Εντουάρντο Γκαλεάνο: Φόρος τιμής στον Φιντέλ…


13 Φεβρουαρίου 1961: Ο Φιντέλ Κάστρο κόβει ζαχαροκάλαμα σε άγνωστη τοποθεσία της Κούβας | Cuban Government via AP

Οι εχθροί του λένε ότι ήταν ένας μη εστεμμένος βασιλιάς που μπέρδευε την ενότητα με την ομοφωνία. Και σ’ αυτό οι εχθροί του έχουν δίκιο.

Οι εχθροί του λένε πως εάν ο Ναπολέων είχε μια εφημερίδα όπως η Granma, κανένας Γάλλος δεν θα είχε μάθει την καταστροφή στο Βατερλό. Και σ’ αυτό ότι οι εχθροί του έχουν δίκιο.

Οι εχθροί του λένε ότι άσκησε την εξουσία μιλώντας πολύ και ακούγοντας λίγο, γιατί είχε μάθε να ακούει περισσότερο ήχους παρά φωνές. Και σ’ αυτό οι εχθροί του έχουν δίκιο.

Αλλά υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν τα λένε οι εχθροί του:

ότι δεν έβαλε ποτέ στα βιβλία της ιστορίας το γεγονός ότι πρόταξε στο στήθος του στις σφαίρες των εισβολέων,

ότι αντιμετώπισε τυφώνες ως ίσος προς ίσο, τυφώνας προς τυφώνα,

ότι επέζησε από 637 απόπειρες κατά της ζωής του,

ότι η μεταδοτική ενέργειά του ήταν καθοριστική στο να βγει η χώρα του από το καθεστώς της αποικίας,

και δεν ήταν από την κατάρα του Εωσφόρου ή θαύμα του Θεού ότι η νέα χώρα κατάφερε να επιζήσει από δέκα Αμερικανούς προέδρους, οι οποίοι είχαν φορέσει ήδη την πετσέτα στο λαιμό και ήταν έτοιμοι να τον φάνε με το μαχαιροπήρουνο.

Και οι εχθροί του δεν αναφέρουν ποτέ ότι η Κούβα είναι μια σπάνια χώρα που δεν ανταγωνίζονται μαζί τους για το Παγκόσμιο Κύπελλο Doormat.

Και δεν λένε ότι η επανάσταση, η οποία τιμωρείται για το έγκλημα της αξιοπρέπειας, είναι αυτό που κατάφερε να είναι και όχι αυτό που ευχόταν να γίνει. Ούτε λένε ότι το τείχος που χωρίζει την επιθυμία από την πραγματικότητα έγινε ψηλότερο και πιο φαρδύ εξαιτίας του ιμπεριαλιστικού εμπάργκο, το οποίο πνίγει τη δημοκρατία κουβανέζικου στιλ- μια στρατιωτικοποιημένη κοινωνία- και γέννησε τη γραφειοκρατία, πάντα έτοιμη με ένα πρόβλημα για κάθε λύση, δίνοντάς της τα άλλοθι που απαιτούνται για να δικαιολογεί και να διαιωνίζει τον εαυτό της.

Και δεν λένε ότι παρά όλη τη θλίψη, παρά την εξωτερική επιθετικότητα και την εσωτερική αυθαιρεσία, αυτό το λυπημένο και πεισματάρικο νησί έχει γεννήσει τη λιγότερο άδικη κοινωνία στη Λατινική Αμερική.

Και οι εχθροί του δεν λένε ότι αυτό το κατόρθωμα ήταν το αποτέλεσμα της θυσίας του λαού της, καθώς επίσης και της πεισματάρικης θέλησης και της παλιομοδίτικης αίσθησης της τιμής του ιππότη που πάντα πολέμησε στο πλευρό των ηττημένων, όπως ο διάσημος συνάδελφός του στα πεδία της Καστίλης.

*Απόσπασμα από το βιβλίο του Ουρουγουανού συγγραφέα Εντουάρντο Γκαλεάνο “Καθρέφτες”. Ο Γκαλεάνο πέθανε τον Απρίλιο του 2015.

** Μετάφραση-επιμέλεια: Τάσος Τσακίρογλου

 _____________________________________________________

Ο ιμπεριαλισμός και η μοναξιά…


Αποτέλεσμα εικόνας για Ο ιμπεριαλισμός και η μοναξιά...
Τα χρόνια τα παλιά κυκλοφορούσε ένα σύνθημα που σήμερα θα έλεγε κανείς ότι είναι άνευ ουσίας. Έλεγε ότι : «Εκτός από τον Ιμπεριαλισμό υπάρχει και η μοναξιά».
Ο επινοητής του συνθήματος μάλλον θα ήθελε να πει: «Το πρόβλημα είναι μόνο η μοναξιά» αλλά λόγω των συνθηκών εκείνης της εποχής που η πολιτικοποίηση ήταν έντονη προτίμησε να βάλει λίγο νερό στο κρασί του.
Τότε γνώρισα την Αλίκη.
Η Αλίκη είχε παντού αντιρρήσεις.
«Καλημέρα» να της έλεγες θα σου έφερνε αντίρρηση.
Μπορούσε κανείς να το δικαιολογήσει διότι αυτό το δικαίωμα είναι κατοχυρωμένο ως γνωστόν από το λυκαυγές της ανθρώπινης ιστορίας.
Η Αλίκη δεν ήθελε να πάει σχολείο διότι «το σχολείο προσηλυτίζει».
Η Αλίκη δεν πήγαινε στις μαθητικές διαδηλώσεις «διότι δεν ήταν πρόβατο».
Η Αλίκη δεν ήθελε να κάνει «μόνιμο δεσμό» διότι ήταν κατά των «δεσμεύσεων».
Η Αλίκη δεν ήθελε να δουλέψει διότι ήταν «κατά της μισθωτής σκλαβιάς».
Η Αλίκη δεν ήθελε να παντρευτεί διότι ήταν κατά του «αναχρονιστικού θεσμού».
Η Αλίκη δεν ήθελε να κάνει παιδιά διότι δεν ήθελε να ξοδέψει την ζωή της «μεγαλώνοντας κουτσούβελα».
Η Αλίκη δεν ήθελε να βάλει σουτιέν (τότε που τα βυζιά της ήταν ακόμα ψηλά) διότι «ήταν ελεύθερη».
Η Αλίκη αγαπούσε «όλα τα παιδιά του κόσμου» (και κυρίως τα έγχρωμα) αρκεί να μην ήταν δικά της.
Περνούσαν τα χρόνια και παντού μπροστά μου έβρισκα την Αλίκη.
Με θεωρούσε «κομματικοποιημένο», «στενόμυαλο», «καθοδηγούμενο», «μικροαστό» και υπαίτιο για την αποτυχία «όλων των επαναστάσεων όλων των εποχών».
Την συνάντησα ως μαθήτρια .
Την συνάντησα έξω από το «φροντιστήριο των πανελλήνιων εξετάσεων».
Την συνάντησα πωλήτρια σε σούπερ μάρκετ.
Την συνάντησα παντρεμένη στα πρόθυρα νευρικού παροξυσμού.
Την συνάντησα «ιδιοκτήτρια μίνι μάρκετ».
Την συνάντησα ως «μαμά» να ουρλιάζει εκτός εαυτού : «Κικήηηηηηη!!!!! Έλα αμέσως εδώ!!!!»
Την συνάντησα στην Β΄ Δ.Ο.Υ να τσακώνεται με τον υπάλληλο για τον «διακανονισμό του Φ.Π.Α.»
Περνούσαν τα χρόνια και παντού μπροστά μου συναντούσα την Αλίκη.
Δεν μπορώ να πω. Πάντα η Αλίκη με ξάφνιαζε.
Άρχισαν να ασπρίζουνε οι «ρίζες» και τις έβαφε.
Στην αρχή ήταν της μόδας τα κόκκινα αργότερα το βάψιμο έγινε πιο «πλουραλιστικό».
Τότε αρχίσανε οι «ενέργειες» .
Αν δεν παραδεχόσουν αμέσως ότι «τα πάντα υπόκεινται σε μια ακαθόριστη και αναπόδεικτη από την ταπεινή ανθρώπινη επιστήμη συμπαντική ενέργεια που μας καθορίζει» τότε ήσουν τουλάχιστον «κάφρος»¨.
Αργότερα ήρθε η «ζωοφιλία» , ο «ρατσισμός», η «υγιεινή διατροφή» και πάνω από όλα ο «σεξισμός».
Αν έλεγες , για παράδειγμα, «ωραίος καιρός σήμερα» κινδύνευες να σε καταγγείλει σε όλη τη κοινωνία για «σεξιστή».
Πέρασε καιρός που είχα να συναντήσω την Αλίκη και νόμιζα ότι είχα γλυτώσει.
Αμ Δε!
Την Δευτέρα που μας πέρασε βρέθηκα στο Νοσοκομείο ως συνοδός της γυναίκας μου. Θα μέναμε δυο με τρεις το πολύ μέρες.
Μας πήγαν σε έναν θάλαμο τεσσάρων κρεβατιών που ήταν μόνο το ένα κρεβάτι πιασμένο και αυτό κλεισμένο με μια κουρτίνα .
« Ωραία!» .. σκέφτηκα .. «Αν δεν φέρουν κανέναν άλλον μέχρι το βράδυ θα κοιμηθώ και εγώ σαν άνθρωπος».
Πριν προλάβω να χαρώ ανοίγει η κουρτίνα και εμφανίζεται μπροστά μου η …Αλίκη.
Έκανα αρκετά δευτερόλεπτα για να την αναγνωρίσω.
Ήταν αναμαλλιασμένη, άβαφτη, με ορούς σχεδόν σε όλο της το σώμα και με ένα ξεθωριασμένο νυχτικό.
«Θα μείνεις εδώ απόψε;» με ρωτάει με διάθεση για καυγά.
«Εδώ…. Που να πάω;… είμαι συνοδός.» απάντησα απολογητικά.
«Άκου να σου πω! …Εγώ έχω πρόβλημα με το στομάχι μου… αέρια …δεν μπορώ να μείνω όλη νύχτα με έναν άντρα στο θάλαμο.»
«Σε καταλαβαίνω αλλά τι θέλεις να κάνω; Να πηδήσω από τον τέταρτο όροφο; Η να κρεμαστώ από το παράθυρο;»
«Μην μου κάνεις εμένα τον έξυπνο!…να πάτε σε άλλο θάλαμο.»
Να μην σας τα πολυλογώ , η προϊσταμένη δεν ήθελε να ακούσει κουβέντα για «άλλο θάλαμο».
«Δεν μπορεί αυτή η νευρασθενικιά να μας διώχνει τον κόσμο από τον θάλαμο …που να τους βάλουμε; ..Θα μείνετε εκεί και άστηνε να λέει.»
Πήγαμε στο θάλαμο ως ανεπιθύμητοι και προσπάθησα να την καθησυχάσω.
«Μην κάνεις έτσι Αλίκη μου , όλος ο κόσμος κλάνει ..θα το αντέξουμε για δυο βραδιές… δεν ήρθε και η συντέλεια του κόσμου!»
Φαίνεται ότι το μόνο που κατάφερα με τους λεπτούς μου χειρισμούς ήταν να χειροτερέψω την ήδη εκρηκτική ατμόσφαιρα.
Παρόλα αυτά η Αλίκη υποχώρησε μην μπορώντας να κάνει αλλιώς.
Στην αρχή της αξέχαστης αυτής πρώτης βραδιάς μείναμε σιωπηλοί να ακούμε την Αλίκη να μιλάει στο κινητό και να κάνει παρατηρήσεις στην υπάλληλό της .
Μετά μίλαγε για καμιά ώρα με κάποια φίλη της που της είχε αναθέσει να φυλάει κάποιον «Έκτορα» που υποθέσαμε ότι ήταν κάποιος σκύλος η γάτος.
Κατά τις δώδεκα τσακώθηκε με την νοσοκόμα.
Στις μία σηκώθηκε να κατουρήσει.
Τόφερε η μοίρα να κοιμηθώ με την Αλίκη στο ίδιο δωμάτιο κάτω από ανείπωτες συνθήκες που και η πιο αρρωστημένη φαντασία θα αδυνατούσε να περιγράψει.
Ας ελπίσουμε ότι εκτός από την μοναξιά υπάρχει και ο Ιμπεριαλισμός.
_________________________________________________________

Ο Στίγκλιτζ, οι τράπεζες και η δικαιοσύνη…


Γράφει ο Θανάσης Μπαντές

Όταν πια η φούσκα των ακινήτων είχε σκάσει, αυτό που έμενε ήταν η αναζήτηση ευθυνών. Για τον Κρούγκμαν το ζήτημα ήταν απολύτως ξεκάθαρο: «… με τρόπους ανεπαίσθητους, στην κρίση – παραδείγματος χάριν κάποιες από τις ριψοκίνδυνες χρηματοπιστωτικές δομές που δημιουργήθηκαν στα χρόνια της οικονομικής ανόδου ήταν εγχειρήματα που “δεν συμπεριλαμβάνονταν στους ισολογισμούς” των εμπορικών τραπεζών. Παρ’ όλα αυτά, η κρίση, ως επί το πλείστον, δε σχετιζόταν με τα προβλήματα των απορρυθμισμένων ιδρυμάτων τα οποία ανέλαβαν νέες πιο ριψοκίνδυνες δραστηριότητες. Αντίθετα, είχε σχέση με ρίσκα που ανέλαβαν ιδρύματα οι δραστηριότητες των οποίων ουδέποτε ρυθμίστηκαν». (σελ. 173).

Ο Τζόζεφ Στίγκλιτς (αγγλ.: Joseph Eugene Stiglitz, γεν. 9 Φεβρουαρίου 1943) είναι Αμερικανός οικονομολόγος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια

Ο Τζόζεφ Στίγκλιτς (αγγλ.: Joseph Eugene Stiglitz, γεν. 9 Φεβρουαρίου 1943) είναι Αμερικανός οικονομολόγος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια

Κι εδώ φτάνουμε στην ουσία του θέματος, το σκιώδες τραπεζικό σύστημα, που λειτουργεί ανεξέλεγκτα έχοντας ως οχυρό τους λεγόμενους φορολογικούς παραδείσους, που εξασφαλίζουν και νομοθετικά την απόλυτη εχεμύθεια – δηλαδή την ύψιστη αδιαφάνεια. Η μετατροπή των δανείων υψηλού κινδύνου σε χρηματοπιστωτικό προϊόν (CDO) με τα τεράστια κέρδη (αρχικώς) και την τελική αποχαλίνωση των δανειοδοτήσεων είναι η κυριότερη αιτία της χιονοστιβάδας που ακολούθησε και οφείλεται στη δράση της σκιώδους τραπεζικής, που μετέτρεψε τη χρηματοπιστωτική σε καζίνο: «Κατά την άποψή μου, σ’ αυτό ακριβώς βρίσκεται ο πυρήνας του προβλήματος. Καθώς το σκιώδες τραπεζικό σύστημα εξαπλωνόταν και ανταγωνιζόταν ή ακόμα υποσκέλιζε το συμβατικό τραπεζικό σύστημα ως προς τη βαρύτητα στην οικονομία, πολιτικοί και κυβερνητικοί αξιωματούχοι έπρεπε να έχουν αντιληφθεί ότι ξαναδημιουργούσαμε τη χρηματοπιστωτική τρωτότητα που οδήγησε στη Μεγάλη Ύφεση – και έπρεπε να είχαν αντιδράσει με την επέκταση της ρύθμισης και του χρηματοπιστωτικού δικτύου ασφαλείας, προκειμένου να είχαν υποστηρίξει έναν απλό κανόνα: όποιος οργανισμός κάνει το ίδιο έργο με μια τράπεζα, όποιος πρέπει να διασωθεί σε περιόδους κρίσεων όπως οι τράπεζες, θα έπρεπε να υπόκειται στις ίδιες ρυθμίσεις με τις τράπεζες». (σελ. 173).

Συνέχεια

Η Τουρκική αστυνομία καταστρέφει μια συναυλία, η απάντηση του συγκροτήματος ειναι πιο δυνατή (βιντεο)…


Στην γειτονική Τουρκία, στις 21 Οκτωβρίου η αστυνομία επιτέθηκε σε έναν χώρο, κέντρο πολιτιστικό, όπου έπαιζε το συγκρότημα Grup Yorum.

Έσπασε τα όργανά τους, και το συγκρότημα απάντησε με αυτό το βίντεο και αυτό το τραγούδι, παίζοντας με τα κατεστραμμένα μουσικά όργανα.

Σήμερα όλα τα μέλη του συγκροτήματος είναι προφυλακισμένα.

_________________________________________________________

Aπό:http://www.hitandrun.gr/tourkiki-astinomia-katastrefi-mia-sinavlia-apantisi-tou-sigkrotimatos-ine-pio-dinati-vinteo/

καλό ταξίδι Φιντέλ …


fidel65kentriki

Επιμέλεια: Οικοδόμος //


Ένας ζωντανός μύθος. Μια από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες του εικοστού αιώνα. Λίγοι ηγέτες, σε όλον τον κόσμο, θα μπορούσαν να τοποθετήσουν το ανάστημά τους δίπλα στο δικό του.

Χάρη στον Φιντέλ στην Κούβα δεν υπάρχει η δυστυχία που υπάρχει στη Λατινική Αμερική, στις ΗΠΑ, στην Ευρωπαϊκή Ένωση και σε πολλά ακόμα μέρη του πλανήτη. Χάρη στον Φιντέλ εκατομμύρια άνθρωποι από δεκάδες χώρες του κόσμου δέχονται την πολύτιμη αλληλεγγύη του κουβανικού λαού στην υγεία, στη μόρφωση, αλλά και στον αγώνα για λευτεριά και ανεξαρτησία. Χάρη στον Φιντέλ πολλά εκατομμύρια άνθρωποι στη γη, αφού πρώτα πίστεψαν ότι ο σκοπός που ήρθαν στη ζωή δεν ήταν μόνο για να υποφέρουν, έχουν τη δυνατότητα να οραματιστούν το μέλλον που τους αξίζει και να οργανώσουν την πάλη για να το διεκδικήσουν.

fidel_usa presidents

Ήταν φυσικό να μισηθεί βαθιά από την αυτοκρατορία των γιάνκηδων που κατόρθωσε να την ταπεινώνει για περισσότερο από μισό αιώνα και να μπει στο στόχαστρο των πληρωμένων –επίδοξων- δολοφόνων της. Πριν λίγα χρόνια ο Φιντέλ Κάστρο Ρους πέρασε στο βιβλίο των «ρεκόρ Γκίνες» ως το πρόσωπο που δέχτηκε τις περισσότερες απόπειρες δολοφονίας. Υπολογίζεται ότι από τον πρώτο χρόνο της κουβανικής επανάστασης μέχρι και το 2000, υπήρξαν περισσότερα από 600 σχέδια και απόπειρες δολοφονίας εναντίον του, τα περισσότερα εκ των οποίων καθοδηγούμενα από την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών των ΗΠΑ (CIA). Ο Φιντέλ βγήκε και από αυτόν τον στίβο νικητής, χάρη στο αλάνθαστο αισθητήριο του επαναστάτη ηγέτη και στην αγάπη του λαού του.

Συνέχεια

Προσφυγόπουλα – σκλάβοι στην Γαλλία…


Από τη “ζούγκλα” του Καλαί, στα κέντρα υποδοχής και από κει στην καταναγκαστική εργασία – Αποκαλυπτικό άρθρο του Guardian

%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%b94

Μεταφράζει και επιμελείται ο Αλέξανδρος Στεργιόπουλος

Η Λίστα των εγκλημάτων του καπιταλισμού είναι ατελείωτη. Το κέρδος μπαίνει πάνω απ’ όλα και η ανθρώπινη ζωή εκμηδενίζεται. Του εργάτη φυσικά, του αδύναμου που μετέχει δια της οικονομικής βίας σε μια άθλια, χυδαία συναλλαγή. “Αν θες να ζήσεις γίνε σκλάβος” και οι διαχειριστές του συστήματος θα σου που ότι μετέχεις στη “μισθωτή εργασία”.

Στην περίπτωση των ανθρώπων που αναγκάζονται να αφήσουν την πατρίδα τους λόγω ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, δεν υπάρχουν προσχήματα. Η αστική δημοκρατία δεν σέβεται ούτε τους δικούς της κανόνες και νόμους και επιτρέπει χωρίς αιδώ τη σκλαβιά ανηλίκων! Ο “πολιτισμός” της Δύσης βρωμάει υποκρισία, προχωράει σαδιστικά και διαδίδει την απανθρωπιά και τη βαρβαρότητα.

Τα παιδιά πρόσφυγες που στάλθηκαν από τη “ζούγκλα” του Καλαί σε υποτιθέμενα ασφαλή κέντρα υποδοχής στην Γαλλία, καταγγέλλουν ότι έχουν εξαναγκαστεί σε καταναγκαστική εργασία. Συνεντεύξεις με ασυνόδευτους ανήλικους από το στρατόπεδο προσφύγων μέχρι τα επίσημα κέντρα υποδοχής, αποκάλυψαν καταγγελίες ότι παιδιά έχουν σταλεί για αμισθί εργασία σε φάρμες ώστε να μαζέψουν μήλα για τα γαλλικά σουπερμάρκετ. Οι νεαροί δήλωσαν ότι ήταν πολύ φοβισμένοι για να αρνηθούν μια και ανησυχούν ότι θα βλάψει την προσπάθειά τους να ζητήσουν άσυλο στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Συνέχεια

Λίγα λόγια για την Οργάνωση Προστασίας Λαϊκού Αγώνα και για μια εμβληματική μορφή του Κομμουνιστικού κινήματος…


Του Γ. Γ.

«Όσοι βρίζουν τα μέλη και τα στελέχη της ΟΠΛΑ πρέπει να ξέρουν ότι ήταν ό,τι το πιο αγνό έβγαλε το επαναστατικό κίνημα».

Κώστας Κάππος προλογίζοντας το βιβλίο του Ηλία Παπαδημητρίου «Απάντηση»

Η ΟΠΛΑ δεν είναι απλώς παρεξηγημένη, είναι δαιμονοποιημένη. Ακροβατεί ανάμεσα στην Αντίσταση και τον Εμφύλιο. Ιστορικά το ενδιαφέρον που παρουσιάζει είναι τεράστιο, καθώς, πέρα από τις όποιες απόψεις για την πολιτική του ΚΚΕ, αποτελεί γνήσια έκφραση ενός μαζικού αντιστασιακού κινήματος που προσπαθεί να περιφρουρήσει τον εαυτό του. Είναι η ακραία έκφραση της νομιμότητας της Αντίστασης απέναντι στην Κατοχή, φαινόμενο που απαντάται σε πολλά ευρωπαϊκά αντιστασιακά κινήματα. 

Τις ομάδες της ΟΠΛΑ στην Αθήνα στελέχωναν τα δυναμικότερα στοιχεία των οργανώσεων του ΕΑΜ και του ΚΚΕ, στη συντριπτική τους πλειοψηφία εκπρόσωποι της ΕΑΜικής γενιάς. Τα όποια συμπεράσματα για την ΟΠΛΑ δεν πρέπει να διατυπώνονται εκτός πλαισίου, δηλαδή χωρίς να λαμβάνεται υπόψη πως η βία της εποχής ήταν καταστασιακή. Η βία της αριστεράς δεν προκύπτει εν κενώ, αλλά απαντά σε μια οργανωμένη και θεσμοποιημένη εκστρατεία εξόντωσης της. 

Απόσπασμα από συνέντευξη του ιστορικού – συγγραφέα Ιάσονα Χανδρινού με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου του: «Το τιμωρό χέρι του Λαού: Η δράση του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ στην κατεχόμενη πρωτεύουσα 1942-1944».

Για την δράση και τους αγωνιστές που στελέχωσαν την Οργάνωση Προστασίας Λαϊκών Αγωνιστών (Ο.Π.Λ.Α.) υπάρχει ελάχιστη βιβλιογραφία, απ’ την οποία μπορείς να αντλήσεις αξιόπιστα στοιχεία γ’ αυτή την οργάνωση.

Και το εντυπωσιακό είναι ότι η ΟΠΛΑ δέχεται πυρά απ’ όλες τις πλευρές! Προσπερνάμε τους αστούς ιστορικούς και τις αναφορές που κάνει ο τροτσκιστής (λίγο πριν πεθάνει παρουσιαζόταν φιλοαναρχικός) Αγις Στίνας στο βιβλίο του «ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΟΠΛΑ». (Αυτός έφτασε στο σημείο να κατηγορεί το ΕΑΜ σαν «εθνικιστικό κίνημα», να στρέφεται ενάντια στον ένοπλο αγώνα του ΕΛΑΣ γιατί «καλλιεργούσε μίσος ενάντια στους στρατιώτες των στρατευμάτων κατοχής» και με τις ενέργειες του «έδινε να περιθώρια να προβαίνουν σε αντίποινα στον άμαχο πληθυσμό» ενώ στον εμφύλιο κράτησε ίδιες αποστάσεις μεταξύ ΔΣΕ και Εθνικό Στρατού.

Είναι δυνατόν, όμως, ένα ιστορικό στέλεχος του ΚΚΕ, ένας αγωνιστής με πολύχρονη διαδρομή στο κομμουνιστικό κίνημα, που βρέθηκε σε ανώτατες καθοδηγητικές θέσεις του ΚΚΕ, (κατοχικός γραμματέας της ηρωικής Κ.Ο.Α αλλά και πολιτικός επίτροπος του Γενικού Αρχηγείου του Δ.Σ.Ε στα χρόνια του Εμφυλίου Πολέμου, για δεκαετίες μέλος του Π.Γ της Κ.Ε του ΚΚΕ) ο Βασίλης Μπαρτζιώτας, να εκδίδει βιβλίο – («Κάτω από τις σημαίες του Λαϊκού Στρατού – Ελληνες μόνιμοι αξιωματικοί στις τάξεις του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού – ΕΛΑΣ», Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή 1984), που ουσιαστικά «έριξε νερό στο μύλο της αντίδρασης» για να χρησιμοποιήσω μια παλαιοκομμουνιστική έκφραση-  σε όσους αστούς και όχι μόνο, έχουν βάλει στόχο  να συκοφαντήσουν τον ηρωικό αγώνα της Ο.Π.Λ.Α και των αγωνιστών που την στελέχωναν;

Δεν είναι τυχαίο ότι το απόσπασμα απ’ το βιβλίο που αναφέραμε στο οποίο κάνει αναφορά ότι η δημιουργία της Ο.Π.Λ.Α από το ΚΚΕ ήταν λάθος γιατί «μας έφερε περισσότερη ζημιά παρά όφελος», έχουν γίνει καραμέλα σε κάποιους αντιδραστικούς ιστορικούς σαν τον αμερικανοσπούδατο Ν. Μαραντζίδη του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

Συνέχεια