Στην χαρά θα σου λείπουν οι άνθρωποι, μάτια μου…


b15cbf9c96563d9cc02153d0db0dbced

Τα παιδιά, έχουν έναν μοναδικό τρόπο να σου κάνουν τις πιο δύσκολες ερωτήσεις, την πιο ακατάλληλη στιγμή και να ζητάνε μια απάντηση τόσο απλή που να μπορούν να την κατανοήσουν.Και συνήθως, η ερώτηση αυτή σε βρίσκει απροετοίμαστο και σε αιφνιδιάζει σε τέτοιο βαθμό που όσο χρόνο και να προσπαθείς να κερδίσεις, δεν σου φτάνει.

«Πού πάνε οι άνθρωποι όταν πεθάνουν;»

Έτσι, απλά.

Ένα ερώτημα που κάθε θρησκεία και κάθε επιστήμη προσπαθεί ανά τους αιώνες να απαντήσει, και ένα μπομπιράκι ζητάει την απάντηση εδώ και τώρα.

Και το «δεν ξέρω» που είναι και η μόνη αληθινή απάντηση, δεν παίζει αυτή τη στιγμή.

Βάζουμε μπουφάν πάνω από την πιτζάμα και πάμε στο μπαλκόνι.

«Κοίτα τα αστέρια αγάπη μου. Κάθε ψυχή που χάνουμε, γίνεται αστέρι στον ουρανό και μας προσέχει. Μας ακολουθεί και δεν μας αφήνει ποτέ πια μόνους»

«Και πότε πεθαίνει; Όταν γίνει πολύ πολύ πολύ μεγάλος σαν τον παππού του Κωστάκη;»

Διστάζω αλλά σκέφτομαι τα 6 χρόνια του και δεν θέλω να του το κάνω πιο δύσκολο.

«Ναι αγάπη μου. Όταν γίνουμε πολύ πολύ πολύ μεγάλοι πεθαίνουμε»

«Και πότε γυρνάει πίσω;»

clouds-death

Ο κόμπος που με πνίγει, έχει αρχίσει και μπλοκάρει την ομιλία μου και το «ποτέ» που θέλω να πω το ομορφαίνω και γίνεται ένα «δεν μπορεί να ξαναγυρίσει αγάπη μου, αλλά μας προσέχει και είναι μαζί μας από μακριά»

Δεν του αρέσει η απάντηση, δεν μου αρέσει η ερώτηση και το κρύο του Δεκέμβρη σώζει την κατάσταση.

Κι όταν εκείνο το μικρό πλασματάκι έχει αποκοιμηθεί εγώ έχω μείνει με εκείνον τον κόμπο.

Πώς να πεις σε ένα παιδί πως ο θάνατος είναι ένα ραντεβού που κανείς μας δεν ξέρει πότε θα το ζήσει.

Πώς να του πεις πως δεν έχει ηλικία, δεν έχει χρώμα και φυλή ούτε καν φύλο.

Ότι δεν έχει κανένα φιλότιμο και καμία λογική γιατί τότε θα είχαμε όλους τους ανθρώπους μας εδώ μέχρι τα βαθιά τους γεράματα.

Δεν θα είχαμε ζήσει απώλειες φίλων μας στα 30 τους και στα 35 τους κι ακόμα νωρίτερα.

Αν είχε λογική δεν θα έπαιρνε από κοντά μας ανθρώπους που η ψυχή τους ήταν το μάλαμα όλου του κόσμου.

Αν είχε λίγο φιλότιμο θα μας έδινε λίγο χρόνο να πούμε δυο λέξεις που δεν προλάβαμε.

Ένα «σ’αγαπώ», μια «συγνώμη», ένα «μου λείπεις».

Αν είχε ψυχή θα μας άφηνε να νιώσουμε αυτή την τελευταία αγκαλιά και να κλειδώσουμε σε κάθε μνήμη μας την μυρωδιά, την αίσθηση και την ασφάλεια εκείνης της αγκαλιάς.

Δεν έχει ούτε λογική, ούτε φιλότιμο ο θάνατος παιδί μου.

sad_art_by_adenas599-d68a8glΈρχεται να σαρώσει το μέσα σου.

Κι αν σου πουν πως ο γιατρός είναι χρόνος και τα γιατρεύει όλα (καλά αυτή τη μπούρδα μάλλον εγώ θα σου την πω όταν χρειαστεί) να ξέρεις πως είναι το μεγαλύτερο ψέμα που έφτιαξε ο άνθρωπος για να παρηγοριέται.

Ο χρόνος δεν γιατρεύει τίποτα.
Απλά σου δίνει την δυνατότητα και την ευκαιρία να φτιάξεις την μάσκα σου. Να την προβάρεις, να την φορέσεις καλά και να την κουμπώσεις στο πρόσωπό σου.

Σου δίνει την ευκαιρία να κάνεις βήματα παρακάτω. Να μάθεις να περπατάς, να προχωράς, να μιλάς, να γελάς, και να μην καταλαβαίνουν οι γύρω σου πως θυμάσαι ακόμα.

Σου δίνει το περιθώριο να σταματήσεις να ξυπνάς κάθε πρωί και για λίγα δευτερόλεπτα να νομίζεις πως είδες κακό όνειρο μέχρι να συνειδητοποιήσεις την πραγματικότητα.

Να μην φαίνονται τα δάκρυα. Να μην φαίνεται ο πόνος. Να αντιδρά με χαμόγελο σε κάθε μνήμη που έρχεται έτσι απροειδοποίητα.

Οι άνθρωποι που χάνεις, δεν σου λείπουν ούτε στα δύσκολα, ούτε στα επίπονα. Εκεί λες, καλύτερα μόνος μου. Ο πόνος άλλωστε δεν μοιράζεται.

Στην χαρά θα σου λείπουν οι άνθρωποι μάτια μου.

Σε ένα γέλιο μέχρι δακρύων που θα αναζητήσεις τον ήχο του γέλιου του. Σε ένα οικογενειακό τραπέζι που ασυναίσθητα θα βάλεις ένα σερβίτσιο παραπάνω. Σε ένα τραγούδι.

Δεν ξεχνάς ποτέ. Δεν σταματάς να πονάς ποτέ.
Απλά προσαρμόζεσαι.

Και θα έρχονται και οι μέρες που θα σιωπάς γιατί οι μνήμες θα είναι πιο δυνατές από την αντοχή σου.

Και θα έρχονται κι οι νύχτες που σαν παιδάκι θα κοιτάς στο μπαλκόνι τα αστέρια και θα ψάχνεις το πιο φωτεινό γιατί ξέρεις πως εκεί κρύβεται.

Τότε μάτια μου θα καταλάβεις πως το ποτέ και το για πάντα τα ορίζει η ζωή και ο θάνατος.

Γιατί αυτούς που αγάπησες, δεν τους ξεχνάς ποτέ και ζουν μέσα σου για πάντα.

205839_10151230813613185_398950671_n

________________

   loveletters.gr

_________________________________________________________

Από:http://antikleidi.com/2016/11/25/sti-xara-tha-sou-leipoun-oi-anthropoi-matia-mou/#more-107552

Το νόημα της Μαύρης Παρασκευής…


Του Guy Rundle (μετάφραση: Ισμήνη Μαθιουδάκη)

Όταν η Μαύρη Παρασκευή καταναλώνει την ημέρα των Ευχαριστιών, ο καπιταλισμός φαίνεται να καταναλώνει έναν από τους μύθους συντήρησής του. 

H  Μαύρη Παρασκευή ξεκίνησε ως μία σειρά τροχαίων ατυχημάτων. Στη Φιλαδέλφεια, στις αρχές του 1960, η αστυνομία διαπίστωσε ότι δύο ημέρες μετά την ημέρα των ευχαριστιών σημειώθηκε πολύ εντονότερη κυκλοφορία και χάος από ότι συνήθως. Η σχέση μεταξύ κυκλοφοριακού χάους και εκπτώσεων στο κέντρο της πόλης είχε παρατηρηθεί από νωρίς, ενώ οι έμποροι ήταν δυσαρεστημένοι που η εν λόγω δυσοίωνη ονομασία χαρακτήριζε μία από τις καλύτερες ημέρες πωλήσεων τους. Αναμφίβολα, αυτό είχε συμβεί και αλλού, αλλά η Φιλαδέλφεια είχε τον Abe Rosen ως δημοτικό της εκπρόσωπο. Ο Rosen ως ένας από τους κορυφαίους στον τομέα δημοσίων σχέσεων της χώρας, πρότεινε να μετονομαστούν οι δύο μέρες μετά τις ευχαριστίες σε Μεγάλη Παρασκευή και Μεγάλο Σάββατο.

Η ώθηση αυτή της αγοράς λειτούργησε, αλλά όχι όπως ήταν αναμενόμενο. Ο θεσμός του Μεγάλου Σαββάτου δεν υιοθετήθηκε, σε αντίθεση με αυτόν της Μεγάλης Παρασκευής, ο οποίος όμως διατήρησε το  ονομα Μαύρη Παρασκευή. Αυτό συνέβη, μεταξύ άλλων, γιατί είχε ήδη συγκεντρωθεί η προσοχή του κοινού στο συγκεκριμένο ζήτημα, η οποία είχε ενισχυθεί από την δημοσιοποίηση που έλαβε από την εφημερίδα ‘’Philadelphia Inquirer’’. Από την δεκαετία του 1980 και έπειτα, το όνομα ‘’Μαύρη Παρασκευή’’ άρχισε να εξαπλώνεται σε ολόκληρη την χώρα.

Το γεγονός ότι η ονομασία ‘’Μαύρη Παρασκευή’’ υιοθετήθηκε εν τέλει, ήταν αναπόφευκτο. Οι Μαύρες ημέρες έχουν πολύ μεγάλη προϊστορία, και είναι συνδεδεμένες με διαφόρου τύπου εκδηλώσεις, ενώ έχουν ένα βασικό κοινό χαρακτηριστικό : την αντιστροφή των γεγονότων, και την υπονόμευση τους. Στη νεωτερικότητα, έχουν συνδεθεί με φυσικές καταστροφές, την οικονομική κατάρρευση, τη στρατιωτική ήττα και την τρομοκρατία. Στο Ρωμαϊκό ημερολόγιο, μια ‘’Μαύρη Ημέρα’’ σημειωνόταν με κάρβουνο στο ημερολόγιο τοίχου, η οποία έμενε εκτός των παραγωγικών ημερών, καθώς προοριζόταν για περίσκεψη. Αναλόγως, στη χριστιανική εποχή, κάποιες ημέρες σηματοδοτήθηκαν από την ιδέα της ‘’μαύρης μάζας’’, και εφαρμόστηκαν αρχικά από τις πρώιμες εκκλησιαστικές αρχές σε γνωστικές αιρέσεις, οι ‘’μάζες’’ των οποίων τελούσαν σεξουαλικές τελετουργίες. Κατά τη Μεσαιωνική περίοδο, η φράση ‘’μαύρες μάζες’’ χρησιμοποιούνταν επίσης για τη διακωμώδηση εκκλησιαστικών λειτουργιών, ενώ ο ορισμός ‘’ Τρελός Μάϊος’’ χρησιμοποιούνταν για την περίοδο όπου πολύπαθής ενορίτες οδηγούσαν τα πλήθη φορώντας ανόητα καπέλα και απαγγέλοντας τις Ευχαριστίες με ιαχές ζώων.

Συνέχεια

Η γραμμή του ορίζοντος του Χρήστου Βακαλόπουλου…


Από μακριά ακούγεται ο Αύγουστος. Το τραγούδι είναι λυπητερό, μα η φωνή του Παπάζογλου είναι μαγική. Έναν τέτοιο λυπητερό Αύγουστο λοιπόν πήρα την Γραμμή του Ορίζοντος του Χρήστου Βακαλόπουλου. Και ολόκληρο το καλοκαίρι ούτε που την ακούμπησα. Πες το φόβο, διαίσθηση, κισμέτ, right time. Πες το τέλος πάντων όπως γουστάρεις κι αγαπάς. Το χάρισα σε μια φίλη που το ταρίχευσε στην βιβλιοθήκη του σαλονιού της και δεν το ξανασκέφτηκα. Το έπιασα εχθές όμως. Το τελείωσα. Και ακόμα τρέμω.

2016-11-24 02.49.54 2.jpg

Η ιστορία φαινομενικά πεζή και υπό άλλες συνθήκες την χαρακτήριζες και βαρετή· τριανταδυάχρονη χωρίζει και αντί για τα βουνά παίρνει το καράβι για Πάτμο. Το όνομα αυτής Ρέα Φραντζή, ελαφρά ντυμένη, στέκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το κέντρο του γνωστού κόσμου. Και σκέφτεται. Σκέφτεται ποια ήταν και ποια έγινε. Σκέφτεται τα παιδικά της χρόνια στην Κυψέλη με τις φίλες, το απογευματινό σχολείο και το ραδιόφωνο της γιαγιάς. Πως εκείνη λίγο αργότερα έζησε έναν έρωτα σαν διαφημιστικό σποτάκι που ναυάγησε. Πως άλλαξε ο κόσμος και μαζί με αυτόν το συνοικιακό σινεμά. Γκρεμίστηκε, όπως και η ίδια. Πότε τα έζησε όλα αυτά και δεν το πήρε χαμπάρι; Ο Βακαλόπουλος όμως το αντιλήφθηκε και κάπως έτσι έγραψε Ιστορία!

Έχω μιλήσει και για άλλες φορές για βιβλία που με άγγιξαν, που με συγκλόνισαν, που με φρίκαραν. Εντάξει, τις λέω και εγώ τις σαχλαμάρες μου που και που. Βασικά, δεν ήξερα. Έμαθα όμως και το φέρω βαρέως που θα πρέπει να αποχωριστώ το βιβλίο που στις 163 σελίδες του μου έμαθε τόσα γυρίζοντας το στη βιβλιοθήκη. Με έκανε να ΝΙΩΣΩ, να σκεφτώ, να φοβηθώ. Και τώρα είναι που θα ρίξω τη ζαριά μου και θα πω είτε την πιο σοφή ρήση του κόσμου είτε την μεγαλύτερη μαλακια του ντουνιά. Εσείς αποφασίζετε. Το βιβλίο είναι συναισθηματικά αδερφάκι με τα Φτηνά Τσιγάρα. Ναι ρε φίλε, μην γαβγίζεις, εμένα αυτό μου θύμισε. Ομιχλώδες, ρυθμικό, αυτιστικό, ζωντανό. Σχεδόν άγριο. Σοφό, απαιτητικό, γρήγορο, αστείο. Ειρωνικό. Όλα αυτά και ακόμα περισσότερα.

Τώρα θα με ρωτήσεις γιατί να διαβάσω ένα βιβλίο 160 σελίδων κατεβατό αφηγηματικό μονόλογο με λόγο σαλάτα (κατά τον ίδιο τον συγγραφέα αυτή η αφηγηματική μέθοδος είναι σαν το βότσαλο στη λίμνη). Γιατί αξίζει και στο λέω με το χέρι στην καρδιά. Αξίζει ο ρυθμός και οι αλήθειες. Είναι όλα όσα δίνει ο Βακαλόπουλος, αλλά που να με πάρει, είναι υπεραρκετά. Και αν νιώθεις κάτι μέσα σου λίγο να σκιρτάει, λίγο έστω να υπνοβατεί ρε αδερφέ, δώστου την τροφή του.Δώστου αυτό το βιβλίο και θα δεις πως θα γίνει και για σένα η Κυψέλη το κέντρο του κόσμου κι ας μην έχεις περάσει ούτε απ έξω.

Άργησα. Για ακόμα μια φορά ήμουν αργοπορημένη με το ραντεβού μου. Τον έστησα. Τον έδωσα στεγνά. Τον φοβήθηκα. Και εκείνος με δέχτηκε με ελληνικό καφέ σε ένα μπιστρό στα Εξάρχεια. Ο Χρήστος μου άλλαξε την ζωή. Αφήστε να αλλάξει και την δικιά σας. Ορίστε και ένα μικρό δείγμα της απίθανης γραφής του στο κεφάλαιο Παραμύθι(μαζί με τον Πάγκο από τα αγαπημένα μου).

*Ναι, η σημερινή ανάρτηση είναι αρκετά διαφορετική απ τα συνηθισμένα, είναι χειμαρρώδης. Θα βλέπετε και αυτό το πρόσωπό μου κάποιες στιγμές.

**Για τον Βακαλόπουλο τα έχουμε πει και άλλη μια φορά εδώ.

________________________________________________________

Από:https://stylerivegauche.wordpress.com/2016/11/24/grammiorizontos/

Πεθαίνοντας στην ελλάδα…


Μόρια

Το στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Μόρια έγινε στάχτη· μια μετανάστρια και ένα τουλάχιστον παιδί κάηκαν ζωντανοί. Το γκάζι που έσκασε μέσα στη σκηνή θα περάσει σαν «ατύχημα»… Ατύχημα;
Πριν λίγα χρόνια δυο φοιτητές (αν δεν μας απατά η μνήμη μας) είχαν καεί από ηλεκτρική σόμπα. Τότε όλο το «αντιμνημονιακό μπλοκ» (που τώρα κυβερνάει σε μεγάλο μέρος του) είχε μιλήσει για «έγκλημα»: η φτώχια, οι στερήσεις, που έβαλαν στο δωμάτιο την παλιομοδίτικη ηλεκτρική σόμπα αντί για ένα καλοριφέρ, κλπ.
Δεν χρειάζονται, όμως, τέτοιες συγκρίσεις. Η κατάσταση και η καθημερινότητα των προσφύγων / μεταναστών στα περισσότερα απ’ τα περιβόητα «hot spots» είναι τόσο άθλια, σχεδιασμένα άθλια, ώστε πολύ χειρότερα θα μπορούσαν να έχουν συμβεί ήδη. Και πάντα είναι πιθανό να συμβούν, αφού μπαίνει ο χειμώνας, και οι άνθρωποι δεν έχουν τα στοιχειώδη. Τους τα έχει στερήσει η κρατική «ελληνική φιλοξενία» και ο «ανθρωπισμός» της.
Δεν πρόκειται για ατύχημα. Όχι. Πρόκειται για έγκλημα. Και οι ένοχοι βρίσκονται σε κάποια υπουργεία…

_________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/

Στον ιστό της σατανικής HI-TECH Ονειροπαγίδας…


%ce%bf%ce%bd%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%b1%ce%b3%ce%af%ce%b4%ce%b1

Ονειροπαγίδες κατασκεύασαν αρχικά οι Ινδιάνοι Τσιπέουα (ή Οτζίμπουε), που στη γλώσσα τους ονομάζεται asabikeshiinh. Τις κατασκεύαζαν πλέκοντας σε δίχτυ κλωστές από νεύρα μέσα σε στεφάνια από ξύλο ιτιάς, με μια πλέξη που θύμιζε ιστό αράχνης. Τις διακοσμούσαν κυρίως με χάντρες και φτερά. Μετά τις κρεμούσαν πάνω από τα κρεβάτια των παιδιών, για να τα προστατέψουν από τα κακά όνειρα. Με τον καιρό και καθώς το παιδί μεγάλωνε, η ονειροπαγίδα εφθείρετο και εκαταστρέφετο. Υποτίθεται ότι μόνο τα καλά όνειρα μπορούσαν να περάσουν από την κεντρική τρύπα της ονειροπαγίδας, ενώ τα κακά σκάλωναν και έμεναν παγιδευμένα. Στη συνέχεια, τα παγιδευμένα κακά όνειρα θα διαλύονταν με το πρώτο φως της αυγής. Επικρατούσε η αντίληψη ότι τα καλά όνειρα στη συνέχεια πραγματοποιούνταν, αλλά αυτό δεν είναι επιβεβαιωμένο.

Σύμφωνα με την παράδοση των Ινδιάνων Λακότα (Σιού), ο διδάσκαλος της σοφίας Iktomi εμφανίστηκε σε όραμα που είχε ένας πνευματικός αρχηγός των Λακότα, παίρνοντας τη μορφή μιας πολύ σοφής αράχνης. Αρχικά του μίλησε σε μια πνευματική γλώσσα που μόνο οι αρχηγοί των Λακότα κατανοούσαν. Έπειτα καθώς μιλούσε, πήρε το στεφάνι από ιτιά που κατείχε ο αρχηγός, και που ήταν διακοσμημένο με φτερά, χάντρες, τρίχες αλόγου και διάφορες προσφορές, κι άρχισε να υφαίνει σ’ αυτό ένα δίχτυ από την εξωτερική μεριά προς το κέντρο. Του είπε ακόμα, ότι προϋπόθεση για να λειτουργήσει η ονειροπαγίδα είναι η πίστη στο Μεγάλο Πνεύμα.

Η χρήση του αντικειμένου γενικεύθηκε και σε άλλα ινδιάνικα έθνη, ειδικά στη δεκαετία 1960-1970, όπου αναπτύχθηκε το ινδιάνικο κίνημα. Στη συνέχεια άτομα και ομάδες του χώρου της Νέας Εποχής άρχισαν να κατασκευάζουν, κι ακόμα να πωλούν ονειροπαγίδες. Αυτή η πρακτική καταδικάζεται από τους Ινδιάνους ως σφετερισμός του πολιτισμού τους.[1]

Συνέχεια

Αλληλογραφία Μπούκτσιν – Οτσαλάν…


Αλληλογραφία Μπούκτσιν - Οτσαλάν

Μετάφραση: Μαριέττα Σιμεγιάτου

Το 2004, ο Κούρδος ηγέτης Ocalan απηύθυνε επιστολή στον Murray Bookchin από το κελί της φυλακής του, όπου είχε μελετήσει το έργο του Αμερικανού ριζοσπάστη στοχαστή. Σήμερα, η αλληλογραφία τους δημοσιεύεται για πρώτη φορά.

Στη φυλακή, ο Ocalan εντρύφησε στα ριζοσπαστικά, μετακομμουνιστικά συγγράμματα, αναζητώντας έναν νέο δρόμο για την επόμενη ημέρα. Γνωστός για την ακόρεστη δίψα του για βιβλία, οι επιλογές του συχνά διέρρεαν στον τουρκικό και κουρδικό τύπο, όταν άρχισε να διαβάζει μετά μανίας το έργο του Murray Bookchin. Ως το 2004, ο Heider και άλλοι υπέρμαχοι του αγώνα που δίνει ο Ocalan ένοιωσαν ότι είχε έρθει η κατάλληλη στιγμή για να τον φέρουν σε επαφή με τον ηλικιωμένο Bookchin. Η καθιέρωση κάποιας μορφής διαλόγου είχε για εκείνους καθοριστική σημασία, όπως ανέφερε ο Heider στην Huffington Post, καθώς οι συντηρητικοί των κύκλων των Κούρδων ασκούσαν πίεση προς την κατεύθυνση το κίνημα να εγκαταλείψει δια παντός οποιονδήποτε προοδευτικό λόγο.

Έγραψαν στην Biehl.

Στις 11 Απριλίου, πέντε ημέρες αφότου έλαβε την επίσημη επιστολή του Ocalan, ο Bookchin απάντησε με τη βοήθεια της Biehl. Στην ηλικία των 83, ο Bookchin είχε ήδη από καιρό επιδείξει περιέργεια για τους Κούρδους και είχε γράψει για τον αγώνα τους στα προσωπικά του ημερολόγια, όπως ανέφερε η κόρη του. Έγραψε στον Ocalan ότι δεν του ήταν γνώριμες όλες οι πτυχές του αγώνα του PKK -και για αυτό επέρριπτε ευθύνες στον «τοπικιστικό τύπο» των ΗΠΑ- και ότι ήταν τόσο ηλικιωμένος που έπρεπε να καταβάλλει μεγάλη προσπάθεια ακόμα και για να γράφει, αλλά ότι χαιρόταν για την επαφή.

«Είμαι η ιστορία του εικοστού αιώνα σε σάρκα και οστά με τον τρόπο μου και πάντα προσπαθούσα να κοιτάζω πέρα από ιδέες που οι άνθρωποι παγιώνουν σε δόγματα», έγραψε ο Bookchin στον Ocalan. «Σας ζητώ να δείξετε υπομονή απέναντι σε έναν γέρο ριζοσπάστη».

Αναφορές για την ύπαρξη της αλληλογραφίας του Bookchin με τον Ocalan έχουν γίνει στο παρελθόν, αλλά η Huffington Post απέκτησε πρόσβαση στο σύνολο των κρυμμένων εγγράφων που διατηρούνταν, και σήμερα τα δημοσιεύει για πρώτη φορά, με την άδεια του Murray Bookchin Trust, της Biehl και του Heider (Καμία από τις πηγές ωστόσο δεν είχε το αρχικό μήνυμα από τον Heider και τον Oliver Kontny, έναν ακόμα δικηγόρο του Ocalan).

Συνέχεια

ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ Ο ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ…


tumblr_ncs5mbjhH71qdt6e2o1_1280-1-960x643.jpg

Σπύρος Αλεξίου

Σιγά σιγά καταλαγιάζει ο κουρνιαχτός από την -ούτως ή άλλως- σημαντική επίσκεψη του Μπ. Ομπάμα. Παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ να στρέψει επικοινωνιακά αλλού τη συζήτηση είναι προφανές πως το γεωπολιτικό στοιχείο ήταν το κυρίαρχο και οι πραγματικές διαστάσεις του θα φανούν στο άμεσο μέλλον. Το γεγονός πως η πρώτη συνάντηση του Τσίπρα ήταν με τον πρόεδρο της Κύπρου ίσως να είναι ενδεικτικό. Το γεωπολιτικό ζήτημα δεν είναι ξεκομμένο φυσικά από την ευρύτερη ιδεολογική διάσταση αλλά και τις αντιθέσεις στο εσωτερικό των κυρίαρχων δυνάμεων: Η υπεράσπιση ενός καπιταλισμού “με ανθρώπινο πρόσωπο” που προέβαλε ο Ομπάμα από τη μια, η βίαιη ακροδεξιά – στα όρια του εκφασισμού – προσαρμογή που εκφράζει ο Τραμπ από την άλλη. Η “δημοκρατία” σαν όραμα από τη μια, τα δικαιώματα της “φτωχολογιάς” και το “έθνος” από την άλλη. Είναι δεδομένο πως τόσο η μία όσο και η άλλη εκδοχή τελικά οδηγούν στον πόλεμο, τον εκφασισμό και την εξαθλίωση, ο παροξυσμός της κρίσης και τα αδιέξοδα του συστήματος δεν επιτρέπουν ούτε “δημοκρατία” ούτε “κοινωνικό πρόσωπο”. Οι κίνδυνοι είναι τεράστιοι, όσοι έχουν την αυταπάτη πως η εκλογή Τραμπ θα σημάνει -αν μη τι άλλο- αναστολή των πολεμικών περιπετειών πλανώνται πλάνην οικτρά. Τώρα είναι πιο επιτακτικό από ποτέ να συζητήσουμε και να φέρουμε στο προσκήνιο την αντιιμπεριαλιστική, δημοκρατική και φυσικά φιλειρηνική πλευρά της αντικαπιταλιστικής πολιτικής γραμμής.

Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας οφείλουμε δύο βασικές παραδοχές:

Συνέχεια