουλου, η οποία έγινε στην Αθήνα την 1η και 2η Οκτωβρίου του 1955 με την φιλαρμονική ορχήστρα της Νέας Υόρκης στην αίθουσα συναυλιών Ορφέας, μετά από 16 χρόνια απουσίας του μαέστρου από την πατρίδα του. Σε εκείνες τις συναυλίες, ο Μητρόπουλος διηύθυνε έργα του Μπραμς, του Σκαλκώτα και του Μπετόβεν. Όπως διαβάζουμε στη σχετική ανάρτηση «αυτή η έκτακτη συναυλία έγινε χωρίς καμιά πρόβα και το πρόγραμμα κοινοποιήθηκε την ίδια μέρα. Δεν υπήρχε δηλαδή γραμμένο». Ο ενθουσιασμός του κοινού είναι προφανής, ήδη από τα πρώτα λόγια του μαέστρου.

Συνέχεια

Γυναίκα η φαρέτρα σου έχει όπλα! …


Της Κρυσταλένιας Αμπρέου-Τσιτσιρίκου

Σεξουαλική παρενόχληση στο χώρο εργασίας: Η πληγή που οφείλεις να κλείσεις

Μεγαλώνεις, μορφώνεσαι, κάνεις όνειρα, έχεις στόχους… Είσαι ενεργό κομμάτι της οικονομίας, όχι πια ως καταναλώτρια μόνον, αλλά ως παραγωγός έργου. Σε αφορά η εκπλήρωση επαγγελματικών στόχων, η συνεισφορά σου στην εξέλιξη των διαφόρων κλάδων της εργασίας και η ανεξαρτησία σου η οικονομική.

Ε όλα αυτά προφανώς σε ιδανικές συνθήκες. Στην πραγματικότητα είναι όόόλα αυτά, ΜΕΤΑ την κάλυψη των βασικών αναγκών σου. Γιατί αυτό το τελευταίο είναι που πονάει περισσότερο, γιατί αυτό το τελευταίο είναι η αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα του σήμερα, η αχίλλειος πτέρνα που δεν επιδέχεται εκπτώσεις, κι αυτή που κανείς μπορεί εύκολα να εκμεταλλευτεί. Ιδιαίτερα σήμερα που πολλές γυναίκες και πολλά κορίτσια δεν εργάζονται για να εκπληρώσουν την ανάγκη για ανεξαρτησία και δημιουργικότητα, αλλά για να στηρίξουν τα ίδια τα σπίτια τους, καθώς ο/η σύντροφος ή οι γονείς είναι πλέον άνεργοι.

Καλοντυμένοι κύριοι, πιθανόν με καριέρα, χρήματα, ακόμη και οικογένεια. Γλοιώδη κτήνη που οσμίζονται την ανάγκη, το φόβο, την απελπισία… Εντοπίζουν το θήραμα με ευκολία. Η άρρωστη εμπειρία τους τούς βοηθά να καταλαβαίνουν πότε και γιατί δε θα διαμαρτυρηθείς, ή ακόμη και θα ενδώσεις. Ξέρουν πότε η οικονομική σου ανάγκη είναι τέτοια, που θα κοστολογήσεις ακόμη και την αξιοπρέπειά σου, ακόμη και τη σωματική σου ακεραιότητα. Αντιλαμβάνονται πότε τα όνειρά σου για επαγγελματική εξέλιξη είναι τόσο μεγάλα, που θα σε καταστήσουν εύκολα ανταλλάξιμη. Αναγνωρίζουν τη δίψα σου όταν προέρχεσαι από χαμηλά, πιθανόν από κάποια επαρχία, και μόνη προσπαθείς να σταθείς στα πόδια σου, χωρίς το πολύτιμο δεκανίκι της οικογένειας δίπλα σου.

Συνέχεια

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΑΡΤΗΣ ΠΟΛΗΣ; …


marighella

O Κάρλος Μαριγκέλα με «Το εγχειρίδιο του αντάρτη των πόλεων» βάζει τα πράγματα στη θέση τους.

Ο αντάρτης πόλης είναι ένα άτομο που πολεμάει […] με όπλα,χρησιμοποιώντας ανορθόδοξες μεθόδους. Όντας επαναστάτης […], είναι ένας αγωνιστής για την απελευθέρωση της χώρας του, φίλος του λαού και τηςελευθερίας. […] Υπάρχουν επίσης εγκληματίες ή παράνομοι που δουλεύουν στις μεγάλες πόλεις. Πολλές φορές, ενέργειες εγκληματιών παίρνονται ως δράσεις ανταρτών πόλεων.

Ο αντάρτης πόλης, ωστόσο, διαφέρει ριζικά από τον εγκληματία. Ο εγκληματίας επωφελείται προσωπικά από τις ενέργειές του, και επιτίθεται αδιακρίτως χωρίς να διακρίνει μεταξύ εκμεταλλευτών και εκμεταλλευόμενων,που είναι και ο λόγος για τον οποίο υπάρχουν τόσοι πολλοί καθημερινοί άνθρωποι ανάμεσα στα θύματά τους. Ο αντάρτης πόλης ακολουθεί έναν πολιτικό στόχο, και επιτίθεται μόνο στην κυβέρνηση, τις μεγάλες εταιρείες και τους ξένους ιμπεριαλιστές.

Άλλο ένα στοιχείο εξίσου επιζήμιο τόσο για τους αντάρτες όσο και τους εγκληματίες, και που επίσης λειτουργεί στην πόλη, είναι ο αντεπαναστάτης,που προκαλεί σύγχυση, ληστεύει τράπεζες, ρίχνει βόμβες, απαγάγει,δολοφονεί, και τελεί τα χειρότερα εγκλήματα που μπορεί κανείς να φανταστεί ενάντια στους αντάρτες πόλεων, επαναστάτες ιερείς, φοιτητές και πολίτες που αντιτίθενται στην τυραννία και επιζητούν την ελευθερία.

Ο αντάρτης πόλης είναι ένας άσπονδος εχθρός του καθεστώτος, και προκαλεί συστηματικά ζημιές στις αρχές και τους ανθρώπους που κυριαρχούν στη χώρα και ασκούν εξουσία. Το κύριο καθήκον του αντάρτη πόλης είναι να αποσπάσει την προσοχή, να καταβάλλει, να κάμψει το ηθικό του στρατιωτικού καθεστώτος και των κατασταλτικών του δυνάμεων, και επίσης να επιτεθεί και να καταστρέψει τον πλούτο και την περιουσία των ξένων διαχειριστών και της […]ανώτερης τάξης.

Ο αντάρτης πόλης δεν φοβάται να αποσυναρμολογήσει και να καταστρέψει το παρόν […] οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό σύστημα, μιας και ο στόχος του είναι […] να βοηθήσει στη δημιουργία μιας εντελώς νέας και επαναστατικής κοινωνικής και πολιτικής δομής, με τον ένοπλο πληθυσμό στην εξουσία.

Μετάφραση: Αιχμή

_________________________________________________________

Από:https://aixmi.wordpress.com/2016/11/25/%CF%80%CE%BF%CE%B9%CF%8C%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AC%CF%81%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B7%CF%82/

Αυτοί δεν είναι δικτάτορες. Έχουν φράγκα…


Κιχ δεν βγάζουν τα τελευταία 24ωρα οι ζεσουισαρλίδες και οι ακόλουθοι του συνταγματικού τόξου για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την παντελή έλλειψη δημοκρατίας στο Άμπου Ντάμπι, το οποίο επισκέπτεται ο πρωθυπουργός.Δικτάτορας για αυτούς είσαι αν λέγεσαι Κάστρο και βρίσκεσαι για μισό και πλέον αιώνα υπό αμερικανικό αποκλεισμό. Όχι όταν αγοράζεις τα ακριβότερα οπλικά συστήματα της αμερικανικής, της γαλλικής και της γερμανικής πολεμικής βιομηχανίας, όπως κάνουν τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.Οι πολιτικοί κρατούμενοι, που σύμφωνα με την Διεθνή Αμνηστίαβρίσκονταν στις φυλακές του Εμιράτου (ή εξαφανίζονται μυστηριωδώς), απλώς δεν υπάρχουν αν ο Σεΐχης μπορεί να σου μπουκώσει το στόμα με κανά δημόσιο έργο. Και δόξα τον Αλάχ οιελληνικές κατασκευαστικές εταιρείες έχουν φάει ψωμάκι, εκμεταλλευόμενες τις συνθήκες μισθωτής σκλαβιάς που επικρατούν για τους ξένους εργάτες στον Περσικό Κόλπο.Τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων είναι μάλλον υπερεκτιμημένα όταν συζητάμε για τις σατραπείες της περιοχής (εκτός αν είσαι γκέι στο Ιράν ενώ οι ΗΠΑ ανανεώνουν το εμπάργκο) ενώ και μερικά βασανιστήρια κρατουμένων μπορούν να γίνουν ανεκτά αν υπάρχει καλή θέληση.

Συνέχεια

Δυο ξένοι στην ίδια πόλη…


fake us embassy

Έχετε ακούσει για πλαστά χαρτονομίσματα. Για «πλοία φαντάσματα». Για μαϊμού «επώνυμες» μάρκες. Για ψεύτικα αισθήματα. Για fake υποσχέσεις. Αλλά για πλαστές πρεσβείες;
Κι όμως. Λέγεται ότι στην πρωτεύουσα της γκάνα Accra λειτουργούσε εδώ και δέκα χρόνια (ούτε μια βδομάδα ούτε ένα μήνα· δέκα ολόκληρα χρόνια!) μια πέτσινη πρεσβεία των ηπα. Κι άλλη μια (άγνωστο για πόσο καιρό) της ολλανδίας.

Η πλαστή αμερικανική πρεσβεία ήταν εγκατεστημένη σ’ ένα μεγάλο διώροφο κτίριο, με την αμερικανική σημαία απ’ έξω, πορτραίτα του Ομπάμα μέσα, και ευγενικούς τρίγλωσσους υπαλλήλους που εξέδιδαν …. πλαστές βίζες για γκανέζους. Και πως αλλιώς, δηλαδή, θα ήταν μια «κανονική» πρεσβεία; Θα είχε υδατογραφήματα στα τζάμια; Την δουλειά (λένε…) την είχαν στήσει γκανέζοι και τούρκοι μαφιόζοι, υπό την εποπτεία ενός γκανέζου εισαγγελέα.

Το ενδιαφέρον είναι ότι η Ουάσιγκτον διαθέτει και κανονική πρεσβεία στην ίδια πόλη, σε άλλη περιοχή. Ή έτσι λέει. Είναι κάτι που μας δυσκολεύει, γιατί προκύπτει ένα δηλητηριώδες ερώτημα: δέκα ολόκληρα χρόνια υπήρχαν δύο πρεσβείες στην ίδια πόλη και οι υπάλληλοι της μιας, της «κανονικής», δεν είχαν πάρει χαμπάρι ότι υπάρχει και αντίγραφο; Τι περίμεναν; Να στηθεί κι ένας Λευκός Οίκος μαϊμού μ’ έναν γκανέζο εισαγγελέα να το παίζει πρόεδρος των ηπα;

Ανησυχούμε. Ανησυχούμε μήπως απ’ την μακρινή γκάνα αρχίσει να αποκαλύπτεται η τρομακτική αλήθεια. Ότι και η άλλη πρεσβεία (των ηπα) είναι fake! Γιατί, πολύ απλά, δεν υπάρχει αμερικανικό κράτος. Είναι κι αυτό fake… Έχουμε πέσει θύματα αδίστακτων μαφιών, που δεν χρειάζονται πια τις «κανονικές» εξουσίες, οπότε φτιάχνουν πρεσβείες κρατών ουσιαστικά ανύπαρκτων… Κατά βούληση!
Το φαντάζεσθε; Ο Debord θα στριφογυρίζει στον τάφο του!

________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/index.html

Ο Δεκέμβρης του 2008 και η Αναζήτηση Νοήματος…


Ο Δεκέμβρης του 2008 και η Αναζήτηση Νοήματος

Νίκος Κατσιαούνης

Η εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 αποτέλεσε μια ιστορική θραύση που ράγισε τη βιτρίνα του κυρίαρχου μοντέλου και θρυμμάτισε τη σιωπή μιας κανονικότητας που έτεινε στα όριά της. Έρχεται σε μια στιγμή που μια επαναληπτική τροπικότητα και μια προβλεψιμότητα αποτελούσαν τα κυρίαρχα στοιχεία ενός συστήματος στο οποίο κεντρική φαντασιακή σημασία αποτελούσε η ενσωμάτωση στις δομές και η ένταξη στο κοινωνικοπολιτικό και οικονομικό σύστημα του αποκαλούμενου τότε δημοκρατικού εξισωτισμού. Για τον δυτικό κόσμο αποτέλεσε την πρώτη εξέγερση του τέλους των καπιταλιστικών υποσχέσεων για ευημερία, ανάπτυξη, ασφάλεια και δικαίωμα στην κατανάλωση. Οι βροντές από την καταιγίδα της επερχόμενης κρίσης άρχισαν να κάνουν έκδηλα τα σημάδια της διάλυσης των όποιων συναινέσεων και των κοινωνικών συμβολαίων που έγιναν κουρελόχαρτα ώστε το κυρίαρχο σύστημα να καταφέρει να σώσει το τομάρι του εις βάρος της κοινωνίας. Εξάλλου, δεν είναι τυχαία η έντονη ανησυχία των Ευρωπαίων ηγετών που θορυβήθηκαν έντονα από την εξέγερση του 2008.

Ο Δεκέμβρης αποτέλεσε μια εξέγερση που θα λέγαμε ότι, κατά μία έννοια, διεμβόλισε το σύνολο του κοινωνικού ιστού. Ακόμη και από τους μη συμμετέχοντες στις κινητοποιήσεις, ένα μεγάλο μέρος συναινούσε σιωπηλά και στήριζε έστω και εξ αποστάσεως αυτά που συνέβαιναν ή τουλάχιστον δεν τα καταδίκαζε με ευκολία.

Η εκπυρσοκρότηση του όπλου που δολοφόνησε τον νεαρό Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο ακούστηκε σε όλους τους καταπιεσμένους και η σφαίρα καρφώθηκε στην καρδιά μιας γενιάς. Η συνεχώς και αυξανόμενη στρατικοποίηση των δυτικών κοινωνιών, που βασιζόταν στο τότε κυρίαρχο δόγμα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας, μέσα από πλήθη παραδειγμάτων σκιαγραφούσε εκ νέου το δόγμα της ζωής που είναι άξια να βιωθεί και ο φονεύσιμος άνθρωπος πλέον, καθισμένος στις στάχτες του διαφωτιστικού παραδείγματος, έτεινε να καταστεί μια νέα συνθήκη στις δυτικές μητροπόλεις (ο τότε υπουργός Δημοσίας τάξεως στην Ελλάδα ήταν ο στρατηγός Χηνοφώτης). Τα παραπάνω μαζί με μια ευρύτερη έλλειψη νοήματος και την  κυριαρχία μιας ασημαντότητας που έτρωγε τις σάρκες των ατόμων και της κοινωνίας βυθίζοντάς τα σε όλο και μεγαλύτερα αδιέξοδα ήταν που έβαλε τη σπίθα για την κοινωνική έκρηξη του 2008.

Συνέχεια