ανθρωπόκενοι στο s/s cyberia…


fantasy-sky-glowing-stars-green-light-sea-ocean-wallpaper

.

Η απουσία ειδήσεων επιβάλει την κατασκευή τους. Πέρασαν δεκαετίες σκληρής προπόνησης, συνοδευόμενης από αυστηρή δίαιτα, σε δωμάτια, καφενεία, κινηματογράφους, γήπεδα, πάρκα και παιδικές χαρές, διαδρόμους αναμονής και υπόγεια με φτηνό ενοίκιο. Προπόνηση σκληρή στην αποφυγή του νοήματος, τρίπλες ανάμεσα στους περαστικούς, κατά τη διάρκεια συζητήσεων στη δουλειά, σε τυχαίες συναντήσεις σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης και αναπόφευκτα ραντεβού με τις παλιές μας πατρίδες από τα παιδικά μας χρόνια.

Η απουσία ειδήσεων επιβάλει την κατασκευή τους. Πέρασαν από μπροστά μας δεκάδες άνθρωποι, γνωριμίες της μιας βραδιάς και τις πενταετίας, του διπλανού γραφείου και του στριμώγματος σε club εν μέσω ύπνωσης. Παραμένουν στις μνήμες να περιμένουν, το πρώτο λεωφορείο για τη λήθη, μέσα από τις σκιές των πράξεων που συνοδεύουν τη συλλογική μας μοναξιά. Είναι νωρίς ακόμα, έχει δρόμο, περιθώριο και «θα δείξει, ποιος ξέρει …

Η απουσία ειδήσεων επιβάλει την κατασκευή τους. Περνώντας δίπλα από δίπολα, ιδρωμένοι από άγχος, με πορεία ασήμαντη, ως εκ τούτου προδιαγεγραμμένη. Απόπειρες να σπάσει ο κύκλος, να χαθούμε στα πέρατα της οικουμένης χωρίς ταυτότητα, εκεί, που μας υποσχέθηκαν πως οι δρόμοι δεν θα έχουν όνομα. Μόνο που δεν λογαριάσαμε τον πόλεμο τριγύρω μας, νιώθοντας την μέθη όταν οι παρέες γελούσαν, για ασήμαντο αιτία και αφορμή, στις ιεροτελεστίες της νύχτας. Ακούσαμε τους ήχους των εχθροπραξιών, σκίσαμε σελίδες από τον μέλλοντα χρόνο και αλλάξαμε κουβέντα.

Η απουσία ειδήσεων επιβάλει τη κατασκευή τους. Η μαύρη ακολουθία απαιτεί, την υπακοή σε εκείνα τα μελλούμενα για τα οποία η τύχη έπαψε να μας χαμογελά όταν γεννηθήκαμε. Ακολουθούν εκείνες οι φιγούρες με το άλλο μισό του βλέμματος που σε ακολουθεί, σε κάθε βήμα, με τις ψιθυριστές ευγένειες της ανομολόγητης βίας, έτοιμες να δράσουν σε σχηματισμό μάχης, τηρώντας τις παραδόσεις αιώνων. Είναι έξω από τη πόρτα σου και ας μην τις έβλεπες από το μάτι τόσο καιρό. Περιμένουν εκεί που ο δρόμος έχει το πιο πολύ φως, γιατί η νύχτα έμαθε να μας κρύβει στην αγκαλιά της από όταν ήμασταν μικροί και καταλάβαμε τα πάντα για το πρωινό ξύπνημα. Συχνάζουν στις πλατείες γύρω από τα αγάλματα των ισχυρών αναντικατάστατων που γεμίζουν τα νεκροταφεία αυτού του κόσμου.

Η απουσία ειδήσεων επιβάλει την κατασκευή τους. Περπατάμε μέχρι που δεν πάει άλλο, τρέχουμε με καύσιμο την οργή που μας ξοδεύει, παραπονιόμαστε στους άδειους ουρανούς για εκείνους και εκείνες που δεν είναι είναι πια μαζί μας. Ζουν στις παρέες του μέλλοντος, οι αιωνίως χαμένοι, οι γκρινιάρηδες από κούνια, οι αλήτες που έκαναν παρέα στους φλώρους, τα φανζίν που λερώθηκαν από καφέ και τα νευρικά σχέδια σε χαρτί που βοήθησαν να ακούμε τις συζητήσεις γύρω μας. Ζουν και αναπνέουν οι νότες που δεν κούρδισαν ακριβώς, οι μισοτελειωμένοι πεζόδρομοι με λάσπες από την φθινοπωρινή βροχή, οι ανέλπιστες βοήθειες της τελευταίας στιγμής, εκείνα που σκεφτόμασταν, τα ξεχάσαμε και τα ξαναθυμηθήκαμε όταν δεν ενδιαφέρονταν κανένας. Ζουν οι προσπάθειες χρόνων που οδήγησαν σε χωρισμούς, οι κουβέντες που δεν οδήγησαν πουθενά, τα επιχειρήματα που δεν έπεισαν κανένα. Όλα αναπνέουν, παροδικά αναντικατάστατα, κρυστάλλινα θολά, μεθυστικά ξενέρωτα. Οι μυθοπλασίες μας. Οι δικές μας μυθοπλασίες.

καριόληδες, δεν μπορείτε

 

https://risinggalaxy.wordpress.com/


Aπό:https://asteritiko.wordpress.com/2016/11/06/%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CF%8C%CE%BA%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%BF-ss-cyberia/

Ενάντια στη θανάσιμη απειλή του Τραμπ, μαζί με το αμερικανικό κίνημα που αντιστέκεται! …


2016 11 11 01 trump 01

Του Γιώργου Μητραλιά

Πολλές οι εκτιμήσεις και οι αναλύσεις, τα σχόλια και οι τοποθετήσεις για την εκλογή του Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ. Και έχουν όλες τους ένα κοινό χαρακτηριστικό: ότι αδιαφορούν πλήρως για τις συνέπειες που θα έχει αυτή η εκλογή για τους Αμερικανούς πολίτες, ότι απουσιάζει από αυτές οποιαδήποτε αναφορά στις αντιδράσεις αυτών των πολιτών που είναι σαν να μην υπάρχουν. Με άλλα λόγια, όλες αυτές οι βαθυστόχαστες αναλύσεις, τοποθετήσεις και εκτιμήσεις  «ξεχνούν» όχι μόνο ότι η  αμερικανική κοινωνία είναι ταξική, αλλά και ότι μαίνεται σε αυτήν, τώρα περισσότερο παρά ποτέ, η ταξική πάλη και σύγκρουση!…

Αυτή η «παράλειψη» δεν εκπλήσσει ιδιαίτερα όταν χαρακτηρίζει τα μεγάλα ΜΜΕ καθώς αυτά υπηρετούν συμφέροντα που προτιμούν μόνιμα να αποσιωπούν οτιδήποτε μπορεί να θυμίσει την ταξική φύση των κοινωνιών μας. Όμως, όχι μόνον εκπλήσσει αλλά και σοκάρει αφόρητα όταν κυριαρχεί στις τοποθετήσεις της Αριστεράς, και δη της ριζοσπαστικής.  Που με ελάχιστες εξαιρέσεις, όπως αυτή των τοποθετήσεων της Ελένης Πορτάλιου, δεν λέει τίποτα για τον πρωτοφανή –ταξικότατο- πόλεμο που κηρύσσει ο Τραμπ στις πολυπληθέστατες μειονότητες αλλά και στο σύνολο των εργαζομένων και των γυναικών στις ΗΠΑ, αλλά επιδίδεται σε μια  ατέλειωτη λογοδιάρροια για τις «γεωστρατηγικές» -δήθεν- αλλαγές που θα επιφέρει η εκλογή του. Που αδιαφορεί πλήρως για τα εκατοντάδες εκατομμύρια των βορειοαμερικανών «από κάτω» που υπάρχουν και παλεύουν, αλλά απεραντολογεί για τις συνέπειες που θα έχει η εκλογή του Τραμπ «για την πατρίδα μας». Φιλλέλην λοιπόν η ανθέλλην ο νέος Αμερικανός πρόεδρος; Ιδού τι φαίνεται να απασχολεί πρωτίστως την καλή ελληνική μας Αριστερά, που εξάλλου αρνήθηκε πεισματικά εδώ και ένα χρόνο όχι μόνο να κάνει το διεθνιστικό καθήκον της απέναντι στο μαζικό βορειοαμερικανικό κοινωνικό κίνημα, αλλά ακόμα και να πληροφορήσει στοιχειωδώς τους οπαδούς της για αυτό…

Συνέχεια

Τα Παιδιά της Αφρικής Επιστρέφουν! Η Κούβα και η Νοτιο Αφρικανική Απελευθέρωση…


%ce%ba%ce%bf%cf%85%ce%b2%ce%b1-%ce%b1%ce%bd%ce%b3%ce%ba%ce%bf%ce%bb%ce%b11

Γράφει ο Isaac Saney – Μετάφραση: ‘Αγγελος Κωσταμπάρης

O Κουβανικός λαός κατέχει ξεχωριστή θέση στις καρδιές των λαών της Αφρικής. Οι Κουβανοί διεθνιστές συνεισέφεραν στην Αφρικανική ανεξαρτησία, ελευθερία και δικαιοσύνη με τέτοια ακεραιότητα και ανιδιοτέλεια, που όμοιά της δεν συναντάται πουθενά… ‘Ηρθαν στην περιοχή μας σαν γιατροί, δάσκαλοι, στρατιώτες, ειδικοί στη γεωργία, αλλά ποτέ σαν αποικιοκράτες. Μοιράστηκαν τα ίδια χαρακώματα με εμάς στον αγώνα ενάντια στην αποικιοκρατία, την υπανάπτυξη και το απαρτχάιντ»

Νέλσον Μαντέλα

Στις 5 Νοέμβρη του 2016 συμπληρώθηκαν 41 χρόνια από την έναρξη της «Operacion Carlota», της 15ετους επιχείρησης της Κούβας για την υπεράσπιση της ανεξαρτησίας της Ανγκόλας, η οποία και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στους αγώνες της νότιας Αφρικής για εθνική και αντιαποικιακή απελευθέρωση.

Η Αβάνα οργάνωσε την επιχείρηση ανταποκρινόμενη στο άμεσο και επείγον αίτημα της κυβέρνησης της Ανγκόλας. ‘Εχοντας μόλις επιτύχει την ανεξαρτησία της μετά από μακροχρόνιο και σκληρό αντιαποικιακό αγώνα, η Αγκόλα αντιμετώπιζε την εισβολή της ρατσιστικής Νότιας Αφρικής. Η τελευταία, ήταν αποφασισμένη να ανατρέψει την Μαύρη κυβέρνηση της μόλις απελευθερωμένης Αγκόλας.

Συνέχεια

Για έναν σοφό άνθρωπο δεν είναι κάθε μέρα εκλογές; …


Για έναν σοφό άνθρωπο δεν είναι κάθε μέρα εκλογές;

Γιώργος Κτενάς

Το κράτος και η εξουσία έχουν συστηματοποιήσει τη σχέση με τη βία, που αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο κυβερνητισμού. Είτε αυτός αφορά τη δεξιά και ακροδεξιά πτέρυγα του νεοφιλευθερισμού είτε την αριστερή – σοσιαλδημοκρατική. Παρόλα αυτά τον 20ο αιώνα η κυρίαρχη νεωτερική εξουσία έχει ως βασικό άξονα τον προληπτικό έλεγχο, παρά την καταστολή. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν συνεχίζει να διατηρεί ακμαίο τον κατασταλτικό μηχανισμό της και να τον χρησιμοποιεί όταν το θεωρεί αναγκαίο.

Εδώ ο Φουκώ έρχεται να εισάγει τον όρο της βιοπολιτικής και κατ’ επέκταση της βιοεξουσίας, ως ρυθμιστή στις ζωές των ανθρώπων που ασχολούνται αποκλειστικά με τα ιδιωτικά τους συμφέροντα. Αναλύει την παραγωγή γνώσης και το πώς σχετίζεται με την εξουσία: Ο λόγος κατασκευάζει πειθαρχίες που δεν εμπεριέχονται στη λεκτική έκφραση, γιατί την ξεπερνούν. Άρα ο λόγος δεν αποτελεί αντανάκλαση εξουσίας, αλλά παράγει ο ίδιος εξουσία. Γι’ αυτό αμφισβήτησε την κυριαχία που παράγει ο ορθός λόγος για την ερμηνεία του κόσμου: Η εξουσία δεν είναι απροσδιόριστη, που την παραδίδει κάποιος ή την παραλαμβάνει κάποιος άλλος, αλλά ασκείται (έστω υπό προϋποθέσεις) από κάθε κοινωνικό υποκείμενο.

Συνέχεια

Η σούμα…



Επειδή έχω πια την πολυτέλεια να πορεύομαι «χωρίς αλπούτζα», χωρίς δεσμεύσεις και «αντιμισθία» εντάξεων, θα ήθελα να «εξηγηθώ» με όσους με ρωτούν φιλικά ή πονηρά, «που το πάω», θα ξεκινήσω με μια σούμα.

Ένα το κρατούμενο:

Τον βίο και την πολιτεία της δεξιάς και του «συστήματος», τα γνωρίζαμε όλοι από χρόνια, πολύ καλά. Απανθρωπιά, εκμετάλλευση επί πτωμάτων, καταστολή κάθε αντίστασης, κερδοσκοπία, εξουσία με κάθε μέσον.

Συνεργασία με τους κάθε λογής κατακτητές, διαπλοκή πολιτικής και οικονομίας, οικοδόμηση «συστημικών θεσμών» για να τους στηρίζουν εσαεί.

Διώξεις, εκτοπισμοί, εκτελέσεις, πιστοποιητικά φρονημάτων, πατριδοκαπηλία.

Δικαιοσύνη, εκκλησία, στρατός, αστυνομία, όλα δικά τους.

Σαπίλα και Βαρβαρότητα.

Με δυο κουβέντες:

Αστική δημοκρατία.

Συμφωνούμε;
Συμφωνούμε θα πω.

Δεύτερο κρατούμενο:

Τι δεν γνώριζαν απ’ όλα αυτά, τα στελέχη του σύριζα;

Τα ήξεραν όλα.

Τα ήξεραν όταν έταζαν σοσιαλισμό, έσκιζαν μνημόνια, έδιναν αυξήσεις, άλλαζαν την Ελλάδα, την Ευρώπη, τον Κόσμο.

Όταν υπόσχονταν ταξικές μάχες, ανήγγειλαν ταξικές νίκες, έβαζαν «κόκκινες γραμμές», ανέμιζαν τις σημαίες της κοινωνικής  χειραφέτησςε και της εθνικής κυριαρχίας, προανήγγειλαν την κατεδάφιση του «παλιού συστήματος», ορκίζονταν στα «Σκοπευτήρια» για λαϊκή κυριαρχία.

Τι έγινε τελικά;
Τα εντελώς αντίθετα.
Τα ξέρουμε, τα ζούμε και τα πληρώνουμε με τη ζωή μας.

Κι εδώ συμφωνούμε, νομίζω.

Τρίτο κρατούμενο:

Γιατί τούτη η θεαματική «αριστερή», σκηνοθετημένη εκ των προτέρων, πολιτική κωλοτούμπα;
Γιατί κυριάρχησε ο καιροσκοπισμός και η λαχτάρα της «κυβερνώσας αριστερά» για εξουσία.
Γιατί τούτοι οι «ηγέτες» ήταν «μικροί και λίγοι» και πίστεψαν πως θα τους πριμοδοτούσε για πολύ ο «αριστερός ρεαλισμός» και οι «αμαρτίες» των προηγούμενων.
Γιατί πίστευαν πως μπορούσαν να επιβιώσουν πολιτικά, επικαλούμενοι πως είναι καλύτεροι από τους προηγούμενους.
Γιατί νόμιζαν πως το «ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς», είναι ένα διαρκές διαβατήριο δια πάσα χρήση.

Συμφωνούμε κι εδώ;
Συμφωνούμε, λέω εγώ.

Τούτων λοιπόν δοθέντων, όπως λέμε στο χωριό μου, μπορούμε νομίζω να καταλήξουμε σε μια πολιτική διαπίστωση και σε μια πολιτικά χρήσιμη πρόταση.

Η διαπίστωση:
Δεν είναι περιττό, να αναλώνεσθε σε αναλύσεις, δοκίμια και άλλα συναφή για το «Βίο και την πολιτεία» της δεξιάς;
Καπιταλισμός είναι.
Δεν είναι πια ανόητο, να προσπαθείτε να αποδείξετε ότι «η πρώτη φορά αριστερά», είναι τελικά η «πολλοστή φορά δεξιά»;
Καπιταλισμό, υπηρετούν. Τέτοιες «αναλύσεις», αντικειμενικά δεν καταλήγουν στο «όλοι ίδιοι είναι», τέρμα η ταξική πάλη, οι «συναινέσεις» είναι η λύση, η «εθνική ομοψυχία», είναι το φάρμακο δια πάσα νόσο και άλλα τέτοια αριστεροδεξιά; Νομίζω πως όλοι όσοι δεν είμαστε οπαδοί του «ρεαλισμού των συσχετισμών», των «κόκκινων γραμμών» και των τιτανομαχιών τύπου «έρπη», συμφωνούμε.

Η πρόταση:

Εάν έτσι έχουν τα πράγματα, το κύριο πολιτικό ζητούμενο σήμερα, «το κάρβουνο» για μια αξιόπιστη ατμομηχανή κοινωνικής αφύπνισης και ενεργοποίησης για ριζική αλλαγή πολιτικής, είναι η απάντηση στο απλό και δύσκολο ερώτημα:
Τι προτείνουμε, τι κάνουμε, πώς το κάνουμε και ποιοι παίρνουν την ευθύνη να το υπηρετήσουν;
Δεν κατέχω την ολοκληρωμένη απάντηση, όμως σε 2-3 πράγματα μπορούμε να συμφωνήσουμε:

  • Τούτη η πολιτική, πρέπει άμεσα να ανατραπεί.

Δε μπορεί να συνεχιστεί η εξαθλίωση της κοινωνίας η εκποίηση της χώρας ο Βιασμός της Δημοκρατίας.

  • Τούτους τους  «αριστερούς», που εφαρμόζουν εν ονόματί μας τις  πολιτικές της εξαθλίωσης μας, πρέπει να τους «αποσύρουμε» και να παραδοθούν στην κρίση της ιστορίας και του λαού.

-Τούτη η κοινωνική ακινησία, η κινηματική αφασία, πρέπει να τελειώνει. -Τούτο τον διασυρμό της Αριστεράς τον ευτελισμό των αξιών της, την αποαριστεροποίση συνειδήσεων, πρέπει να τα σταματήσουμε.

-Τούτη η εξευτελιστική επιτροπεία της χώρας, τούτος ο στραγγαλισμός της Δημοκρατίας δεν μπορούν να συνεχιστούν.

Συμφωνούμε σ’ αυτά;

Αν ναι, το πώς το ποιοι, το πότε και τα σχήματα, θα βρεθούν.

Σε αντίθετη περίπτωση, ας αρκεστούμε στην εκτόνωση, των περιγραφών, της καταγγελίας και της έξυπνης ατάκας στο facebook και ας περιμένουμε τον επόμενο ανασχηματισμό και τον επόμενο «ηγέτη».

Τι δεν είναι σαφές;

Σωκράτης Ματζουράνης«Δρόμος της Αριστεράς»

_____________________________________________________________

Aπό:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2016/11/blog-post_40.html

Photo opportunity…


Αποτέλεσμα εικόνας για τσίπρασ ομπάμα

Σ’ αυτό δεν φταίει η φαιορόζ ρημαδοκυβέρνηση. Όμως κρίνουμε βάσιμο ότι αν ο πρώην πρόεδρος Ομπάμα δεν ήταν σίγουρος ότι η διάδοχός του θα είναι η Κλίντον, ΔΕΝ θα κανόνιζε ταξίδι στην Αθήνα. Με την εκλογή του ψόφιου κουναβιού η Αθήνα δεν έχει νόημα σαν προορισμός· υπ’ αυτές τις συνθήκες υπάρχουν σίγουρα διαφορετικές και πιο επείγουσες προτεραιότητες. Το Παρίσι θα ήταν πολύ προτιμότερο απ’ την Αθήνα· αν ο Ομπάμα κανόνιζε τώρα το πρόγραμμα της τελευταίας του περιοδείας. Κι ένα λογίδριο για την αξία της ανεκτικότητας και της λογικής άνετα θα μπορούσε να το βγάλει μπροστά στον πύργο του Άιφελ.
Στο αρχικό σχέδιο του περάσματος του Ομπάμα απ’ τη Αθήνα (με τους «δημοκρατικούς» και τους κυνόδοντές τους για τρίτη φορά στο γκουβέρνο πίσω στην πατρίδα) ήταν θεαματικό: μια ομιλία του απερχόμενου, συνηγορία στη δημοκρατία, με φόντο την Ακρόπολη: αυτός που ξεκίνησε την προεδρική του καριέρα με ένα «νόμπελ ειρήνης» γιατί να μην την τελειώσει μ’ έναν «Επιτάφιο» α λα αμερικέν; Ασφαλώς έτσι θα ήταν κατενθουσιασμένοι και οι ντόπιοι επαίτες της διεθνούς γεωπολιτικής προσόδου. Θα είχαν να το λένε (αν και δεν θα έβρισκαν αγοραστές της προκοπής) ότι «ο ύμνος στη δημοκρατία» (το ετεροχρονισμένο μνημόσυνό της δηλαδή) έγινε, το 2016, στην κοιτίδα της.
Αλλά η ζωή και ο λευκός αμερικάνος μικροαστός έφεραν τα πράγματα αλλιώς.

Και τώρα η «λες και μας μούτζωσαν» η φαιορόζ κυβέρνηση πουλάει σα σημαντική την επίσκεψη του πρώην προέδρου των ηπα επειδή θα συνοδεύεται απ’ τον πρώην υπ.οικ. του!
Ω!!! Άβυσσος!!!


Από:http://www.sarajevomag.gr/index.html

Ο «εβραιοκίνητος μπολσεβικισμός»…


ze1yrn_web

Εικόνα απο σχολικό βιβλίο που εκδόθηκε στην ναζιστική Γερμανία το 1938. Το βιβλίο εκδόθηκε με στόχο να διαδώσει αντισημιτικά στερεότυπα στα παιδιά.

Στο βιβλίο, η τάξη διδάσκεται πως να «αναγνωρίζει» τους εβραίους απο τα υποτιθέμενα φυσικά χαρακτηριστικά τους. Στην συγκεκριμένη σκηνή τα παιδιά διδάσκονται πώς η μύτη των εβραίων είναι…. στραβή και μοιάζει με το νούμερο έξι. 

Ο εκδότης του βιβλίου, ο Julius Streicher, ήταν υπεύθυνος και για άλλα φασιστικά έντυπα και εφημερίδες. Καταδικάστηκε στην Νυρεμβέργη σαν ένας απο τους βασικούς υπεύθυνους για την δημιουργία ρατσιστικού μίσους. Εκτελέστηκε τον Οκτώβριο του 1946.

Ο «εβραιοκίνητος μπολσεβικισμός».

Ένα θέμα, γενικότερου ιστορικού ενδιαφέροντος, αφού το ελληνικό διαδίκτυο, ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 – με το usenet και στη συνέχεια το www – είχε κατακλυστεί από τις θεωρίες συνωμοσίας με θέμα τους Εβραίους ενάντια στον «ελληνισμό», τα ασφαλίτικα σκουπίδια τύπου «Πρωτοκόλλων», «εβραιομπολσεβίκων», κλπ. (Τελικά, ο Δημήτρης Ψαρράς, στο βιβλό του «Το μπεστ σέλλερ του μίσους:Τα «Πρωτόκολλα των σοφών της Σιών» στην Ελλάδα, 1920-2013″ (εκδ. Πόλις, 2013), έχει αναμφίβολα δίκιο, όταν θεωρεί τον αντισημιτισμό βασικό δομικό στοιχείο της ελληνικής κοινωνικής και πολιτικής ζωής και δεν είναι υπερβολικός, όταν χαρακτηρίζει τον 20ο αίώνα ως τον «αιώνα του Αριστείδη Ανδρόνικου»). 

Αντί εισαγωγής: Κάποιες απαραίτητες διευκρινίσεις.

Ο όρος «σοβιετική κυβέρνηση», χρησιμοποιείται στο παρόν κείμενο με την ευρύτερη έννοια. Αναφέρεται:

  • Στα επίσημα όργανα του Κομμουνιστικού Κόμματος: Το Συνέδριο και η Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος. Πολιτικό Γραφείο, Οργανωτικό Γραφείο, Γραμματεία. Το Κόμμα ήταν αποκλειστικός φορέας της πολιτικής δύναμης, ενώ τουλάχιστον προς τα έξω έδινε την εντύπωση ενός μονολιθικού οργανισμού, αφού απαγορευόταν η ύπαρξη οποιασδήποτε οργανωμένης αντιπολίτευσης.
  • Στα αντιπροσωπευτικά και νομοθετικά όργανα του σοβιετικού κράτους (Συνέδριο Αντιπροσώπων του Λαού, Ανώτατο Σοβιέτ, Προεδρείο Ανωτάτου Σοβιέτ, κλπ) και των επιμέρους σοσιαλιστικών δημοκρατιών.
    • Στην διοίκηση του σοβιετικού κράτους και στα παρακλάδια της.
    • Στην κυβέρνηση και στα υπουργεία (επιτροπάτα).
    • Στο στράτευμα.Δεν θα γίνει αναφορά στην εκπαίδευση, στα τεχνολογικά, επιστημονικά ινστιτούτα και στους πολιτιστικούς συλλόγους. Επίσης, αν και θα αναφερθεί πολλάκις στο παρακάτω κείμενο, εκ των προτέρων σημειώνουμε ότι ο πληθυσμός της Σοβιετικής Ένωσης που ήταν εβραϊκής καταγωγής ήταν περίπου το 2% του συνόλου (2.500.000 με 3.000.000 την δεκαετία του 20).

Συνέχεια