Τάσος Θεοφίλου: «Στον ταξικό πόλεμο επέλεξα πλευρά με τους αδικημένους»…


Μια τυπική πολιτική δίωξη

%cf%84%ce%b1%cf%83%ce%bf%cf%822

Μπροστά στην επόμενη δικάσιμο* (20 Δεκέμβρη) εναντίον του Τάσου Θεοφίλου, ας «φρεσκάρουμε» την μνήμη γύρω από μια υπόθεση η οποία τείνει να γίνει χαρακτηριστική της συστημικής – συμπεριλαμβανωμένων και των ΜΜΕ – «ζύμωσης» για την κατασκευή της «τρομοκρατικής απειλής» στην συλλογική συνείδηση.

Η περίπτωση του Τάσου Θεοφίλου είναι, όπως σημειώνει σχετικό αφιέρωμα τουunfollow.com.gr, «τραγική διότι ένας νέος άνθρωπος βρίσκεται στη φυλακή δίχως να έχει αποδειχτεί το παραμικρό εναντίον του».

«Ο Τάσος Θεοφίλου καταδικάστηκε το 2014, σε πρώτο βαθμό, σε εικοσιπέντε χρόνια κάθειρξη για απλή συνέργεια σε ανθρωποκτονία και για ληστεία στην Alpha Bank της Νάουσας Πάρου, που είχε γίνει τον Αύγουστο του 2012. Είχε απαλλαγεί από τις κατηγορίες της συγκρότησης και ένταξης στην Ε. Ο. “Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς”, ενώ απαλλάχτηκε και από τις κατηγορίες που αφορούσαν την κατοχή εκρηκτικών και πολεμικού υλικού. Ωστόσο, στη δίκη του σε δεύτερο βαθμό, που διεξήχθη χθες, δικάζεται ξανά για όλες τις κατηγορίες, διότι η εισαγγελία έχει ασκήσει έφεση».

Στη δίκη σε πρώτο βαθμό «κατέθεσαν 19 μάρτυρες κατηγορίας, μεταξύ αυτών αυτόπτες μάρτυρες της ληστείας και στελέχη της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας, χωρίς κανένας να αναγνωρίσει τον κατηγορούμενο. Σύμφωνα με τα όσα ισχυρίστηκε η αντιτρομοκρατική υπηρεσία, ένας άγνωστος τους τηλεφώνησε και τους είπε ότι κάποιος “Τάσος” συμμετείχε στη ληστεία και τους έδωσε τη διεύθυνση του σπιτιού του Θεοφίλου στη Θεσσαλονίκη. Ο λόγος που δεν κατέγραψαν το τηλέφωνο του αγνώστου και δεν είχαν τρόπο να τον εντοπίσουν ήταν ότι, όπως ισχυρίστηκαν στο δικαστήριο, η αντιτρομοκρατική υπηρεσία δεν διαθέτει σύστημα αναγνώρισης κλήσεων!»…

Τελικά, λίγες μέρες αργότερα, βρήκαν τον Τάσο Θεοφίλου να κάθεται στα σκαλάκια του Μετρό στον Κεραμεικό. «Επίσης, ο ίδιος ο προϊστάμενος της αντιτρομοκρατικής, όταν ρωτήθηκε κατά την ακροαματική διαδικασία, απάντησε ότι δεν είναι σε θέση να αναγνωρίσει τον Θεοφίλου, καθώς είχε καλυμμένα τα χαρακτηριστικά του. Ακόμη, στέλεχος της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας, κατά τη διάρκεια της εξέτασής του, απάλλαξε επί της ουσίας τον κατηγορούμενο, καθώς υποχρεώθηκε να δηλώσει: “Μπορεί να μην είναι, ως ένα μέρος δεν γνωρίζω εάν είναι αλήθεια. Μπορεί να μην ήταν ο άνθρωπος στη ληστεία”».

Το μοναδικό αποδεικτικό στοιχείο για την καταδίκη του ήταν το DNA που βρέθηκε σε ένα καπέλο. Το οποίο, ωστόσο, «είχε εντοπιστεί εκ των υστέρων, δεν περιλήφθηκε στην επιτόπου φωτογράφιση των πειστηρίων, δεν εγγράφηκε στην έκθεση κατάσχεσης, ενώ ένας μάρτυρας επεσήμανε διαφορές μεταξύ του καπέλου που παρουσιάστηκε στη δίκη και αυτού που φαινόταν να φορά ο ληστής της τράπεζας και δύο επιστημονικά αρμόδιοι μάρτυρες δήλωσαν τόσο κατηγορηματικά ότι η ανίχνευση DNA σε κινητό αντικείμενο δεν σημαίνει κατ΄ανάγκη ότι το πρόσωπο στο οποίο ανήκει το DNA έχει έρθει σε επαφή με το αντικείμενο αυτό, ώστε ο ίδιος ο πρόεδρος του δικαστηρίου δήλωσε: “Καταλάβαμε, μπορεί και να μην το φόρεσε το καπέλο ο Θεοφίλου”».

Τίποτα από τα παραπάνω δεν εμπόδισε, φυσικά, τις τρομολάγνες κραυγές των ΜΜΕ που τον παρουσίαζαν ως «τρομοκράτη», επικαλούμενα ακόνη και διηγήματά του… ως «τεκμήρια» αυτής της «εγκληματικής φύσης»…

Αν όμως δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία, γιατί εξοντώνεται αυτός ο άνθρωπος; «Η αντιτρομοκρατική υπηρεσία είχε συνδέσει τον Τάσο Θεοφίλου με την Ε. Ο. “Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς” βάσει μόνο των πολιτικών του πεποιθήσεων – είναι αναρχικός – και της φιλικής του σχέσης με άλλους αναρχικούς, τους οποίους η αντιτρομοκρατική – και πάλι – έχει συνδέσει με την ίδια οργάνωση. Ευλόγως, ουδέποτε κατόρθωσε να αποδείξει τη σύνδεση. Μόνο που ενώ σε άλλες υποθέσεις “τρομοκρατίας” όπου οι κατηγορίες για “ένταξη σε τρομοκρατική οργάνωση” ουδέποτε αποδείχτηκαν, οι αρχές είχαν εντούτοις προσκομίσει στοιχεία για κάποιο άλλο αδίκημα ή είχαν προβεί σε συλλήψεις επ’ αυτοφώρω, στην υπόθεση του Τάσου Θεοφίλου δεν έχει παρουσιαστεί τίποτε από κανέναν που να οδηγεί στην καταδίκη του για οτιδήποτε. Έχουμε λοιπόν εδώ μια ιδιότυπη “ολοκλήρωση”: ενώ συνήθως η εμπλοκή ενός κατηγορουμένου σε κάποιο “απλό” αδίκημα – ληστεία, οπλοκατοχή – οδηγεί στην αυθαίρετη σύνδεσή του με την «τρομοκρατία» από την αντιτρομοκρατική, εδώ βλέπουμε την αυθαίρετη σύνδεση με την “τρομοκρατία” να οδηγεί στην αυθαίρετη καταδίκη για ένα αδίκημα, δίχως να έχει αποδειχτεί σχέση ούτε με την “τρομοκρατία” ούτε με το αδίκημα!

%cf%84%ce%b1%cf%83%ce%bf%cf%821

Ας δούμε όμως τι λέει και ο ίδιος:

«Στις 21 Νοεμβρίου έπειτα απο αναβολή εννέα μηνών ξεκινάει το εφετείο μου, τρία χρόνια σχεδόν από τη λήξη της δίκης μου σε πρώτο βαθμό, στην όποια μου επιβλήθηκε ποινή κάθειρξης 25 ετών για τα σχετιζόμενα με την ληστεία στις 10/8/2012 στην Πάρο γεγονότα, για τις κατηγορίες της απλής συνέργειας σε ανθρωποκτονία και της ληστείας, απαλλάσσοντας με κατά πλειοψηφία από αυτές της συμμετοχής μου στη ΣΠΦ και της ανθρωποκτονίας ως άμεσο αυτουργό. Μια πολιτικά -και όχι δικαστικά- συμβιβαστική απόφαση, αποτέλεσμα της σύγκρουσης μεταξύ της αστυνομικής και μιντιακής επένδυσης που έγινε στη συγκεκριμένη υπόθεση κατά τις ημέρες της σύλληψής μου από τη μια και της απουσίας οποιουδήποτε στοιχείου καθώς και της αλληλεγγύης που εκφράστηκε τόσο στο ακροατήριο όσο και σε επίπεδο αντιπληροφόρησης από την άλλη.

»Έτσι προέκυψε η προσωρινή σολομώντεια λύση της μερικής απαλλαγής μου από τις κατηγορίες, μεταθέτοντας την προοπτική της τελικής απόφασης για το εφετείο. Δεδομένου μάλιστα ότι εκτός από την πλευρά μου, που άσκησε έφεση υπέρ της πλήρους απαλλαγής μου από τις κατηγορίες, έφεση «υπέρ του νόμου» άσκησε επίσης ένας κύριος Δράκος, κάποιος εισαγγελέας που προφανώς επιλέχθηκε λόγω ονόματος και προκειμένου να επιτευχθεί ένας ακόμα συμβολισμός στο παραμύθι της αντιτρομοκρατικής, αξιοποιώντας τη διχογνωμία μεταξύ του προεδρεύοντος κυρίου Χατζηαθανασίου, ο οποίος ψήφισε την καταδίκη μου για όλες τις κατηγορίες κατά το κατηγορητήριο, και των δύο άλλων μελών της έδρας, τα όποια επέλεξαν την πιο ήπια λύση που τελικά πλειοψήφησε. Ο κύριος Δράκος λοιπόν μάλλον έκρινε ότι 25 χρόνια κάθειρξης χωρίς στοιχεία δεν είναι αρκετά, μετατρέποντας με αυτόν τον τρόπο το εφετείο απλώς σε μια επανάληψη της πρωτόδικης διαδικασίας, αφού έστω και οι σολομώντειες για κάποια αδικήματα αθωωτικές αποφάσεις με αυτόν τον τρόπο ακυρώθηκαν, ανοίγοντας ξανά την πιθανότητα όχι μόνο να μην απαλλαχθώ από όλες τις κατηγορίες αλλά η τελική μου ποινή να είναι μεγαλύτερη της ισόβιας κάθειρξης.

»Θεωρώ ότι με αφορμή τη σύλληψή μου, τη μιντιακή διαχείρισή της, την προφυλάκιση και την πρωτόδικη καταδίκη μου αναδείχτηκαν κάποια ζητήματα που δεν αφορούν μόνο εμένα προσωπικά αλλά έχουν ευρύτερη κοινωνική και πολική σημασία, καθώς επιχειρήθηκε από την πλευρά ενός βαθιά αστυνομικού κράτους η εμπέδωση των πιο ακραίων δογμάτων ποινικής καταστολής. Από την μεσαιωνικής υφής διαπόμπευσή μου τις πρώτες μέρες και την προσπάθεια στριμώγματος του «προφίλ» μου σε εγκληματολογικά στερεότυπα που έχουν ξεπεραστεί εδώ και δύο αιώνες μέχρι και την ποινικοποίηση φιλικών, συντροφικών και κοινωνικών σχέσεων καθώς και τη χρήση μεταφυσικών στην πραγματικότητα, ωστόσο επιστημονικοφανών, στοιχείων όπως η χρήση του περιβόητου DNA σε καπέλο, στο οποίο και βασίζεται όλη αυτή η κατά τα άλλα τραγική ιστορία.

»Αυτό το τελευταίο – η ανεξέλεγκτη χρήση του DNA – εξάλλου είναι ένα από τα βασικά ζητήματα που αναδείχτηκε και ως ένα βαθμό περιορίστηκε από την απεργία πείνας του Δικτύου Αγωνιστών Κρατουμένων. Σε κάθε περίπτωση προκύπτει το ερώτημα πώς επιτρέπεται στη ΔΕΕ και πώς τα δικαστήρια επικυρώνουν με τις αποφάσεις του ως αξιόπιστα τα πορίσματά της, όταν χρησιμοποιεί την μέθοδο STR για να ταυτοποιήσει ενόχους, τη στιγμή που ο ίδιος ο εισηγητής της μεθόδου δηλώνει ότι αυτή η μέθοδος μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για τον αποκλεισμό υπόπτων και όχι για την ταυτοποίησή τους. Πώς γίνεται να χρησιμοποιείται ακόμα στην Ελλάδα αυτή η μέθοδος τη στιγμή που στις ΗΠΑ, το κράτος το οποίο την εισήγαγε τη δεκαετία του 1980, τη θεωρεί πλέον αναξιόπιστη καθώς μέσα στα χρόνια έχει προκύψει σωρεία λαθών. Πώς γίνεται τα εργαστήρια της ΔΕΕ να έχουν πιστοποιηθεί με ISO μόλις το 2014, τη στιγμή που ως τότε εκατοντάδες άνθρωποι -ανάμεσα τους και εγώ- κατηγορήθηκαν και καταδικάστηκαν βάσει αποτελεσμάτων εργαστηρίων χωρίς πιστοποίηση.

»Στην περίπτωσή μου επιπλέον συντρέχουνε και κάποιοι πιο ειδικοί λόγοι που φανερώνουν μια άγαρμπη μεθόδευση, αφού το στοιχείο βάσει του οποίου κατηγορούμαι είναι γενετικό υλικό που εντοπίστηκε σε ένα καπέλο που έπεσε από έναν εκ των δραστών κατά τη διάρκεια της διαφυγής τους και το οποίο ταυτίζεται 100% με τον δικό μου γενετικό τύπο. Υπάρχουν όμως δύο σημαντικές λεπτομέρειες.

»Πρώτον, δεν προκύπτει από πουθενά ότι έχει πέσει κάποιο καπέλο από τους δράστες, καθώς στις φωτογραφίες της σήμανσης είναι φωτογραφημένη η παραμικρή λεπτομέρεια της σκηνής και περιλαμβάνει από φωτογραφίες με κάλυκες και βολίδες πυροβόλων όπλων μέχρι γυαλιά οράσεως και καπάκια κινητών τηλεφώνων, όμως δεν υπάρχει φωτογραφία του περιβόητου καπέλου. Αντ’ αυτού το καπέλο εμφανίζεται κατευθείαν στις φωτογραφίες με τα ευρήματα στη ΓΑΔΑ και από τα έγγραφα προκύπτει ότι έχει αποσταλεί από το ΑΤ της Πάρου προς τη ΓΑΔΑ σε διαφορετική ημερομηνία και ακολουθώντας διαφορετική διαδρομή από τα υπόλοιπα ευρήματα. Ακόμα και οι μάρτυρες κατηγορίας, παρά την εμφανή πίεση που υπέστησαν και τις υποδεικτικού τύπου ερωτήσεις που τους έκανε ο προεδρεύων της έδρας κ. Χατζηαθανασίου και παρά το σεμινάριο που όπως αποκαλύφθηκε τους έκανε η πολική αγωγή -γεγονός που ξεπεράστηκε από τον προεδρεύοντα με την ειρωνική δήλωση «δεν πειράζει συμβαίνουν αυτά»-, έπεσαν σε μια σειρά αντιφάσεις και καθόλου δεν προέκυψε η βεβαιότητα ότι τελικά υπήρξε κάποιο καπέλο ως εύρημα.

»Δεύτερον, στην έκθεσή της η ΔΕΕ, η οποία ως δια μαγείας καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το DNA μου ταυτίζεται 100% με αυτό του ευρήματος, αναφέρει μεν ότι έγινε η σάρωση του εσωτερικού του καπέλου με βαμβακοφόρο στυλαιό όμως δεν διευκρινίζει τι ιστός σαρώθηκε. Δεν αναφέρει καν δηλαδή αν σαρώθηκε ιδρώτας, αίμα, σπέρμα, κύτταρα δέρματος, σάλιο ή οτιδήποτε άλλο, κάτι που το πόσο απαραίτητο είναι γνωρίζει και ένας πρωτοετής φοιτητής βιολογίας, πόσο μάλλον κάποιος αξιωματικός της ΔΕΕ που από τις εκθέσεις του εξαρτώνται καταδικαστικές αποφάσεις. Η έκθεση λοιπόν που προσκομίστηκε από τη ΔΕΕ και με συνοδεύει σε όλα τα στάδια της διαδικασίας, από τον ανακριτή μέχρι και το εφετείο, είναι μια προκλητικά ελλιπής έκθεση η οποία στην ουσία συγκρίνει το δείγμα του DNA που με βία μου αποσπάσανε στην αντιτρομοκρατική όχι με κάποιον άλλον ιστό αλλά κυριολεκτικά με αέρα κοπανιστό. Με αυτή τη μέθοδο είναι προφανές ότι θα ταυτίζεται 100%. Αυτός είναι και ο λόγος που κανένας «επιστήμονας» της ΔΕΕ δεν τόλμησε να έρθει ως μάρτυρας στη δίκη για να υποστηρίξει τις εκκεντρικές του θεωρίες. Γιατί θα αποδεικνυόταν ότι ακόμα πιο αξιόπιστο από τη μέθοδο του DNA, όπως αυτή χρησιμοποιείται από τη ΔΕΕ, είναι το να ρίχνει κανείς πασιέντζα.

»Η σύλληψή μου εντάσσεται στο πλαίσιο συγκεκριμένης εκστρατείας που διεξήγαγαν και συνεχίζουνε να διεξάγουν συντονισμένα το εγχώριο λόμπι «Νόμος και Τάξη» -δημοσιογραφικοί κύκλοι, αντιτρομοκρατική υπηρεσία, ειδικοί εφέτες ανακριτές και wannabe αρεοπαγίτες- ενάντια στον αναρχικό χώρο από τον Σεπτέμβρη του 2009 με πρόσχημα την εξάρθρωση της ΣΠΦ. Μια κενή θέση που προέκυψε από την αντιτρομοκρατική στην υπόθεση της Νέας Σμύρνης τον Δεκέμβρη του 2010, βασισμένη σε μια πραγματική συνάντηση με τον φίλο και σύντροφο Κώστα Σακκά σε κάποιο σουβλατζίδικο στην Καλλιθέα, καθώς και σε μια ανύπαρκτη με τον άγνωστό μου τότε, όμως σύντροφο, φίλο και συγκρατούμενο μου πλέον, Γιώργο Καραγιαννίδη στο Αγρίνιο. Αυτή η κενή θέση «προσφέρθηκε» από την ίδια υπηρεσία σε εμένα όταν κρίθηκε πως η συγκυρία είναι κατάλληλη και συγκεκριμένα τον Αύγουστο του 2012, όταν ένας πολίτης τραυματίστηκε θανάσιμα στην προσπάθειά του να εμποδίσει τη διαφυγή των δραστών μετά από ληστεία στην ALPHA BANK της Νάουσας Πάρου. Μια ιδανική ευκαιρία για να δυσφημιστεί ο αναρχικός χώρος παρουσιαζόμενος να απαρτίζεται από αδίστακτους και αιμοχαρείς ανθρώπους.

»Χρειάστηκε να επιστρατευτούν όλα τα μίντια παίζοντας επί μια βδομάδα αποκλειστικά τη σύλληψή μου, προκειμένου το σενάριό τους να γίνει για λίγες ημέρες πιστευτό. Επί μια εβδομάδα διαπομπεύτηκα ως αδίστακτος δολοφόνος, οι φωτογραφίες μου σε κάθε πιθανή πόζα έκαναν το γύρο του διαδικτύου, ενώ τα πλάνα από τη μεταφορά μου είτε στα δικαστήρια της Λουκάρεως είτε της Ευελπίδων έπαιζαν σε ζωντανή σύνδεση σε όλα τα τηλεοπτικά κανάλια. Δικαστές, μίντια και αστυνομία παραβίασαν στο όνομα του Νόμου και της Τάξης κάθε δικαίωμά μου, ενώ ασέλγησαν με κάθε πιθανό τρόπο και πάνω στο περιβόητο τεκμήριο της αθωότητας.

%cf%84%ce%b1%cf%83%ce%bf%cf%833

»Ο εις βάρος μου μιντιακός κανιβαλισμός ξεπέρασε κάθε μέτρο ακόμα και για την αισθητική του σύγχρονου μεταμοντέρνου μεσαίωνα. Φυσικά, δεν ήταν μόνο η μιντιακή εξουσία, που προκειμένου να καταδικαστώ πήρε από τα διηγήματά μου μέχρι και στοιχεία της προσωπικής μου ζωής, προσπαθώντας να στριμώξει το «προφίλ» μου σε εγκληματολογικά στερεότυπα και κατά προτίμηση σε αυτό του παρανοϊκού δολοφόνου, αλλά και η δικαστική. Είναι ακριβώς τελικά αυτή η μιντιακή επιβολή που έκανε όχι μόνο την απουσία οποιουδήποτε στοιχείου να μην έχει καμία σημασία, αλλά ακόμα και την προκλητική δήλωση του τότε τμηματάρχη της αντιτρομοκρατικής κ. Χαρδαλιά ενώπιον του δικαστηρίου: «Εγώ δε λέω, μπορεί και να μην ήταν ο άνθρωπος στη ληστεία», όχι απλά να μη θεωρηθεί σκάνδαλο αλλά αντ’ αυτού να μη σημειωθεί καν στα πρακτικά.

»Σκάνδαλο ακριβώς επειδή δεν ήταν μια φράση που του ξέφυγε ανάμεσα σε πολλές, αλλά επειδή είναι μια δήλωση -επίδειξη δύναμης ενός ανθρώπου και της υπηρεσίας που εκπροσωπεί στο δημόσιο χώρο και χρόνο μιας δίκης. Σκάνδαλο επειδή ακριβώς με αυτόν τον αλαζονικό τρόπο εξέφρασε την ανεξέλεγκτη δύναμη της υπηρεσίας του υπονοώντας κυνικά: «Αδιαφορώ για το αν ήταν ή δεν ήταν στη ληστεία. Αδιαφορώ για λεπτομέρειες όπως τα στοιχεία. Εμένα με ενδιαφέρει για τους δικούς μου λόγους να είναι στη φυλακή. Και είναι στη φυλακή». Μια εξέλιξη λίγο πολύ αναμενόμενη τη στιγμή που στη συγκεκριμένη υπηρεσία έχει δοθεί η εν λευκώ εντολή της κατασταλτικής διαχείρισης του αναρχικού χώρου.

»Μια υπηρεσία της αστυνομίας που διατηρεί προκλητικά προνομιακές σχέσεις με τα μίντια, σε βαθμό που τα αστυνομικά ρεπορτάζ να ανακατεύονται με τις δικογραφίες και να επιβάλλονται τα πρώτα ως ενοχοποιητικά στοιχεία. Φυσικά και δεν θα μπορούσε να περιμένει κανείς τίποτε καλύτερο από τον προεδρεύοντα της έδρας κ. Χατζηαθανασίου, που εξάντλησε τα επιχειρήματά του υπέρ της ενοχής μου για όλες τις κατηγορίες στο γεγονός ότι στον παγωμένο Κορυδαλλό στα μέσα του χειμώνα συνήθιζα να ξυρίζομαι με μηχανή και όχι με ξυραφάκι (στη λογική ότι ο ένας δράστης στη φωτογραφία του κλειστού κυκλώματος της τράπεζας φαίνεται να είναι σπανός, άρα μεταμφιεσμένος, άρα εγώ!), ότι δεν έχω πάει στρατό κι ότι δεν έχω διαβάσει Ζενέ, παρά να δεχθεί μέσα στα αναγνωστέα έγγραφα που κατά τη γνώμη του συντάκτη του παραπεμπτικού βουλεύματος αποδεικνύουν την ενοχή μου, εκτός από την αναρτημένη στο διαδίκτυο συλλογή διηγημάτων μου με τίτλο «Παρανουαρικό», τα αστυνομικά ρεπορτάζ της φυλλάδας -επιτομή του νεοκιτρινισμού- Πρώτο Θέμα προκειμένου να σκιαγραφηθεί επιτυχώς το προφίλ μου. Ούτε θα περίμενε κανείς από την εισαγγελέα κυρία Οικονόμου να αντιδράσει, αφού το μεγαλύτερο διάστημα των συνεδριάσεων θεωρούσε ok να παίρνει έναν υπνάκο ή ότι εν πάση περιπτώσει όχι απλά δεν είναι τουλάχιστον άκομψο αλλά ενδεχομένως να εμπίπτει και στις αρμοδιότητές της, με αποτέλεσμα όταν ήρθε η μέρα να αγορεύσει αντι για εισαγγελική πρόταση να αναγνώσει απλώς το παραπεμπτικό βούλευμα.

»Αυτές λίγο πολύ ήταν οι συνθήκες στις οποίες διεξήχθη το πρωτόδικο δικαστήριο σε μια πολιτική συγκυρία που η αντιτρομοκρατική σταυροφορία ήταν το πρώτο θέμα στην ατζέντα μιας ακροδεξιάς κυβέρνησης και με τον πρώην εισαγγελέα υπουργό δικαιοσύνης κ. Αθανασίου –το να τοποθετεί κανείς για υπουργό δικαιοσύνης κάποιον πρώην εισαγγελέα είναι ομολογουμένως μια κίνηση πιο ευφάνταστη από το να τοποθετήσει τον Ηρώδη για υπουργό παιδείας- να προαναγγέλλει την εντός 100 ημερών ίδρυση φυλακών τύπου Γ’ για τρομοκράτες και την αντιτρομοκρατική να συλλαμβάνει μέρα παρά μέρα με αστεία προσχήματα τον Κώστα Σακκά εξωθώντας τον τελικά στη φυγοδικία.

»Σήμερα η συγκυρία είναι διαφορετική με την έννοια ότι η κυβέρνηση που ανέλαβε τη διαχείριση της εξουσίας και την επιβολή των ακραίων πολιτικών λιτότητας έχει την εντύπωση πως απευθύνεται ακόμη σε προοδευτικό ακροατήριο και ως εκ τούτου δεν έχει αιχμή της την αντιτρομοκρατική-αντιεγκληματική-αντιμεταναστευτική πολιτική, τουλάχιστον σε επίπεδο συμβολισμών.

»Παρά την απροθυμία του Υπουργείου Δικαιοσύνης να συγκρουστεί με το εγχώριο λόμπι «Νόμος και Τάξη» και το φόβο του να ελέγξει νομοθετικά την πραγματικά ανέλεγκτη και ανεξέλεγκτη δικαστική εξουσία η οποία βάση του άρθρου εκτρώματος 177 του ΚΠΔ περί ηθικής αποδείξεως και της ακραίας φονταμενταλιστικής αντίληψης, ερμηνείας και κατάχρησής του δεν είναι αναγκασμένη να ακολουθεί στις αποφάσεις της νομικούς κανόνες αλλά να εκτιμάει ελεύθερα όντας υπόλογη μόνο στη συνείδησή της -μια συνείδηση τόσο μιαρή και μολυσμένη που ακόμη και ο Πόντιος Πιλάτος θα έβρισκε βολικό να λογοδοτεί. Παρά επίσης τη διπρόσωπη τακτική του Υπουργείου Δικαιοσύνης να ψηφίζει φαινομενικά προοδευτικούς νόμους, οι οποίοι όμως εμπεριέχουν στην ίδια τους τη διατύπωση τη δυνατότητα της μη εφαρμογής τους από τους δικαστές, δείχνει τουλάχιστον σε επίπεδο συμβολισμών καi όχι ουσίας να έχει επενδύσει στην καταστολή της παραβατικότητας του λευκού κολάρου.

»Αυτή είναι η συγκυρία και αυτά είναι τα γεγονότα. Θεωρώ τον δικαστικό αγώνα που καλούμαι να δώσω για την απαλλαγή μου από όλες τις κατηγορίες στο εφετείο μια στιγμή του αγώνα ενάντια στο βαθύ αστυνομικό κράτος, ενάντια στην ποινική καταστολή και τα ακραία δόγματά της. Μια ιδιότυπη υπαρξιακά μάχη που κριτής και αντίπαλος ενσαρκώνονται στον ίδιο θεσμό, αυτόν της δικαστικής εξουσίας.

»Εγώ με τη σειρά μου θέλω να τονίσω ότι όπως και στο πρωτόδικο έτσι και στο εφετείο δεν θα δηλώσω αθώος και δεν θα παρακαλέσω κανένα δικαστή να με πιστέψει. Δεν είμαι αθώος. Στον ταξικό πόλεμο επέλεξα πλευρά με τους αδικημένους και τους καταπιεσμένους, με τους αποκλεισμένους και τους κυνηγημένους, με τους ενόχους και τους κολασμένους. Οργανώθηκα πολιτικά στον αναρχικό χώρο με το μεγαλεπήβολο πράγματι στόχο να πλήξω τις κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές δομές του κεφαλαίου και του κράτους του. Όμως αρνήθηκα, αρνούμαι και θα αρνηθώ ξανά τις πράξεις που μου καταλογίζουν. Δεν υπήρξα ποτέ μέλος της ΣΠΦ, δεν συμμετείχα στη συγκεκριμένη ληστεία και προπαντός δεν σκότωσα και δεν θα μπορούσα να σκοτώσω για οποιονδήποτε λόγο και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες έναν άοπλο πολίτη.

»ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ, ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

Τάσος Θεοφίλου

Φυλακές Κορυδαλλού»

*Στην χθεσινή δίκη η έδρα απέρριψε τις ενστάσεις των συνηγόρων. Επομένως η δίκη θα συνεχιστεί στο ίδιο δικαστήριο όπου και θα κριθούν εξαρχής όλες οι κατηγορίες  ακόμα και αυτές για τις οποίες ο Τάσος Θεοφίλου πρωτόδικα είχε απαλλαχθεί.

_________________________________________________________

Από:http://www.toperiodiko.gr/%CF%84%CE%AC%CF%83%CE%BF%CF%82-%CE%B8%CE%B5%CE%BF%CF%86%CE%AF%CE%BB%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%84%CE%B1%CE%BE%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%BF-%CE%B5%CF%80/#.WDSbqFThA2o

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s