Tribute στον Lemmy α λα Metallica…


Νέος δίσκος και ένα εξαιρετικό βιντεοκλιπ αφιερωμένο στον «θρύλο» των Motörhead

Με τον δικό τους «σκληρό» τρόπο αποφάσισαν να αποτίσουν φόρο τιμής στον σπουδαίο Lemmy οι Metallica στα πλαίσια του νέου τους δίσκου, ο οποίος κυκλοφόρησε σήμερα παγκοσμίως με τον τίτλο «Hardwired… to Self-Destruct». Το κομμάτι «Murder One»  εξιστορεί την ταραχώδη διαδρομή του frontman των Motörhead, ουσιαστικά με τα… δικά του λόγια καθώς περιέχει τίτλους από πολλά γνωστά τραγούδια του.

Συνοδεύεται, μάλιστα, από ένα εξαιρετικό animation βιντεοκλίπ ζωντανεύοντας τον θρύλο του rock n roll και του heavy metal, ο οποίος πέθανε στις 28 Δεκεμβρίου του 2015.

Ένα συγκινητικό αφιέρωμα από τους Metallica οι οποίοι δεν έκρυψαν ποτέ την αγάπη τους για τον Lemmy  και τους Motörhead.

«Murder one» ήταν το όνομα που είχε δώσει ο ίδιος ο Lemmy  στον φασαριόζικο ενισχυτή του και το τραγούδι δεν θα μπορούσε παρά να είναι το απόλυτο tribute  στον εμβληματικό καλλιτέχνη.

Για την… ιστορία το «Hardwired… to Self-Destruct» είναι ένας πραγματικά τίμιος δίσκος. Οι Metallica μεγαλώνουν, δεν το κρύβουν, και παρουσιάζουν ένα άλμπουμ γεμάτο σκληρά riffs, κλασσικά φωνητικά Hetfield και όλα τα στοιχεία που τους κάνουν να ξεχωρίζουν.

Και, βέβαια, ο νέος δίσκος συνοδεύεται από πολλά ενδιαφέροντα βιντεοκλιπς, κάτι που οι Metallica κάνουν για πρώτη φορά.

__________________________________________________________

Ο Άγγελος Σικελιανός με τα λόγια του Μενέλαου Λουντέμη…


—«Ήταν θεός; Ήταν άνθρωπος; Πού να το ξέρεις…»—

Ο Άγγελος Σικελιανός, που γεννήθηκε στη Λευκάδα στις 15 Μαρτίου 1884, έμελλε να αναγνωριστεί ως ένας από τους σημαντικότερους έλληνες ποιητές του 20ού αιώνα. Ο ίδιος ωστόσο πέθανε αποκαρδιωμένος στα 67 του χρόνια, στις 16 Ιουνίου του 1951, όταν αντί για το φάρμακό του ήπιε απολυμαντικό, με αποτέλεσμα να υποστεί σοβαρότατα εγκαύματα το αναπνευστικό του σύστημα.

loudemis

Μενέλαος Λουντέμης

Το 1976, ο φίλος του Μενέλαος Λουντέμης δημοσιεύει το βιβλίο ΟΕξάγγελος (Α. Σικελιανός) από τις εκδόσεις Δωρικός (τις περίφημες μπορντό δερματόδετες εκδόσεις του Λουντέμη με τις οποίες μεγαλώσαμε). Πρόκειται για έργο αφιερωμένο στον ποιητή, μέρος της ζωής του οποίου παρακολουθεί ο Λουντέμης, περιγράφοντας παράλληλα στον αναγνώστη την κοινωνία μα και το λογοτεχνικό σινάφι της εποχής. Διόλου τυχαία ο Λουντέμης αποκαλεί «Εξάγγελο» τον Σικελιανό του υψιπετούς λυρισμού, αποδίδοντάς του την ιδιότητα του προσώπου που στην αρχαία τραγωδία ερχόταν να ανακοινώσει στους θεατές όσα (συνήθως φριχτά) είχαν συμβεί στα ενδότερα. Ήδη ο τίτλος του έργου αποκαλύπτει την άποψη του Λουντέμη για τον Σικελιανό που θεωρούσε πως επρόκειτο για πνευματικό άνθρωπο που είχε αναλάβει να διαφωτίζει το κοινωνικό σύνολο για όσα εκείνο δεν μπορούσε να δει – εικόνα που δεν απέχει από την πεποίθηση του ίδιου του ποιητή σχετικά με τον ρόλο του Ποιητή (με π κεφαλαίο) ως ηγέτη. Εξάλλου το ποιητικό του έργο, ως εκπροσώπου της ποιητικής γενιάς του 1910, είναι έργο της φιλοσοφικής αναζήτησης, επηρεασμένο από τον Νίτσε και την περί υπερανθρώπου θεωρία του.

Συνέχεια

Τουρκία: Το καθεστώς στοχοποιεί και το γυναικείο κίνημα! …


Το κράτος «έκτακτης ανάγκης» έβαλε στο στόχαστρο και τις συλλογικότητες της γυναικείας χειραφέτησης

%ce%b3%cf%85%ce%bd%ce%b1%ce%b9%ce%ba%ce%b5%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ba%ce%b9%ce%b11

Γράφει η Esra Dogan*

Όταν επικρατεί αστάθεια και αντιδημοκρατικές πρακτικές, εμείς οι γυναίκες γνωρίζουμε από την ιστορία ότι θα είμαστε οι πρώτες που θα υποφέρουν και ότι οι αγώνες μας για ισότητα και ελευθερία θα δεχθούν επίθεση. Θα ήταν ψέματα αν έλεγα ότι σοκαρίστηκα όταν έμαθα ότι το σαββατοκύριακο η κυβέρνηση του ΑΚP, με το πρόσχημα της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, έκλεισε γυναικείες οργανώσεις με νομοθετικά διατάγματα. Ήμουν τρομοκρατημένη αλλά σε καμία περίπτωση έκπληκτη.

Κι εγώ, όπως και οι περισσότερες από εσάς, παρακολουθούσα τις τελευταίες εξελίξεις στην Τουρκία με διαρκώς αυξανόμενο πόνο και τρόμο. Από τότε που η Τουρκική Κυβέρνηση απέκτησε τις εξουσίες του κράτους έκτακτης ανάγκης, μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου, έχουν γίνει χιλιάδες συλλήψεις, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί από το δημόσιο τομέα – συμπεριλαμβανομένων αξιωματούχων του στρατού, δημόσιων υπαλλήλων, δασκάλων και δικαστών – πολλά αντιπολιτευόμενα μέσα έχουν φιμωθεί και εκατοντάδες δημοσιογράφοι αντιμετωπίζουν διώξεις.

Στην αρχή, οι αρχές ισχυρίζονταν ότι κυνηγούσαν τους υποστηρικτές του Γκιουλέν, που κατηγορούνταν ως ενορχηστρωτές του πραξικοπήματος, καθώς και όσους μετά την ανανεωμένη στρατιωτική σύγκρουση είχαν δεσμούς με το ΡΚΚ. Κι όμως, η κυβέρνηση του ΑΚΡ δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει το πραξικόπημα και τις αυξημένες νομοθετικές εξουσίες ως ευκαιρία για την περαιτέρω φίμωση κάθε είδους αντιπολίτευσης – αυτή είναι η τελευταία φάση μιας διαδικασίας που ξεκίνησε όταν ο Ερντογάν μετά τις διαμαρτυρίες στο πάρκο Γκεζί το 2013 ορκίστηκε ανοιχτά ότι θα συντρίψει κάθε φωνή αμφισβήτησης. Μέσα στην προσπάθεια του Τουρκικού κράτους να απομονωθούν τα κινήματα αντίστασης από το σύνολο της κοινωνίας, τώρα πια ακόμα και δημοκρατικές φωνές κατηγορούνται ότι προβαίνουν σε τρομοκρατικές ενέργειες.

Με δεδομένες αυτές τις συνθήκες πια, η κυβέρνηση δεν άργησε να στραφεί ενάντια στα κινήματα αλληλεγγύης και αντίστασης των γυναικών.

Συνέχεια

Εκεί ψηλά στον Υμηττό…


Τις προάλλες, σε μια από τις συνηθισμένες ραδιοφωνικές κουβεντούλες του με τον Άρη Πορτοσάλτε, ο πολύς Μπάμπης Παπαδημητρίου εκμυστηρεύθηκε στον συνομιλητή του ότι έψαξε την λέξη «μνημόνιο»στο λεξικό τού Μπαμπινιώτη και ανακάλυψε ότι η λέξη αυτή είναι σχετική με την λέξη μνήμη και προέρχεται από το ρήμα μιμνήσκω, που σημαίνει «σου θυμίζω». Έτσι, λοιπόν, ο κ. Μπάμπης συμπέρανε πως «όταν λέμε μνημόνιο, λέμε ότι είναι κάτι το οποίο το έχουμε για να μας θυμίζει τι υποχρεώσεις αναλάβαμε, τι δεν κάναμε καλά, τι σχέδια κάναμε και τι στόχους βάλαμε.  Άρα, αυτή είναι η έννοια του μνημονίου. Έχει να κάνει με τη μνήμη. Ακριβώς αυτό που δεν θέλουνε όσοι τα έχουνε κάνει μαντάρα. Άσε καλύτερα, μήπως και τα ξεχάσει κανείς. Έλα όμως που δεν ξεχνιώνται, διότι η μνήμη είναι παρούσα και θα σου θυμίζω συνεχώς τι πρέπει να κάνεις μη τυχόν και βγούμε απ’ αυτή την κατάσταση. Άσε που όλα αυτά είναι και αξιομνημόνευτα».

ΦΕΚ Γ’ 258/4-12-1989 (άσχετο με το θέμα αλλά, έτσι, για να γνωριζόμαστε καλύτερα): Όταν ο κ. Μπάμπης, ήδη
διευθυντής ΜΜΕ της Εμπορικής Τράπεζας, ενίσχυε το εισόδημά του ως «ειδικός συνεργάτης» του πρωθυπουργού.

Συνέχεια

«Κυπριακό», λίγη προθέρμανση…


Γλαφυρός όπως πάντα, ο έλληνας πρωθυπουργός δήλωσε (μετά απ’ τις κουβέντες του με τον ομόλογό του της νότιας κύπρου Αναστασιάδη) ότι η Αθήνα είναι αδιαπραγμάτευτα αντίθετη με την διατήρηση του «συστήματος των εγγυήσεων» – εάν πρόκειται να υπάρξει «συμφωνία για λύση του κυπριακού». Η Άγκυρα, αντίθετα, δηλώνει υπέρ της διατήρησής του μέσω κάποιας προσαρμογής.
Περί τίνος πρόκειται; Επιφανειακά, αφού έτσι πουλιέται στους «αθώους» ντόπιους επειδή έτσι συμφέρει, η αντίθεση της Αθήνας στις «εγγυήσεις» (στρατιωτικές εγγυήσεις για την προστασία της κύπρου) στρέφεται κατά της Άγκυρας και του τουρκικού στρατού στο βορρά. Παραλείπονται δύο στοιχεία. Πρώτον, ότι την επέμβαση του τουρκικού στρατού στην κύπρο την ζήτησε ο ίδιος ο (τότε πρόεδρος) Μακάριος, μετά το ελληνικό πραξικόπημα εναντίον του – πάντα λόγω της ευθύνης της Άγκυρας σαν «εγγυήτριας δύναμης». Και δεύτερον, ότι οι «εγγυήτριες δυνάμεις» στην κύπρο δεν είναι 2 αλλά 3: είναι και η αγγλία…
Κι εδώ το πράγμα μπλέκεται. Ούτε στο ελληνικό χουντικό πραξικόπημα στις 15 Ιούλη του 1974, ούτε στην στρατιωτική εισβολή του τουρκικού στρατού, σαν απάντηση λίγο μετά, το Λονδίνο αντ-έδρασε σαν «εγγυήτρια δύναμη»· παρότι είχε στρατό στις κυπριακές βάσεις της· και όφειλε να το κάνει, ήδη απ’ τις 15 Ιούλη. Ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι απεμπόλησε το status της σαν «εγγυήτρια δύναμη», ούτε πως ακύρωσε τις συμφωνίες του 1960 (Ζυρίχης – Λονδίνου) που διαμόρφωσαν το καθεστώς (και) της αγγλικής στρατιωτικής εγκατάστασης στην κύπρο.

Συνέχεια

σώμα, εγκυμοσύνη, καταγραφή, αναπαράσταση: η αλλαγή του “κανονικού”…


Στα τέλη της δεκαετίας του ‘60, μια εγγράματη νεαρή γυναίκα, πρώτη φορά μάνα, ανοίγει προσεκτικά ένα δερματόδετο τετράδιο με λευκές σελίδες. Σημειώνει στο επάνω μέρος της πρώτης την ημερομηνία και την χρονολογία, με καθαρά γράμματα. Και από κάτω συνεχίζει:

Σήμερα αγαπημένο μου αγοράκι αρχίζω αυτό το ημερολόγιο σου, το οποίο θα προσπαθήσω να κρατήσω όσο περισσότερο μπορέσω, και λέω όσο μπορέσω γιατί μόλις προλαβαίνω τις δουλειές που μου προκαλεί η παρουσία σου.
… Όταν γεννήθηκες το κεφαλάκι σου εκεί ακριβώς που είναι η κορυφή ήταν εξογκωμένο και μαλακό. Ήταν απ’ την θέση που είχες στη μήτρα. Τα χαρακτηριστικά σου ήταν τραβηγμένα. Μόλις σ’ ετοίμασαν και σ’ έντυσαν σε πήγε η προϊσταμένη της κλινικής στο κρεββατάκι σου. Μόλις μετά από λίγο σ’ έφεραν και σε είδα, είπα στον πατέρα σου, “τι άσχημο που είναι το παιδί μας”, αυτό όμως δεν μείωνε την αγάπη μου. Ο πατέρας σου πετούσε από τη χαρά του, εκείνο το βράδυ έμεινε στην κλινική μαζί μας…

Μια προσωπική στιγμή μιας προσωπικής σχέσης, αναμφίβολα… Μαζί, όμως (κι αυτό θέλουμε να υποδείξουμε) ένα ορισμένο κοινωνικό πεδίο μέσα στο οποίο αυτή η προσωπική σχέση, κοινότοπη από πολλές απόψεις, αποτυπώνεται. Στο χαρτί. Σε ένα ημερολόγιο.
Το χειρόγραφο ημερολόγιο είναι μια συγκεκριμένη σχέση με τον χρόνο. Υπάρχει εδώ το σήμερα· με την επικεφαλίδα του, την ημερομηνία. Υπάρχει νωρίτερα, καθώς φυλλομετράει κανείς τις σελίδες ανάποδα, το στέρεο ίχνος της χθεσινής και της προσθεσινής ημέρας, της προηγούμενης βδομάδας, του περασμένου μήνα, της περασμένης χρονιάς. Υπάρχει, υλοποιημένο σαν αφήγηση ή σα σημείωση ή σα σχόλιο το παρελθόν.
Και υπάρχει, επίσης, το μέλλον. Όχι σαν οι άγραφες σελίδες του τετραδίου. Αλλά σαν ο άγνωστος χρόνος κατά τον οποίο θα επανέρχεται, κατ’ επιλογή της, η συγγραφέας στο χτες· ενόσω αυτό καθε φορά σημερινό αύριο θα έχει αφήσει επιπλέον ίχνη, σημάδια, λέξεις, φράσεις στο χαρτί.
Οι προσωπικές εξομολογήσεις στο χαρτί, μιας πρωτόγεννης που θηλάζει, ξεσκατίζει και νανουρίζει το μωρό της, γράφονται, αποτυπώνονται, σωρρεύονται τακτοποιημένα, δίνοντας μια συγκεκριμένη μορφή στις μέρες (και τις νύχτες) – σα – σχέση. Θα μπορούσε να είναι μια άλλη σχέση· ερωτική, φιλική… Ένα άλλο περιεχόμενο ημερολογίου. Όμως και πάλι θα ήταν κάτι ανάλογο. Όχι οι αναμνήσεις του μυαλού που κάποτε θολώνουν, αναμορφώνονται ή χάνονται. Ούτε οι σκέψεις για το αύριο, για το μετά, που άλλοτε είναι καταρρακτώδεις και άλλοτε αργές και επαναλαμβανόμενες σαν ατέρμονας. Εγγραφές: μια συγκεκριμένη οργάνωση του χρόνου (μέσα απ’ την γραφή), την βιασύνη ή την ηρεμία της. Ημερολόγιο: όχι, απλά, ένα δεκανίκι για την μνήμη· αλλά ένας τρόπος για την διακράτιση της διάρκειας της (καθημερινής) εμπειρίας. [1] Την διακράτιση αυτής της διάρκειας όχι για “μελλοντική χρήση” αλλά τώρα. Από κάποιες απόψεις: το ημερολόγιο ήταν μια καθυστέρηση του καθημερινού χρόνου, ειδικά εκεί που ήταν (ή έμοιαζε) πυκνός. Ένα χειροποίητο, σωματικό φρενάρισμα· μια στάση – όχι απλά του τώρα, αλλά του τώρα στη σχέση του με το χτες και το αύριο.

Συνέχεια

19 Νοεμβρίου…Η δολοφονία του Τζο Χιλλ, μέλους των Wobblies, …


Αποτέλεσμα εικόνας για joe hill

«Ονειρεύτηκα τον Τζο Χιλλ χθες το βράδυ/ Ζωντανό όπως εσύ κι εγώ/ Του είπα «μα Τζο, είσαι δέκα χρόνια νεκρός»/ «Ποτέ δεν πέθανα» είπε αυτός/ «Ποτέ δεν πέθανα» είπε αυτός (…) Από το Σαν Ντιέγκο μέχρι το Μέιν/ Σε κάθε ορυχείο και μύλο/ Όπου οι εργάτες υπερασπίζονται τα δικαιώματά τους/ Εκεί θα βρεις τον Τζο Χιλλ (…)»