«With us or against us»…


cuba-daily-life-alexandre-meneghini

Home

—του Παναγιώτη Πούτου για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Στην Ελλάδα τα πάντα τα ζούμε μέσα από τον παραμορφωτικό φακό της ελληνικής πραγματικότητας. Η πόλωση ανάμεσα σε αριστερούς και δεξιούς κάθε τόσο βρίσκει νέο πεδίο αντιπαράθεσης. Κάποιοι θεωρούν πως η πραγματικότητα είναι ασπρόμαυρη και ότι η δική τους πλευρά είναι πάντα η άσπρη. Το πιο πρόσφατο περιστατικό είναι ο θάνατος του Φιντέλ Κάστρο.

To ότι υπήρχαν στην ελληνική Αριστερά πολλοί θαυμαστές του καθεστώτος της Κούβας και του Φιντέλ Κάστρο (παρά τον αυταρχισμό, τις διώξεις αντιφρονούντων και άλλες αρνητικές πλευρές) το γνωρίζαμε. Έπρεπε όμως να πεθάνει ο Κάστρο για να μάθουμε πόσοι ήταν οι ευαίσθητοι υπερασπιστές (και ειδήμονες) των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κούβα. Πλημμύρισε το ελληνόφωνο διαδίκτυο με βίντεο, άρθρα και αναρτήσεις που σύγκριναν τον Κάστρο με τον Τσαουσέσκου, τον παρουσίαζαν ως στυγνό δικτάτορα που σκότωσε χιλιάδες και ζούσε με χλιδή, όπως ο Καντάφι, ενώ ο κουβανικός λαός πεινούσε. Αν προσπαθήσεις να αποστασιοποιηθείς έστω και λίγο από την θέση τους, είναι ανυποχώρητοι: ο Κάστρο ήταν ένας στυγνός αιμοσταγής δικτάτορας. Αν δεν είσαι μαζί τους, είσαι εναντίον τους. Ή καταδικάζεις ή θαυμάζεις τον Κάστρο.

Στην πραγματικότητα αυτοί οι αρθρογράφοι και σχολιαστές δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για τον κουβανικό ή για οποιονδήποτε λαό. Πρόκειται για την επιθυμία να αποκαθηλώσουν τον Φιντέλ, ο οποίος παρέμεινε ως το τέλος σύμβολο για τους αριστερούς στην Ελλάδα και τον κόσμο. Όλα περνάνε φιλτραρισμένα μέσα από την ελληνική πραγματικότητα: οι αριστεροί έχουν εικόνισμα τον Φιντέλ, οι δεξιοί πρέπει να τον αποδομήσουν.

Συνέχεια

Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ: Ο «Αναβρασμός»… … των παλαιών του χρόνων…


%cf%87%ce%b1%ce%bd%cf%82-%ce%bc%ce%ac%ce%b3%ce%ba%ce%bd%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%b5%ce%bd%cf%84%cf%83%ce%b5%ce%bd%cf%83%ce%bc%cf%80%ce%ad%cf%81%ce%b3%ce%ba%ce%b5%cf%812

Γράφει ο Αντώνης N. Φράγκος

Δεν χρειάζονται, βεβαίως, καθόλου συστάσεις για τον Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ, enfant terrible του γερμανικού αριστερισμού που έδρασε πολιτικά, κυρίως, την δεκαετία του ’60 και έγραψε πολλά σημαντικά δοκίμια και λογοτεχνικά έργα, εξαιρετικά ποιήματα, ενώ εργάστηκε σαν δημοσιογράφος στο ραδιόφωνο, επιμελητής εκδόσεων και επισκέπτης καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης και του Κονέκτικατ.

Επίσης, ίδρυσε και διηύθυνε το περίφημο περιοδικό «Kursbuch» το 1965 και το «TransAtlantik», το 1980. Σημαντικές, πέραν των άλλων είναι και οι πολιτισμικές μελέτες του. Ζει εδώ πολλές δεκαετίες στο Μόναχο και επιμελείται μια σημαντική εκδοτική σειρά. Βραβευμένος πολλάκις, στα 87 του πλέον, κυκλοφόρησε πριν δυο χρόνια τον «Αναβρασμό» (Εκδ. Εστία), εν είδη αυτοβιογραφίας για την δράση του στα έτη 1963- 1970. Περισσότερο σπαράγματα μνήμης παρά οργανωμένη ιστορική διαδρομή λειτουργεί ως διάλογος μεταξύ του τωρινού ηλικιωμένου εαυτού και εκείνου των χρόνων της μεγάλης κινητικότητας των 60’s: «Φαντάσου πως κάθεσαι επί ώρες στον σκοτεινό σου θάλαμο του μοντάζ και επεξεργάζεσαι το υλικό που σου προσφέρει η μνήμη: εδώ μια σκηνή, εκεί ένα πλάνο, ή μια ολόκληρη σεκάνς, και ανάμεσά τους κάθε τόσο άδεια ταινία… Δεν έχεις την ελπίδα να βάλεις σε τάξη αυτά τα αποσπάσματα.».

Συνέχεια

Οι Ζαπατίστας* και η πρότασή τους για τις Προεδρικές εκλογές 2018…


Του Λεωνίδα Οικονομάκη

Η είδηση έσκασε σα βόμβα.

«Οι Ζαπατίστας κατεβαίνουν στις εκλογές» έγραψαν κάποιοι. «Πάει…τους χάσαμε κι αυτούς» αναφώνησαν άλλοι απογοητευμένοι. Ο ηγέτης της MORENA, του αριστερού κόμματος της Μεξικανικής αντιπολίτευσης, Andrés Manuel López Obrador (AMLO) τους κατηγόρησε την άλλη μέρα κιόλας ότι είναι «το αυγό του φιδιού» και ότι «παίζουν το παιχνίδι τoυ PRI» του κυβερνώντος κόμματος, στοχεύοντας να διασπάσουν τις ψήφους της Αριστεράς στο Μεξικό. Τόσο παγκοσμίως όσο και στην Ελλάδα, «Ζαπατολόγοι» και Λατινοαμερικανιστές, ακτιβιστές και ακαδημαϊκοί απόρησαν κι αιφνιδιάστηκαν.
 «Αλλά άτομα που περνιούνται για καλλιεργημένα και σκεπτόμενα, που υποτίθεται ότι ξέρουν να διαβάζουν και να γράφουν, και έχουν μια κάποια ελάχιστη πληροφόρηση, δίνουν μαθήματα σε ανώτατα εκπαιδευτικά κέντρα, είναι επίτιμοι, εισπράττουν τακτικά τις υποτροφίες και τους μισθούς τους, ταξιδεύουν πουλώντας «γνώση», δεν διαβάζουν αυτό που το κείμενο «Ας σείεται στα κέντρα της η γη» λέει ξεκάθαρα, και λένε και γράφουν κάθε είδους κοτσάνες είναι -πώς να το πω κόσμια;- ωραία, είναι ξεδιάντροποι και τσαρλατάνοι.»[1]

Αυτή ακριβώς ήταν η αντίδραση των Εξεγερμένων Υποδιοικητών Galeano (πρώην Marcos) και Moises. Και έχουν δίκιο.

Συνέχεια

Φιντελ…Λεν ότι η Κούβα είναι φτωχή χώρα λόγω της επανάστασης, του σοσιαλισμού και του Κάστρο. Με τι συγκρίνετε την Κούβα; Με την Ολλανδία; Το Βέλγιο; Τις ΗΠΑ; Την Βρετανία;…


Fidel Castro, Prime Minister of Cuba, smokes a cigar during his meeting with two U.S. senators, the first to visit Castro's Cuba, in Havana, Cuba, Sept. 29, 1974. (AP Photo)

Λεν ότι η Κούβα είναι φτωχή χώρα λόγω της επανάστασης, του σοσιαλισμού και του Κάστρο. Με τι συγκρίνετε την Κούβα; Με την Ολλανδία; Το Βέλγιο; Τις ΗΠΑ; Την Βρετανία;

Χώρες που έκτισαν την οικονομία τους, την βιομηχανία τους και τον εθνικό πλούτο που συσσώρευσαν πάνω στις δεκάδες αποικίες που για αιώνες θέριζαν και λεηλατούσαν, τα εκατομμύρια σκλάβους που έγιναν λίπασμα στα γρανάζια της αυτοκρατορίας τους και τα εκατομμύρια των ντόπιων εργατικών τάξεων που δούλευαν μέχρι και 18 ώρες την ημέρα και πέθαναν στα 30 για να κτιστεί ο καπιταλισμός τους; Ο πλούτος τους είναι βουτηγμένος στο αίμα. Ξεχνάτε ότι αυτός ο πλούτος σας μυρίζει καμένη σάρκα.

Πόσες αποικίες λεηλάτησε η Κούβα για να κτίσει την οικονομία της; Πόσα εκατομμύρια σκλάβους από την αφρική χρησιμοποίησε μέχρι θανάτου; Πόσες ώρες δούλευαν οι Κουβανοί εργαζόμενοι από την αρχή της επανάστασης μέχρι σήμερα; Πόσα δις δολάρια έχασε από τον οικονομικό αποκλεισμό των ΗΠΑ που ακόμα συνεχίζεται;

Συγκρίνετε όμως την υγεία, την παιδεία και την κοινωνική πρόνοια της Κούβας με τα αντίστοιχα της Τζαμάικα και της Αιτής που είναι εκεί δίπλα. Συγκρίνετε τα και με τις ΗΠΑ αν σας περνάει. Για κάντε το…


Υ.Γ. Ένα πολύ καλό ντοκιμαντέρ για τον Φιντέλ.

_________________________________________________________

Aπό:http://agkarra.com/%CF%86%CE%B9%CE%BD%CF%84%CE%B5%CE%BB-2/

Το αφεντικό τρελάθηκε;


Αποτέλεσμα εικόνας για ερντογαν σουλτανοσ

Μιλώντας σ’ ένα συμπόσιο στην Istanbul ο τούρκος πρόεδρος Erdogan πέταξε την κουβέντα του:
Γιατί μπήκαμε; [σ.σ.: στη συρία] Δεν εποφθαλμιούμε συριακό έδαφος. Το θέμα είναι να επιστραφεί η γη στους ιδιοκτήτες της. Αυτό σημαίνει ότι είμαστε εκεί για να αποκατασταθεί η δικαιοσύνη. Μπήκαμε για να τερματίσουμε την εξουσία του τύραννου al-Assad που τρομοκρατεί με κρατική τρομοκρατία. Δεν μπήκαμε για άλλο λόγο.
Αυτό για τον τερματισμό της εξουσίας (του τυράννου…) έκανε τον γύρο της κυβερνόσφαιρας. «Κήρυξε η τουρκία πόλεμο στη συρία;» ήταν μια εύλογη απορία.
Όχι!… Αφήνοντας στην άκρη το (καθόλου απίθανο) ενδεχόμενο ο Erdogan να κάνει κάποια φαρμακευτική θεραπεία (που τον επηρεάζει…) δείχνει ελαφρά (;) εκνευρισμένος: ενώ ο στρατός του και το συριακό πεζικό είναι απασχολημένοι με την κατάληψη της al-Bab, κούρδοι ένοπλοι των ypg με κάποια κάλυψη απ’ τον στρατό του «τύραννου», τους πλαγιοκοπούν, καταλαμβάνοντας κάποια χωριά που πριν ήταν στον έλεγχο του fsa. Μήπως γι’ αυτές τις παρενοχλήσεις φταίει το γεγονός ότι η Άγκυρα δεν έπεισε, τελικά, τους αντάρτες στο ανατολικό Aleppo να αποχωρήσουν, όπως είχε υποσχεθεί, όταν το πρότειναν Μόσχα και Δαμασκός; Ποιος ξέρει;
Έχει σημασία, επιπλέον, τι συμπόσιο ήταν αυτό στο οποίο είπε τέτοια πράγματα ο τούρκος πρόεδρος: πρόκειται για πρωτοβουλία του ισραηλινού κοινοβουλίου, για «δια-κοινοβουλευτικό διάλογο» (ευκαιρία για πληρωμένο τουρισμό δηλαδή…), με τον ιδιαίτερα δηλωτικό τίτλο «πλατφόρμα της Ιερουσαλήμ».
Προφανώς, λέγοντας ότι ο στρατός του εισέβαλλε στη συρία εναντίον του τυράννου Άσαντ, είπε κάτι που ήθελαν να ακούσουν οι (ισραηλινοί) ακροατές του.
Δεν ανέφερε τίποτα για το αν συμφωνεί επ’ αυτού η Μόσχα και η Τεχεράνη.
(Λεπτομέρειες…)


http://www.sarajevomag.gr/index.htmlAπό:

O ισλαμισμός είναι ένας εκσυγχρονισμός…


του Νταγκ Σώντερς[1]

Αν ήσουν μουσουλμάνος και ζούσες στο Κάιρο, το Καράτσι ή την Ντάκα τις δεκαετίες πριν το 1950, ήσουν Βρετανός υπήκοος. Αν ζούσες στην Τύνιδα, στο Αλγέρι ή τη Βηρυτό, ήσουν Γάλλος υπήκοος· στη Τζακάρτα, η ταυτότητά σου ήταν ολλανδική. Το μόνο στοιχείο που ένωνε τον μουσουλμανικό κόσμο (αν και η ιδέα ότι υπήρχε κάποιος ξεχωριστός «μουσουλμανικός κόσμος» είχε τελείως ξεχαστεί) ήταν η αποικιοποίηση. Για σχεδόν δύο αιώνες, σχεδόν όλοι οι άνθρωποι που πίστευαν στο Ισλάμ ήταν πολίτες χωρών υπό τον έλεγχο μακρινών, κυρίως ευρωπαϊκών δυνάμεων. Μερικοί από τους πολίτες αυτούς ήταν νομιμόφρονες και ικανοποιημένοι, αλλά πολλοί ήταν δυσαρεστημένοι.

Η δυσαρέσκειά τους αυτή εκφράστηκε κυρίως με τον εθνικισμό. Όποτε μουσουλμάνοι διαμαρτυρήθηκαν ενάντια στον βρετανικό, το γαλλικό ή τον ολλανδικό ιμπεριαλισμό, συνήθως το έκαναν αγωνιζόμενοι για εθνική ανεξαρτησία και για μια εθνική –όχι θρησκευτική- ταυτότητα. Όταν η ανεξαρτησία ήρθε, τον έλεγχο των μετααποικιακών εθνών τον ανέλαβαν οι εθνικιστές αγωνιστές, στηριγμένοι άλλοτε από το στράτευμα και άλλοτε από λαϊκιστικά και σοσιαλιστικά κινήματα, και επέβαλαν στους υπηκόους τους μια νέα αυστηρή μορφή πατριωτισμού. Ο νέος αυτός πατριωτισμός περιλάμβανε σημαίες, εθνικούς ύμνους, στρατιωτικές παρελάσεις, και ανάρτηση μιας μεγάλης φωτογραφίας του ηγέτη σε κάθε δωμάτιο. Επίσης περιλάμβανε τη βίαιη καταστολή δυνάμει πολιτικών αντιπάλων, που συχνά ήταν κληρικοί του Ισλάμ.

Οι νέοι ηγέτες των πρώην αποικιών παρέμειναν στην εξουσία επί πολύ καιρό, συνήθως χωρίς δημοκρατία. Βασίστηκαν σε χρηματοδοτήσεις από τις υπερδυνάμεις του ψυχρού πολέμου και στηνεκμετάλλευση φυσικών πόρων για να διατηρήσουν τη στήριξη του λαού τους. Αρπάχτηκαν από τις μεγάλες ιδεολογίες της εποχής: ο σοσιαλισμός, ο κολλεκτιβισμός, ο εκσυγχρονισμός και αργότερα η οικονομική φιλελευθεροποίηση επιστρατεύτηκαν και χρησιμοποιήθηκαν όλα από τους ισχυρούς άνδρες των μουσουλμανικών χωρών, έτσι ώστε, προς το τέλος του εικοστού αιώνα, οι λαοί των χωρών αυτών έτειναν να συνδέουν τις ιδέες αυτές, καθώς και τη γενικότερη ιδέα του κοσμικού κράτους, με τους δικτάτορές τους.

Εάν ζούσες στο Κάιρο στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα, οι λέξεις «φιλελεύθερος», «δυτικός», «αγορά» και «κοσμικότητα» –τις οποίες επαναλάμβαναν διαρκώς οι άνδρες που η εικόνα τους βρισκόταν σε κάθε τοίχο- ήταν πηγές οργής. Οι μετααποικιακοί ηγέτες της Αιγύπτου, και καμιάς εικοσιπενταριάς χωρών της περιοχής, είχαν κρατήσει τους λαούς τους σε κατάσταση ημι-ανάπτυξης επί τρεις γενιές. Παρά τους πλούσιους πόρους τους, τα αραβικά κράτη μεταξύ 1980 και 2004 είχαν ετήσιο ρυθμό μεγέθυνσης 0,5%, έναν από τους χειρότερους παγκοσμίως.

Συνέχεια