«Κυπριακό»: σιγά μην…


διαδήλωση ε/κ και τ/κ

Παραλίγο να «λυνόταν το κυπριακό» (και τότε θα καταστρεφόταν ο κόσμος, γιατί πως μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει ζωή στον πλανήτη χωρίς «κυπριακό»;). Αλλά ευτυχώς, χάρη στη «σθεναρή στάση» της Λευκωσίας και της Αθήνας, οι τελευταίες διαπραγματεύσεις μεταξύ ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων (στην ελβετία) σταμάτησαν, χωρίς αποτέλεσμα. Περίεργο. Πρώτη φορά που ξανα-ξανά-ξανά-ξανά-συμβαίνει…
Πριν λίγες μέρες (Παρασκευή 18 Νοέμβρη) είχαμε υποσχεθεί να ψάξουμε το θέμα. Μερικές ημερομηνίες υποδεικνύουν την απάντηση για την τωρινή «αποτυχία»:
– Οι «τελικές διαπραγματεύσεις» στο ελβετικό Μοντ Πελεράν ξεκίνησαν στις 7 Νοέμβρη. Δεν θα μας έκανε καμία εντύπωση αν εκτίμηση του δεξιού προέδρου των ε/κ Αναστασιάδη ήταν ότι στις αμερικανικές εκλογές της επόμενης μέρας θα κέρδιζε η Κλίντον…
– Στις 8 (προς 9) Νοέμβρη ο νικητής στις ηπα ήταν το ψόφιο κουνάβι. Μια ορισμένη αλλαγή τακτικής της Ουάσιγκτον (γενικά στη διεθνή αρένα, άρα και στην ανατολική Μεσόγειο…) έγινε, πια, η νέα πραγματικότητα…
– Στις 10 Νοέμβρη ο ε/κ πρόεδρος Αναστασιάδης (ίσως έπαθε κάτι σαν «κόψιμο» και) ζήτησε «ένα διάλειμα μιας βδομάδας» απ’ τον τ/κ πρόεδρο Ακιντζί… Με αιτιολογία να πάει στην Αθήνα, στον γιατρό δηλαδή, να «διαλογιστεί» με την ελληνική κυβέρνηση…
– Το πρωί της 15ης Νοέμβρη ο πρώην αμερικάνος πρόεδρος Ομπάμα έφτασε στην Αθήνα. Ανάμεσα στα 2 ή 3 θέματα που κουβέντιασε ο Τσίπρας μαζί του ήταν το «κυπριακό». Φυσικά δεν μάθαμε ούτε θα μάθουμε τι είπαν ακριβώς…
– Στις 16 Νοέμβρη νωρίς το απόγευμα, στις 4.00, ο Ομπάμα άφηνε την χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, προς Βερολίνο, όπου είχε πιο σοβαρή δουλειά να κάνει.
– Λίγο μετά προσγειωνόταν στο ίδιο αεροδρόμιο ο Αναστασιάδης· που θα είχε σκάσει για να μάθει τα νέα. Συναντήθηκε με τον έλληνα πρωθυπουργό στις 6.00 το απόγευμα της 16ης Νοέμβρη…
– Μετά την συνάντηση ο έλληνας πρωθ. ανακοίνωσε τις «ελληνικές θέσεις» για την σε εξέλιξη διαπραγμάτευση – περισσότερα στη συνέχεια.
– Στις 17 Νοέμβρη το πρωΐ και το μεσημέρι, ανήμερα του αγιουΠολυτεχνείου (υπάρχει μια ιστορική σύνδεση του «κυπριακού» μ’ αυτήν την ημερομηνία, από παλιά, που δεν είναι να την παρουσιάσουμε εδώ…), ο ε/κ πρόεδρος συνάντησε διαδοχικά, στο ξενοδοχείο του, όλους τους αρχηγούς των ελληνικών κομμάτων (εκτός απ’ τα βοθρολύματα).
– Στις 17 Νοέμβρη το απόγευμα, αφήνοντας πίσω του τα επετειακά μπάχαλα, ο Αναστασιάδης προσγειωνόταν στη Λευκωσία. Για τις απαραίτητες συνεννοήσεις εκεί…
– Στις 19 Νοέμβρη οι δύο «ηγέτες» της κύπρου επέστρεψαν στο Μοντ Πελεράν. Η συνέχεια της διαπραγμάτευσης θα ξεκινούσε την επόμενη ημέρα, Κυριακή 20 Νοέμβρη…
– …Αλλά δεν χρειάστηκε πολύ καιρός για να αποτύχει. Στις 22 Νοέμβρη σε κοινό ανακοινωθέν και των δύο πλευρών, το «ματσάκι έληξε».
So what? Η αλλαγή φρουράς στην Ουάσιγκτον απελευθέρωσε «δεύτερες σκέψεις» μεταξύ Αθήνας και Λευκωσίας – με ολίγη από ελβετικά βουνά. Δεν είναι η θεωρία του χάους, όπου το πέταγμα μιας πεταλούδας στον Αμαζόνιο προκαλεί θύελλα στο Πεκίνο… Είναι το αντίθετο: μια θεωρία της γεωπολιτικής τάξης, α λα ελληνικά. Σύμφωνα μ’ αυτήν, η κακοκαιρία στην Ουάσιγκτον απελευθερώνει μικρές ελληνικές εθνικιστικές ακρίδες στην ανατολική Μεσόγειο.

«Κυπριακό»: και καλά… Τι ήταν αυτό που δυναμίτισε τον δευτερό γύρο των διαπραγματεύσεων στο ελβετικό βουνό; Οι δηλώσεις του έλληνα πρωθυπουργού!
Σύμφωνα με την συμφωνημένη διαδικασία (των διαπραγματεύσεων στο Μοντ Πελεράν) τ/κ και ε/κ θα έβρισκαν τις λύσεις σε 4 θεματικές ενότητες και, στη συνέχεια, θα γινόταν 5μερής συνδιάσκεψη (αγγλία, τουρκία, ελλάδα, ε/κ και τ/κ) για να οριστικοποιηθούν οι λεπτομέρειες των διμερών συμφωνιών στην ελβετία και (κυρίως) για να λυθούν τα εξής δύο θέματα, για τα οποία έχουν ιστορικό λόγο Λονδίνο, Άγκυρα και Αθήνα: των «εγγυήσεων» και της «ασφάλειας». Πρακτικά πρόκειται για ένα και το ίδιο θέμα: αν, κατά πόσο, και μέχρι που οι άλλοτε «3 εγγυήτριες δυνάμεις» του κυπριακού κράτους θα συνεχίσουν να είναι τέτοιες.
Τέτοια ήταν η συμφωνημένη διαδικασία… μέχρι που βγήκε το ψόφιο κουνάβι στην Ουάσιγκτον (και ο Ομπάμα ήταν στην Αθήνα ένας ψόφιος πρώην πρόεδρος). Μετά απ’ αυτά, το ελληνικό βαθύ κράτος, μέσω ενός απ’ τα στόματα που κατασκευάστηκε για να πληρώνεται σαν εκπρόσωπος τύπου (του), του εξοχότατου πρωθυπουργού δηλαδή, δήλωσε ότι η Αθήνα δεν πρόκειται να συμμετάσχει σε καμία 5μερή αν ΠΡΙΝ η Άγκυρα δεν έχει συμφωνήσει στην κατάργηση των «εγγυήσεων» και αν δεν έχει δώσει συγκεκριμένη ημερομηνία αποχώρησης του τουρκικού στρατού απ’ την βόρεια κύπρο.
Με εθνικά επιτήδειο τρόπο δεν δόθηκε ιδιαίτερη εντόπια δημοσιότητα στο θέμα. Δεν προοριζόταν για εσωτερική κατανάλωση. Το δεξιοαριστερό εθνικιστικό φερέφωνο μιλούσε για να ακουστεί εκτός συνόρων. Τι έκανε; Πήρε τα θέματα που ήταν προορισμένα να κουβεντιαστούν στο τέλος της διαπραγμάτευσης, και έκανε την δική του άποψη, και την προκαταβολική συμφωνία της Άγκυρας στην ελληνική άποψη, προϋπόθεση για να συμμετάσχει σ’ αυτό το τέλος… Που, φυσικά, δεν θα είχε κανένα περιεχόμενο πια!!!
Θα μπορούσε να είναι μια τερατώδης Βαρουφάκεια έμπνευση, αν ο κυρ Γιάνης ασχολιόταν με τέτοια θέματα: πρώτα θα δεσμευτείτε ότι θα συμφωνήσετε μαζί μου και μετά θα διαπραγματευτούμε! Εξοπλισμένος μ’ αυτό το υπερόπλο ο Αναστασιάδης πήγε ξανά στο ελβετικό βουνό, για την συνέχεια των διαπραγματεύσεων «για το κεφάλαιο του εδαφικού», μόνο και μόνο για να τα «σπάσει», επειδή (δήθεν) οι τ/κ δέχονται την επιστροφή 10.000 λιγότερων προσφύγων (απ’ αυτούς που ήδη είναι δεύτερη γενιά στη νότια κύπρο).
Με απλά λόγια Αθήνα και Λευκωσία ξεφορτώθηκαν άλλη μια διαπραγμάτευση, την οποία (συμπεραίνουμε) έκαναν υπό πολύ συγκεκριμένους όρους, κάθε άλλο παρά «εθνικής ακεραιότητας».

«Κυπριακό»: πως είπατε;Το πρώτο αξιοσημείωτο είναι (για εμάς) ότι το Λονδίνο δεν είδε, δεν ξέρει, δεν κατάλαβε τίποτα για την ελληνική και ελληνοκυπριακή λαθροχειρία. Μια τυπική ανακοίνωση, του είδους «οι διαπραγματεύσεις πρέπει να συνεχιστούν», κι αυτό ήταν όλο. Πράγμα που σημαίνει ότι μια χαρά βόλεψε τα αγγλικά brexit ιμπεριαλιστικά συμφέροντα η «αποτυχία».Ποιος, όμως, πίεζε – και πως; – για όλη αυτή την διαπραγμάτευση; Μια κάπως συστηματική έρευνα είναι εύκολο να τον βρει: η Ουάσιγκτον της διοίκησης Ομπάμα. Μια σειρά πρωτοκλασάτων αξιωματούχων αυτής της διοίκησης είχε περάσει απ’ τη Λευκωσία, απ’ το 2015 και μετά, με προτάσεις και υποσχέσεις. Ο αμερικάνος αντιπρόεδρος Biden· η γνωστή «fuck e.u.» Victoria Nuland· ο υπεξ Kerry, και κάμποσοι λίγο χαμηλότερα στην ιεραρχία, φαίνεται ότι είχαν εγγυηθεί σε Λευκωσία και Αθήνα ότι μια εύλογη «λύση του κυπριακού» θα είναι (ήταν) υπέρ των «ελληνικών συμφερόντων». Πως; Κατ’ αρχήν με λεφτά: η (τότε) Ουάσιγκτον είχε υποσχεθεί ρητά την «χρηματοδότηση της ενοποίησης» – και ποτέ τα λεφτά δεν ήταν δευτερεύον ζήτημα για τους έλληνες, απανταχού της γης. Ενδεχομένως και με άλλους τρόπους (τους υποψιαζόμαστε) όπως ενοίκια για στρατιωτική χρήση αεροδρομίων· αυτό που λέμε «βάσεις», χωρίς τόσο βαρύγδουπο όνομα.
Τι έλεγε το Λονδίνο γι’ αυτά; Μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε, όχι όμως αβάσιμες. Στο βαθμό που δεν θα έμπαινε σε limbo το καθεστώς των αγγλικών βάσεων στην κύπρο (η πλήρης εξασφάλισή τους θα επιβεβαιωνόταν μέσω της 5μερούς, στο τέλος της διαπραγμάτευσης) το Λονδίνο δεν θα μπορούσε να ζητάει περισσότερα. Ακόμα κι αν δεν έβλεπε (και δεν βλέπει) με καλό μάτι την εμπλοκή των «σύμμαχων ηπα» στο τελευταίο κομμάτι γης στον κόσμο που είναι αποκλειστικά αγγλικής αρμοδιότητας: την κύπρο.
Αυτά, υπό την προϋπόθεση της εκλογής της Κλίντον. Με το ψόφιο κουνάβι και τις ανοικτά αναθεωρητικές ιδέες των αμερικάνων συντηρητικών; Ααααα, εκεί αλλάζει το πράγμα… Και η Αθήνα σκαρφίζεται μια «απαίτηση» της τελευταίας στιγμής, που φυσικά θα την κάνει ρόμπα διεθνώς… Αλλά ο βρεγμένος το νερό δεν το φοβάται.
(Ενδεχομένως να υπάρξει, μόνο, το εξής προβληματάκι: αυτό το γκαγκστερικό στυλ «διαπραγμάτευσης», όπου άλλα λέω την μια μέρα και άλλα την άλλη, οι πάνκακοι ευρωπαίοι δανειστές το έχουν δει πολλές φορές να ανθεί στην Αθήνα· και μάλιστα χωρίς να έχει το ελληνικό καθεστώς σοβαρά χαρτιά στα χέρια του… Η για άλλη μια φορά επιβεβαίωσή του δεν είναι αυτό που θα λεγόταν «κάλεσμα φιλελληνισμού» εις τα ευρώπας, έτσι δεν είναι;)

«Κυπριακό»: μπα… Αφού οι φαιορόζ βεβαιώθηκαν, ρωτώντας τον πρώην Ομπάμα, ότι τα γεωπολιτικά προσοδικά οφέλη δεν είναι βέβαια (ή, απλά, είναι ανύπαρκτα), και ότι (αυτό αφορά την Αθήνα) δεν θα μπορούσε να γλυτώσει χρέη προς τους ευρωπαίους πουλώντας «λύση του κυπριακού» στην Ουάσιγκτον (δηλαδή: ο Ομπάμα θα ξεχνούσε το «θεματάκι μας» στο Ελ. Βενιζέλ αντί να χαστουκίσει την Μέρκελ και τον Σόιμπλε…), ήταν αναμενόμενο να κόψουν την κουβέντα. Αν δεν πρόκειται να βγάλουν κάτι, γιατί να σκοτίζονται;

Αυτό, φυσικά, καθόλου δεν χάλασε το ε/κ καθεστώς – το αντίθετο. Το άφησε εκεί που ήταν, με χαρά. Στο κάτω κάτω της γραφής, μετά από δεκάδες αποτυχημένες προσπάθειες «επίλυσης του κυπριακού», άλλη μια δεν θα την προσέξει κανείς.
Απέμειναν ρέστοι, άλλη μια φορά, αυτοί οι ε/κ και τ/κ που θα προτιμούσαν να ζουν μαζί (φωτογραφία από διαδήλωση στις 21/11. Την στήριξε, δυστυχώς, και το μόνιμα βρώμικο σε πολλά παιχνίδια ακελ…).
Απ’ την ελληνοκυπριακή πλευρά αυτοί που το εννοούσαν σοβαρά το «θέλουμε να ζήσουμε μαζί», μειοψηφία ήταν· και μειοψηφία παραμένουν.

_________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/index.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s