Ζεστοί σατανάδες και ψυχροί διάβολοι…


ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

Ο Σαίξπηρ ενοχοποιούσε το βοριά για την ουρική αρθρίτιδα, την επιληψία, τη φαγούρα και τον πυρετό με ρίγη.

Ο Βολταίρος ενοχοποιούσε τον ανατολικό άνεμο για την κακή του υγεία και τη μαύρη μελαγχολία που οδηγεί στην κατάθλιψη και τις αυτοκτονίες.

Ο Θεόφραστος κατηγορούσε το νοτιά, ότι έκανε τους άντρες αδύναμους και ανίκανους, επειδή έπηζε τη λιπαντική ουσία των αρθρώσεών τους.

Κάποιοι λένε πως αν ο άνεμος φυσάει αδιάκοπα για πολύ καιρό μπορεί να μας τρελάνει.

Ο άνεμος φέρνει φωνές και σκόνες από άλλες χώρες. Άλλες φορές ακούς να κλαίει σαν μωρό κι άλλες να μουγκρίζει σαν αγελάδα. Νιώθεις να σου τρυπάει το κόκκαλο και να περνά στο μεδούλι.

Ο βιβλικός άνεμος σιρόκος το χειμώνα και την άνοιξη, που τον ονομάζουν σαράβ στο Ισραήλ και λεβάντε στην Ισπανία και λεβές στο Μαρόκο και χαμσίν στην Αίγυπτο.

Άνεμοι χιονοφάγοι που οι ινδιάνοι τους ονόμασαν Σινούκ και οι βάρβαροι βάφτισαν έτσι τα ελικόπτερά τους.

Ο φεν των Άλπεων και ο Σάντα Άνα της Καλιφόρνια.

Άνεμοι της Αδριατικής που γλείφουν την Πίνδο και άνεμοι νεογνοί που σπέρνουν το Κιλιμάντζαρο. Άνεμοι που περνούν μέσα απ’ τα ερωτικά τρίγωνα των ντετερμινιστών και σταματούν τη ρουλέτα στο μηδέν.

Άνεμοι σαν κεραυνοβόλοι έρωτες κάτω απ’ τη φούστα.

Ζεστοί σατανάδες και ψυχροί διάβολοι που κατεβαίνουν απ’ τα ορεινά περάσματα και κατσαρώνουν τα μαλλιά σου και τεντώνουν τα νεύρα σου και σε πιάνει φαγούρα στο δέρμα.

Νύχτες και μέρες όπου κάθε συνάντηση φίλων για ποτό καταλήγει σε καβγά.

Παραθυρόφυλλα που χτυπιούνται πάνω στους τοίχους και γρίλιες που ψιθυρίζουν τα κακά μαντάτα.

Πειθήνιες σύζυγοι που αγγίζουν την κοφτερή λάμα του χασαπομάχαιρου και κοιτάζουν το σβέρκο του συζύγου τους. Όλα είναι πιθανά.

Καιροί δημιουργικού αντιδιανοουμενισμού…


1910-the-enigma-of-an-autumn-afternoon

Σε παλαιότερο κείμενο – αναφερόμενος στα αδιέξοδα αντιπροσωπευτικά πολιτικά συστήματα – είχα υποστηρίξει ότι οι πολίτες με την παθητικότητά τους και την έλλειψη αμφισβήτησης επέτρεψαν τη δημιουργία μιας κοινής ψευδαίσθησης. Αυτή η ψευδαίσθηση αφορά στην ύπαρξη, κατά καιρούς, μιας σχεδόν μυθικής φιγούρας πολιτικού προσώπου. Ενός ανθρώπου εξαιρετικά ευφυούς, εξόχως καταρτισμένου, ορθολογικού και αδιαμφισβήτητης ηθικής. Ενός ακέραιου σοφού, με υπεράνθρωπα χαρακτηριστικά. Μια πίστη δηλαδή ότι υπήρξαν, υπάρχουν ή μπορεί να προκύψουν ηγέτες με ιδιότητες πολιτικού υπερόντος. Αυτή η συλλογική ψευδαίσθηση των ανθρώπων μέσα στα χρόνια της κρίσης φαίνεται, και δικαίως, να κλονίζεται. Τον εξαιρετικά ικανό στα όρια του υπεράνθρωπου αντικαθιστά (σταδιακά και ανάλογα με την περίπτωση), ο ανίκανος, ο διεφθαρμένος, ο καιροσκόπος κ.ο.κ.

Όμως τι συμβαίνει με τους διανοούμενους; Ή τουλάχιστον με αυτούς που – ανεξάρτητα από το πώς θα τους ονομάσει κανείς – επηρεάζουν καθοριστικά με τις απόψεις, τις στάσεις τους και το Λόγο τους τμήματα της κοινής γνώμης; Θεωρώ ότι κατά τρόπο ανάλογο η εποχή αυτή χαρακτηρίζεται από μια γενικευμένη τάση αντιδιανοουμενισμού ο οποίος σήμερα υιοθετείται πιο εύκολα και από περισσότερους σε σχέση με το παρελθόν. Οι δύο αυτές τάσεις “αποκαθήλωσης” (των πολιτικών και των διανοουμένων) δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι σηματοδοτούν και κάτι το θετικό για την κοινωνία των πολιτών. Μάλλον θα μπορούσαν να σηματοδοτήσουν κάτι το εξαιρετικά θετικό, αλλά υπό προϋποθέσεις οι οποίες όμως δεν φαίνεται να υπάρχουν, τουλάχιστον ακόμη.

Συνέχεια

13+1 Σίγουροι τρόποι για να διαλύσεις μια συλλογικότητα


Εκτός των τόσων δεινών που επισώρευσε η τρέχουσα Κρίση, παρήγαγε και πολυάριθμα κοινωνικά αντισώματα αλληλεγγύης και ανθρωπιάς. Διαφόρων ειδών και τύπων συλλογικά εγχειρήματα, από παρέες, συντροφιές και εκδηλώσεις, μέχρι και κοινωνικές επιχειρήσεις και κολεκτίβες ή δημιουργικές κοινότητες.

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

Ατυχώς, όμως, τα πιο πολλά από τα εγχειρήματα αυτά καταλήγουν, το πιο συχνά, σε απογοητευτική ματαίωση των προσδοκιών που είχαν καλλιεργήσει και μάλιστα για λόγους που μοιάζει να μην συναρτώνται άμεσα με την ίδια την αποτυχία της συλλογικότητας και την αστοχία των σκοπών της, όσο με δυσλειτουργικά στοιχεία που ανακύπτουν από την ατομική στάση ενός εκάστου των συστατικών της μελών. Λες και είναι αδύνατο να οικοδομηθούν οάσεις μέσα στην καπιταλιστική έρημο. Λες και είναι αδύνατον να απαλλαγεί κανείς από το ατομοκεντρικό-καπιταλιστικό  μπόλιασμα και τις ψυχικές συνέπειες του, παρά την όποια θεωρητική-διανοητική μαρξιστική του κατάρτιση.

Ίσως γιατί μπορεί να το έχουμε ξεχάσει, αλλά οι άνθρωποι έχουμε ανάγκες. Όχι επιθυμίες, αυτές συνήθως τις θυμόμαστε εύκολα και άλλο τόσο εύκολα τις ξεχνάμε. Ανάγκες! Συχνά άρρητες, ανομολόγητες, ανεπεξέργαστες. Ανάγκες απ’ αυτές που, όπως λέει ο Rycroft, αν ματαιωθούν είναι πιθανόν και να αποδεχτούμε την πραγματικότητα, αλλά που μόνο η ικανοποίηση τους μπορεί να μας οδηγήσει στο να την αγαπήσουμε. Κι όπως καίρια το ορίζει ο Παύλος, «η απελπισία περίστροφο και σφαίρες της οι ανάγκες».

Ανάγκες να νιώσουμε σωματικά και συναισθηματικά ασφαλείς. Να έρθουμε σε επαφή με τους Άλλους. Να πιστοποιήσουμε την υπαρξιακή μας αυτονομία. Να επιβεβαιώσουμε την αυτοεκτίμηση μας, αλλά και να εκφράσουμε τον Εαυτό μας.

Αν γυρεύουμε λοιπόν, πραγματικά, να αγαπήσουμε τη συλλογική πραγματικότητα που φτιάχνουμε κάθε φορά, αν ζητούμενο είναι να εκπληρώσουμε μέσα απ’ αυτήν και τις υποκειμενικές μας ανάγκες, τότε είναι βέβαιο πως οι ανάγκες αυτές, οι βαθιές υπαρξιακές μας ανάγκες, οφείλουν να κατατίθενται με σαφήνεια. Γιατί οι συλλογικότητες, οι πάσης φύσεως συλλογικότητες, από την ερωτική-φιλική σχέση και την οικογένεια, μέχρι το κόμμα ή την κοινωνία, είναι δυναμικά πεδία σχέσεων. Και καθώς οι ανάγκες υπεισέρχονται σ’ αυτές, μπορούν ανά πάσα στιγμή να εκπέσουν από Σχέσεις σε απλές συσχετίσεις ή χρήσεις.

Να λοιπόν 13+1σίγουροι τρόποι όπου οι ανάγκες δεν κατατίθενται, αλλά στρεβλώνονται και υποθηκεύουν τη συλλογική πραγματικότητα, για την οποία -κατά τα λοιπά- τόσο νοιαζόμαστε. Κι’ αυτό δεν είναι καθόλου μια «αμερικανιά», ούτε μια συνταγή…

Συνέχεια

# ObamaOnceInALifetime VS φονιάδες των λαών…


Διμοιρίες των ΜΑΤ έχουν δημιουργήσει φράγμα στην οδό Σταδίου στο ύψος του αγάλματος του Κολοκοτρώνη για να εμποδίσουν την διέλευση των διαδηλωτών προς το Σύνταγμα μετά την ανακοίνωση απαγόρευσης από την αστυνομία λόγω της επίσκεψης του αμερικανού προέδρου Μπαράκ Ομπάμα, στην Αθήνα, Τρίτη 15 Νοεμβρίου 2016. Έφτασε στην Ελλάδα ο Μπαράκ Ομπάμα, πρώτος σταθμός στο τελευταίο του ταξίδι στην Ευρώπη ως Πρόεδρος των ΗΠΑ, ενώ θα ακολουθήσει η επίσκεψή του στη Γερμανία. Ο Μπαράκ Ομπάμα, είναι ο τέταρτος πρόεδρος των ΗΠΑ που επισκέπτεται την Αθήνα, δεκαεπτά χρόνια μετά την επίσκεψη του Μπιλ Κλίντον.  ΑΠΕ ΜΠΕ/ΑΠΕ ΜΠΕ/ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΒΛΑΧΟΣ

Γράφει o Δημήτρης Κεχρής

«Κάποιους τους βρίσκουμε στην πατρίδα μου, το Σικάγο, με φουστανέλα. Γιορτάζουμε μαζί κάθε χρόνο στο Λευκό Οίκο την 25η Μαρτίου, με σπανακόπιτα και ούζο», είπε ο πρόεδρος Obama, συγκινημένος και όχι αστειευόμενος, αναφερόμενος στους ομογενείς Έλληνες των ΗΠΑ, στην ομιλία του στο ευαγές Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, προκαλώντας αλαλαγμούς εκ μέρους των εκλεκτών προσκεκλημένων στην κατάμεστη υπέρλαμπρη αίθουσα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Η συγκεκριμένη φράση υπήρξε το αποκορύφωμα μιας σειράς, τω όντι (!) πρωτότυπων και εμπνευσμένων, αναφορών στο ελληνικό φιλότιμο, τη φιλοξενία, τη γέννηση της δημοκρατίας και των Ολυμπιακών Αγώνων… αλλά και στις επιδόσεις του Αντετοκούμπο! Και, φυσικά, η θερμή ανταπόκριση δεν περιορίστηκε εντός της αίθουσας όπου ο Obama έδωσε τη συγκεκριμένη ομιλία που συγκίνησε τους απανταχού Έλληνες όπου γης…

Το διήμερο της επίσκεψης του πιο «συμπαθούς» αμερικανού προέδρου στην Αθήνα, καθώς και τις μέρες που ακολούθησαν, γίναμε μάρτυρες περιστατικών έκφρασης λατρείας προς το πρόσωπό του από τα (ξεπεσμένα, πλην όμως, κραταιά ακόμα) συστημικά media (με εκτενή αφιερώματα που αναφέρονταν στο… βαμβακερό του παντελόνι στην Ακρόπολη και στο πάντα «ατσαλάκωτο» στυλ του), αλλά και από «κοινούς θνητούς», οι οποίοι συνήθως αντιπαραβάλλονται προς τους εκλεκτούς καλεσμένους ή τους «γαλαζοαίματους» που πήραν εισιτήριο εισόδου στο ευαγές Ίδρυμα (το ακούσαμε και αυτό!) και κάποιοι από τους οποίους -κοινούς θνητούς- στήθηκαν υπομονετικά σε ουρές φορώντας τα «καλά» τους ρούχα (και ευτυχώς όχι φουστανέλες). Δυστυχώς δεν τα κατάφεραν να μπουν όλοι και όλες μέσα -κι έτσι το twitter δεν μπούκωσε με το hashtag #OnceInALifetime

Συνέχεια

Μπίζνες και Αμερικανικές φυλακές…


Της Ε.Χ

Ο «δημοκράτης» πλανητάρχης που πριν δυο μέρες ήταν στη χώρα μας και έβγαλε αυτόν τον εκθειαζόμενο λόγο περί δημοκρατίας και αλλά βαρύγδουπα, που άφησε άναυδους όλους τους παρατρεχάμενους οσφυοκάμπτες συνδετημόνες του, τους «στρώνω γλώσσα να πατήσεις», τους δακρυσμένους από την συγκίνηση που πάτησε ο μάστερ οφ δε γιούνιβερς στην ψωροκώσταινα μετά από 7 συναπτά έτη, αυτός που προκαλεί ολονύχτιες ονειρώξεις στο Μαξίμου στο άκουσμα του ονόματος του, αυτός ο άνθρωπος αυτός που λέει και το άσμα, ανανέωσε τα συμβόλαια των ιδιωτικών φυλακών στη χώρα του αποτίοντας φόρο τιμής στη δημοκρατία.

Φυλακές κάτεργα για τους τροφίμους αποτελούν μια κερδοφόρα μπίζνα με δωρεάν εργατικό δυναμικό για τους «επενδυτές-μεγαλοκαρχαρίες», όπου οι φύλακες δουλεύουν χωρίς καμία κατάρτιση για ένα κομμάτι ψωμί και φυσικά όλο αυτό συντηρείται από τις κολιγιές των εκάστοτε κυβερνήσεων με τους μπίζνεσμεν σε ένα συνεχόμενο δούνε και λαβήν κάτω από το τραπέζι σε βάρος πάντα των τροφίμων και των συνθηκών διαβίωσης τους. Πρόσφατα βγήκε στο φως της δημοσιότητας ότι η προεκλογική εκστρατεία του Τραμπ χρηματοδοτήθηκε από τα κέρδη αυτών των «επιχειρήσεων».

Μη σας πιάνει λοιπόν η πρεμούρα να στήσετε τον ανδριάντα του δημοκράτη ηγέτη. Η Δημοκρατία στα λόγια είναι εύκολη και ανέξοδη, στις πράξεις όμως είναι πυρακτωμένο σίδερο που καίει τα συμφέροντα του κεφαλαίου και των τσιρακιών του. Γιατί όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός μας: ο λόγος σου με χόρτασε και το ψωμί σου φάτο.
Ο Ομπάμας βέβαια έφαγε την συναγρίδα του αλλά αυτό στην προκειμένη περίπτωση αποτελεί λεπτομέρεια.

_________________________________________________________

Paint it black…


Αποτέλεσμα εικόνας για ομπαμα μερκελ ελλαδα

Το «έτσι είναι αν έτσι νομίζετε» σαν κεντρική ιδέα διακυβέρνησης σε νέα επεισόδια. Για άγνωστους σ’ εμάς λόγους οι φαιορόζ περίμεναν (;) ότι μόλις ο πρώην Ομπάμα πατούσε γερμανικό έδαφος θα έβγαζε έναν πύρινο λόγο για το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους. Ή, έστω, στην συνέντευξή του μετά την συνάντηση με την Μέρκελ. Ή, έστω έστω, την ώρα που έφευγε προς λατινική αμερική μεριά.
Αλλά ο Ομπάμα είναι αγνώμονας. Έβγαλε τις φωτογραφίες του στην Ακρόπολη και ύστερα μας ξέχασε. Ποιούς; Εμάς που δώσαμε στον κόσμο τα φώτα του πολιτισμού και της δημοκρατίας.
Παρότι όλα τα χαρτιά γύρω απ’ το περιβόητο ζήτημα του «δημόσιου χρέους» είναι ανοικτά εδώ και πολύ καιρό, οι φαιορόζ επιμένουν να διαδίδουν ότι περιμένουν «κάτι σπουδαίο» επ’ αυτού· και ότι οι εταίροι / δανειστές το χρωστάνε. Είναι κυρίως μια επείγουσα ανάγκη για επίδειξη κάποιας επιτυχίας (ακόμα κι αν έχει δέκα εισαγωγικά) που στοιχειώνει στα μυαλά των πολιτικών βιτρινών. Ακόμα περισσότερο μετά την φόλα με τις τηλεοπτικές άδειες και το «τσάκισμα της διαπλοκής» (κι ας μην θυμίσουμε την «τακτοποίηση του ποδοσφαιρικού τοπίου»…)
Επειδή προϋπόθεση για την θρυλική ανακοίνωση των κοντοπρόθεσμων μέτρων για την «ελάφρυνση» του χρέους (τα μόνα που είναι προς συζήτηση) είναι η γρήγορη ολοκλήρωση της «2ης αξιολόγησης», η βιασύνη αυτών των ημερών μεταφέρεται εκεί.
Να υποθέσουμε, κατά συνέπεια, ότι ζητήματα όπως το ακόμα μεγαλύτερο «κούρεμα» του υπο-ελάχιστου μισθού, για τους κάτω των 25 (ένα παράδειγμα λέμε), να θεωρηθεί μια ακόμα λεπτομέρεια «θυσίας» για το καλό του τόπου;

_________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/index.html

Ανάμεσα στις δύο Επαναστάσεις…


Του Slavoj Žižek (μετάφραση: Στέλιος Μανταλενάκης)

Μετά την πτώση του Υπαρκτού Σοσιαλισμού, εν μέσω της κρίσης την οποία βίωνε η αριστερά, o Σλάβοϊ Ζίζεκ επιμελήθηκε μία συλλογή κειμένων του Λένιν της περιόδου ανάμεσα στο Φεβρουάριο και τον Οκτώβριο του 1917 που τελικά κυκλοφόρησε ως βιβλίο με τίτλο «Επανάσταση προ των πυλών». Στην εισαγωγή του, η οποία παρατίθεται εδώ, ο Σλάβοϊ Ζίζεκ, αναδεικνύει πόσο σημαντική και επίκαιρη παραμένει η σκέψη του Λένιν, η ικανότητά του να διακρίνει και να αδράχνει την επαναστατική ευκαιρία μέσα σε περιόδους κρίσης.

 

Ένα ξέσπασμα σαρκαστικού γέλιου είναι η πρώτη αντίδραση στην ιδέα της επικαιροποίησης του Λένιν.  Με τον Μαρξ δεν υπάρχει ιδιαίτερο πρόβλημα. Σήμερα, ακόμα και στη Γουολ Στριτ, υπάρχουν άνθρωποι που ακόμα τον αγαπούν. Τον Μαρξ, τον ποιητή των εμπορευμάτων, που μας εφοδίασε με ιδανικές περιγραφές των δυναμικών του καπιταλισμού. Τον Μαρξ των πολιτιστικών σπουδών, που απεικόνισε την αποξένωση και την πραγματοποίηση της καθημερινής μας ζωής. Αλλά ο Λένιν; Όχι, δεν γίνεται να είστε σοβαροί! Ο Λένιν δεν είναι εκείνος που κατεξοχήν αντιπροσωπεύει την αποτυχία της εφαρμογής του μαρξισμού στην πράξη, υπεύθυνος για την μεγάλη καταστροφή που άφησε το στίγμα της σε ολόκληρο το χώρο της παγκόσμιας πολιτικής, το πείραμα δηλαδή του υπαρκτού σοσιαλισμού που κορυφώθηκε σε μία οικονομικά ανεπαρκή αυτοκρατορία;  Έτσι, αν υπάρχει κάτι στο οποίο να συμφωνεί ομόφωνα η ριζοσπαστική αριστερά (ή τουλάχιστον ό, τι έχει απομείνει από αυτήν), είναι πως αν επιθυμούμε την αναβίωση του ριζοσπαστικού πολιτικού σχεδίου, θα πρέπει να αφήσουμε πίσω μας την λενινιστική κληρονομιά: την αδίστακτη εστίαση στην ταξική πάλη, τη θέση του κόμματος ως προνομιούχα μορφή οργάνωσης, την επαναστατική βία ως μέθοδο κατάληψης της εξουσίας, την επακόλουθη «δικτατορία του προλεταριάτου»… «Έννοιες-ζόμπι», αν μη τι άλλο, που η αριστερά οφείλει να εγκαταλείψει αν θέλει να έχει την παραμικρή ευκαιρία στις συνθήκες του μεταβιομηχανικού ύστερου καπιταλισμού.

Συνέχεια