ΤΟ «ΝIGHT OF» ΗΤΑΝ ΜΗΠΩΣ ΤΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΚΥΚΝΕΙΟ ΑΣΜΑ ΜΙΑΣ ΑΚΟΜΗ ΕΠΟΧΗΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΗΠΑ; …


Αλίκη Κοσυφολόγου

the-night-of-960x537.jpg

Το τέλος είναι κοντά, είστε έτοιμοι; Το «κρυφό εξώφυλλο» του Τime το οποίο δόθηκε στην δημοσιότητα στις 4. 11 του 2016 – τέσσερις ημέρες πριν τις εκλογές δηλαδή – φιλοξενώντας μια «πειραγμένη» φωτογραφία που εμφάνιζε αγκαλιασμένους την Χίλαρι Κλίντον με τον Ντόναλντ Τραμπ μετρούσε αντίστροφα για ένα τέλος. Ήταν το τέλος των αμερικάνικων εκλογών; Ή μήπως καλύτερα ήταν το τέλος μιας ακόμη εποχής για τις ΗΠΑ;

image002

Οι συμβολισμοί του εξωφύλλου ήταν αμείλικτοι: ο Τραμπ ντυμένος στα μαύρα, η Χίλαρι ως το «μικρότερο κακό» ντυμένη στα λευκά. Χωρίς να τηρεί τα πρόσχηματα, το Time προετοιμάστηκε να υποδεχτεί την επομένη των αμερικανικών εκλογών ως το πρώτο μέρος της σύγχρονης αμερικανικής δυστοπίας. Φαίνεται πως έτσι ολοκληρώνονται τα οκτώ χρόνια της θητείας του Μπαράκ Ομπάμα, του πρώτου μαύρου προέδρου των ΗΠΑ, ο οποίος εξελέγη μεταξύ άλλων με την ριζοσπαστική ατζέντα της αλλαγής του χαρακτήρα του συστήματος υγείας και της διεύρυνσης της ελεύθερης και δωρεάν πρόσβασης σε αυτό ανεξαρτήτως φύλου, φυλής, τάξης, σεξουαλικού προσανατολισμού ή αρτιμέλειας. Όμως δεν ήταν μόνο η αδυναμία της αλλαγής των εσωτερικών συσχετισμών στο Κογκρέσσο ή της ρήξης με τα οικονομικά ή κοινωνικά συμφέροντα που εμπόδισαν εν τέλει την υλοποίηση στο σύνολο ή έστω κατά μέρος κάποιου είδους αναδιανεμητικής πολιτικής που ευθύνεται αποκλειστικά για αυτή την πικρή γεύση που αφήνεται στο τέλος αυτής της «εποχής».  Είναι ακόμη περισσότερο, οι συνέπειες της κρίσης του νεοφιλελευθερισμού για την αμερικανική κοινωνία, οι οποίες μετριούνται με τους δείκτες αύξησης των ταξικών, φυλετικών, έμφυλων κι άλλων ανισοτήτων.

Συνέχεια

Η ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΣ ΛΙΛΗ ΒΛΑΧΟΥ…


Ειρήνη Βαρβάρα Λαγουβάρδου

Φωτογραφία της Ειρήνη Βαρβάρα Λαγουβάρδου.

Όταν η 23χρονη Αρσακειάδα δασκάλα και σημαντική μορφή του Μακεδονικού αγώνα, Λίλη Βλάχου, δολοφονήθηκε από τους Βουλγάρους – εκείνα τα μαρτυρικά για τη Μακεδονία χρόνια – ο λαός της Θεσσαλονίκης συνόδευσε σύσσωμος τη νεκρή κοπέλα με έναν διαφορετικό τρόπο.

Η κ. Ναννίνα Σακκά-Νικολακοπούλου, η οποία έχει γράψει τη βιογραφία της Λίλης Βλάχου, στο βιβλίο της: «Θάρρος στη Μαύρη Νύχτα», αναφέρει:

[…] Το νεκρό κορίτσι δεν το ‘βαλαν σε φέρετρο. Καθισμένο το άψυχο σώμα της πάνω σε θρόνο, όπως ακριβώς γινόταν για τους αρχιερείς τα παλιά χρόνια, το πέρασαν από τους δρόμους της Θεσσαλονίκης. […]

[…] Έτσι όπως το λείψανο της ηρωικής κοπέλας περιφερόταν στην πόλη, το κεφάλι της κουνιόταν […] Ήταν σαν με το κούνημα του κεφαλιού της να καθησύχαζε το πλήθος στον πόνο του. Μερικοί ένιωσαν πως ήταν σαν να τους έλεγε πως οι θυσίες τους δε θα πάνε χαμένες, πως η λευτεριά θα ‘ρθει.
Η Θεσσαλονίκη και ολόκληρη η Μακεδονία δεν ήξερε τι να πρωτοκλάψει: τα είκοσι τρία χρόνια του κοριτσιού, την ηρωίδα και τη μεγάλη δράση της ή τα πάθη της φυλής; […]

Βέβαια, τότε δεν υπήρχαν μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ώστε το γεγονός της περιφοράς της να γίνει «viral»· να κατασκευαστούν και να αναπαραχθούν πληθώρα φωτογραφιών – δήθεν χιουμοριστικών – με την τεχνική του photoshop, ώστε ο κάθε «πικραμένος» να γελάσει, επιβεβαιώνοντας τη ρήση: «Γελά δ’ ο μωρός καν τι μη γελοίον εί».

Βέβαια, τότε δεν υπήρχαν μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ώστε ο κάθε διαδικτυακός «ρήτορας» να αποφανθεί επί του θέματος· να καταθέσει τη «σημαντική» άποψή του με το στόμφο που αξίζει στην σημαντικότητά της.

Βέβαια, τότε οι άνθρωποι βίωναν, δρούσαν, αγωνίζονταν· και, κατά συνέπεια, δεν περίσσευε χρόνος για άσκοπους, αλλεπάλληλους και, ενίοτε, εμμονικούς, διαδικτυακούς σχολιασμούς της επικαιρότητας· πολλώ μάλλον, δεν περίσσευε χρόνος για διαδικτυακό χλευασμό οποιουδήποτε γεγονότος, ζωής και θανάτου.

Τα τελευταία χρόνια, παρατηρώ ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γίνονται το «πρόσφορο έδαφος», μέσα στο οποίο καλλιεργείται η τάση πολλών από εμάς να προσδίδουμε υπεραξία στην προσωπική γνώμη μας· και, ακολούθως, να την παρουσιάζουμε/γράφουμε στο διαδίκτυο σα να πρόκειται για αντικειμενική, συμπαντική αλήθεια, την οποίαν οφείλουν να ενστερνιστούν όσοι από τους διαδικτυακούς φίλους μας είναι νοήμονες… κατά τη γνώμη μας…

… και όσο πιο πολλές φορές μέσα στην ημέρα γράψουμε την άποψή μας για οποιοδήποτε θέμα κρίνουμε ως «πιασάρικο», τόσο πιο «δραστήριοι» νιώθουμε.

Στο πλαίσιο αυτό, ο χλευασμός «καλά κρατεί» ως μορφή «επιχειρηματολογίας» και «τεκμηρίωσης» της άποψής μας· άλλοτε με «χιουμοριστική επικάλυψη» κάκιστης ποιότητας, η οποία επιβεβαιώνεται με το «εικονίδιο του Χάχα»· άλλοτε με τον επιθετικό τρόπο γραφής του (παρα)μορφωμένου ξερόλα, ο οποίος νιώθει επιτακτική την ανάγκη να ασκήσει το δικαίωμά του να «εκφράζεται ελεύθερα».

Έλα όμως που ο χλευασμός δεν είναι χιούμορ, αλλά ανοησία· δεν είναι ελευθερία έκφρασης, αλλά ασυδοσία του νου που δε διακρίνει πότε αξίζει να μιλά και πότε αξίζει περισσότερο να σιωπά· αφήνοντας και τίποτα «να πέσει κάτω» ασχολίαστο…

Ουσιαστικά, ο χλευασμός δείχνει αφενός μεν την ανημποριά του χλευαστή να ανεχτεί το διπλανό του και να σεβαστεί τις γνωστικές, συναισθηματικές και υπαρξιακές αντιθέσεις, αφετέρου δε την επιτακτική ανάγκη του να μειώσει το συνάνθρωπό του και να αποδυναμώσει ό,τι δεν κατανοεί· μήπως καταφέρει τοιουτοτρόπως να νιώσει ο ίδιος «λιγουλάκι» πνευματικά ανώτερος.

Εν κατακλείδι, εάν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μας δίνουν την ψευδαίσθηση του «ενεργού πολίτη», του «σκεπτόμενου ανθρώπου», του «ευφυούς χιουμορίστα», ας έχουμε υπόψιν ότι υπάρχει πάντα η πιθανότητα να είμαστε μόνο θορυβώδη, αλλά ανενεργά επί της ουσίας, «τύμπανα»· κάτι σαν τους «επαναστάτες» χωρίς σκοπό που από τη μια «διαβάζουν» Χρόνη Μίσσιο, ενώ από την άλλη θεωρούν ότι ο αγώνας για τη ζωή και τον άνθρωπο είναι να καις τη σημαία άπαξ ετησίως.

Ειρήνη Λαγουβάρδου

Η Οδύσσεια του Διαστήματος…


Αποτέλεσμα εικόνας για ΑΡΧΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ ΚΟΣΜΟΣ ΗΠΕΙΡΟΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΌΣ Η Οδύσσεια του Διαστήματος [ Νίκος Πράντζος

Νίκος Πράντζος

Σαράντα χρόνια κλείνουν φέτος απο τις 21 Ιουλίου 1969 (σ.σ. το άρθρο έχει γραφεί το 2009), που ο Αμερικανός αστροναύτης Νηλ Αρμστρονγκ πραγματοποιούσε πάνω στη Σελήνη «ένα μικρό βήμα γι αυτόν, ένα γιγάντιο άλμα για την ανθρωπότητα». Το επίτευγμα αυτό του πληρώματος του διαστημοπλοίου Απόλλων 8 αποτελεί την κορύφωση της διαστημικής εποποιίας, που άρχισε με την εκτόξευση του Σπούτνικ απο του Σοβιετικούς το 1957. Ορισμένα από τα διαστημικά όνειρα της περιόδου εκείνης έχουν ήδη πραγματοποιηθεί, τα πιο πολλά όμως εξακολουθούν να παραμένουν απρόσιτα ακόμη και σήμερα. Με αφορμή τη χρονιά που διανύουμε, αξίζει τον κόπο να δούμε την εξέλιξη της διαστημικής ουτοπίας από την αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας.

Θα πρέπει από την αρχή να τονιστεί ότι το όνειρο ενός «διαστημικού μέλλοντος» είναι αποκλειστικό προϊόν του 20ου αιώνα. Η ιδέα αυτή μπορεί να φανεί περίεργη, παίρνοντας υπόψη ότι περιγραφές διαστημικών ταξιδιών εμφανίζονται αρκετά νωρίς στην ιστορία της λογοτεχνίας. Από την αρχαιότητα ως την Αναγέννηση δεν είναι λίγοι οι συγγραφείς που στέλνουν τους ήρωες των έργων τους στη Σελήνη και σε άλλα ουράνια σώματα, όπως ο Λουκιανός στον «Ικαρομένιππο», ο Αριόστο στον «Μαινόμενο Ορλάνδο», ο Κέπλερ στο «Όνειρο», κλπ. Όμως το ουσιαστικό «κίνητρο» αυτών των φανταστικών ταξιδιών δεν είναι η εξερεύνηση του αγνώστου αλλά η κοινωνική κριτική. Όπως οι ουτοπιστές φιλόσοφοι (Τομάσσο Καμπανέλλα με την «Πολιτεία του Ήλιου», Τόμας Μουρ με την «Ουτοπία», κλπ.) έτσι και οι πρώτοι «βάρδοι» των διαστημικών ταξιδιών θέλουν να προτείνουν μια μορφή ιδανικής κοινωνίας, απαλλαγμένης από την αδικία και τη μιζέρια. Απλά οι μεν τοποθετούν την ουτοπική τους κοινωνία στον ουρανό ενώ οι δε καταφέρνουν να βρουν κάποιο ανεξερεύνητο μέρος στην επιφάνεια της Γης για να εγκαταστήσουν τις ιδανικές τους πολιτείες. Κυρίαρχη θέση ανάμεσα στους ουτοπιστές κατέχει ο Άγγλος Francis Bacon (Φραγκίσκος Βάκων). Στο βιβλίο του «Καινούρια Ατλαντίδα» που γράφτηκε το 1627, ο ήρωας διασχίζει τον ωκεανό και ανακαλύπτει έκθαμβος τα τεχνολογικά επιτεύγματα της χώρας Μπενσαλέμ, υποβρύχια, αεροπλάνα και διαστημόπλοια. Η κοινωνία είναι οργανωμένη γύρω από το εμπόριο, την επιστήμη και την τεχνολογία και όλοι οι κάτοικοί της επωφελούνται από την πρόοδο σε αυτούς τους τομείς.

Συνέχεια

Τέχνη, καλλιτέχνες και καταμερισμός εργασίας – Κ.Μαρξ…


liglig

…Ακόμα κι εδώ, όπως πάντοτε, ο Sancho* είναι άτυχος στα πρακτικά του παραδείγματα. Σκέφτεται ότι κανένας δε θα μπορούσε «να κάνει στη θέση σου τις μουσικές σου συνθέσεις, να φτιάξει τους πίνακες που σχεδίασες. Κανείς δεν μπορεί ν’ αντικαταστήσει τα έργα του Ραφαήλ». Αλλά ο Sancho θα ’πρεπε να ξέρει ότι κάποιος άλλος, κι όχι ο Μότσαρτ, έγραψε και σύνθεσε το μεγαλύτερο μέρος του Requiem του Μότσαρτ, ότι ο Ραφαήλ «εκτέλεσε» προσω­πικά το μικρότερο μέρος των τοιχογραφιών του.

Αυτός φαντάζεται ότι οι αποκαλούμενοι οργανωτές της εργασίας θέλουν να οργανώσουν την ολική δραστηριότητα του κάθε ατόμου, ενώ ακριβώς αντίθετα αυτοί κάνουν διά­κριση μεταξύ της άμεσα παραγωγικής εργασίας, που οργα­νώνεται, και της μη άμεσα παραγωγικής εργασίας. Αλλά σε τούτα τα έργα αυτοί δε σκέφτονται, όπως φαντάζεται ο Sancho, ότι ο οποιοσδήποτε θα ’πρεπε να εργάζεται στη θέση του Ραφαήλ, αλλά ότι οποιοσδήποτε έχει τα προσόντα του Ραφαήλ πρέπει να μπορέσει ν’ αναπτυχθεί ανεμπόδιστα.

Ο Sancho φαντάζεται ότι ο Ραφαήλ ζωγράφισε τους πίνακές του ανεξάρτητα από τον καταμερισμό της εργασίας που υπήρχε στη Ρώμη στον καιρό του. Αν συγκρίνει τον Ραφαήλ με τον Λεονάρντο Ντα Βίντσι και τον Τιτσιάνο θα δει ότι τα έργα του πρώτου επηρεάστηκαν από την άν­θιση της Ρώμης εκείνης της εποχής, που γνώρισε μια πλήρη ανάπτυξη χάρη στη φλωρεντινή επιδράση, ότι τα έργα του Λεονάρντο επηρεάστηκαν από την κατάσταση στη Φλωρεν­τία κι εκείνα του Τιτσιάνο, αργότερα, από την καθόλου διαφορετική ανάπτυξη της Βενετίας. Ο Ραφαήλ, όπως κάθε άλλος καλλιτέχνης, επηρεαζόταν από τις τεχνικές προόδους της τέχνης, που επιτεύχθηκαν πριν απ’ αυτόν, από την οργάνωση της κοινωνίας και τον καταμερισμό της εργασίας στην πόλη του και τέλος από τον καταμερισμό της εργασίας σ’ όλες τις χώρες με τις οποίες σχετίζονταν η πόλη του. Τα αν ένα άτομο όπως ο Ραφαήλ μπορεί ν’ αναπτύξει το ταλέντο του εξαρτάται από τον καταμερισμό της εργασίας κι από τις πολιτιστικές συνθήκες των ανθρώπων που προκύπτουν από αυτόν (τον καταμερισμό).

Συνέχεια

Τα εργασιακά «γκέτο» των πολυεθνικών…


Panasonic και Samsung χρησιμοποιούν σύγχρονους σκλάβους στα εργοστάσια της Ασίας

%cf%83%ce%b1%ce%bc%cf%83%ce%bf%cf%85%ce%bd%ce%b3%ce%ba

Το «χαλί» της αθλιότητας του καπιταλισμού «σήκωσε» για λίγο και η βρετανική εφημερίδα «The Guardian», αποκαλύπτοντας πτυχές της εργασιακής σκλαβιάς την οποία επιβάλλουν στα εργασιακά «γκέτο» τους πολυεθνικές όπως η Panasonic και η Samsung.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι δύο εταιρείες αντιμετωπίζουν κατηγορίες ότι εργαζόμενοι στις αλυσίδες εφοδιασμού τους στην Μαλαισία υπόκεινται σε εξαπάτηση, εκμετάλλευση και πενιχρούς μισθούς.

Οι δύο εταιρείες… έχουν «ξεκινήσει έρευνες σχετικά με τις καταγγελίες που έκαναν εργαζόμενοι που κατάγονται από το Νεπάλ», αναφέρει σε δημοσίευμά της η βρετανική εφημερίδα «The Guardian», όπως αναμεταδίδει το ΑΠΕ.

Οι εργαζόμενοι δήλωσαν ότι έχουν εξαπατηθεί σχετικά με τις αμοιβές τους, ότι τα διαβατήριά τους έχουν κατασχεθεί και ότι είναι αναγκασμένοι να πληρώνουν μεγάλα ποσά εάν θέλουν να επιστρέψουν στο Νεπάλ πριν από τη λήξη της σύμβασής τους.

Καταγγέλουν επίσης, ότι αναγκάζονται να εργάζονται όρθιοι έως και 14 ώρες, χωρίς επαρκή ανάπαυση και διαλείμματα για τουαλέτα, ώστε να εξοικονομήσουν τα τουλάχιστον 1.200 ευρώ που χρειάζονται προκειμένου να εξασφαλίσουν τις θέσεις εργασίας τους.

«Πονάει η καρδιά μου», δήλωσε ένας νεαρός που εργάζεται σε εργοστάσιο που φτιάχνει φούρνους μικροκυμάτων της Samsung.

Συνέχεια

Μαντριά, αρνιά και λύκοι…


Αν κάτι υπογράμμισε και κατέστησε διάφανα ξεκάθαρο η πρόσφατη επίσκεψη Ομπάμα, είναι η πλήρης συμφωνία όλων σχεδόν των αστικών κομμάτων σε δυο αξιώματα: αφ’ ενός μεν η ασφάλειά μας δεν διατρέχει κίνδυνο όσο βρισκόμαστε μέσα στο μαντρί τού ΝΑΤΟ αφ’ ετέρου δε αποτελεί ουτοπία η αναζήτηση ευημερίας έξω από το μαντρί τής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κι αφού αυτά τα αξιώματα γίνονται αποδεκτά από το σύνολο των κοινοβουλευτικών κομμάτων (πλην ΚΚΕ, βεβαίως), θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι αυτό το ζεύγος αξιωμάτων συνιστά τον πυρήνα τής πολιτικής μας ως χώρας.

Με απλά λόγια, εδώ και πολλές δεκαετίες, αυτοί που κυβερνούν αυτόν τον τόπο και αποφασίζουν για το παρόν και το μέλλον του, στηρίζουν την ευόδωση της «αδέσμευτης» πολιτικής τους στο δίδυμο μάντρωμα της χώρας. Ο ελληνικός πολιτικός παράδεισος αναζητείται στα δυο μαντριά, του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε., με την οποιαδήποτε σκέψη περί αποδέσμευσης απ’ αυτά να καταδικάζεται εν τη γενέσει της διαρρήδην. Άλλωστε, όπως είχε πει σε ανύποπτο χρόνο (για άλλον λόγο αλλά δεν έχει σημασία) ο Ευάγγελος Αβέρωφ-Τοσίτσας, «όποιο αρνί απομακρύνεται από το μαντρί, το τρώει ο λύκος».

Αθήνα, 22/2/1952: Εορταστικές εκδηλώσεις για την ένταξη της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ.
Αεροπλάνα σχηματίζουν τα αρχικά τού Συμφώνου πετώντας πάνω από την Ακρόπολη.

Μπορεί όλοι να γνωρίζουμε ότι πρωτεργάτης τής ένταξής μας στην ενωμένη Ευρώπη ήταν ο «δεξιός» Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο οποίος πάλευε χρόνια και χρόνια για να τα καταφέρει. Όμως, δεν είναι εξ ίσου ευρέως γνωστό ότι στο ΝΑΤΟ μας έβαλε ο «κεντρώος» Νικόλαος Πλαστήρας, με μια συμφωνία που εγκρίθηκε από το σύνολο των βουλευτών (πλην ΕΔΑ) στις 18/2/1952. Σ’ εκείνη την συνεδρίαση της βουλής, ο «δημοκράτης» Πλαστήρας (επί των ημερών του οποίου εκτελέστηκε ο Μπελογιάννης, για να μη ξεχνιόμαστε), τόνισε: «Δεν μπορεί κανείς να μην παραδεχθεί ότι όταν η Ελλάς συμμετέχη εις το Ατλαντικόν Σύμφωνον μετά των μεγάλων δυνάμεων, αι οποίαι κατοικούνται από ελευθέρους δημοκρατικούς λαούς, αισθάνεται εαυτήν ασφαλεστέραν. Αι άλλαι θεωρίαι περί ειρηνεύσεων και ουδετερότητος δεν έχουν καμμίαν σχέσιν με το γεγονός αυτό».

Συνέχεια

Black Friday: Μαιμουδισμός καταναλωτικής καφρίλας…


Της Ε.Χ.

Την ερχόμενη Παρασκευή είναι Black Friday. Η γιορτή του καταναλωτή με λίγα λόγια. Μετά το άνοιγμα των μαγαζιών κατά την διάρκεια της νύχτας (λευκές νύχτες), μας έρχεται και αυτό.
Από που άλλου βέβαια, μα από την χώρα του «ψωνίζω άρα υπάρχω». Μια μέρα μετά το thanksgiving των Αμερικανών έρχεται το black Friday ημέρα που σηματοδοτεί γι’αυτούς την έναρξη των χριστουγεννιάτικων αγορών.

Τρέχουν λοιπόν και ποδοπατούνται συχνά χιλιάδες αφιονισμένοι καταναλωτές στα όρια της νευρικής κρίσης να προκάμουν την πολυπόθητη έκπτωση.

Πλήθη τεράστια συρρέουν αξημέρωτα έξω από τις πόρτες πολυκαταστημάτων όπου με το που θα ανοίξουν οι πόρτες ορμάνε μέσα σε ζωώδη κατάσταση και αρπάζουν ότι βρούνε μπροστά τους. Τα ατυχήματα πολλά, ακόμα και οι θάνατοι ανθρώπων που ποδοπατήθηκαν ή πέθαναν από ασφυξία

Όπως είναι φυσικό και επόμενο δεν ήταν δυνατόν να μη φτάσει και σε μας αυτό το «έθιμο». Την Παρασκευή λοιπόν αρκετά πολυκαταστήματα και ειδικά στο κέντρο ετοιμάζονται για το εγχώριο black Friday και οι διαφημίσεις δίνουν και παίρνουν.

Το κοπάδι των απανταχού καταναλωτών θα τρέξουν και δω μη και χάσουν την ευκαιρία-απάτη.  Το άθλιο της υπόθεσης πέραν των άλλων (υπερεκμετάλλευση εργαζομένων,  ηθικός ξεπεσμός του κόσμου, μαιμουδισμός ξενόφερτων προτύπων) είναι που τελικά και αυτό θα το συνδέσουν σιγά σιγά και στην ψωροκώσταινα με «must» των Χριστουγέννων.

Θα τρέξει την Παρασκευή ο κάθε φουκαριάρης για να ακουμπήσει κι αυτός τον οβολό του μη και χάσει την «ευκαιρία» και ας ξέρει ότι η αγοραστική του ικανότητα είναι σχεδόν μηδενική. Έτσι εκπαιδεύει το σύστημα καλούς καταναλωτές που υπάρχουν μόνο για να ψωνίζουν.

___________________________________________________Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2016/11/black-friday.html