Σάββας Στρούμπος…“Tο θέατρο πρέπει να είναι στρατευμένο στην υπόθεση της Ζωής”…


Πρόβες για την παράσταση Η Αποστολή: Ανάμνηση από μια Επανάσταση του Χάινερ Μύλλερ (Ελεάνα Γεωργούλη, Δημήτρης Παπαβασιλείου)

Η Χάννα Άρεντ στο δοκίμιό της The Revolutionary Tradition and Its LostTreasure (από το βιβλίο On Revolution – 1963), αναζητώντας τον χαμένο θησαυρό των επαναστάσεων της νεωτερικής εποχής, εστιάζει στην Γαλλική και την Αμερικανική Επανάσταση για να καταδείξει την βαθύτερη και τραυματικότερη αιτία της αποτυχίας τους: “το πνεύμα της επανάστασης απέτυχε να βρει τον κατάλληλο θεσμό” (σ. 280). Οι συγκεντρωτικές κυβερνητικές δομές που οικοδομήθηκαν στις δύο χώρες – η Convention Nationale και η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση – παρέκκλιναν συνειδητά από την εξυπηρέτηση του επαναστατικού πνεύματος, την ουσία του οποίου η Άρεντ εντοπίζει στην ελευθερία όπως αυτή μπορεί να οριστεί με την πρωταρχική της μορφή: την πολιτική ελευθερία. “Γιατί η πολιτική ελευθερία … σημαίνει το δικαίωμα στην ‘συμμετοχή στην κυβέρνηση’ ή δεν σημαίνει τίποτα” (σ. 218). Η Άρεντ δεν αποσκοπεί στην απόδοση ευθυνών για τις αποτυχίες αυτές στην προδοσία και την διαφθορά, αλλά προτιμά να βλέπει κατά πρόσωπο την πάλη για εξουσία μεταξύ της ηγεσίας και των επαναστατικών οργανώσεων των πολιτών, προκειμένου να εντοπίσει τα πιο ζωντανά στοιχεία της επανάστασης: τις οριζόντιες λαϊκές οργανώσεις (κομμούνες, town hall meetings), που ήταν ο τόπος όπου μπορούσε κανείς να ρίξει μια φευγαλέα ματιά στον θησαυρό της πολιτικής ελευθερία

Συνέχεια

Σάντοκαν, Μια ιστορία της Καμόρα…


Είναι πόρνη κι από κούνια η μοίρα / Δεν ανοίγει σε φτωχό τη θύρα – Σαίξπηρ, Βασιλιάς Ληρ

Το βιβλίο «Σάντοκαν ― Μια ιστορία της Καμόρα» του Νάνι Μπαλεστρίνι (από τις εκδόσεις Βιβλιοπέλαγος και σε ρέουσα μετάφραση του Αχιλλέα Καλαμαρά) αναφέρεται στη μαφία του ιταλικού νότου. Ο συγγραφέας ακολουθεί την «εξομολόγηση» ενός νεαρού που κατάγεται από το ίδιο χωριό με εκείνους που συγκρότησαν μια από τις πιο στυγνές εγκληματικές συμμορίες στην ιστορία της Καμόρα. Ήταν αυτοί που μετά από σκληρές συγκρούσεις και αλλεπάλληλες δολοφονίες επικράτησαν τελικά στο εσωτερικό της Ιταλίας, ενώ στη συνέχεια της προσέδωσαν κι έναν «διεθνικό χαρακτήρα», καθώς άπλωσαν τα πλοκάμια τους στην Λατινική Αμερική, στην Ανατολική Ευρώπη και αλλού.

Ο Μπαλεστρίνι με το γνώριμο ύφος του ―η κάθε παράγραφος να κρατά όσο μια ανάσα και χωρίς να χρησιμοποιεί σημεία στίξης―  καθηλώνει τον αναγνώστη περιγράφοντας τα αδιέξοδα της ζωής μέσα στην φτώχεια του Νότου. Ή καλύτερα παρουσιάζει τις μοναδικές διεξόδους που έχουν οι φτωχοί: είτε να μοχθούν χειρονακτικά στη μιζέρια, χωρίς καμία εξασφάλιση ή υπόνοια κοινωνικής ανέλιξης, είτε να ενταχθούν στην οργάνωση. Όπως γράφει και ο ίδιος:

δηλαδή το μεγάλο λάθος όσων ασχολούνται με αυτά τα φαινόμενα είναι ότι δεν αντιλαμβάνονται ποιο είναι το αληθινό πρόβλημα ότι δεν είναι μόνο ζήτημα μιας ομάδας εγκληματιών δολοφόνων τρελών ανθρώπων που θέλουν να γίνουν πάμπλουτοι όσο πιο γρήγορα γίνεται αλλά είναι ένα ζήτημα νοοτροπίας του τόπου επειδή το ζήτημα είναι ότι εσύ ζεις σ’ ένα μέρος όπου τίποτα δεν σου είναι εξασφαλισμένο δηλαδή εσύ από τη στιγμή που γεννιέσαι δεν έχεις κανένα δικαίωμα καμία εγγύηση δεν έχεις τίποτα πώς να στο πω σε μια οποιαδήποτε άλλη χώρα υπάρχουν λίγο πολύ καθαρά δημόσια μέσα μεταφοράς δημοτικές υπηρεσίες που λειτουργούν λίγο πολύ καλά αλλά τουλάχιστον υπάρχει η ιδέα ότι μπορούν να υπάρξουν αντίθετα εδώ στα μέρη μας όχι εδώ στα μέρη μας δεν υπάρχει τίποτα απολύτως τίποτα δεν υπάρχει ένας κινηματογράφος ένα θέατρο μια βιβλιοθήκη ένα δημόσιο πάρκο ένα σχολείο ανεκτό επομένως καθώς δεν υπάρχει τίποτα ούτε από υπηρεσίες ούτε από θεσμούς ούτε από τίποτα οτιδήποτε μπορείς να αποκτήσεις εδώ από τη ζωή μπορείς να το αποκτήσεις μόνο μέσω της οργάνωσης της φατρίας που κάνει κουμάντο εδώ

Συνέχεια

Το Σύμφωνο Συμβίωσης και ο Δύσκολος Δρόμος του Μετά…


Το Σύμφωνο Συμβίωσης και ο Δύσκολος Δρόμος του Μετά...

Ελιάνα Καναβέλη
Διδάκτωρ Κοινωνιολογίας

Το σύμφωνο συμβίωσης, αρχικά, για τα ετερόφυλα ζευγάρια ψηφίστηκε το 2008, παρά τη θέληση της ελληνικής πολιτείας, προκειμένου να ευθυγραμμιστεί αυτή με την ευρωπαϊκή οδηγία. Στο ελληνικό συγκείμενο, εξάλλου, ο γάμος είναι αυτός που αποτελούσε και αποτελεί την εγγύηση της συνέχισης της παράδοσης, αλλά και του έθνους κατ’ επέκταση. Οπότε προς τι ο ερχομός καινών δαιμονίων; Τότε, προς αποφυγή άλλων «παρεξηγήσεων» και «παρεκτροπών» είχε ξεκαθαριστεί σε όλους τους τόνους ότι τα ομόφυλα ζευγάρια μένουν εκτός της συγκεκριμένης ρυθμίσεως. Το κράτος, πιστό και ευθυγραμμισμένο με τα χρηστά ήθη και έθιμα, στη δεδομένη χρονική και πολιτική συγκυρία επέλεξε να τα διαχωρίσει από τα ετερόφυλα ζευγάρια και να συντηρήσει τη μη θεσμική τους αναγνώριση, αναπαριστώντας τα ως το «αλλότριο» και το ξένο. Η λογική που επικρατούσε, και σε πολύ μεγάλο βαθμό συνεχίζει και επικρατεί, είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι ας υπάρχουν ανάμεσα μας αρκεί να μην είναι ορατοί, θεσμικά αλλά και κοινωνικά. Ας παραμείνουν οι «άλλοι» που θα ορίζουν τους «εμείς», οι οποίοι δεν είναι άλλοι από τους κανονικούς, τους οικογενειάρχες, τους ετεροφυλόφιλους, τους φυσιολογικούς, τους «κανονικούς». Αυτοί που μπορεί να ασκούν σωματική και ψυχολογική βία στις συζύγους, συντρόφους και στα παιδιά τους, αλλά παρόλα αυτά να αξιολογούνται ως οι «κανονικοί» γιατί αυτοί μπορούν να αναπαράγουν το έθνος με τον «φυσιολογικό», ορθόδοξο τρόπο.

Συνέχεια

Η αθλιότητα του εργάτη…


Επειδή δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο να καβαλάμε καλάμι όλοι όσοι γράφουμε δυο αράδες στο διαδίκτυο, καλό είναι να θυμόμαστε κάπου-κάπου ότι κατά μείζονα λόγο κάνουμε δυο πράγματα: είτε λέμε μπούρδες είτε «κλέβουμε» εκείνους που πραγματικά είχαν κάτι να πουν. Την ώρα, λοιπόν, που ως αναγνώστες επαινείτε κάποιον αρθρογράφο, αναρωτηθείτε μήπως απονέμετε εύσημα σε κάποιον που δεν τα δικαιούται, μιας και τα κείμενά του μάλλον αποτελούν επεξεργασία πραγματικής δουλειάς άλλου. Για παράδειγμα, σκεφτείτε πόσα από τα κείμενα που έχετε διαβάσει κατά καιρούς σε τούτο το ιστολόγιο αποτελούν προϊόν επεξεργασίας ή ανάλυσης τού παρακάτω μαρξικού κειμένου, γραμμένου το 1844, όταν ο Μαρξ ήταν 26 ετών:

Ο εργάτης δεν κερδίζει αναγκαστικά όταν κερδίζει ο κεφαλαιοκράτης. Χάνει, όμως, οπωσδήποτε όταν χάνει ο κεφαλαιοκράτης. Για παράδειγμα, ο εργάτης δεν κερδίζει όταν ο κεφαλαιοκράτης διατηρεί την τιμή τής αγοράς πάνω από τη φυσική τιμή, μέσω κάποιου βιομηχανικού ή εμπορικού μυστικού, μέσω κάποιου μονοπωλίου ή κάποιας ευνοϊκής θέσης τής ιδιοκτησίας. (…)

Γενικά, πρέπει να παρατηρήσουμε ότι εκεί που πλήττονται αμφότεροι, ο εργάτης και ο κεφαλαιοκράτης, ο εργάτης πλήττεται στην ίδια του την ύπαρξη ενώ ο κεφαλαιοκράτης πλήττεται στο κέρδος τού νεκρού μαμμωνά του. Ο εργάτης είναι υποχρεωμένος να αγωνιστεί όχι μόνο για τα φυσικά μέσα επιβίωσής του αλλά και για την ανεύρεση και εξασφάλιση εργασίας, δηλαδή για τη δυνατότητα και τα μέσα με τα οποία θα εκφραστεί η δραστηριότητά του. Ας εξετάσουμε τις τρεις κύριες καταστάσεις που μπορεί να δημιουργηθούν σε μια κοινωνία και την επίδρασή τους στον εργάτη:

(1) Όταν μειώνεται ο πλούτος της κοινωνίας, εκείνος που υποφέρει περισσότερο είναι ο εργάτης. Γιατί, μολονότι η εργατική τάξη δεν μπορεί να κερδίσει όσα κερδίζει η τάξη των ιδιοκτητών όταν η κοινωνία ευημερεί, κανένας δεν μαστίζεται τόσο δεινά όσο η εργατική τάξη όταν η κοινωνία βρίσκεται σε παρακμή.
Συνέχεια

Φιλοξενούμενοι και συσχετισμοί…


Ομπάμα Τσίπρας

Είναι άνισο. Είναι τόσο άνισο ώστε ξεπερνάει τις δυνατότητες της όποιας κριτικής.
Ο πρώην (πρόεδρος) των ηπα δεν εκφράζει πια κάτι απ’ την επίσημη καθεστωτική πολιτική του αμερικανικού κράτους, και σίγουρα όχι κάτι απ’ το αύριο και το μεθαύριό της. Είναι ο εαυτός του και η παρελθούσα θητεία του. Θα κάνει καλή (και καλοπληρωμένη) καριέρα σαν ομιλητής, και επειδή έχει το απαραίτητο πνεύμα, θα επισκιάσει κάτι «φιλόσοφους» της πλάκας, κάτι Ζίζεκ και λοιπά. Εν τω μεταξύ η Ουάσιγκτον βρίσκεται ενώπιον ενός άλματος εμπρός· άλμα που θα πληρωθεί ακριβά απ’ αυτούς που πάνω τους θα σκάσει η «υπερδύναμη», προκειμένου να διασώσει την θέση της, που αμφισβητείται όλο και πιο έντονα.
Ο νυν (πρωθυπουργός) της ελλάδας εκφράζει μεν την επίσημη καθεστωτική πολιτική του ελληνικού κράτους (και παρακράτους), συνεπής στην «εθνική γραμμή» που χάραξαν οι προκάτοχοί του. Αλλά τα όνειρα για ένα περιφερειακό ελληνικό ιμπέριουμ έχουν καταρρεύσει προ πολλού· η Αθήνα δυσκολεύεται να μαζέψει μόνη της τα κομμάτια της, και (ενώ το οργανωμένο έγκλημα έχει εδραιωθεί) τα «λευκά πρόσωπα» παρακαλάνε. Πότε εδώ και πότε εκεί.
Μια υπερδύναμη σε ελεγχόμενη «κρίση θέσης», μια βαλκανική γωνιά που ονειρεύτηκε ότι είναι αυτοκρατορία και ξύπνησε σαν failed state. Ένας πρώην της μιας, ένας νυν της άλλης. Είναι άνισο, και τέτοιο θα ήταν έτσι κι αλλιώς.
Όμως η περιβόητη «γλώσσα του σώματος» λέει τα δικά της. Ο ένας χαμογελάει με προσποίηση. Ο άλλος εκδηλώνει την κομπλεξαρισμένη ακαμψία του, σα να τον έχει πιάσει κόψιμο.
Είναι άνισο… Σε βαθμό οίκτου.

____________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/index.html

ΠΕΡΙ TRUMP, NSA ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ PROTONMAIL…


Η «Τραμπολογία» βρίσκεται σε έξαρση αυτές τις ημέρες και σε καμία περίπτωση δεν θέλαμε να συμβάλλουμε σε αυτήν, μα μια δημοσίευση από την ομάδα του ProtonMail μας κίνησε το ενδιαφέρον. Και μας το κίνησε, επειδή μιλάει για κάτι που μπορεί να συμβεί αμεσομελλοντικά· βέβαια, όσο γνωρίζουμε, είναι κάτι που ήδη συμβαίνει (η επιτήρηση από την NSA και αντίστοιχες υπηρεσίες άλλων χωρών). Εκτός και αν η ομάδα του ProtonMail, θέλει να υπογραμμίσει άλλες παραμέτρους, σε ένα κατ’ εξοχήν πολιτικοκοινωνικό θέμα.

Το άρθρο που ακολουθεί είναι από την ομάδα του ProtonMail. Αναφέρεται στον Ντόναλντ Τραμπ (Donald Trump) και στο γεγονός πως θα ελέγχει την NSA (National Security Agency), την Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ δηλαδή, που είναι η κρατική κεντρική υπηρεσία του Υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ, αρμόδια για την ασφάλεια των επικοινωνιών. Το θέμα που προκύπτει είναι τι σημαίνει αυτό για την προστασία της ιδιωτικότητάς μας.

ProtonMail

Το Protonmail δημιουργήθηκε από ομάδα επιστημόνων που εργάζονται στο CERN και στο MIT μετά τις αποκαλύψεις του Edward Snowden. Προσφέρει end to end encryption απο protonmail σε protonmail (διατηρούν στους servers τους το public κλειδί και μόνο το κρυπτογραφημένο private key του χρήστη) ενώ προσφέρει και μια λειτουργία για αποστολή link αντί για το σώμα του mail και, μετά από απαίτηση κωδικού, γίνεται αποκρυπτογράφηση του mail, δίνοντας ταυτόχρονα την δυνατότητα να αυτοκαταστρέφονται τα mail μετά από ορισμένο χρόνο τον οποίο ορίζει ο αποστολέας (εφόσον όμως είναι από protonmail σε protonmail). Η υπηρεσία έχει έδρα την Ελβετία (που είναι εκτός της δικαιοδοσίας ΗΠΑ και Ευρωπαϊκής Ένωσης).

Ντόναλντ Τζον Τραμπ

Ο Ντόναλντ Τζον Τραμπ (Donald John Trump), γεννηθείς την 14η Ιουνίου του 1946 στο Κουίνς της Νέας Υόρκης, αποφοίτησε το 1968 με Bachelor στα οικονομικά από το πανεπιστήμιο της Pennsylvania και παντρεύτηκε τρεις φορές, έχοντας αποκτήσει συνολικά 5 παιδιά από τους γάμους του. Ο λόγος για τον Αμερικανό επιχειρηματία, κτηματομεσίτη, τηλεοπτική προσωπικότητα, πρώην στρατιωτικό (λοχαγός), συγγραφέα, και εκλεγμένο πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Είναι πρόεδρος του The Trump Organization και ιδρυτής της αλυσίδας ξενοδοχείων-καζίνο Trump Entertainment Resorts. Συν των άλλων, παρουσίασε και το τηλεπαιχνίδι-ριάλιτι του NBC The Apprentice από το 2004 μέχρι το 2015. Έχει εισαχθεί στο WWE Hall of Fame το 2013, στην πτέρυγα των επιχειρηματιών.

Συνέχεια

Πολυτεχνείο 1973: Αγώνας ενάντια στη λήθη Ενάντια στον κίνδυνο της μουσειοποίησης…


politexneio

Πολυτεχνείο. Ξημερώνει 17 Νοεμβρίου. Η μνήμη παραμένει σε διαρκή και αγωνιώδη διαπάλη με τη λήθη και τον κίνδυνο της μουσειοποίησης. Οι έννοιες παλεύουν να κρατήσουν το νόημά τους ή να το επαναδημιουργήσουν εντός της νέας πραγματικότητας. Αριστερά, εξουσία, ελευθερία, δημοκρατία, παιδεία, δουλειά, ψωμί αλλά και ιμπεριαλισμός, χούντα, βασανιστήρια, καταστολή, στρατός στις πόλεις, αντικομμουνισμός. Στροβιλίζονται εδώ ακόμα σήμερα και στροβιλίζουν τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων…

Με την ευχή να πάψει το βιβλίο του Περικλή Κοροβέση να είναι επίκαιρο, ανεβάζουμε ένα βίντεο που είχε φτιαχτεί το 2013, όταν επανακυκλοφόρησαν οι «Ανθρωποφύλακες». Μαζί και άλλα βίντεο -που αποτυπώνουν έστω και λίγο- τα γεγονότα της εποχής:

Συνέχεια