Ψευδαισθήσεις…


Αποτέλεσμα εικόνας για Ψευδαισθήσεις...

Στο πρώτο διαγώνισμα είχε ξεχάσει και τα λίγα που είχε διαβάσει.

Το μυαλό του ήταν τελείως άδειο και πανικός τον είχε καταβάλλει.

Γύρισε το κεφάλι προς την κόλα του διπλανού του . Εκείνος το κατάλαβε και σήκωσε το χέρι του , τάχα να στηρίξει το κεφάλι του.

Δεν είπε τίποτα. Ήταν ο καλύτερος του φίλος. Αν τον έχανε θα έμενε μόνος.

Έμεινε βαθιά μέσα του ένα μικρό τραύμα που το καταχώνιασε όσο βαθύτερα μπορούσε, τόσο που σχεδόν παραγράφηκε εντελώς .

Αυτά τα μικρά τραύματα μέσα μας παραγράφονται νομίζουμε αλλά δεν επουλώνονται ποτέ.

Αργότερα «τάφτιαξε»  με την Νικολίνα.

Η Νικολίνα ήταν χαμηλών τόνων κοπέλα σε αντίθεση με τις συμμαθήτριές της που σε κάθε ευκαιρία «έβγαζαν τον κώλο τους έξω».

Η σχέση μάλλον δεν είχε το απαιτούμενο πάθος. Το απωθημένο του ήταν η «Αετονύχι» όπως την έλεγαν οι αρσενικοί που ξέραν πολλά .

Την έλεγαν έτσι γιατί η ρώγα της ήταν σαν την ρώγα από το σταφύλι «αετονύχι» , μεγάλη και γυριστή προς τα πάνω.

Άλλοι πιο ευφάνταστοι την έλεγαν «Τζίντζολα».

Τα κατάφερε χωρίς πολύ κόπο , είναι αλήθεια, και στρίμωξε την Τζίτζολα.

Την πήγε στην Ανάληψη με το αυτοκίνητο του πατέρα του.

Παρκάρανε μέσα στα σκοτάδια και στο διπλανό αυτοκίνητο γινόταν ο κακός χαμός .

Την ώρα που η Τζίτζολα του είχε παραδοθεί, καταλάγιαζε και η φασαρία στο διπλανό αυτοκίνητο.

Είδε  την Νικολίνα να βγαίνει και να κουμπώνεται.

Παρέγραψε τα δικά του και κάθισε στο σκαμνί του κατηγορουμένου την Νικολίνα.

Αργότερα πίστεψε ότι ο συνεταίρος του ήταν ο τιμιότερος άνθρωπος που γεννήθηκε ποτέ.

Κατέληξε στα δικαστήρια και κόντεψε να χάσει και τα «πατρικά» του.

Μετά ήταν απολύτως βέβαιος ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν κοιμόταν τις νύχτες από την στεναχώρια του για τα βάσανα του λαού.

Έβαλε στόχο της ζωής του να καρφώσει αφίσες σε κάθε ελιά της Κέρκυρας «για την αλλαγή».

Αγόρασε «καρφωτικό» και  ξεκίνησε από την Λευκίμμη ανεβαίνοντας προς τα πάνω.

Αν του λέγανε ότι «για να έρθει η αλλαγή» θα έπρεπε να κόψει όλες τις ελιές θα αγόραζε αλυσοπρίονο και δεν θα τον έφτανε ούτε ο Πώλ Μπανυάν.

Για καιρό οι ελιές είχαν απάνω στο σώμα τους τα σημάδια της αλλαγής .

Έτσι άλλωστε εξηγείται  και  η τόσο ευρεία διάδοση των ιδεών της στους χωριάτες , στους κυνηγούς, στους κοτσυφούς και στις ξυλόκοτες.

Μετά τα σκάνδαλα άρχισε σιγά σιγά να δηλώνει απογοητευμένος.

Έτσι συμβαίνει με τους γοητευμένους. Κάποια στιγμή απογοητεύονται.

Μετά ήρθε ο ..Τσίπρας.

Άντε πάλι να παρηγορούμε τον απογοητευμένο.

Πέρασαν τα χρόνια και πήγε στο νοσοκομείο για εγχείρηση.

Ήταν τρίτος στην σειρά  αλλά βρέθηκε τέταρτος διότι ο καλύτερος του φίλος έδωσε φακελάκι.

Τα μικρά εσωτερικά τραύματα γινόταν ολοένα και περισσότερα και αν και ήταν κρυμμένα επιμελώς πίσω από αδιάφορα αστειάκια , όταν έβανε όστρια πονούσαν αφόρητα.

Πήγε και στην παρέλαση ενός μεγάλου και σχεδόν ξεχασμένου πολέμου.

Αγόρασε και πλαστικό σημαιάκι από έναν φίλο του πολυμορφικό μικροπωλητή που το Πάσχα πουλάει κεριά , το καλοκαίρι ψένει αστάκια  και στις απόκριες πουλάει μουζέτα.

Στήθηκε συγκινημένος  μπροστά στο σιντριβάνι με το σημαιάκι του. Οι μπάντες παιανίζανε πατριωτικά εμβατήρια και οι παλαιοί πολεμιστές παρήλαυναν επιδεικνύοντας με υπερηφάνεια τα τραύματα τους.

Ποιος ξέρει… μπορεί κάποτε να γίνονται παρελάσεις για τον σημερινό μας πόλεμο. Οι σημαίες να κυματίζουν , οι μπάντες να παιανίζουν και οι παλαιοί πολεμιστές να επιδεικνύουν με υπερηφάνεια τα αόρατα τραύματα τους.

Τελευταία ασχολείται με την  μελισσοκομεία.

Η καταπληκτική κοινωνία των μελισσών τον έχει εντυπωσιάσει.

Τις φροντίζει και παρατηρεί την κάθε τους δραστηριότητα.

Πιστεύει ότι πρόκειται για την τέλεια κοινωνία.

Μας διαβεβαιώνει ότι συμβαίνει κάτι καταπληκτικό, είναι τέτοια η αγάπη του για τα μελίσσια που αυτά το καταλαβαίνουν και δεν τον τσιμπάνε.

Προχτές μας ήρθε πρησμένος.

Έτσι που λες.

Καλύτερα με τους αφελείς, τους προδομένους , τους  γοητευμένους  και τους απογοητευμένους.


Σιχάθηκα τους καπάτσους.

_________________________________________________________

Aπό:http://iltrovator.blogspot.gr/2016/12/blog-post.html

Advertisements

Νομιναλισμός. Το πρώτο μοντέρνο…


carappaccio_miracleofthetruecross-145eae7f6360722f7b3

Από την θεολογία στον σχετικισμό

Μας παραμένει άγνωστο κατά πόσο ο William of Ockham κατανοούσε το μέγεθος της ρήξης και τις συνέπειες που θα προκαλούσε η προσπάθεια του να αποκαταστήσει στους σχολαστικούς της εποχής του τον εμπειρικό Αριστοτέλη. Ίσως απλά στρεφόμενος κατά των καθολικών αφαιρέσεων (universalias) το μόνο που να επιζητούσε ήταν η επαναφορά του πρακτικού νου στην προγενέστερη του θέση, δίπλα στις υπόλοιπες «ευγενείς τέχνες», μετά την απεμπόληση του στην απαξία από την πρωτοκαθεδρία του θεωρητικού βίου (contemplativa). Κάτι που επετεύχθη τελικά αργότερα με τους ουμανιστές που μετατόπισαν το κέντρο βάρος από την μεταφυσική στις ανθρωπιστικές επιστήμες. Σίγουρα ενοχλημένος να θέλησε να συνετίσει κάπως τη φιλοσοφική αμετροέπεια των ομολόγων του, οι οποίοι είχαν φτάσει στο σημείο να αξιώνουν δια μέσου της νόησης την “έλλογη σύλληψη του όντος”, πράγμα που στα μάτια του ίδιου του Ockham όπως και του Αυγουστίνου πρωτύτερα φάνταζε εκτός από ύβρη και σκέτη ανοησία. Ήταν βέβαια πέρα από ικανός να αντιληφθεί πως μετά την επίθεσή του στη μεταφυσική ιεραρχία των universalias ο κόσμος που τον περιέβαλε, και όπως τον γνώριζε, δεν θα ήταν ποτέ ξανά ο ίδιος. Μάλιστα σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο ήδη στον ύστερο μεσαίωνα επιτελούνταν στα νεόδμητα αστικά κέντρα μια ανάλογη τομή, η οποία και προετοίμαζε το έδαφος για τις κατοπινές επαναστάσεις.

Συνέχεια

Η Απάτη της Οικονομικής Ανάπτυξης…


Η Απάτη της Οικονομικής Ανάπτυξης

Yavor Tarinski
Μετάφραση: Ιωάννα Μαραβελίδη

Η επιμονή στην εργασία και την παραγωγή είναι επιζήμια.
Giorgio Agamben[1]

Μας λένε πως χρειαζόμαστε ακόμα μεγαλύτερη ανάπτυξη ώστε να ξεπεράσουμε την υπάρχουσα πολυεπίπεδη κρίση. Συγκεκριμένα το ακούμε αυτό εδώ και πολύ καιρό. Τόσο οι δεξιές όσο και οι αριστερές, καπιταλιστικές και σοσιαλιστικές κυβερνήσεις προωθούν τις θεωρίες τους για το πόσο πολύ χρειαζόμαστε μεγαλύτερη παραγωγή και κατανάλωση έτσι ώστε οι κοινωνίες μας να εξελιχθούν και να αφήσουν πίσω τις σημερινές δυσκολίες.

Η αφήγηση της συνεχούς οικονομικής ανάπτυξης

Αλλά μία ερώτηση προκύπτει. Δεν είναι ο τομέας της οικονομίας ήδη πολύ μεγάλος; Τα επίπεδα παραγωγής και κατανάλωσης ήδη ξεπερνούν τη βιοχωρητικότητα[2] του πλανήτη κατά 60% κάθε χρόνο[3]. Οι συνεχώς επεκτεινόμενες εξορύξεις πρώτων υλών και η κατανάλωση έχουν φτάσει τους 70 τόνους ετησίως σε παγκόσμια κλίμακα[4]. Οι τρέχουσες μάλιστα προβλέψεις δείχνουν ότι αυτή η ραγδαία ανάπτυξη θα συνεχιστεί -ως το έτος 2100 αναμένεται πως θα παράγουμε 3 φορές περισσότερα απορρίμματα απ’ όσο σήμερα[5].

Αυτή η συνεχής διαδικασία μεγάλης κλίμακας εξόρυξης και κατανάλωσης πόρων έχει προκαλέσει σοβαρή υποβάθμιση της φύσης. Οι επιστήμονες προειδοποιούν πως είμαστε μάρτυρες της μεγαλύτερης μαζικής εξαφάνισης ειδών εδώ και πάνω από 65 εκατομμύρια χρόνια[6]. Εξαιτίας της σύγχρονης ανθρώπινης οικονομικής δραστηριότητας ξεκίνησε μία κλιματική αλλαγή (με κάθε χρονιά που περνάει να είναι πιο ζεστή απ΄την προηγούμενη) η οποία απειλεί να προκαλέσει μεγάλης κλίμακας μετακίνηση πληθυσμών (κλιματικοί πρόσφυγες). Σε πολλά σημεία του πλανήτη η γονιμότητα του εδάφους υποβαθμίζεται από καλλιέργειες μεταλλαγμένων ενώ το νερό και ο αέρας μολύνονται σε βαθμό επικίνδυνο για την ανθρώπινη υγεία. Ολόκληρα νησιά, αποτελούμενα από σκουπίδια, σχηματοποιούνται πάνω από τα βαθύτερα σημεία των ωκεανών μας[7]. Και η λίστα συνεχίζεται. Με αυτά τα λεγόμενα μπορούμε να μιλήσουμε για πόλεμο ενάντια στη φύση.

Συνέχεια

Ρώμη 1.2.3.


Αποτέλεσμα εικόνας για κάλπες στην ιταλία

Ρώμη 1. Ώρες πριν ανοίξουν οι κάλπες στην ιταλία, η δημαγωγία κεντάει για το τι κακό θα βρει την ε.ε. και την ευρωζώνη αν υπερισχύσει η απόρριψη των συνταγματικών αλλαγών που θέλει να κάνει ο Renzi. Επειδή έχει πει ότι σ’ αυτήν την περίπτωση θα παραιτηθεί (αν και «κομψά» έχει αρχίσει να μαζεύει αυτή την «απειλή»).
Εν τούτοις το δημοψήφισμα αυτό δεν έχει καμία σχέση, καν και καν, με το περσινό ελληνικό. Δεν αφορά τις σχέσεις της Ρώμης με την ε.ε., την ευρωζώνη ή το Βερολίνο. Δεν αφορά την έγκριση ή την απόρριψη μέτρων λιτότητας. Ούτε μπορεί να ερμηνευτεί έτσι, εκτός απ’ τους πλαστογράφους. Αφορά την δομή της διοίκησης / του κράτους στην ιταλία. Και όσοι / όσες απορρίψουν τις ιδέες του Renzi, έχουν σοβαρούς λόγους να το κάνουν.
Με την εμπειρία του φασισμού και του Μουσολίνι στην πλάτη, η μεταπολεμική κοινωνική και πολιτική συμμαχία για την «επιστροφή στη δημοκρατία» (συμμαχία στην οποία αναγνωρίστηκε σοβαρή θέση στην τότε κομμουνιστική αριστέρα, αντίθετα απ’ότι συνέβη στα μέρη μας) έφτιαξε ένα σύνταγμα πολύπλοκο μεν, αποκεντρωτικό δε. Έτσι ώστε να είναι δυνατό να εμποδιστεί η επανεμφάνιση ενός «ηγέτη – το κράτος είμαι εγώ».
Αυτό σήμαινε δύο νομοθετικά σώματα (κάτω βουλή: των αντιπροσώπων και πάνω βουλή: γερουσία) κατά το αμερικανικό μοντέλο, και αυξημένη διοικητική και οικονομική αυτονομία στις περιφέρειες.

Συνέχεια

Πάρε, πάρε!!!


eurogroup

«Ελληνοτουρκικά», «υποκλοπές» ή «χρέος»;

Ποιο θα είναι το πιο εμπορικό θέμα της δημαγωγίας τις επόμενες μέρες; Ποντάρετε τώρα…
(Επί τη ευκαιρία, αφού οι φαιορόζ κυβερνώντες θα ψάξουν να βρουν τι έχει συμβεί μ’ αυτά που καταγγέλει ο Περισσός – και όχι μόνο – δεν κάνουν τον κόπο να βρουν και ποιοι έκαναν την υποκλοπή της εσωτερικής συζήτησης του Τόμσεν με την Βελκουλέσκου, την οποία ο γενναίος πρωθυπουργός ανέμιζε πριν κάτι καιρούς σαν απόδειξη, ποιος ξέρει τίνος πράγματος;
Όχι τίποτ’ άλλο: μπας και ξεστραβώσει λίγο το παλιοδντ. Γιατί μπορεί οι έλληνες να είναι λωτοφάγοι, όχι όμως και οι άλλοι… )

_____________________________________________________

http://www.sarajevomag.gr/index.html

Οι μαργαριταρένιες πύλες του κυβερνοχώρου [*]…


Γεννημένος από τον στρατιωτικό φόβο τη δεκαετία του ‘60, ο κυβερνοχώρος ξεπέρασε τα τελευταία χρόνια τα όρια του εβένινου πύργου και προκάλεσε έκρηξη στην κοινή συνείδηση. Με περισσότερους από πενήντα εκατομμύρια χρήστες να σερφάρουν στο Ίντερνετ, ο κυβερνοχώρος είναι, προφανώς, η “επικράτεια” που μεγαλώνει γρηγορότερα από κάθε άλλη στην παγκόσμια ιστορία. Υπόθεση μόνο για τους ειδικούς των υπολογιστών κάποτε, με την επινόηση του φιλικού για τον χρήστη World Wide Web, ο κυβερνοχώρος μετατράπηκε σε έναν αληθινά δημόσιο χώρο.
Η απλή διαθεσιμότητα της τεχνολογίας του δικτύου, ωστόσο, δεν επαρκεί για να εξηγήσει γιατί το κοινό έσπευσε να αγκαλιάσει τον κυβερνοχώρο με τέτοιο ενθουσιασμό. Οι άνθρωποι δεν αποδέχονται μια τεχνολογία μόνο και μόνο επειδή υπάρχει. Μια ανάγκη πρέπει να προκύψει. Πρέπει να υπάρχει μια λανθάνουσα επιθυμία προκειμένου να ικανοποιηθεί. Ποιά είναι η επιθυμία την οποία αντηχεί ο κυβερνοχώρος; Ποιό είναι, με λίγα λόγια, το ψυχολογικό κενό το οποίο γεμίζει το Ίντερνετ; Αν το κίνητρο του στρατού ήταν ο φόβος, ποιό είναι το κίνητρο που οδηγεί αυτήν την τρελλή ορμητικότητα του πολίτη στο διαδικτυωμένο χώρο; Σ’ αυτό το δοκίμιο προτείνω ως ψυχολογικό φαινόμενο, ότι η ξαφνική προσήλωση στον κυβερνοχώρο σήμερα μπορεί να ειδωθεί σαν ένας μοντέρνος παραλληλισμός της έκρηξης του Χριστιανισμού μετά την κατάρρευση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Συγκεκριμένα θέλω να σκιαγραφήσω μια αναλογία μεταξύ του Κυβερνοχώρου και της χριστιανικής αντίληψης του Παραδείσου.

Συνέχεια