This is the end…


trump-foreign-policy

—του Γώργου Γλυκοφρύδη για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

με αφορμή τη βράβευση της Έλεν ντε Τζένερις από τον Μπαράκ Ομπάμα

Ο Τραμπ πήρε το αξίωμα εκμεταλλευόμενος την κλασική ιδεοληπτική αγκύλωση: δεν αγγίζουμε το Σύνταγμα (εδώ και περίπου 250 χρόνια.) Διότι η πλειοψηφία δεν ψήφισε Τραμπ· ψήφισε Κλίντον, με 2.000.000 ψήφους διαφορά… Κλασική μέθοδος κατάληψης της Εξουσίας. Και ο Χίτλερ το ίδιο έκανε: πάτησε σε νομικές τρύπες.

Αλλά η κατάληψη της εξουσίας με αυτόν τον τρόπο έχει ξεκινήσει παντού στον πλανήτη. Ο φασισμός εκδικείται. Ό,τι κέρδισε η ανθρωπότητα από το 1960 και μετά χάνεται αργά αλλά σταθερά.

Οι gay και πάλι θα κρύβονται.

Ο κόσμος θα παντρεύεται με παπά και με κουμπάρο (θέλει δε θέλει).

Τα παιδιά θα βαφτίζονται είτε θέλουν οι γονείς είτε δε θέλουν.

Οι φούστες θα μακρύνουν. Τα μαλλιά θα κοντύνουν. Αλλά αλλιώς. Όχι όμορφα.

Τα εμβόλια δεν θα γίνονται.

Η Γη πιθανόν να είναι επίπεδη.

Μας ψεκάζουν. Είναι γεγονός. Το είπε και συγγραφέας.

Έτσι, η εξουσία μιας συντηρητικής Δεξιάς φαντάζει παράδεισος μπροστά στον φασισμό των Τραμπ. Είδατε; Οι φιλελεύθεροι, οι κεντρώοι, οι σοσιαλιστές, οι αριστεροί, πόσο μάλλον οι κομμουνιστές ή οι αναρχικοί καλό είναι να επιστρέψουν εκεί όπου ήταν πάντοτε: στα χαμηλοτάβανα μπαρ ή στα μπιστρό και στις καπνισμένες τις ταβέρνες. Εξάλλου, αυτοί φταίνε για τα πάντα.

Να ήταν άραγε όλα προσχεδιασμένα;

* * *

_______________________________________________________

Aπό:https://dimartblog.com/2016/11/23/this-is-the-end/

ρομπέρτο αρλτ – οι 7 τρελοί …


Θέλω να γίνω μάνατζερ των τρελών, των αμέτρητων παραγνωρισμένων ιδιοφυϊών, των ανισόρροπων που δεν έχουν πρόσβαση στα πνευματιστικά και μπολσεβικικά κέντρα… Αν τους ξεγελάσεις για τα καλά, αν τους ενθαρρύνεις αρκετά, είναι ικανοί για πράξεις που θα σας έκαναν να ανατριχιάσετε. Γραμματιζούμενοι της μπάρας, εφευρέτες της γειτονιάς, προφήτες της ενορίας, πολιτικοί του καφενείου, φιλόσοφοι των κέντρων διασκέδασης: αυτοί θα αποτελέσουν την κινητήρια δύναμη της οργάνωσής μας. [σ. 191]

Να κι ένα πεδίο όπου ο Μπόρχες έπεσε έξω: η περιφρόνησή του για την γραφή του Ρομπέρτο Αρλτ μοιάζει πια αδικαιολόγητη και αναρωτιόμαστε σήμερα τι μπορεί να μην άρεσε στον καθολικό εκείνο αναγνώστη, καθώς ο Αρλτ (1900-1942) υπήρξε μια πραγματικά ιδιαίτερη περίπτωση. Μιλάμε για έναν πυρετοκίνητο γραφέα, με εμμονές στο κακό και το ανήθικο, έναν πλάστη αρνητικών ηρώων που όμως ξεσπούσαν στις ακρότητές τους μέσα σε απόλυτα αληθινά κοινωνικά δεδομένα. Γιατί ήταν η ίδια η εποχή που ωθούσε όλους αυτούς τους παραπεταμένους στα άκρα, ήταν η ίδια η ζοφερή πραγματικότητα που δικαιολογούσε τις αναίσχυντες πράξεις τους.

Συνέχεια

Ο πολιτισμικός ιμπεριαλισμός…


Αν έπρεπε να περιγράψω τι σημαίνει ο όρος «πολιτισμικός ιμπεριαλισμός» σε μια πρόταση, τότε θα έλεγα ότι είναι η με διάφορους τρόπους μετάδοση σημαντικού μέρους του πολιτισμού μιας πολιτισμικής οντότητας(που μπορεί να είναι έθνος ή κράτος, ή αυτοκρατορία) σε μια άλλη ή άλλες, σε τέτοιο βαθμό που να αλλοτριώνει ή μεταβάλλει αποφασιστικά τον δικό τους πολιτισμό. Όταν λέμε «η με διάφορους τρόπους μετάδοση», μπορούμε σαν αφετηρία να διακρίνουμε δυο βασικές κατηγορίες, η μετάδοση αυτή να γίνεται με ειρηνικά μέσα, ή να γίνεται με τη βία. Δηλαδή μπορεί ένας κατακτητής να αλλοτριώσει με το ζόρι τον πολιτισμό του κατακτημένου, και αυτό το βλέπουμε σε πολλές περιπτώσεις στην περίοδο της αποικιοκρατίας, όμως ίδια ή και μεγαλύτερη αλλαγή μπορεί να συντελεστεί και με άλλους τρόπους, όπως για παράδειγμα μέσα από το εμπόριο. Το κατά πόσο εύκολο είναι να κατακτήσει κάποιος πολιτισμός άλλους πολιτισμούς, εξαρτάται τόσο από την ίδια την αξία του ως πολιτισμού, όσο και από την ισχύ του πολιτικού του υποκειμένου, είτε αυτό είναι ένα ισχυρό κράτος, είτε μια μεγάλη αυτοκρατορία. Για παράδειγμα, ο ελληνικός πολιτισμός, ακόμα και με την παρακμή του ελληνιστικού κόσμου, κατάφερε να επηρεάσει τον πολιτισμό της κραταίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας σε τέτοιο βαθμό που ήταν λες και οι ρωμαίοι τον αντέγραφαν. Από την άλλη, ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός μετά την Ρωμαϊκή κατάκτηση δεν θα ήταν ποτέ πια ο ίδιος, ιδιαίτερα μετά την κυριαρχία του χριστιανισμού στα πλαίσια της οποίας δέχθηκε πανίσχυρο χτύπημα.

Συνέχεια

Το πρόβλημα με τη CETA…


Του Leo Panitch (μετάφραση: Συραγώ Λιάτσικου, Ισμήνη Μαθιουδάκη)

Οι κεντροαριστεροί πολιτικοί που υπερασπίζονται το ελεύθερο εμπόριο θα τροφοδοτήσουν μόνο δεξιές δυνάμεις και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. 

Η ‘’φιλαυτία’’ της υπουργού εμπορίου του Καναδά Chrystia Freeland, υπέστη πλήγμα την περασμένη εβδομάδα, όταν οι τελευταίες διαπραγματεύσεις που διακυβεύονταν τη διάσωση της CETA, μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Καναδά, κατέρρευσαν μπροστά στην άρνηση του Βέλγικου περιφερειακού κοινοβουλίου της Βαλλονίας να ακολουθήσει τη Βελγική κυβέρνηση στην υποστήριξη της συμφωνίας. Αυτή η ιστορία δεν έχει τελειώσει, καθώς θα ήταν αφελές να πιστέψουμε ότι αυτό που δεν αφήνει τη συμφωνία να προχωρήσει είναι το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή ένωση, κατά τα λεγόμενα της, δεν μπορεί να προχωρήσει σε συμφωνία με μη Ευρωπαϊκά κράτη, ακόμη και αν πρόκειται για μία χώρα με Ευρωπαϊκές αξίες και υπομονή όπως είναι ο Καναδάς.

Κατ’ αρχάς, μπορεί να θεωρηθεί ότι οι Καναδοί είναι σε θέση να κατανοήσουν τη σημασία της εξασφάλισης της συναίνεσης των Βαλλόνων. Η Καναδική ομοσπονδιακή εμπειρία έχει πολλάκις απαιτήσει την εξασφάλιση ομοφωνίας σε διακυβερνητικές συμφωνίες, ενώ έχει δανείσει το δικαίωμα του βέτο όχι μόνο στο Κεμπέκ, αλλά και στην μικροσκοπική επαρχία της Νήσου του Πρίγκιπα Εδουάρδου. Eάν η Μανιτόμπα, με πληθυσμό γύρω στο ένα εκατομμύριο, μπόρεσε να σταματήσει την τελευταία απόπειρα του Καναδά για μια Συνταγματική συμφωνία, γιατί να μην μπορεί η Βαλλονία, με πάνω από τρία εκατομμύρια κατοίκους, να μην μπορεί να σταματήσει μια συμφωνία εμπορίου ;

Συνέχεια

Τάσος Θεοφίλου: «Στον ταξικό πόλεμο επέλεξα πλευρά με τους αδικημένους»…


Μια τυπική πολιτική δίωξη

%cf%84%ce%b1%cf%83%ce%bf%cf%822

Μπροστά στην επόμενη δικάσιμο* (20 Δεκέμβρη) εναντίον του Τάσου Θεοφίλου, ας «φρεσκάρουμε» την μνήμη γύρω από μια υπόθεση η οποία τείνει να γίνει χαρακτηριστική της συστημικής – συμπεριλαμβανωμένων και των ΜΜΕ – «ζύμωσης» για την κατασκευή της «τρομοκρατικής απειλής» στην συλλογική συνείδηση.

Η περίπτωση του Τάσου Θεοφίλου είναι, όπως σημειώνει σχετικό αφιέρωμα τουunfollow.com.gr, «τραγική διότι ένας νέος άνθρωπος βρίσκεται στη φυλακή δίχως να έχει αποδειχτεί το παραμικρό εναντίον του».

«Ο Τάσος Θεοφίλου καταδικάστηκε το 2014, σε πρώτο βαθμό, σε εικοσιπέντε χρόνια κάθειρξη για απλή συνέργεια σε ανθρωποκτονία και για ληστεία στην Alpha Bank της Νάουσας Πάρου, που είχε γίνει τον Αύγουστο του 2012. Είχε απαλλαγεί από τις κατηγορίες της συγκρότησης και ένταξης στην Ε. Ο. “Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς”, ενώ απαλλάχτηκε και από τις κατηγορίες που αφορούσαν την κατοχή εκρηκτικών και πολεμικού υλικού. Ωστόσο, στη δίκη του σε δεύτερο βαθμό, που διεξήχθη χθες, δικάζεται ξανά για όλες τις κατηγορίες, διότι η εισαγγελία έχει ασκήσει έφεση».

Στη δίκη σε πρώτο βαθμό «κατέθεσαν 19 μάρτυρες κατηγορίας, μεταξύ αυτών αυτόπτες μάρτυρες της ληστείας και στελέχη της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας, χωρίς κανένας να αναγνωρίσει τον κατηγορούμενο. Σύμφωνα με τα όσα ισχυρίστηκε η αντιτρομοκρατική υπηρεσία, ένας άγνωστος τους τηλεφώνησε και τους είπε ότι κάποιος “Τάσος” συμμετείχε στη ληστεία και τους έδωσε τη διεύθυνση του σπιτιού του Θεοφίλου στη Θεσσαλονίκη. Ο λόγος που δεν κατέγραψαν το τηλέφωνο του αγνώστου και δεν είχαν τρόπο να τον εντοπίσουν ήταν ότι, όπως ισχυρίστηκαν στο δικαστήριο, η αντιτρομοκρατική υπηρεσία δεν διαθέτει σύστημα αναγνώρισης κλήσεων!»…

Συνέχεια

Έξω απ’ την ε.ε.


Theresa May

Καθώς τα αγγλικά αφεντικά όλων των ειδών, κατηγοριών και επιπέδων προσπαθούν (χωρίς να φωνάζουν) να βρουν έναν συμβιβαστικό (μεταξύ τους) κοινό παρονομαστή που θα είναι η βάση των πολιτικών τους βιτρινών όταν αρχίσει η διαπραγμάτευση για την αναδιάρθρωση των σχέσεών τους με την ε.ε., αποδεικνύεται κάτι που οι οπαδοί της «εξόδου» (το ίδιο στην αγγλία όσο και στην ελλάδα) προτιμούν να αγνοούν όταν συνθηματολογούν: δεν πρόκειται για κάτι απλό, εύκολο, άμεσο. Ούτε καν βέβαιο.
Κοτζάμ αγγλικός καπιταλισμός, με κρατική /διοικητική πείρα αυτοκρατορίας και ορθολογισμό που σπάει κόκκαλα, χρειάζεται μήνες για να καταλήξει – αν καταλήξει – σε μια κοινή «εθνική βάση διαπραγμάτευσης». Δεν υπολογίζει να τα καταφέρει νωρίτερα απ’ τον ερχόμενο Μάρτη· και βλέπουμε… Κι από εκείνο το χρονικό σημείο θα ξεκινήσει ένας μαραθώνιος δύο τουλάχιστον χρόνων, διαπραγμάτευση κανόνα – κανόνα, νόμο – νόμο και ρύθμιση – ρύθμιση, για να διαμορφωθούν οι όροι εκείνου που τόσο τηλεγραφικά ονομάζεται «έξοδος από την ε.ε.»
Το πλέγμα των νόμων, των κανόνων, των ρυθμίσεων που έχει σωρευτικά συγκεντρωθεί όλες αυτές τις δεκαετίες (και το Λονδίνο δεν ήταν καν απ’ τα πρώτα μέλη της ε.ο.κ.) και συγκροτεί την ε.ε. είναι τόσο πυκνό, ώστε το «φεύγω» είναι απλά μια κουβέντα. Μια κουβέντα κενή περιεχομένου για μια διαδικασία με, ουσιαστικά, άγνωστη κατάληξη, αφού εκτός απ’ αυτόν που «φεύγει» υπάρχουν κι εκείνοι που «μένουν», με τα δικά τους συμφέροντα. Αυτά ισχύουν για έναν καπιταλισμό (τυπικά, έστω) «πρώτης γραμμής», που δεν συμμετείχε στην ευρωζώνη, άρα δεν έχει να διαχειριστεί τον όγκο των επιπλέον διακρατικών συμφωνιών και ρυθμίσεων που αφορούν το κοινό νόμισμα.

Συνέχεια

Υπάρχουμε, όμως, κι εμείς! …


fight for 15 29/11/16

Το υποσχέθηκε και το ανακοίνωσε το ψόφιο κουνάβι (κατά το bbc): απ’ τις 21 Γενάρη 2017 TPP τέλος… Θα πέσει κλάμα αλλά και αμηχανία· το δεύτερο απ’ τους φλογερούς εχθρούς της «παγκοσμιοποίησης»…
Όμως σ’ αυτούς τους ζοφερούς καιρούς, και σ’ αυτόν τον ζοφερό πρώτο κόσμο, η τάξη μας υπάρχει. United states of america δεν είναι μόνο το ψόφιο κουνάβι ή η Κλίντον. Είναι κι αυτό που θα γίνει σε μια βδομάδα, την άλλη Τρίτη, στις 29 Νοέμβρη: η μεγαλύτερη απεργία ever τις τελευταίες δεκαετίες, για έναν βασικό μισθό της προκοπής, για μια εργατική ζωή με αξιοπρέπεια.
Η ερχόμενη Τρίτη είναι η ψήφος της σύγχρονης εργατικής τάξης! Στο δρόμο, σ’ όλους τους δρόμους. Και μια απάντηση στους δημαγωγούς και στους κλακαδόρους της εξουσίας: ότι, και καλά, το ψόφιο κουνάβι (και κάθε άλλο σκουλήκι ή αρπακτικό της σύγχρονης καπιταλιστικής πολιτικής ζούγκλας) το στηρίζουν οι «αποκλεισμένοι» και οι «καταφρονεμένοι».
Όχι! Η τάξη μας θα απαντήσει σε μια βδομάδα. Κι ας είμαστε μακριά από ‘κει: η απάντηση είναι και δική μας.


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/index.html