Ρώμη 1.2.3.


Αποτέλεσμα εικόνας για κάλπες στην ιταλία

Ρώμη 1. Ώρες πριν ανοίξουν οι κάλπες στην ιταλία, η δημαγωγία κεντάει για το τι κακό θα βρει την ε.ε. και την ευρωζώνη αν υπερισχύσει η απόρριψη των συνταγματικών αλλαγών που θέλει να κάνει ο Renzi. Επειδή έχει πει ότι σ’ αυτήν την περίπτωση θα παραιτηθεί (αν και «κομψά» έχει αρχίσει να μαζεύει αυτή την «απειλή»).
Εν τούτοις το δημοψήφισμα αυτό δεν έχει καμία σχέση, καν και καν, με το περσινό ελληνικό. Δεν αφορά τις σχέσεις της Ρώμης με την ε.ε., την ευρωζώνη ή το Βερολίνο. Δεν αφορά την έγκριση ή την απόρριψη μέτρων λιτότητας. Ούτε μπορεί να ερμηνευτεί έτσι, εκτός απ’ τους πλαστογράφους. Αφορά την δομή της διοίκησης / του κράτους στην ιταλία. Και όσοι / όσες απορρίψουν τις ιδέες του Renzi, έχουν σοβαρούς λόγους να το κάνουν.
Με την εμπειρία του φασισμού και του Μουσολίνι στην πλάτη, η μεταπολεμική κοινωνική και πολιτική συμμαχία για την «επιστροφή στη δημοκρατία» (συμμαχία στην οποία αναγνωρίστηκε σοβαρή θέση στην τότε κομμουνιστική αριστέρα, αντίθετα απ’ότι συνέβη στα μέρη μας) έφτιαξε ένα σύνταγμα πολύπλοκο μεν, αποκεντρωτικό δε. Έτσι ώστε να είναι δυνατό να εμποδιστεί η επανεμφάνιση ενός «ηγέτη – το κράτος είμαι εγώ».
Αυτό σήμαινε δύο νομοθετικά σώματα (κάτω βουλή: των αντιπροσώπων και πάνω βουλή: γερουσία) κατά το αμερικανικό μοντέλο, και αυξημένη διοικητική και οικονομική αυτονομία στις περιφέρειες.

Ρώμη 2. Το σύστημα αυτό δούλεψε για πολλές δεκαετίες. Μια διάστασή του, ωστόσο, ήταν ο πληθωρισμός των δυνατοτήτων πολιτικών προσόδων· κάτι που ανέλυσαν στα ‘70ς οι ιταλοί αυτόνομοι. Πολλές πυραμίδες εξουσίας διαφορετικού «ύψους» (κεντρική, περιφερειακές, δημοτικές), άρα πολλές ευκαιρίες πολιτικών προσόδων…
Όπως ξέρουμε απ’ την ελληνική παραλλαγή του πολιτικού προσοδισμού, το μοντέλο της ιταλίας δούλεψε μεν κατευναστικά και αποπροσανατολιστικά (εκτός απ’ την περίοδο της μεγάλης ανταρσίας, των «μολυβένιων χρόνων») αλλά κατέληξε να θεωρείται (και να είναι) ακριβό, σπάταλο και δυσλειτουργικό· κάτι που φαίνεται ακόμα πιο έντονα σε συνθήκες κρίσης / αναδιάρθρωσης.
Ο Renzi θέλει να μειώσει αισθητά της αρμοδιότητες της γερουσίας και των περιφερειών, μεταφέροντάς τες στην κεντρική διοίκηση. Πρόκειται γιασυγκεντροποίηση των εξουσιών (και των πολιτικών προσόδων) που κατά τον σοσιαλδημοκράτη πρωθυπουργό θα κάνει αποτελεσματικότερο (και φτηνότερο) το ιταλικό κράτος.

Ρώμη 3. Αντιδρούν σ’ αυτό το ενδεχόμενο, κατ’ αρχήν, εκείνοι που θα χάσουν πόστα, την δυνατότητα διανομής πολιτικών προσόδων, την δυνατότητα εύκολου, «τοπικού» προσπορισμού τους. Συμβαίνει σταθερά και στα μέρη μας τα χρόνια της κρίσης και της διαχείρισης της κρίσης α λα ελληνικά. Αντιδρούν όμως κι εκείνοι που διαβλέπουν (ή φοβούνται) ότι η συγκεντροποίηση των εξουσιών θα ευνοήσει τον αυταρχισμό του κράτους.
Αυτοί οι τελευταίοι δεν έχουν άδικο. Μπορεί ο Μπερλουσκόνι σαν άτομο να είναι παρελθόν, όμως αυτό που εκπροσωπούσε είναι υπαρκτό και «επίκαιρο»· για λογαριασμό των αφεντικών.
Αυτό που εμφανίζεται σα «συνταγματικό νοικοκύρεμα» μπορεί τα επόμενα χρόνια να αποδειχθεί εφιάλτης.

________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/index.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s