Συμβιβασμοί; …


They sentenced me to twenty years of boredom
For trying to change the system from within
I’m coming now, I’m coming to reward them
First we take Manhattan, then we take Berlin

(Mε δίκασαν σ’ εικοσαετή ανία
πως θ’ άλλαζα το σύστημα από μέσα
Και ίσως, τώρα πια, δίκιο τους δίνω
Πρώτα πατάμε το Μανχάταν και μετά το Βερολίνο)

Μέρκελ Ομπάμα

Αυτά έλεγε ο δάσκαλος. Κι ακόμα:

Πρόσφυγες συρία

I don’t like your fashion business mister
And I don’t like these drugs that keep you thin
I don’t like what happened to my sister
First we take Manhattan, then we take Berlin

(Δεν τη γουστάρω, κύριε, τη μόδα
Ούτε τα φάρμακά σας μην παχύνω
Της αδερφής μου δεν γουστάρω την κατάντια
Πρώτα πατάμε το Μανχάταν και μετά το Βερολίνο)

Αργήσαμε; Ή λέμε ότι ακόμα είναι νωρίς για μας;
Ω δάσκαλε! Φαίνεται ότι βολευτήκαμε με την ηττοπάθεια…

Στίχοι απο  First we Take Manhattan – Leonard Cohen


Από:http://www.sarajevomag.gr/index.html

τζακ κέρουακ – οι αλήτες του ντάρμα…


Kerouac cover

Ξέρεις, όταν ήμουν μικρό παιδί στο Όρεγκον, δεν ένιωθα καθόλου αμερικάνος με όλα αυτά τα ιδεώδη των προαστίων, τη σεξουαλική καταπίεση, τη γενική πληκτική γκρίζα λογοκρισία όλων των αληθινά ανθρώπινων αξιών δια μέσου του τύπου αλλά και αφού ανακάλυψα το Βουδισμό και όλα τα παρόμοια, ξαφνικά ένιωσα ότι είχα ζήσει μια προηγούμενη ζωή αμέτρητα χρόνια πριν και τώρα εξαιτίας λαθών και παραπτωμάτων εκείνης της ζωής, είχα υποβιβαστεί σε ένα πιο οδυνηρό επίπεδο ύπαρξης και το κάρμα μου ήταν να γεννηθώ στην Αμερική, όπου κανένας δε διασκεδάζει ή δεν πιστεύει σε κάτι, κυρίως στην ελευθερία… [σ. 49]

«Καταμεσήμερο μιας μέρας, στα τέλη Σεπτέμβρη του ’55, πήδηξα σ’ ένα εμπορικό τρένο έξω από το Λος Άντζελες, κατευθύνθηκα στην πλατφόρμα του, ξάπλωσα σταυροπόδι με τον πάνινο σάκο μου προσκεφάλι, παρατηρώντας τα σύννεφα, καθώς τσουλούσαμε βόρεια για τη Σάντα Μπάρμπαρα…», άλλη μια ιδανική αρχή ενός βιβλίου περιπλάνησης, ενός ακόμα βιβλίου του Τζακ Κέρουακ, που δεν σταματούσε να γράφει χιλιόμετρα λέξεων, για να παραβγεί τα μίλια των διαδρομών που διάνυσε πάντα ανήσυχος και αεικίνητος.

Kerouac

Είναι θέμα χρόνου ένας ακόμα λαθρεπιβάτης να πηδήξει κι ένας αλήτης κι ο καθένας να πιάσει την γωνιά του. Ο συγγραφέας του προσφέρει το γεύμα του αλλά ήδη μας εξομολογείται μια μεγάλη του αλλαγή. Κάποτε πίστευε πραγματικά στην σημασία της ελεημοσύνης, της ουδέτερης ηρεμίας και της σοφίας· ήταν ένας «παλιομοδίτης ερημίτης με μοντέρνα ρούχα» που γύριζε τον κόσμο, ή έστω το τρίγωνο Νέα Υόρκη – Σαν Φραντσίσκο – Μέξικο Σίτι, για να βάλει σε κίνηση το Ντάρμα ή ό,τι περιλάμβανε ο βουδιστικός αυτός όρος για την σοφία και την αλήθεια. Μα τώρα είναι κουρασμένος και κυνικός, τώρα αισθάνεται γέρος και ουδέτερος· κι αυτό θα είναι το πρώτο δίπολο του βιβλίου: ένας διχασμός ανάμεσα στην αποδοχή των αξιών που κίνησαν την ζωή του και στην απομυθοποίησή τους.

– Πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε που ήσουνα σπίτι σου; – Νομίζω πιο πολλά απ’ όσα νοιάζομαι να μετρήσω. Σε μια από τις ελάχιστες στιχομυθίες τους επιβιώνει το πνεύμα της περιπλάνησης κι όταν σύντομα πηδάει από το τραίνο, τον περιμένει η πρώτη του νύχτα στην παραλία, «μια από τις πιο ευχάριστες νύχτες της ζωής του», «ολομόναχος και ελεύθερος στην απαλή άμμο κοντά στον αναστεναγμό της θάλασσας». Είναι ο ίδιος ενθουσιασμός που τον συντροφεύει στο Μπέρκλεϊ, όπου συγκατοικεί σε μια μικρή καλύβα του στην πίσω αυλή ενός μεγαλύτερου σπιτιού  [με τον Άλβα Γκόλντμπουκ, δηλαδή τον Άλεν Γκίνσμπεργκ], κοιμάται ανάμεσα σε στοίβες βιβλίων, από Κάτουλο μέχρι Πάουντ και χαίρεται τις δροσερές αστροφώτιστες οκτωβριάτικες νύχτες της Καλιφόρνια, τις ασυναγώνιστες σε όλο τον κόσμο.

jack-kerouac-chris-kruse

Οι αλήτες του Ντάρμα είναι ένα ακόμα ημιαυτοβιογραφικό γραπτό, βασισμένο σε γεγονότα που συνέβησαν μετά τα γεγονότα του On the Road, και αυτό με αφηγητή μια πλευρά του συγγραφέα, που βαφτίζεται Ray Smith, ενώ ο έτερος βασικός χαρακτήρας, του Japhy Ryder, είναι βασισμένος στον συγγραφέα Gary Snyder. Και σύμφωνα με τον Σμιθ, ο αυθεντικός αλήτης Ντάρμα είναι ο Ράιντερ, που έχει βούτηξει στα κείμενα της ινδιάνικης μυθολογίας και στις ανατολικές σπουδές, έχει ανακαλύψει τους Παράφρονες Ζεν της Κίνας και της Ιαπωνίας και τώρα πάει να τα κάνει όλα πράξη· αυτός υπήρξε άλλωστε μια βασική επιρροή του Κέρουακ προς μια ζωή απλούστερη, σχεδόν απογυμνωμένη από όλα τα περιττά.

dharma-bums-cover_

Στις ατέλειωτες συζητήσεις τους δυσπιστούν σε οποιαδήποτε φιλοσοφία ή κοινωνικό σύστημα που περιφρονεί το σεξ, συνεπώς είναι θέμα χρόνου να βρεθεί στον δρόμο τους ένα ξανθό κορίτσι με λαστιχένιες μπότες και θιβετιανό πανωφόρι που τους ζητάει να έρθει μαζί τους. Η σύντροφος πριγκίπισσα βιώνει ελεύθερα την λαγνεία της συμβιώνοντας με τον Ράιντερ, για να ψελλίσει ο συγγραφέας το περίφημο τα όμορφα κορίτσια φτιάχνουν τάφους. Αλλά οι φίλοι βιώνουν μια δυαδικότητα εκκωφαντική σε θόρυβο και σιωπή αντίστοιχα: αφενός μοιράζονται μια ξεσαλωμένη αστική ζωή, αναζητώντας την ουσία στις ουσίες και βουδιστικές «ταξιδευτικές» τελετές, την ζωντανή ζωή σε ατέλειωτα μεθυσμένα πάρτι και τζαζ κλαμπ, την περιπλάνηση στα τυχαία ωτοστόπ, την φύση στην ορειβασία· αφετέρου εμμένουν σε μια βαθιά, συχνά απεγνωσμένη αναζήτηση στα εσώτερα, ώστε να δοθεί ένα νόημα στις εμπειρίες, ένα περιεχόμενο σε όλα αυτά.

jack2_

Για άλλη μια φορά ο Κέρουακ, για πολλούς υπερεκτιμημένος, για άλλους τόσους υποτιμημένος, γράφει με την γνώριμη αυθόρμητη και κουβεντιαστή γλώσσα του, που όμως είχε εμπνευστεί από τους συλλαβισμούς και τα λαρυγγίσματα της τζαζ και τους υπόκωφους ρυθμούς της αναπνοής, δημιουργώντας μια γραμμένη μποπ προσωδία. Και γράφει πάντα για την ζωή του, εκφράζοντας το άρρηκτο δέσιμο του συγγραφέα με το έργο του. Περιγράφει σιωπές και συζητήσεις, συντροφιές με πολλούς φίλους και συγγραφείς (στους οποίους δίνει ψευδώνυμα αλλά οι σχετικοί κατάλογοι αντιστοιχιών βρίσκονται παντού στο διαδίκτυο), διαλογισμούς και παραισθήσεις.

Kerouac 2

Το Dharma Bums υπήρξε ένα από τα βιβλία που επηρέασαν ιδιαίτερα το ψυχεδελικό και χίπικο κίνημα, αποτελώντας  ένα από τα γραπτά του σημεία αναφοράς. Ο αφηγητής έχει εξαρχής απορρίψει τις απάτες του Αμερικανικού Ονείρου,  αδυνατεί να γίνει κατανοητός από την οικογένειά του, κρίνεται ως άεργος και ανερμάτιστος, επιστρέφει στην διπλή ζωή της αναζήτησης αλλά κουράζεται κι από τις συνεχείς έξαλλες συνευρέσεις των διασκεδαστών στις ερημιτικές καλύβες. Στο τέλος ορειβατεί στα βουνά της Καλιφόρνια, τάσσεται προστάτης της φύσης, ξεκινάει ένα ακόμα ταξίδι ή απλώς συνεχίζει εκείνο που δεν τελείωσε ποτέ. Το πνεύμα της περιπλάνησης παραμένει ζωντανό ακριβώς σε τέτοιες σελίδες, παρά τις κορυφές που παραμένουν μακρινές, όπως περιέγραψε σε δυο από τις συμπάσχουσες φράσεις του: Finding Nirvana is likelocating silence. Κι ακόμα, One day I will find the right words, and they will be simple.

Dharma Bum

Εκδ. Αίολος, Β΄ έκδ. 2002 [Α΄ έκδ: 1986], εισαγωγή – μετάφραση Εύη Παπά, σελ. 286 [Jack Keruac, The Dharma Bums, 1958]

Δημοσίευση και σε mic.gr / Βιβλιοπανδοχείο, αρ. 209, με τίτλο The house that Jack Kerouac didn’t built κι έμπνευση (όχι) από εδώ.

__________________________________________________________

Aπό:https://pandoxeio.com/2016/06/20/kerouac3/

Μια μέρα με τον Χρόνη Μίσσιο …


χρονης

Πριν λίγα χρόνια, με τη συμβολή μιας φίλης δημοσιογράφου, της Κρυσταλίας Πατούλη, είχα συναντήσει τον Χρόνη Μίσσιο.  Όνειρο ζωής –και δεν είναι υπερβολή. Απ’ όταν διάβασα το «εσύ σκοτώθηκες νωρίς»και το «χαμογέλα ρε, τι σου ζητάνε» ήθελα να τον γνωρίσω. Βέβαια τότε, περισσότερα από 20 χρόνια πριν, αυτό ήταν κάτι σαν όνειρο θερινής νυκτός. Να, όμως, που η ζωή τα έφερε έτσι και το όνειρο έγινε πραγματικότητα.

Συνέχεια

José Buenaventura Durruti Dumange (14 Ιουλ, 1896 – 20 Νοεμβρίου 1936)


José Buenaventura Durruti Dumange (14 Ιουλ, 1896 – 20 Νοεμβρίου 1936)

«Εχθρός μας είναι όποιος αντιτίθεται στις κατακτήσεις της επανάστασης»

Στις 7 Ιανουαρίου του 1921, ένας νεαρός μηχανικός των σιδηροδρόμων, ονόματι Μπουοναβεντούρα Ντουρούτι, εγγραφόταν στους καταλόγους των μελών της αναρχοσυνδικαλιστικής Εθνικής Συνομοσπονδίας Εργασίας της Ισπανίας, της θρυλικής Confederacion Nacional del Trabajo (CNT). Δεκαπέντε χρόνια μετά, θα σκοτωνόταν, υπηρετώντας το υπέρτατο όνειρο του ανθρώπου.

Η καταγραφή της περιουσίας του, όταν χάθηκε από μια, πιθανώς όχι και τελείως αδέσποτη, σφαίρα, που τον χτύπησε πισώπλατα, είναι ενδεικτική της ζωής του: «δύο αλλαξιές, δύο πιστόλια, ένα ζευγάρι γυαλιά ηλίου κι ένα ζευγάρι κιάλια». Αδιάφθορος, ακτιβιστής, βαθύτατα ηθικός, γενναίος, ικανός να εμπνεύσει, ωραίος και επιβλητικός με γέλιο και βλέμμα μικρού παιδιού, ο Μπουοναβεντούρα Ντουρούτι υπήρξε η προσωποποίηση της επαναστατικής ακεραιότητας, πολύ πριν τον Τσε. Κι ένα ίνδαλμα για δεκάδες παιδιά της εποχής, σαν τον Τσε.

Ήταν ένα γνήσιο τέκνο του 20ου αιώνα. Με όλη τη βία, τη φρίκη, το αίμα που τον έπνιξε, αυτός ο αιώνας που έφυγε είχε ένα χαρακτηριστικό μοναδικό: ήταν ο πρώτος στον οποίο ακούστηκαν δυνατά και καθαρά οι φωνές των λαών, ο πρώτος στον οποίο οι προλετάριοι είχαν φωνή και τη δύναμη να αγωνιστούν για μιαν αταξική κοινωνία. Πουθενά η φωνή τους δεν ακούστηκε τόσο καθαρή όσο στην Ισπανία του 1936, στη χρυσή γη της Καταλωνίας, όπου το όραμα του ελευθεριακού κομμουνισμού πήρε σάρκα και οστά σε μια κοινωνία πρότυπο -και προδόθηκε φρικτά από τον «ορθόδοξο κομμουνισμό», παραδιδόμενη στα χέρια των φασιστών του Φράνκο. Η αλήθεια για την οδυνηρή προδοσία, ήταν εκείνη που οδήγησε, προσχεδιασμένα κι ύπουλα, την προσωπικότητα του Ντουρούτι στα μικρά γράμματα της Ιστορίας. Ο Ντουρούτι, οι σύντροφοί του κι ο αγώνας τους ήταν η απόδειξη της συνείδησης κι αγωνιστικότητας των εργατών κι αγροτών, ήταν η απόδειξη πως δεν χρειάζονταν «εκπαίδευση» και «δικτατορία του προλεταριάτου», ούτε «εκκαθαρίσεις» σαν αυτές του Στάλιν για να επιτευχθεί το περίφημο «τελευταίο στάδιο της επανάστασης».

Συνέχεια

Λισαβόνα: Στους δρόμους οι δημόσιοι υπάλληλοι Το πορτογαλικό «θαύμα» δεν αφορά τους εργαζόμενους…


epa05637040 Demonstrators hold a banner with the words 'fight for the 35 hours work day', as they gather in a protest during a national demonstration and 24 hours strike of Portuguese public workers, in Lisbon, Portugal, 18 November 2016. Portuguese public workers demand the raising of salaries and the return of the progression of their careers. EPA/NUNO FOX

Τους δρόμους «πλημμύρισαν» χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι στην Λισαβόνα διεκδικώντας αυξήσεις στους μισθούς, αλλά και εργασία 35 ωρών την εβδομάδα, όπως υποσχέσθηκε η «σοσιαλιστική» κυβέρνηση.

Οπως αναμεταδίδει το ΑΠΕ, πυροσβέστες, καθηγητές, δημοτικοί υπάλληλοι, νοσηλευτές και εργαζόμενοι στον χώρο της υγείας κατέκλυσαν τους δρόμους της πρωτεύουσας της Πορτογαλίας αψηφώντας τη βροχή που έπεφτε και συγκεντρώθηκαν μπροστά από το κοινοβούλιο, φωνάζοντας το σύνθημα «αρκετά με το πάγωμα των μισθών, θέλουμε αυξήσεις!».

Κατά τη διάρκεια των τεσσάρων ετών λιτότητας, την οποία εφάρμοσε η συντηρητική πρώην κυβέρνηση σε αντάλλαγμα για τη χορήγηση διεθνούς βοήθειας, «οι δημόσιοι υπάλληλοι έχασαν το 17,5% των εισοδημάτων τους» διαβεβαίωσε η Άνα Αβόιλα, επικεφαλής του Κοινού Μετώπου των Συνδικαλιστικών Ενώσεων του Δημόσιου Τομέα.

Βάζοντας τέλος στις περικοπές των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, η κυβέρνηση του Αντόνιο Κόστα «δεν έδωσε κάτι σε κανέναν, επέστρεψε αυτό που είχε κλαπεί» επισήμανε η επικεφαλής αυτής της ένωσης που συνδέεται με το συνδικάτο CGTP, που πρόσκειται στο Κομμουνιστικό Κόμμα (PCP).

Αφού υπέστησαν το 2014 μειώσεις από 3,5% έως 10%, οι μισθοί των δημοσίων λειτουργών άνω των 1.500 ευρώ επανήλθαν στο προηγούμενο επίπεδό τους, ένα μέτρο που τα συνδικάτα κρίνουν, εντούτοις, ανεπαρκές. Ζητούν αύξηση των απολαβών τους της τάξης του 4%.

Επιπλέον αξιώνουν την εφαρμογή της εβδομάδας του 35ώρου, που επανήλθε τον Ιούλιο, στο σύνολο των εργαζομένων του δημοσίου τομέα.

Οι δημόσιες υπηρεσίες, μεταξύ αυτών τα σχολεία και τα νοσηλευτικά ιδρύματα, υπολειτούργησαν σήμερα λόγω αυτής της ημέρας δράσης.


Από:http://www.toperiodiko.gr/%CE%BB%CE%B9%CF%83%CE%B1%CE%B2%CF%8C%CE%BD%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B4%CF%81%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%BF%CE%B9-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CF%8C%CF%83%CE%B9%CE%BF%CE%B9-%CF%85%CF%80/#.WDDEH1ThA2o

Για να μην επαναληφθεί το μεσοπολεμικό πάθημα – Γενική κινητοποίηση ενάντια στο τέρας Τραμπ! …


2016 11 18 01 the woes of america

Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει -ή μάλλον να προφητέψει- κατά πόσο ο Τραμπ θα παραμείνει πιστός στις –αγριανθρωπικές- προεκλογικές του υποσχέσεις. Αντίθετα όμως, είναι ήδη περισσότερο από βέβαιο ότι η εκλογή του στην προεδρία των ΗΠΑ θα δώσει φτερά στην χειρότερη  ακροδεξιά σε όλο τον κόσμο, και φυσικά στην Ευρώπη και στην… Ελλάδα. Έστω λοιπόν και για αυτό μόνο το λόγο, η κατάσταση είναι αρκούντως κρίσιμη και καθιστά ανεύθυνη ή και εγκληματική κάθε συμπεριφορά και τοποθέτηση που υποβαθμίζει τον κίνδυνο, καθησυχάζει τις εύλογες ανησυχίες και παραλύει  τη δίκαιη αντίδραση των πολιτών.

Ωστόσο, αρκεί μια ματιά στις πρώτες αντιδράσεις των αμερικανικών και διεθνών ΜΜΕ για να οδηγηθούμε –δυστυχώς- στη θλιβερή διαπίστωση ότι τα παθήματα δεν έχουν γίνει μαθήματα καθώς το σήμερα αρχίζει να παρουσιάζει σατανικές ομοιότητες με το χτες. Συγκεκριμένα, γινόμαστε ήδη μάρτυρες μιας συντονισμένης (;) προσπάθειας  εφησυχασμού της κοινής γνώμης. Πώς; Μέσα από την παρουσίαση ενός Τραμπ που τώρα τα γυρίζει καθώς «είναι καταδικασμένος να προσαρμοστεί στην πραγματικότητα», ενός Τραμπ που τελικά, δεν είναι τόσο ακραίος όσο φάνηκε στην αρχή, που είναι  καλοπροαίρετος,  συνεννοήσιμος, συνεργάσιμος, και βέβαια,… οικογενειάρχης και καλός πατέρας…

Επειδή λοιπόν όλα αυτά κάτι μας θυμίζουν, σκαλίσαμε την  ιστορία του περασμένου αιώνα και διαπιστώσαμε εύκολα ότι αυτή τείνει να επαναλαμβάνεται  και -δυστυχώς- όχι ως φάρσα. Εντυπωσιασμένοι π.χ. από το γεγονός ότι ένα ειδησεογραφικό πρακτορείο σαν το Ασοσιέϊτεντ Πρες (ΑΡ) που σχεδόν μονοπωλεί τη διεθνή πληροφόρηση, φτάνει να παρουσιάζει τις τελευταίες μέρες τον μισογύνη Τραμπ ως «υπέρμαχο των γυναικών που γράφει ιστορία» (!!!), κάναμε ένα άλμα πίσω στην ιστορία και ανακαλύψαμε ότι το καλό μας ΑΡ έχει μακρά παράδοση στον καλλωπισμό τεράτων.

Συνέχεια

Κρατούμενοι αυτοί αλλά κι εμείς…Σούδα, Χίος…


Αποτέλεσμα εικόνας για φασιστες χιος

Τα λόγια μας είναι φτωχά, αφού δεν πρόκειται να αλλάξουν άμεσα την κατάσταση. Τα χρωστάμε όμως, σαν το ελάχιστο, σ’ αυτές τις εκατοντάδες και χιλιάδες ανθρώπων τους οποίους το ελληνικό κράτος έχει αποφασίσει διαχρονικά να αντιμετωπίζει χειρότερα και από καταδικασμένους. Τους πρόσφυγες / μετανάστες, που έχει αιχμαλωτίσει σε διάφορα «κέντρα» / κάτεργα, στερώντας ακόμα και τα στοιχειώδη για την καθημερινή τους ζωή.
Τα βοθρολύματα έρχονται στη Χίο (και οπουδήποτε αλλού) σαν «ουρά» της επίσημης κρατικής πολιτικής. Η μόνη διαφορά της σημερινής φαιορόζ κυβέρνησης απ’ τις προηγούμενες είναι ότι δεν πνίγει συστηματικά τους φυγάδες. Ο κεντρικός πυρήνας της «αντιμετώπισης των ροών» είναι, όμως, ο ίδιος: θα τους κάνουμε τον βίο αβίωτο έτσι ώστε να μην έρχονται κι άλλοι. Θα τους κάνουμε, επίσης, τον βίο αβίωτο ώστε να κάνουν οτιδήποτε για να μαζέψουν πέντε φράγκα να πληρώσουν τα παράνομα «γραφεία ταξιδίων», μπας και γλυτώσουν μια ώρα νωρίτερα απ’ τον «ελληνικό παράδεισο».
Δεν είναι τα λεφτά που λείπουν απ’ το ελληνικό κράτος. («Λεφτά υπάρχουν» για τις πάμπολες λαμογιές, εργολαβίες και μπίζνες που στήνονται στο όνομα, υποτίθεται, της φροντίδας των προσφύγων / μεταναστών). Πρόκειται για κεντρικό σχεδιασμό. Που ξεκινάει απ’ την ανάθεση της «ευθύνης» για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στο στρατό. Και φτάνει ως τον συστηματικό, μέχρι εξουθένωσης ψυχολογικό πόλεμο σε βάρος τους.
Οι φασίστες είναι οι «λευκές φρουρές». Ελέγχονται κατευθείαν απ’ το ελληνικό βαθύ κράτος και υπακούουν / υπηρετούν την ρατσιστική τακτική του, με παραγγελίες.
Αν πρέπει να δειχθεί ο πραγματικός κεντρικός υπεύθυνος, ας μη γίνουν αποπροσανατολιστικά λάθη…

Σούδα, Χίος. Αυτός είναι ένας «καταυλισμός προσφύγων» στη Χίο. Στην τάφρο του παλιού κάστρου – έτοιμος για να βγάλει τον χειμώνα, μέσα στις λάσπες και το κρύο….
Είναι κρατικό σχέδιο απανθρωποποίησης ή όχι;

Σούδα Χίος


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/index.html