Οι ειδικοί…&…Οι ειδικοί και ανειδίκευτοι…


Αποτέλεσμα εικόνας για γκαλοπ

Οι ειδικοί.

Είναι εύκολο να εκτίθενται οι δημοσκόποι και οι δειγματολήπτες των αναμενόμενων εκλογικών συμπεριφορών, εδώ κι εκεί. Έχουμε γράψει επ’ αυτού πριν χρόνια: η βασική παραδοχή της δειγματοληψίας (κι ακόμα περισσότερο της κοινωνικής τέτοιας) έχει πάψει να ισχύει εδώ και πολύ καιρό. Είναι μόνο επαγγελματικοί, ιδεολογικοί και καταναλωτικοί / εμπορευματικοί λόγοι, έμμεσα μόνο σχετικοί με την διαδικασία την ίδια, που κρατούν τις δημοσκοπικές έρευνες «εκλογικής συμπεριφοράς» στον αφρό.

Το «γκάλοπ» (πήρε το όνομα του εφευρέτη του) είναι δημιούργημα των αρχών του 20ου αιώνα. Αλλά για να «ρωτάς» έναν στους χίλιους και να βγάζεις συμπεράσματα και για τους χίλιους, προϋποτίθενται τα εξής:
Α) Πραγματικές μαζικές συμπεριφορές σε σχέση με τα ερευνώμενα ζητήματα.
Β) Σταθερές στο χρόνο επιλογές και απόψεις όχι μόνο των ερωτώμενων αλλά του συνόλου της «μάζας».
Γ) Ειλικρίνεια στις απαντήσεις των ερωτώμενων, σαν προϊόν μιας «εκστατικά» εξομολογητικής προδιάθεσής τους απέναντι στον «ειδικό» και το κύρος του.

Τι απ’ αυτά ισχύει στις μεταμοντέρνες καπιταλιστικές κοινωνίες; Τίποτα. Οι «μετρητές των σφιγμών της κοινής γνώμης» (και όχι μόνο σε σχέση με τις εκλογές) δεν έχουν κανένα κύρος, αντίθετα είναι ένα μάλλον βαρετό (και συχνά εχθρικό) τμήμα της «κοινωνιολογίας» της διαφήμισης και της κατανάλωσης. Απέναντι στο οποίο μπορεί να λέει ο καθένας κάτι της στιγμής ή, ακόμα, και ψέμματα, χωρίς να νοιώθει ενοχή. Εκτός από έναν στενό πυρήνα καθημερινών σχέσεων και συμπεριφορών οι επιλογές του μέσου πρωτοκοσμικού είναι ασταθείς, «ευέλικτες», οππορτουνιστικές, εύκολα επηρεαζόμενες από συναισθηματισμούς. Εν τέλει οι όντως μαζικές πρακτικές εμφανίζονται σε συγκεκριμένους τομείς της κατανάλωσης, αλλά οι κάλπες (σαν μεσολάβηση του «πολιτικού») ανήκουν όλο και λιγότερο σ’ αυτούς.


Αν προσθέσει κανείς τις επιδέξια ασαφείς ή μπερδεμένες ερωτήσεις έτσι ώστε να επιδέχονται διάφορες ερμηνείες· ενδεχόμενα δόλια ή ιδιοτελή συμφέροντα πίσω απ’ τις εκλογικές δειγματοληψίες· καθώς και την συστηματική χειραγώγηση των όποιων «αποτελεσμάτων» τους για προεκλογικούς λόγους, είναι σαφές το γιατί οι δημοσκόποι αποτυγχάνουν συστηματικά· και έχουν γίνει περισσότερο ανυπόληπτοι απ’ τους παπάδες.

Οι ειδικοί και οι ανειδίκευτοι.

Αποτέλεσμα εικόνας για γκαλοπ

Δεν λούζονται την ίδια απαξίωση οι διάφοροι «σοβαροί» και «άνθρωποι κύρους πολιτικοί αναλυτές»: οι οργανικοί διανοούμενοι του κράτους και του κεφάλαιου, δημοσιογράφοι, ακαδημαϊκοί, περσόνες των μήντια, κλπ. Όμως γιατί αυτοί οι «σοφοί» πέφτουν συστηματικά έξω στις αναλύσεις και στις προβλέψεις τους (αλλά επιμένουν να φλυαρούν σα να δικαιώνονται τουλάχιστον μια φορά το μήνα);

Η οργανική ιντελιγκέντσια, όλοι οι καλοπληρωμένοι μισθωτοί «κομματάδες» των καθεστωτικών «αναλύσεων», ανεξάρτητα από ιδεολογία (δηλαδή καταμερισμό εργασίας) και στυλ, βρίσκονται στην ίδια παρακμή με το «αντικείμενό» τους: τις εκλογικές συμπεριφορές, τις κοινωνικές συμπεριφορές, τα όσα συμβαίνουν στη μεταβατική περίοδο της Αλλαγής Παραδείγματος. Γιατί; Επειδή έχουν γίνει με τη θέλησή τουςοργανικοί στις διαδικασίες ελέγχου, είτε πρόκειται για τα παλιά μήντια, είτε για πανεπιστήμια και τα think tank, είτε πρόκειται για τα «νέα μήντια». Εσωτερικεύουν αυτά που πρέπει, αυτά που οφείλουν να πουν. Ή εκλαμβάνουν τις επιθυμίες τους για πραγματικότητα. Πρόκειται για έναν ξεπεσμό που δεν έχει δρόμο γυρισμού· και μπορεί μια χαρά να συσχετιστεί με τη γενική μηχανοποίηση της σκέψης (και της «ευφυίας» – περισσότερα διαρκώς στο cyborg).
Αν και δομικά αποτυχημένοι, χρεωκοπημένοι, στα όρια της κυριλέ ηλιθιότητας, εξακολουθούν ωστόσο να κρατούν το πρεστίζ τους. Το σύστημα που τους εκτρέφει και τους συντηρεί τους χρειάζεται, αν και όχι γι’ αυτό που νομίζουν: τους χρειάζεται για να παράγουν θόρυβο.

Πόσο δύσκολο ήταν, άραγε, να πάρει κανείς σοβαρά υπόψη του ότι οι λευκοί προτεστάντες αμερικάνοι θα επεδίωκαν να πάρουν την εκδίκησή τους για τα 8 χρόνια που (θεωρούν ότι) «υπέφεραν» μ’ έναν μαύρο πρόεδρο; Πόσο δύσκολο ήταν, άραγε, να πάρει κανείς σοβαρά υπόψη του μια συμπεριφορά κοινότοπη, ότι δηλαδή οι μετανάστες που νομιμοποιούνται ή, εν πάσει περιπτώσει «τακτοποιούνται» σε μια πρωτοκοσμική κοινωνία, δηλαδή μικροαστικοποιούνται, στρέφονται σε μεγάλο βαθμό με μεγάλη ένταση εναντίον της προοπτικής νέων μεταναστών και άρα θα στήριζαν έναν λευκό, φασίστα, και μάλιστα «πετυχημένο» του american dream; Πόσο δύσκολο ήταν, άραγε, να πάρει κανείς σοβαρά υπόψη του, ότι οι εκατομμύρια μαύροι πληβείοι της αμερικάνικης κοινωνίας δεν θα ψήφιζαν την Κλίντον όπως ψήφισαν τον Ομπάμα;
Το γελοίο, αλλά και η μεγάλη συνεισφορά των οργανικών διανοούμενων (κι ένας λόγος για να συνεχίζουν να υπάρχουν και να πληρώνονται), είναι ότι παρουσιάζουν τα πιο πάνω σαν απρόοπτη «αντισυστημική συμπεριφορά». Ενώ είναι σάρκα απ’ τις σάρκες του καπιταλισμού, εκροή της ομαλής λειτουργίας του· ο ορισμός της υποστήριξης του συστήματος, στη βάση του, έργο ξαναπαιγμένο!
Αφού ο Τραμπ είναι ένας αμερικάνος Μπερλουσκόνι, τι είναι το «καινούργιο», το «εκπληκτικό» και το «επικίνδυνο» στην περίπτωσή του; Ότι έχει τα κλειδιά του πυρηνικού οπλοστασίου των ηπα;
Γελοίο. Τα πραγματικά κλειδιά βρίσκονται στην πιστοποιημένα αποτελεσματική «αντιπυραυλική άμυνα» – και πουθενά αλλού! Όποιος την αποκτήσει πατάει πρώτος το κουμπί· κι ας έχει το δάκτυλο του Ιωάννη (της Αποκάλυψης)…

___________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/index.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s