Μεταξύ δυο σημείων…


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

geometr

Η ποίηση είναι το θέμα του ποιήματος της ευκλείδειας γεωμετρίας. Όλη η ιστορία του πολιτισμού είναι το ευθύγραμμο τμήμα που ενώνει δυο τυχαία σημεία. Ο συντομότερος δρόμος μεταξύ του Α και του Β.

Χύθηκε αίμα για να κατακτήσουμε το συντομότερο δρόμο μεταξύ δυο πόλεων. Το συντομότερο δρόμο μεταξύ δυο κορμιών.

Οι πατέρες της εκκλησίας διακηρύσσουν πως η οδός του αληθούς χριστιανού είναι η ευθεία.

Αυτοί που φυτεύουν λάχανα λένε πως η ευθεία είναι η καλυτέρα όλων.

Και ο Κικέρων μιλάει για την ευθεία, λέγοντας πως είναι το σύμβολο της ηθικής ευθύτητας.

Κι ο Αρχιμήδης μιλάει για τη συντομότερη γραμμή μεταξύ δυο σημείων.

Ο Νέρων όμως θέλησε να κατακτήσει την απόλυτη ευθύτητα, να συντομεύσει κι άλλο το δρόμο που οδηγεί απ’ τη Ρώμη στις κτήσεις. Έβαλε φωτιά για να κάψει την πραγματικότητα μεταξύ της αρχής και του τέλους.

Έκανε την εξουσία του πληθωρική και ανελέητη κι έπειτα κοιμήθηκε ήσυχος και ακμαίος μέσα στο εξαίσιο σφρίγος της ομορφιάς του.

Λέω στους μαθητές μου ιστορίες για τα άστρα και το ψωμί. Για τον ανθρώπινο κόπο και για τη συντομοτέρα οδό. Μα κάποιος διάολος μέσα μου πάντα αμφιβάλει για την ανωτερότητα της ευθείας. Και με τραβάει απ’ το μανίκι να μου δείξει τον ήλιο και τις ιερές καμπύλες.

Την τεθλασμένη τεμπελιά μεταξύ του Α και του Β. Την περιπέτεια μεταξύ της αρχής και του τέλους.

Την αλητεία που δεν μπορείς να τη γευτείς περπατώντας πάνω στο δρόμο του θεού της ευθείας. Τη γεύση από τόσα χείλη που σε περιμένουν μακριά.

Ο συντομότερος δρόμος είναι ο δρόμος του καθήκοντος, ενώ ο άλλος δρόμος, η τεθλασμένη της περιπλάνησης, είναι ο δρόμος της ονειροπόλησης.

Αν δεν βγεις απ’ τη ευθεία δεν πρόκειται να γνωρίσεις την ομορφιά.

Η ομορφιά βρίσκεται κρυμμένη στα δύσβατα μονοπάτια και στους κακοτράχαλους γκρεμούς, στους δρόμους που μπορεί να μείνεις νηστικός, μα εκεί, πίσω απ’ τους ψηλούς θάμνους, μπορείς να χορτάσεις με τη γύμνια της Ναυσικάς.

Η υγεία και η εξέλιξη του πολιτισμού…


%cf%85%ce%b3%ce%b5%ce%af%ce%b1

Οι πρώτοι πληθυσμοί που έκαναν την εμφάνισή τους κατά την προϊστορία, επιβιώνουν εκπληκτικά καλά αν τους συγκρίνουμε με την πραγματική καταγραφή της ανθρώπινης ιστορίας και όχι με τις ρομαντικές εικόνες της πολιτισμικής εξέλιξης. Ο πολιτισμός δεν υπήρξε τόσο επιτυχής στην εγγύηση της ανθρώπινης ευημερίας, όπως μας αρέσει να πιστεύουμε, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας μας. Προφανώς, οι βελτιώσεις στην τεχνολογία και στην οργάνωση δεν αντισταθμίζουν εξ ολοκλήρου τις απαιτήσεις που προκύπτουν από την αύξηση του πληθυσμού· πάρα πολλά από τα σχέδια και τις δραστηριότητες των πολιτισμένων τρόπων ζωής έχουν δημιουργήσει και αρνητικές επιπτώσεις παράλληλα με τα οφέλη.

Δεν υπάρχουν στοιχεία ούτε από εθνογραφικές αναφορές, ούτε από αρχαιολογικές ανασκαφές που να υποδηλώνουν ότι τα ποσοστά του τυχαίου τραυματισμού ή της διαπροσωπικής βίας μειώθηκαν σημαντικά με την υιοθέτηση πιο πολιτισμένων μορφών οργάνωσης. Στην πραγματικότητα, κάποια στοιχεία από αρχαιολογικούς χώρους και από ιστορικές πηγές δείχνουν ακριβώς το αντίθετο.

Συνέχεια

Ρουβίκωνας: Από την Καβάλα ως τη Χίο δεν φτάνει μόνο να κόψεις τα κεφάλια του τέρατος…


«Δεν φτάνει όμως να κόψουμε τα κεφάλια του φασιστικού τέρατος πρέπει να καυτηριάσουμε και τους λαιμούς από όπου φυτρώνουν» αναφέρει σε κείμενό της η ομάδα Ρουβίκωνας και προσθέτει:

«Κράτος και κεφάλαιο γεννούν τον φασισμό: η αντιμετώπιση των συμπτωμάτων είναι αναγκαία αλλά η θεραπεία πρέπει να βγάλει από την μέση τη γενεσιουργό αιτία της φασιστικής κοινωνικής μόλυνσης: το κράτος και το κεφάλαιο. Κι αυτός είναι ο μεγάλος αγώνας, μέρος του οποίου είναι ο αντιφασισμός.

Αναλυτικά το κείμενο που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα https://athens.indymedia.org έχει ως εξής:


Από την Χίο ώς την Καβάλα, από την Κρήτη ώς τις πλατείες της Αθήνας οι φασίστες, βγαίνοντας σιγά-σιγά από το πρωτόγνωρο γιαυτούς σοκ των δικαστικών διώξεων μετά την δολοφονία Φύσσα προσπαθούν να ξαναπιάσουν το νήμα βίας που άφησαν. Οι μιλιτέρ φιέστες  με τις παραφουσκωμένες γαλοπούλες να βαδίζουν στρατιωτικά στις πλατείες τα πρωινά, και τα βράδια να ξεχύνονται προς αναζήτηση των πιο ανυπεράσπιστων μεταναστών για ξύλο και μαχαίρωμα απειλούν να καθιερωθούν ξανά. Πάντα με τις πλάτες του κράτους, πάντα ανάμεσα στα ΜΑΤ, πάντα με τις άκρες στα αστυνομικά τμήματα, τα δημοτικά συμβούλια,  τις δικαστικές αίθουσες, το «κινηματικό» προφίλ του παραδοσιακού ελληνικού δεξιού παρακράτους επανεμφανίζεται. Στη Χίο τους είδαμε να χτυπούν γυναικόπαιδα που έφυγαν για να γλιτώσουν από την σύγκρουση άλλων φασισμών στη γη που γεννήθηκαν. Στην Κρήτη χτύπησαν μετανάστες και αντιφασίστες και προκάλεσαν την μαζική απάντηση αναρχικών και άλλων αγωνιστών.

Στην Καβάλα, οι φασίστες, όχι της χρυσή αυγής αυτή τη φορά αλλά ενός τοπικού παραμάγαζου ξεκίνησαν μια επιχείρηση εκφοβισμού  που περιελάμβανε εμπρησμούς εργασιακών χώρων συντρόφων, μαφιόζικα πεσίματα, τρομοκρατία σε ανήλικους. Έφτασαν στο σημείο μέχρι και όπλο να βγάλουν και να πυροβολήσουν. Βέβαια αν αυτά τα είχαν κάνει αντιφασίστες θα ήταν γεμάτα τα πρωτοσέλιδα και τα δελτία ειδήσεων με τρομομολαγνικά αφηγήματα, κόμματα και αρχηγοί θα έκαναν δηλώσεις, επερωτήσεις θα γίνονταν από την αξιωματική αντιπολίτευση στη Βουλή. Τώρα που τα έκαναν φασίστες σιωπή εκκωφαντική. Κι όχι μόνο σιωπή αλλά βρέθηκαν οι αντιφασίστες φορτωμένοι με κατηγορίες και δικαστήρια.

Δεν έχει νόημα να επιμείνουμε πολύ στην σχέση του βαθέως  κράτους με τον φασισμό στην Ελλάδα. Είναι μέρος της ιθαγενούς πολιτικής ιστορίας, είναι μέρος του κεντρικού πολιτικού πεδίου και καθορίζει εξελίξεις εδώ και 70 χρόνια. Το λέμε και θα το λέμε βέβαια, γιατί η μνήμη του λαού είναι συχνά κοντή και όλο το καθεστώς αγωνίζεται καθημερινά να την κάνει κοντύτερη. Αυτό που έχει σημασία είναι η απάντηση του κόσμου του αγώνα, η απάντηση του αντιφασισμού. Ως αναρχικοί αντιφασίστες δεν θα αφήσουμε τίποτα να πέσει κάτω. Στο μέτρο των δυνάμεών μας και στο πεδίο που μπορούμε να λειτουργήσουμε θα σταθούμε απέναντι στον φασισμό με τους επιθετικούς και αποτελεσματικούς τρόπους που απαιτείται στις νέες συνθήκες. Ο φασισμός θα πρέπει να είναι έτοιμος να πληρώσει το κόστος της φιλοδοξίας του για επιστροφή στο πεζοδρόμιο.

Δεν φτάνει όμως να κόψουμε τα κεφάλια του φασιστικού τέρατος πρέπει να καυτηριάσουμε και τους λαιμούς από όπου φυτρώνουν. Κράτος και κεφάλαιο γεννούν τον φασισμό: η αντιμετώπιση των συμπτωμάτων είναι αναγκαία αλλά η θεραπεία πρέπει να βγάλει από την μέση τη γενεσιουργό αιτία της φασιστικής κοινωνικής μόλυνσης: το κράτος και το κεφάλαιο. Κι αυτός είναι ο μεγάλος αγώνας, μέρος του οποίου είναι ο αντιφασισμός.

Να τσακίσουμε τους φασίστες όπου και όποτε ξεμυτίζουν. Να απαντάμε συντριπτικά στις προκλήσεις τους.

Αλληλεγγύη σε ντόπιους και ξένους,  θύματα των φασιστικών επιθέσεων.

Αλληλεγγύη στους αγωνιστές, τις πολιτικές ομάδες και εγχειρήματα σε Κρήτη, Καβάλα, Ξάνθη, Χίο, παντού.

Επαφή με την παρανοϊκή άβυσσο: Η σχέση παράνοιας, ιστορίας, και ελληνικού εθνικοσοσιαλισμού …


Επαφή με την παρανοϊκή άβυσσο: Η σχέση παράνοιας, ιστορίας και ελληνικού εθνικοσοσιαλισμού

Ιάσονας Τσαούλας

Όπως είναι φανερό, και από τον τίτλο του κειμένου και όπως υποψιάζονται ακόμα και οι “αμύητοι” στα ερωτήματα της ψυχολογίας και της ψυχανάλυσης, αυτό το κείμενο δεν είναι απλά μία προσπάθεια του να πούμε ξανά και ξανά τις ίδιες κοινοτοπίες γύρω από τη φύση του νεοναζιστικού φαινομένου. Αυτές οι κοινοτοπίες είναι από πάνω μέχρι κάτω φτιαγμένες για να μας αποκρύπτουνε την πραγματικότητα και ως εκ τούτου αποτελούνε τμήμα της ιδεολογίας και της κριτικής στάσης που πρέπει να έχουμε απέναντί της.

Μία από τις ισχυρότερες προκαταλήψεις που πρέπει να υπερβούμε για να αρχίσουμε να κατανοούμε τη δυναμική αυτών των ιδεολογιών είναι να έρθουμε από την αρχή σε σύγκρουση με μία από τις βασικές προκείμενες του καπιταλιστικού-αστικού-μαρξιστικού τρόπου σκέψης. Σε αυτόν τον τρόπο σκέψης η Ιστορία έχει χώρο μόνο για τα συμφέροντα και τους υπολογισμούς και την πάλη των τάξεων εννοώντας προφανώς σαν Τάξεις μόνο τις οικονομικές. Τα συναισθήματα, οι παραστάσεις, οι πεποιθήσεις, οι τρόποι σκέψης, οι θεσμοί μίας κοινωνίας πρωτεύοντες και δευτερεύοντες, κοντολογής αυτό που περιφρονητικά ονομάζεται στη μαρξική θεωρία εποικοδόμημα, θα γίνει αντικείμενο εξέτασης. Όλα αυτά κάπου στηρίζονται, στηρίζονται σε συγκεκριμένες υλικές δυναμικές. Μόνο που για τον γράφοντα, η φράση υλικές δυναμικές είναι τρομερά πλούσια για να την περιορίσουμε στις οικονομικές διαδικασίες που προφανώς αυτές υπάρχουνε και παίζουνε σημαίνοντα ρόλο.

Ο ναζισμός ή η αμεσοδημοκρατία είναι κοινωνικά φαινόμενα και δεν προσπαθούμε να ψυχολογιοποιήσουμε το κοινωνικό, όμως το κοινωνικό στηρίζεται σε συγκεκριμένα συναισθήματα και τρόπους σκέψης και ένας αρκετά σοβαρός στην νεοελληνική κοινωνία ήτανε και είναι ο παρανοϊκός τρόπος σκέψης. Αυτός ο τρόπος σκέψης λοιπόν έχει κάποια χαρακτηριστικά που τον κάνουνε ιδανικό για να εκφράσει τον φρικαλέο του αντιανθρωπισμό. Παντοδυναμία της Προβολής, Άρνηση της Πραγματικότητας, Παραληρηματική σκέψη, Πίστη στις Μεσσιανικές μορφές κατά προτίμηση αρσενικού φύλου, μεγαλομανής εικόνα του Εαυτού και last but not least υπερδιαταραγμένη σεξουαλικότητα. Παρόλη τη δυσκολία να αναλύσουμε επαρκώς, μπορούμε εν συντομία να αναφερθούμε σε αυτά.

Συνέχεια

«Ούτε τρίχα απ’ τα μαλλιά μας!»…


kamia_ano

Πορεία ενάντια στη σεξιστική βία διοργανώνεται αυτήν την Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου, στις 8 το βράδυ, στην πλατεία Καπνικαρέας, υπό το γενικό σύνθημα, «Καμιά ανοχή»!

Στο σχετικό κάλεσμα με τον χαρακτηριστικό τίτλο, «Ούτε τρίχα απ’ τα μαλλιά μας!» σημειώνεται ότι, σύμφωνα με την στατιστική, «1 στις 3 γυναίκες έχει πέσει – ή θα πέσει – θύμα επίθεσης ή βιασμού».

«Είναι όμως μόνο ο βιασμός και το ξύλο βία;

»Σε πόσες από εμάς την έχουν πέσει χοντρά άγνωστα άτομα στο λεωφορείο ή στο δρόμο; Πόσες από μας έχουμε αναγκαστεί να κάνουμε σεξ σε μια σχέση ενώ δεν θέλαμε; Πόσες έχουμε δεχτεί γλοιώδη και εν γένει παραβιαστικά σχόλια από κάποιον θείο, γείτονα, γνωστό άτομο; Πόσες μας έχουν χουφτώσει ή αγγίξει χωρίς την άδεια μας; Πόσες μας έχουν πει “πουτάνες” ή “σεμνότυφες” επειδή δεν συμμορφωθήκαμε σε κανονιστικά πρότυπα ή απλά δεν κάναμε το χατίρι σε κάποιους; Πόσες μας έχουν παρενοχλήσει στο δρόμο, στη δουλειά, στο σχολείο, στη σχολή, στη συλλογικότητα, σε κάποιο μαγαζί;

»Στην προσωπική, κοινωνική και επαγγελματική ζωή βιώνουμε βία και συνεχείς διακρίσεις. Τα σώματά μας θεωρούνται δημόσιος χώρος, όπου άλλα άτομα πέρα από εμάς νομίζουν πως έχουν το δικαίωμα να παρεμβαίνουν (σχόλια, άγγιγμα κτλ.). Όσες εργαζόμαστε αντιμετωπίζουμε μισθολογική ανισότητα ή δυσμενέστερη μεταχείριση σε σχέση με τους άντρες συναδέλφους – κι ας είμαστε εξίσου, αν όχι περισσότερο, ικανές από πολλούς απ’ αυτούς. Πολλές αναγκαζόμαστε να αφήσουμε δουλειά, χόμπι, κοινωνική ζωή για την οικογένεια γιατί ο άντρας είναι αδιανόητο να τα κάνει αυτά. Τα ποσοστά ανεργίας είναι σαφώς μεγαλύτερα για τις γυναίκες. Η αθέατη γυναικεία εργασία, το νοικοκυριό και η μητρότητα δεν υποστηρίζονται  επαρκώς θεσμικά, ενώ αντίθετα εξακολουθεί να αναπαράγεται η μη ορατότητα και ο αποκλεισμός των γυναικών.

Συνέχεια

Ο Μαλρώ για την Ελλάδα…


Σήμερα συμπληρώνονται 40 χρόνια από τον θάνατο του Αντρέ Μαλρώ, ενός από τα πλέον ανήσυχα πνεύματα του εικοστού αιώνα. Αν και γόνος πλούσιος αστικής οικογένειας, στα νιάτα του υπήρξε φανατικός τροτσκιστής. Αργότερα πολέμησε στον ισπανικό εμφύλιο, στο πλευρό των δημοκρατικών και κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο δραστηριοποιήθηκε ενεργά στην γαλλική αντίσταση. Καθώς τα χρόνια περνούσαν, ο Μαλρώ αφοσιωνόταν όλο και περισσότερο στην ιστορία τής τέχνης, ώσπου το 1958 ο ντε Γκωλ του εμπιστεύθηκε το υπουργείο πολιτιστικών υποθέσεων, θέση στην οποία έμεινε ακλόνητος για δέκα ολόκληρα χρόνια, μέχρι τον Μάη του ’68.

Στις 28 Μαΐου 1959, ο Μαλρώ εκπροσώπησε την Γαλλία στην τελετή για την πρώτη φωταγώγηση της Ακρόπολης. Σ’ εκείνη την εκδήλωση εκφώνησε τον παρακάτω μεστό χαιρετισμό:

Ο Αντρέ Μαλρώ με τον Αλμπέρ Καμύ

Για άλλη μια φορά, η ελληνική νύχτα αποκαλύπτει πάνω μας τους αστερισμούς που κοιτούσε ο φρουρός του Άργους όταν περίμενε το σήμα για την πτώση της Τροίας, ο Σοφοκλής όταν έγραφε την Αντιγόνη και ο Περικλής όταν σώπαιναν τα εργοτάξια του Παρθενώνα. Για πρώτη φορά όμως ξεπροβάλλει μπροστά μας, μέσα από τούτη τη χιλιόχρονη νύχτα, το σύμβολο της Δύσης. Σε λίγο όλα αυτά θα είναι καθημερινό θέαμα, ενώ η νύχτα αυτή δεν θα ξανάρθει ποτέ. Μπροστά στο πνεύμα σου που αποσπάστηκε από τη νύχτα της γης, χαιρέτισε, λαέ της Αθήνας, την άσβεστη φωνή που υψώθηκε εδώ κι από τότε στοιχειώνει τη μνήμη των ανθρώπων: «Όλα τα πράγματα είναι προορισμένα να παρακμάσουν, μακάρι όμως να μπορούσατε να πείτε για μας, μελλοντικοί αιώνες, ότι φτιάξαμε την πιο ξακουστή και την πιο ευτυχισμένη πόλη του κόσμου…».

Συνέχεια

«Κυπριακό»: σιγά μην…


διαδήλωση ε/κ και τ/κ

Παραλίγο να «λυνόταν το κυπριακό» (και τότε θα καταστρεφόταν ο κόσμος, γιατί πως μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει ζωή στον πλανήτη χωρίς «κυπριακό»;). Αλλά ευτυχώς, χάρη στη «σθεναρή στάση» της Λευκωσίας και της Αθήνας, οι τελευταίες διαπραγματεύσεις μεταξύ ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων (στην ελβετία) σταμάτησαν, χωρίς αποτέλεσμα. Περίεργο. Πρώτη φορά που ξανα-ξανά-ξανά-ξανά-συμβαίνει…
Πριν λίγες μέρες (Παρασκευή 18 Νοέμβρη) είχαμε υποσχεθεί να ψάξουμε το θέμα. Μερικές ημερομηνίες υποδεικνύουν την απάντηση για την τωρινή «αποτυχία»:
– Οι «τελικές διαπραγματεύσεις» στο ελβετικό Μοντ Πελεράν ξεκίνησαν στις 7 Νοέμβρη. Δεν θα μας έκανε καμία εντύπωση αν εκτίμηση του δεξιού προέδρου των ε/κ Αναστασιάδη ήταν ότι στις αμερικανικές εκλογές της επόμενης μέρας θα κέρδιζε η Κλίντον…
– Στις 8 (προς 9) Νοέμβρη ο νικητής στις ηπα ήταν το ψόφιο κουνάβι. Μια ορισμένη αλλαγή τακτικής της Ουάσιγκτον (γενικά στη διεθνή αρένα, άρα και στην ανατολική Μεσόγειο…) έγινε, πια, η νέα πραγματικότητα…
– Στις 10 Νοέμβρη ο ε/κ πρόεδρος Αναστασιάδης (ίσως έπαθε κάτι σαν «κόψιμο» και) ζήτησε «ένα διάλειμα μιας βδομάδας» απ’ τον τ/κ πρόεδρο Ακιντζί… Με αιτιολογία να πάει στην Αθήνα, στον γιατρό δηλαδή, να «διαλογιστεί» με την ελληνική κυβέρνηση…
– Το πρωί της 15ης Νοέμβρη ο πρώην αμερικάνος πρόεδρος Ομπάμα έφτασε στην Αθήνα. Ανάμεσα στα 2 ή 3 θέματα που κουβέντιασε ο Τσίπρας μαζί του ήταν το «κυπριακό». Φυσικά δεν μάθαμε ούτε θα μάθουμε τι είπαν ακριβώς…
– Στις 16 Νοέμβρη νωρίς το απόγευμα, στις 4.00, ο Ομπάμα άφηνε την χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, προς Βερολίνο, όπου είχε πιο σοβαρή δουλειά να κάνει.
– Λίγο μετά προσγειωνόταν στο ίδιο αεροδρόμιο ο Αναστασιάδης· που θα είχε σκάσει για να μάθει τα νέα. Συναντήθηκε με τον έλληνα πρωθυπουργό στις 6.00 το απόγευμα της 16ης Νοέμβρη…
– Μετά την συνάντηση ο έλληνας πρωθ. ανακοίνωσε τις «ελληνικές θέσεις» για την σε εξέλιξη διαπραγμάτευση – περισσότερα στη συνέχεια.
– Στις 17 Νοέμβρη το πρωΐ και το μεσημέρι, ανήμερα του αγιουΠολυτεχνείου (υπάρχει μια ιστορική σύνδεση του «κυπριακού» μ’ αυτήν την ημερομηνία, από παλιά, που δεν είναι να την παρουσιάσουμε εδώ…), ο ε/κ πρόεδρος συνάντησε διαδοχικά, στο ξενοδοχείο του, όλους τους αρχηγούς των ελληνικών κομμάτων (εκτός απ’ τα βοθρολύματα).
– Στις 17 Νοέμβρη το απόγευμα, αφήνοντας πίσω του τα επετειακά μπάχαλα, ο Αναστασιάδης προσγειωνόταν στη Λευκωσία. Για τις απαραίτητες συνεννοήσεις εκεί…
– Στις 19 Νοέμβρη οι δύο «ηγέτες» της κύπρου επέστρεψαν στο Μοντ Πελεράν. Η συνέχεια της διαπραγμάτευσης θα ξεκινούσε την επόμενη ημέρα, Κυριακή 20 Νοέμβρη…
– …Αλλά δεν χρειάστηκε πολύ καιρός για να αποτύχει. Στις 22 Νοέμβρη σε κοινό ανακοινωθέν και των δύο πλευρών, το «ματσάκι έληξε».
So what? Η αλλαγή φρουράς στην Ουάσιγκτον απελευθέρωσε «δεύτερες σκέψεις» μεταξύ Αθήνας και Λευκωσίας – με ολίγη από ελβετικά βουνά. Δεν είναι η θεωρία του χάους, όπου το πέταγμα μιας πεταλούδας στον Αμαζόνιο προκαλεί θύελλα στο Πεκίνο… Είναι το αντίθετο: μια θεωρία της γεωπολιτικής τάξης, α λα ελληνικά. Σύμφωνα μ’ αυτήν, η κακοκαιρία στην Ουάσιγκτον απελευθερώνει μικρές ελληνικές εθνικιστικές ακρίδες στην ανατολική Μεσόγειο.

Συνέχεια