Τα μάτια…


Λεωνίδας Ζενάκος

Κανένας μας δεν ήταν άγριο πουλί
σαν ανταμώσαμε σ’ εκείνα τα τραπέζια με τ’ αποφάγια των τυφλών.
Όλοι μας εξημερωμένοι,
ντροπαλά κατοικίδια,
άρα μας έμεναν μόνο τα μάτια.
Κι ένας ψηλός και ακατοίκητος
θυελλώδης κι όμως τόσο σχολαστικός
μας τα ’βγαζε με μια οδοντογλυφίδα
ώσπου έβαλε μόνος του τέλος στη ζωή του.

Και το φως τυφλώνει.
Μόνο που πρέπει να περάσουν χρόνια,
να λιώσουν λίγο λίγο οι γαλατένιες αμμουδιές
και να πληθύνει του φεγγαρόφωτου η ολάσπρη σαπουνάδα με την τριβή
της μνήμης
και καθώς φεύγει προς τα πίσω το άσπρο του ματιού
να γίνει μια κλωστή που όλο λεπταίνει
σαν της αράχνης την κλωστή ή σαν το μέλι που πεθαίνει αιώνια και ποτέ.

Τότε είναι όλα άσπρα και καθαρά
το χιόνι η μπλούζα του γιατρού η μαρέγκα και η εξάτμιση του αεριωθουμένου
και η αξιοπρέπεια σκληρή όπως πάντα,
όμως με τα κύματα να τη γλείφουν τόσους αιώνες
λεία σαν το ηλίθιο βότσαλο που δεν μπορεί να βλάψει πια κανέναν.

Άσπρος ήταν κι ο εξημερωμένος γλάρος που είδα μια φορά στο Πατητήρι.

Ενύπνια Ψιχίων

_________________________________________________________

Από:https://poetryofgems.wordpress.com/2016/12/05/%CE%BB%CE%B5%CF%89%CE%BD%CE%AF%CE%B4%CE%B1%CF%82-%CE%B6%CE%B5%CE%BD%CE%AC%CE%BA%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B1-%CE%BC%CE%AC%CF%84%CE%B9%CE%B1/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s