Γέλα αν μπορείς…


tiziano vecellio

Στεκόταν απέναντί μου
Χαμογελαστός και παραδόξως ευτυχής
Το πρόσωπό του άστραφτε στον ήλιο
Και τα μάτια του γυάλιζαν σαν μικρά διαμάντια

Του ’κανα νόημα να σταματήσει
Μα εκείνος συνέχιζε να χαμογελά
Όλο και πιο δυνατά
Τόσο που το γέλιο του διαπέρασε
Σαν φλεγόμενο βέλος
Τις παγωμένες καρδιές των ανθρώπων

Το πλήθος τρόμαξε
Αμέσως κάρφωσαν όλοι το βλέμμα τους πάνω του
Χωρίς να ξεκολλήσουν στιγμή
Κι ύστερα ξεκίνησε το κυνηγητό

Τον στρίμωξαν σε μια γωνιά
Πρώτα με χέρια γυμνά του ξέσκισαν το στόμα
Κι έπειτα το ’ραψαν χίλιους κόμπους

«Και τώρα γέλα αν μπορείς»
Του φώναξαν
Καθώς απομακρύνονταν
Ικανοποιημένοι
Από τον τόπο του εγκλήματος

Art by Tiziano Vecellio

Φιντέλ…Ο πιο ανθρώπινος των μύθων…


Γεννημένος στις 13 Αυγούστου του 1926 στο Μπιράν της επαρχίας Οριέντε, ο Φιντέλ Αλεχάνδρο Κάστρο Ρούς, όπως είναι το πλήρες όνομά του, έμελλε να αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα του στην σύγχρονη ιστορία της Κούβας και να προσωποποιήσει όσο κανείς άλλος τις αξίες και τους αγώνες του κουβανικού λαού. Ενός λαού που μετέστρεψε με το πείσμα και τον οραματισμό του μια θεωρητικώς καταδικασμένη στην υποτέλεια γωνιά του πλανήτη, σε ένα πραγματικό κοινωνικό και πολιτικό εργαστήρι παγκόσμιας ακτινοβολίας. Υπό αυτή την έννοια η σύντομη ιστορική αναδρομή που ακολουθεί, δεν αποτελεί την ιστορία ενός ηγέτη αλλά την διάθλαση μέσω αυτής, της ιστορίας ενός λαού.

Το 1947, και ενόσω η χώρα διερχόταν μια θνησιγενή -καθώς αποδείχτηκε- διαδικασία εκδημοκρατισμού υπό τον πρώην και μέλλοντα δικτάτορα Φουλχένσιο Μπατίστα, ο Φιντέλ εντάσσεται στο Κουβανικό Λαϊκό Κόμμα του Εδουάρδο Τσιμπάς. Φέροντας την επωνυμία «Ortodoxos», οι υποστηρικτές του είχαν αποχωρήσει την ίδια χρονιά από το κυβερνών Αυθεντικό Κουβανικό Επαναστατικό Κόμμα (γνωστό και ως «Auténticos») του Ραμόν Γκράου στη βάση μιας πλατφόρμας με στόχο την καταπολέμηση της διαφθοράς, την κοινωνικών ανισοτήτων και της ξένης εξάρτησης. Πέντε χρόνια αργότερα, τον Μάρτη του 1952, φοβούμενος νίκη των Ortodoxos στις επερχόμενες εκλογές, ο Μπατίστα προχωρά σε πραξικόπημα και συλλαμβάνει αρκετά από τα ηγετικά στελέχη του κόμματος. Σε απάντηση της κίνησης αυτής ο Φιντέλ, υποψήφιος βουλευτής εκείνη την περίοδο και εκ των βασικών στελεχών, οργανώνει με μια ομάδα 160 περίπου συντρόφων του την επίθεση της 26ης Ιουλίου στο στρατόπεδο Μονκάδα του Σαντιάγο δε Κούβα, [1] με στόχο τόσο τον οπλισμό όσο και την κινητοποίηση του πληθυσμού ενάντια στη χούντα.

Η επίθεση θα αποτύχει, με τους επιζώντες, μεταξύ των οποίων και ο ίδιος ο Φιντέλ, να οδηγούνται σε δίκη στις 21 Σεπτεμβρίου του ‘53. Η απολογία του ενώπιον του δικαστηρίου, που επί της ουσίας ήταν μια αναθεωρημένη εκδοχή της διακήρυξης που θα εκφωνούσαν οι αντάρτες, εάν είχαν επιτύχει τον στόχο τους, θα αποτελέσει το προγραμματικό ντοκουμέντο του αντιστασιακού κινήματος και θα αναδείξει τον Φιντέλ σε ηγετική μορφή του. Η ακροτελεύτια φράση εκείνης της απολογίας που αντηχούσε όχι μόνο την αισιοδοξία του ιδίου αλλά και το πάθος της πλειοψηφίας του κουβανικού λαού, που εξακολουθούσε να υποφέρει από την ανέχεια, την καταπίεση και τη διαφθορά, θα τον ακολουθήσει όσο καμία άλλη για το υπόλοιπο της ζωής του

«…δεν φοβάμαι την φυλακή, όπως δεν φοβάμαι και την οργή των θλιβερών τυράννων που πήραν τη ζωή εβδομήντα συντρόφων μου. Καταδικάστε με. Δεν έχει καμία σημασία. Η ιστορία θα με δικαιώσει

Συνέχεια

Ο κόλπος των χοίρων…


ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

klpow

Υπάρχουν άνθρωποι που συντηρούν με πάθος και αφοσίωση έναν κρυφό φόβο. Είναι ο φόβος μην υπαχθούν στον γενικό κανόνα, μήπως καταντήσουν αντίγραφα του κοινού νου και του κοινώς φέρεσθαι.

Οι άμοιροι, βεβαίως, αγνοούν πως όλοι από μουνί βγήκαμε-εκτός φυσικά απ’ τον κοκό και τον πρίγκηπα Κάρολο που βγήκαν από βασιλικό μουνί-.

Σε πείσμα κάθε λογικής υποστηρίζουν πως το δικό τους πράμα είναι διαφορετικό απ’ των υπολοίπων μόνο και μόνο επειδή είναι δικό τους.

Οι ιδέες και οι απόψεις τους έχουν τη σφραγίδα του Εγώ, που τη βάρεσε στα μούτρα τους ο ανταγωνισμός και το ψώνιο της ιδιαίτερης περίπτωσης.

Ο τρόπος που βγάζεις λεφτά στον καπιταλισμό είναι και ο τρόπος που γαμάς και ο τρόπος που σκέφτεσαι. Ο τρόπος που γράφεις και ο τρόπος που ειρωνεύεσαι.

Μια πραγματικά επαναστατημένη ύπαρξη ενεργεί και ζει μέσα στη πραγματικότητα. Δεν υπολογίζει πελάτες αλλά συντρόφους. Δεν σου παίρνει το μισό σπίτι για να σου κάνει μια επέμβαση και δεν σου πιάνει τον κώλο για να σου μορφώσει το παιδί.

Διάφοροι γαμημένοι τύποι που θέλουν να είναι αφεντικά δεν μπορούν να νιώσουν πόσο ευφρόσυνο είναι το υπαλληλίκι. Το να δουλεύεις δηλαδή για την κοινότητα και όχι για τον μαμωνά.

Το να έχεις συνείδηση πόσο σπουδαίο είναι να μη σου πιάνουν τον κώλο και να μην ταυτίζουν τη λέξη ελευθερία με την εκμετάλλευση.

Το να γνωρίζεις πως ο επαναστατημένος άνθρωπος δεν θέλει υπηρετικό προσωπικό και περισσότερα απ’ τον άλλον. Νταντάδες και βουλγάρες νοσοκόμες να του ξεσκατίζουν τα μωρά και τους γέρους για ένα ξεροκόμματο.

Το να πιστεύεις πως κανείς δεν μπορεί να ζει εις βάρος του άλλου και πως όσοι θέλουν να ζουν εις βάρος του άλλου θα πρέπει με τον καλό ή τον κακό τρόπο να εξαφανιστούν απ’ τον ανθρώπινο χάρτη.

Άμεση Δημοκρατία και Εξουσία…


amesh-dimokraΈνα τετριμμένο ζήτημα επανέρχεται συνέχεια στη δημοσιότητα. Πρόκειται για την άμεση δημοκρατία. Εννοείται, πως όποιος δεν θα ήθελε να ασχοληθεί περισσότερο θα μπορούσε να τελειώσει την συζήτηση με μία φράση. Όπως έκανε, παλιότερα, ένας σύντροφος ο οποίος είχε ξεκαθαρίσει τη στάση και την άποψή του: «Όπου υπάρχει η λέξη κράτος δεν χωρά η ελευθερία κ’ η αναρχία».

Είναι προφανές, πως αυτό το συμπέρασμα δεν προήλθε από ένα ξερό δογματισμό αλλά από ουσιαστική κατανόηση της έννοιας που εμπεριέχεται στην λέξη δημοκρατία. Μερικές δεκαετίες, πριν, τέτοια ζητήματα δεν σήκωναν και πολύ κουβέντα. Πράγματι. Είναι πολύ κουραστικό να προσπαθεί κάποιος να επαναλαμβάνει τα αυτονόητα. Όμως, μπροστά στο χείμαρρο ασυνάρτητων δημοκρατολογιών, που παρουσιάζονται σαν βαθυστόχαστες και αναρχικές δεν μπορεί κάποιος να παραμείνει αδιάφορος.

Η συνεχής επαναφορά στην πολιτική μόδα του όρου της άμεσης δημοκρατίας, η οποία περιφέρεται σε αμφιθέατρα, καφενεία, δρόμους και πλατείες από αριστερούς και αριστερίζοντες, αντιεξουσιαστές και αναρχίζοντες δεν είναι τυχαία. Έχει κάποια σκοπιμότητα που, ανεξάρτητα από τον τρόπο που σκέφτονται ορισμένοι ή από τις καλές ή υποτιθέμενα καλές προθέσεις, αυτή η σκοπιμότητα γίνεται αντιληπτή όταν επιχειρηθεί μια στοιχειώδης εκτίμηση της κατάστασης που προσπαθεί να επιβάλλει η κυριαρχία τόσο σε επί μέρους κράτη, όσο και σε ηπείρους.

Συνέχεια

Η σωτηρία της ψυχής (…των αστών)…



«Αυτός είναι πιο δεξιός από εμένα» είχε πει κάποτε ο Ευάγγελος Αβέρωφ για τον Κωστή Στεφανόπουλο. Και δεν είχε άδικο, από μια άποψη. Ο Αβέρωφ προερχόταν από το Κόμμα των Φιλελευθέρων, ενώ ο Στεφανόπουλος από τα έγκατα της πιο σκληρής Δεξιάς. Βέβαια, τα δυο αυτά αστικά πολιτικά στρατόπεδα, που πριν από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο τα χώριζε ακόμα και αίμα, ενώθηκαν «εις σάρκαν μία» όταν βρέθηκαν μπροστά στην απειλή της λαϊκής επανάστασης. Μαζί διεξήγαγαν τον εμφύλιο κι αυτό εξάλειψε τις παλιές ντροπές, με αποτέλεσμα να έχουμε προσχωρήσεις από το ένα στρατόπεδο στο άλλο.

Αυτό το συνεχές πηγαινέλα ανάμεσα στα αστικά κόμματα συνοδεύτηκε και από ιδεολογικοπολιτικές «μεταλλάξεις» στελεχών. Οταν ο Σαμαράς δημιούργησε την αλήστου μνήμης ΠΟΛΑ, πήρε μαζί του στελέχη που έως τότε είχαν σύνδεση (στενότερη ή χαλαρότερη) με την κοινοβουλευτική Αριστερά, όπως ο Α. Λεντάκης, ο Χάρρυ Κλυνν, ο Μ. Μητσιάς. Επαψε ποτέ ο Σαμαράς να είναι σκληρός δεξιός, πνευματικό παιδί του Αβέρωφ; Το έδειξε καθαρά όταν επανήλθε στη ΝΔ και ιδιαίτερα όταν έγινε αρχηγός της και στη συνέχεια πρωθυπουργός.

Οταν ο Σαμαράς συγκρούστηκε με τον Μητσοτάκη, που τον είχε κάνει υπουργό Εξωτερικών σε νεαρή ηλικία, ξεπληρώνοντας γραμμάτια στον Αβέρωφ, επέλεξε να εμφανιστεί ως αριστερότερος της μητσοτακικής ΝΔ, ενώ στην πραγματικότητα κατείχε την ακροδεξιά της πτέρυγα. Δεν είχε, όμως, άλλη ελπίδα πολιτικής επιβίωσης εκείνη την περίοδο από το να παραστήσει τον… κεντροαριστερό.

Συνέχεια

Το γράμμα του 14χρονου Κάστρο στον Πρόεδρο Ρούσβελτ…


Όταν ήταν δεκατεσσάρων χρονών (13 χρόνια πριν την επαναστατική του δραστηριότητα), ο Κάστρο έστειλε ένα γράμμα στον Ρούσβελτ για να του ζητήσει 10 δολάρια. Είναι γραμμένο σε, δικαιολογημένα, πολύ σπαστά αγγλικά (κάπου χάνεται και η πλοκή), και κλείνει με την προσφορά του μικρού Κάστρο να δείξει στον Αμερικάνο Πρόεδρο πού είναι τα ορυχεία σιδήρου για να κατασκευάσει πλοία. Για άγνωστο λόγο, ο Κάστρο γράφει ότι είναι δώδεκα χρονών στο γράμμα. Αργότερα, του ήρθε μια τυποποιημένη απάντηση άρνησης του αιτήματός του.

Ακολουθεί η μετάφραση του γράμματος, το κείμενο στα αγγλικά και φωτογραφίες του αυθεντικού.

Ο Κάστρο το 1940

Ο Κάστρο το 1940 (πηγή)

Σαντιάγκο ντε Κούβα

6 Νοεμβρίου 1940

Προς κ. Φρανκλίνο Ρούσβελτ, Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών

Καλέ μου φίλε Ρούσβελτ δεν ξέρω πολύ Αγγλικά, αλλά ξέρω τόσα για να σου γράψω. Μου αρέσει να ακούω το ραδιόφωνο, και είμαι πολύ χαρούμενος, γιατί άκουσα εκεί, ότι θα είσαι ο Πρόεδρος για τη νέα period (περίοδο). Είμαι δώδεκα χρονών. Είμαι αγόρι αλλά σκέφτομαι πάρα πολύ αλλά δεν νομίζω ότι γράφω στον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών. Αν θέλεις, δως μου ένα πράσινο αμερικάνικο χαρτονόμισμα δέκα δολαρίων, στο γράμμα, γιατί ποτέ, δεν έχω δει ένα πράσινο αμερικάνικο χαρτονόμισμα δέκα δολαρίων και θα ήθελα να έχω ένα.

Η διεύθυνσή μου είναι:

Sr. Fidel Castro

Colegio de Dolores

Santiago de Cuba

Oriente Cuba

Δεν ξέρω πολύ Αγγλικά αλλά ξέρω πάρα πολύ Ισπανικά και φαντάζομαι εσύ δεν ξέρεις πολύ Ισπανικά αλλά ξέρεις πολύ Αγγλικά επειδή είσαι Αμερικάνος και εγώ δεν είμαι Αμερικάνος.

Ευχαριστώ πάρα πολύ

Φιντέλ Κάστρο

Αν θέλεις σίδερο να φτιάξεις πλοία θα σου δείξω τα μεγαλύτερα minas (ορυχεία) σιδήρου της χώρας. Είναι στο Mayari Oriente Cuba.

Santiago de Cuba

Nov 6 1940

Mr Franklin Roosvelt, President of the United States.

My good friend Roosvelt I don’t know very English, but I know as much as write to you. I like to hear the radio, and I am very happy, because I heard in it, that you will be President for a new (periodo). I am twelve years old. I am a boy but I think very much but I do not think that I am writing to the President of the United States. If you like, give me a ten dollars bill green american, in the letter, because never, I have not seen a ten dollars bill green american and I would like to have one of them.

My address is:

Sr Fidel Castro

Colegio de Dolores

Santiago de Cuba

Oriente Cuba

I don’t know very English but I know very much Spanish and I suppose you don’t know very Spanish but you know very English because you are American but I am not American.

Thank you very much

Good by. Your friend,

Fidel Castro

If you want iron to make your sheaps ships I will show to you the bigest (minas) of iron of the land. They are in Mayari Oriente Cuba.

123

Πηγές εδώ και εδώ

________________________________________________________

Aπό:http://eranistis.net/wordpress/2016/11/27/castro-roosevelt/

Post-truth…


Αποτέλεσμα εικόνας για post-truth

.Μετά-αλήθεια (!!!) Το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης ανακήρυξε το «post-truth” λέξη της χρονιάς· κι έτσι μάθαμε ότι υπάρχει και τέτοιου είδους “διαγωνισμός”.
Τι είναι, λοιπόν, η “μετά-αλήθεια”; Ένας ευφημισμός για το ψέμα; Για την εξαπάτηση; Ή, μήπως, κάτι διαφορετικό, ίσως μια επίκαιρη, σύγχρονη παραπλάνηση;
Σύμφωνα με τους επίσημους ορισμούς το post-truth χρησιμοποιείται κυρίως σαν χαρακτηρισμός της καθεστωτικής πολιτικής. Όπου εντοπίζονται (λένε όσοι ανακάλυψαν προχτές την αμερική) απ’ την μια μεριά η αυξητική τάση της προκλήσης συναισθηματικών αντιδράσεων μέσω μιας ορισμένης αντιδραστικής συνθηματολογίας και απ’ την άλλη μεριά η εξίσου αυξητική τάση των ψηφοφόρων να βρίσκουν θαλπωρή σ’ αυτή τη συνθηματολογία, αδιαφορώντας για την σχέση της με την πραγματικότητα.
Ωραία ήπειρος αυτή των «post-truth politics”, ε; Μόνο που οι διαφημιστές είναι post-truth πλασιέ εδώ και έναν αιώνα τουλάχιστον. Που πάει να πει: η υποτιθέμενη «ανακάλυψη» είναι μια ήπειρος των σχέσεων εξουσίας όχι απλά γνωστή αλλά χιλιοπερπατημένη.

Συνέχεια