Η γραμμή του ορίζοντος του Χρήστου Βακαλόπουλου…


Από μακριά ακούγεται ο Αύγουστος. Το τραγούδι είναι λυπητερό, μα η φωνή του Παπάζογλου είναι μαγική. Έναν τέτοιο λυπητερό Αύγουστο λοιπόν πήρα την Γραμμή του Ορίζοντος του Χρήστου Βακαλόπουλου. Και ολόκληρο το καλοκαίρι ούτε που την ακούμπησα. Πες το φόβο, διαίσθηση, κισμέτ, right time. Πες το τέλος πάντων όπως γουστάρεις κι αγαπάς. Το χάρισα σε μια φίλη που το ταρίχευσε στην βιβλιοθήκη του σαλονιού της και δεν το ξανασκέφτηκα. Το έπιασα εχθές όμως. Το τελείωσα. Και ακόμα τρέμω.

2016-11-24 02.49.54 2.jpg

Η ιστορία φαινομενικά πεζή και υπό άλλες συνθήκες την χαρακτήριζες και βαρετή· τριανταδυάχρονη χωρίζει και αντί για τα βουνά παίρνει το καράβι για Πάτμο. Το όνομα αυτής Ρέα Φραντζή, ελαφρά ντυμένη, στέκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το κέντρο του γνωστού κόσμου. Και σκέφτεται. Σκέφτεται ποια ήταν και ποια έγινε. Σκέφτεται τα παιδικά της χρόνια στην Κυψέλη με τις φίλες, το απογευματινό σχολείο και το ραδιόφωνο της γιαγιάς. Πως εκείνη λίγο αργότερα έζησε έναν έρωτα σαν διαφημιστικό σποτάκι που ναυάγησε. Πως άλλαξε ο κόσμος και μαζί με αυτόν το συνοικιακό σινεμά. Γκρεμίστηκε, όπως και η ίδια. Πότε τα έζησε όλα αυτά και δεν το πήρε χαμπάρι; Ο Βακαλόπουλος όμως το αντιλήφθηκε και κάπως έτσι έγραψε Ιστορία!

Έχω μιλήσει και για άλλες φορές για βιβλία που με άγγιξαν, που με συγκλόνισαν, που με φρίκαραν. Εντάξει, τις λέω και εγώ τις σαχλαμάρες μου που και που. Βασικά, δεν ήξερα. Έμαθα όμως και το φέρω βαρέως που θα πρέπει να αποχωριστώ το βιβλίο που στις 163 σελίδες του μου έμαθε τόσα γυρίζοντας το στη βιβλιοθήκη. Με έκανε να ΝΙΩΣΩ, να σκεφτώ, να φοβηθώ. Και τώρα είναι που θα ρίξω τη ζαριά μου και θα πω είτε την πιο σοφή ρήση του κόσμου είτε την μεγαλύτερη μαλακια του ντουνιά. Εσείς αποφασίζετε. Το βιβλίο είναι συναισθηματικά αδερφάκι με τα Φτηνά Τσιγάρα. Ναι ρε φίλε, μην γαβγίζεις, εμένα αυτό μου θύμισε. Ομιχλώδες, ρυθμικό, αυτιστικό, ζωντανό. Σχεδόν άγριο. Σοφό, απαιτητικό, γρήγορο, αστείο. Ειρωνικό. Όλα αυτά και ακόμα περισσότερα.

Τώρα θα με ρωτήσεις γιατί να διαβάσω ένα βιβλίο 160 σελίδων κατεβατό αφηγηματικό μονόλογο με λόγο σαλάτα (κατά τον ίδιο τον συγγραφέα αυτή η αφηγηματική μέθοδος είναι σαν το βότσαλο στη λίμνη). Γιατί αξίζει και στο λέω με το χέρι στην καρδιά. Αξίζει ο ρυθμός και οι αλήθειες. Είναι όλα όσα δίνει ο Βακαλόπουλος, αλλά που να με πάρει, είναι υπεραρκετά. Και αν νιώθεις κάτι μέσα σου λίγο να σκιρτάει, λίγο έστω να υπνοβατεί ρε αδερφέ, δώστου την τροφή του.Δώστου αυτό το βιβλίο και θα δεις πως θα γίνει και για σένα η Κυψέλη το κέντρο του κόσμου κι ας μην έχεις περάσει ούτε απ έξω.

Άργησα. Για ακόμα μια φορά ήμουν αργοπορημένη με το ραντεβού μου. Τον έστησα. Τον έδωσα στεγνά. Τον φοβήθηκα. Και εκείνος με δέχτηκε με ελληνικό καφέ σε ένα μπιστρό στα Εξάρχεια. Ο Χρήστος μου άλλαξε την ζωή. Αφήστε να αλλάξει και την δικιά σας. Ορίστε και ένα μικρό δείγμα της απίθανης γραφής του στο κεφάλαιο Παραμύθι(μαζί με τον Πάγκο από τα αγαπημένα μου).

*Ναι, η σημερινή ανάρτηση είναι αρκετά διαφορετική απ τα συνηθισμένα, είναι χειμαρρώδης. Θα βλέπετε και αυτό το πρόσωπό μου κάποιες στιγμές.

**Για τον Βακαλόπουλο τα έχουμε πει και άλλη μια φορά εδώ.

________________________________________________________

Από:https://stylerivegauche.wordpress.com/2016/11/24/grammiorizontos/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s