«Ήθελα να παρευρεθώ σε κοκτέιλ πάρτι ζωσμένος με ένα πολυβόλο». Ο μεγάλος Λέοναρντ στα 30 του χρόνια έγραψε το Υπέροχοι Απόκληροι…


ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΖΗΣΩ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΦΟΛΚ ΜΠΑΛΑΝΤΑ όπως ο Τζο Χιλ. Ήθελα να χύσω τα δάκρυά μου για τους αθώους που θα σακάτευε η βόμβα μου. Ήθελα να ευχαριστήσω τον αγρότη πατέρα που μας ανάθρεψε κυριολεκτικά «στον δρόμο».

ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΩ ΜΕ ΤΟ ΑΔΕΙΟ ΜΑΝΙΚΙ ΜΟΥ διπλωμένο και καρφιτσωμένο στο στήθος και να βλέπω τους ανθρώπους να χαμογελούν ενώ τους χαιρετάω με το λάθος χέρι. Ήθελα να πολεμήσω τους πλούσιους, έστω κι αν μερικοί απ’ αυτούς ήξεραν τον Δάντη: λίγο πριν τον χαμό του, ένας απ’ αυτούς θα μάθαινε πως ήξερα κι εγώ τον Δάντη.

ΗΘΕΛΑ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΟΥ ΝΑ ΜΕΤΑΦΕΡΘΕΙ στο Πεκίνο με ένα ποίημα γραμμένο στον ώμο μου. Ήθελα να χαμογελάσω ειρωνικά μπροστά στο δόγμα και, παρ’ όλα αυτά, να καταστρέψω το εγώ μου κοπανώντας το πάνω στους σκληρούς του τοίχους. Ήθελα να αντιμετωπίσω τις μηχανές του Μπρόντγουεϊ. Ήθελα η Πέμπτη Λεωφόρος να ξαναθυμηθεί τα ινδιάνικα μονοπάτια της.

ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΦΥΓΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΑΝΘΡΑΚΟΡΥΧΩΝ, με τους κακούς τρόπους και τις πεποιθήσεις μου κληρονομιά από έναν άθεο θείο, έναν μεθύστακα που ήταν το μαύρο πρόβατο της οικογένειας. Ήθελα να διασχίσω την Αμερική μέσα σε ερμητικά σφραγισμένο τρένο, να είμαι ο μόνος λευκός που οι Νέγροι θα δεχτούν στις διαπραγματεύσεις για τη συνθήκη.

ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΠΑΡΕΥΡΕΘΩ ΣΕ ΚΟΚΤΕΪΛ ΠΑΡΤΙ ζωσμένος με ένα πολυβόλο. Ήθελα να πω σε μια παλιά μου φιλενάδα που αποστρέφεται τις μεθόδους μου ότι οι επαναστάσεις δεν γίνονται σε μπουφέδες, ότι δεν μπορείς να διαλέξεις το ένα ή το άλλο, και να δω την ασημένια τουαλέτα της να υγραίνεται χαμηλά στον καβάλο.

ΗΘΕΛΑ ΜΙΑ ΓΗΡΑΙΑ ΚΥΡΙΑ που είχε χάσει τους γιούς της στον πόλεμο να με μνημονεύσει στην προσευχή της σε μια εκκλησία φτιαγμένη από λάσπη, εκπληρώνοντας την επιθυμία των γιων της. Ήθελα να σταυρωθώ σε ένα σταυρό από βρωμόλογα. Ήθελα να ανεχτώ παγανιστικά υπολείμματα σε αγροτικές τελετές, διαφωνώντας με την Κουρία.

HΘΕΛΑ ΝΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΩ ΜΥΣΤΙΚΑ αγοραπωλησίες ακινήτων, ενεργώντας σαν πράκτορας αειθαλών, ανώνυμων δισεκατομμυριούχων. Ήθελα να γράψω καλά λόγια για τους Εβραίους. Ήθελα να τουφεκιστώ μαζί με άλλους βάσκους αγωνιστές επειδή μετέφερα το Σώμα του Χριστού στο πεδίο της μάχης κατά του Φράνκο.

ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΚΑΝΩ ΚΗΡΥΓΜΑ ΠΕΡΙ ΓΑΜΟΥ από τον απόρθητο άμβωνα της παρθενίας, παρατηρώντας τις μαύρες τρίχες στα πόδια των νυφών. Ήθελα να γράψω μια μπροσούρα ενάντια στον έλεγχο των γεννήσεων σε πολύ απλά αγγλικά, ένα φυλλάδιο για να πωλείται στο φουαγιέ, εικονογραφημένο με δίχρωμες ζωγραφιές διαττόντων αστέρων και αιωνιότητας.

ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΩ ΤΟΝ ΧΟΡΟ για κάποιο διάστημα. Ήθελα να γίνω πρεζάκι -ιερέας που ηχογραφεί ένα δίσκο για την εταιρεία Folkways.

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Λέοναρντ Κοέν, Υπέροχοι Απόκληροι, εκδ. Κέδρος.

_____________________________________________________________

[Από: www.doctv.gr]

 

Leonard Cohen Ο ηδονισμός του εφήμερου…


leonard-cohen

Γράφει ο Αντώνης N. Φράγκος

Ένας ποιητής που έγραψε μουσική με τις λέξεις του και είχε το χάρισμα να τις γεμίσει από δυνατές μελωδίες. Ένας μπίτνικ που έφερε στην ποπ μουσική το συναίσθημα του δρόμου και τον ηδονισμό του εφήμερου – την αβάσταχτη αίσθηση της αμαρτίας – λάτρης των γυναικών και παντελώς μοναχικός. Ένας στιχουργός που κόβει βαθιά με τα λεγόμενά του.

Ένας “Beautiful Loser” που θέλησε να ξεφύγει από τον κόσμο, αδυνατώντας να τον αλλάξει και παραλίγο να καταλήξει μοναχός για πάντα στα υψίπεδα της Καλιφόρνιας. Τέλος, ένας διανοούμενος, που εξέφρασε παραστατικά στα τραγούδια του τις αντινομίες της καταγωγής του (Εβραίος) της χώρας του (Καναδάς) και της μουσικής σκηνής του (Αμερική).

«Είμαι έτοιμος να πεθάνω, ελπίζω να μην είναι πολύ άβολο», δήλωνε πριν λίγες ημέρες ο άνθρωπος και να που ένα πλέον όραμά του έγινε πραγματικότητα αμετάκλητη. Γιατί, όπως σημειώναμε στην αρχή του έτους με αφορμή τον χαμό άλλων ενδόξων μουσικών, έφθασε ο εποχή που η γενιά που προκάλεσε την ζωή αγκαλιάζεται πλέον με τον θάνατο. Η γενιά των εμβληματικών ρόκερς χάνει τη μάχη με τον χρόνο και βιώνει, μαζί και εμείς, την αποχώρησή της.

Αυτή η απώλεια κόβει ένα ακόμη συναισθηματικό μας στήριγμα καθώς ο Cohen μαζί με λίγους επιβιώσαντες συναδέλφους του διατηρούσαν την ενέργειά τους ζωντανή και συχνά – πυκνά δήλωναν την παρουσία τους. Ένας θεσμός καλλιτεχνίας που στεκόταν κάπου δίπλα και επιβεβαίωνε πως όλα ακόμη είναι εφικτά.

____________________________________________________________

Από:http://www.toperiodiko.gr/leonard-cohen-%CE%BF-%CE%B7%CE%B4%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CF%86%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%85/#.WCXco1ThA2o

Δημοκρατία, Ισότητα, Χειραφέτηση…


Subject: RANCIERE Jacques - Copyright: Philippe MATSAS/Opale - Date: 20090109

Το παρόν κείμενο αποτελεί μία εισαγωγή στο έργο και τη σκέψη του Ζακ Ρανσιέρ με αφορμή το βιβλίο του Το μίσος για τη δημοκρατία, μτφ. Βίκυ Ιακώβου, Αθήνα, εκδόσεις Πεδίο, 2009, σσ. 158.

Παναγιώτης Σωτήρης

  1. Εισαγωγή

Ο Ζακ Ρανσιέρ αποτελεί μια εξαιρετικά πρωτότυπη και σημαντική φωνή μέσα στη σύγχρονη φιλοσοφία. Ξεκίνησε από τον κύκλο του Αλτουσέρ και η συνεισφορά του στο Να Διαβάσουμε το Κεφάλαιο (Ρανσιέρ 2003) αποτελεί μια από τις πιο πρωτότυπες απόπειρες να διαβαστεί η θεωρητική τομή της μαρξικής κριτικής της πολιτικής οικονομίας και να εξεταστεί το θέμα του φετιχισμού του κεφαλαίου όχι από τη σκοπιά μιας ανθρωπολογικής προβληματικής της αλλοτρίωσης, αλλά μέσα από την αναζήτηση μιας θεωρίας για την ανάδυση ιδεολογικών παραγνωρίσεων μέσα από τις ίδιες τις κοινωνικές πρακτικές. Σύντομα, όμως, θα απομακρυνθεί από τον κύκλο του Αλτουσέρ, θεωρώντας ότι η εκδοχή μαρξισμού που ο τελευταίος πρότεινε κατέληγε να αναπαράγει μια παραδοσιακή εκδοχή ακαδημαϊκού λόγου. Η βασική ρήξη του με τον Αλτουσέρ θα αφορά την άρνησή του να αποδεχτεί όχι μόνο τη συγκεκριμένη εκδοχή θεωρίας της ιδεολογίας και της σχέσης ιδεολογίας και επιστήμης, αλλά τον πυρήνα μιας προβληματικής που θεωρεί ότι και η προλεταριακή ιδεολογία μπορεί να αποτελεί μυστικοποίηση. Θα κατηγορήσει τον Αλτουσέρ ότι διατύπωσε μια φιλοσοφία της τάξης ανίκανη να στοχαστεί την πραγματικότητα της εξέγερσης (Reid 1989: xvii-xviii). Όπως αναφέρει ο ίδιος στην εξαιρετικά διαφωτιστική συνέντευξή του στη Β. Ιακώβου, που αποτελεί το επίμετρο του κρινόμενου βιβλίου: «έπρεπε να ασκηθεί κριτική σε τούτη την αξίωση της μαρξιστικής επιστήμης να διδάσκει την αλήθεια σε μάζες που ήταν τάχα βυθισμένες στην ιδεολογία» (σ. 136). Ακόμη και για το φετιχισμό ο Ρανσιέρ θα τονίσει ότι στις σελίδες του Μαρξ δεν πρέπει κανείς να αναζητήσει μια θεωρία της ιδεολογίας, αλλά την αντανάκλαση του προλεταριακού ονείρου για μια κοινωνία ελεύθερων παραγωγών (μια κοινωνία πλήρους διαφάνειας των κοινωνικών σχέσεων), που τροφοδοτεί και την αναζήτηση μιας θεωρίας για τον καπιταλισμό (Rancière 1976). Στην απόρριψη της παραδοσιακής σχέσης ανάμεσα σε ιδεολογία και επιστήμη βρίσκεται η αφετηρία ενός ιδιότυπου θεωρητικού και πολιτικού εξισωτισμού, που θα σφραγίσει όλη τη μετέπειτα θεωρητική πορεία του. Κομβική πλευρά αυτού του εξισωτισμού θα είναι η βαθιά του πεποίθηση ότι η ισότητα, τόσο ως προς τα δικαιώματα, όσο και ως προς τις ικανότητες (συμπεριλαμβανομένης και της ικανότητας για κοινωνική χειραφέτηση) πρέπει να θεωρείται όχι ιδανικό, αλλά αφετηρία.

Συνέχεια

Καλό ταξίδι…Leonard Cohen…(Διάσημο Μπλε Αδιάβροχο)…


Διάσημο Μπλε Αδιάβροχο

Είναι τέσσερις το πρωί, το τέλος του Δεκέμβρη
Σου γράφω τώρα απλά για να δω αν είσαι καλύτερα
Η Νέα Υόρκη είναι κρύα, αλλά μου αρέσει το μέρος που ζω
Έχει μουσική στην οδό Κλίντον όλο το απόγευμα.
 –
Μαθαίνω ότι χτίζεις το σπιτάκι σου βαθιά στην έρημο
Ζεις για το τίποτα τώρα, ελπίζω να κρατάς κάποιου είδους αρχείο.
 –
Ναι και η Τζέιν πέρασε με μια τούφα από τα μαλλιά σου
Είπε ότι της την έδωσες εσύ
Εκείνο το βράδυ που σχεδίαζες να καθαρίσεις*
Καθάρισες ποτέ;
 –
Την τελευταία φορά που σε είδαμε έμοιαζες τόσο μεγαλύτερη
Το διάσημο μπλε αδιάβροχο σου ήταν σκισμένο στον ώμο
Είχες πάει στο σταθμό να συναντήσεις κάθε τρένο
Και επέστρεψες σπίτι χωρίς τη Λιλί Μαρλεν
Και μοιράστηκες με την γυναίκα μου μια νιφάδα από τη ζωή σου
Και όταν επέστρεψε δεν ήταν η γυναίκα κανενός.
 –
Λοιπόν, σε βλέπω εκεί με το τριαντάφυλλο στα δόντια
Μία ακόμα αδύνατη τσιγγάνα κλέφτρα
Βλέπω ότι η Τζέιν ξύπνησε —
 –
Στέλνει τα χαιρετίσματά της.
Και τι να σου πω αδερφέ μου, δολοφόνε μου
Τι θα μπορούσα να πω;
Υποθέτω μου λείπεις, υποθέτω σε συγχωρώ
Χαίρομαι που μου στάθηκες εμπόδιο.
– 
Αν ποτέ έρθεις από εδώ, για τη Τζέιν ή για εμένα
Ο εχθρός σου κοιμάται, και η γυναίκα του είναι ελεύθερη.
 –
Ναι και σ’ευχαριστώ, για τα προβλήματα που πήρες από τα μάτια της
Νόμιζα ότι ήταν εκεί για τα καλά γι’αυτό δεν προσπάθησα ποτέ
 –
Και η Τζέιν ήρθε από εδώ με μια τούφα από τα μαλλιά σου
Είπε ότι της την έδωσες εσύ
Εκείνο το βράδυ που σχεδίαζες να καθαρίσεις
Καθάρισες ποτέ;
 –
— ειλικρινά δικός σου, l. cohen
___________________________________________________________

Η επιστροφή της αμερικανικής πείνας…


ab670a61d31d52584776c92cdc4e2579

Η επιστροφή της αμερικανικής πείνας: Έφηβοι μπροστά σε άδεια ψυγεία

Η πραγματικότητα

«Η επιστροφή της αμερικανικής πείνας». Έτσι τιτλοφορούσε λίγους μήνες πριν ένα άρθρο του, το αμερικανικό περιοδικό «The Atlantic». Με βάση τους δείκτες, η χώρα δεν τα πάει και τόσο άσχημα. Αλλά, στην αληθινή ζωή, δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι ξυπνούν καθημερινά στα σπίτια τους με το ψυγείο άδειο. Και έφηβοι φτάνουν στο σημείο να «ανταλλάζουν σεξ με φαγητό». Ή να μπαίνουν εσκεμμένα στη φυλακή, για να μην πεινάνε.

«Οι πλούσιοι έχουν σχεδόν ξεπεράσει το τραύμα της ύφεσης. Οι φτωχοί δεν έχουν καν αρχίσει», έγραφε τον περασμένο Αύγουστο στην εφημερίδα Washington Post  ο οικονομικός της συντάκτης Τζιμ Τανκερσλέι. Και υπάρχει και μια «τυφλή γωνία» στην ιστορία. Το πόσο επηρεάζει η επισιτιστική ανασφάλεια, όπως την αποκαλούν, μια ηλικιακή ομάδα παραμελημένη από τις έρευνες: τους αμερικανούς έφηβους.

Το Urban Institute σε συνεργασία με τη μεγαλύτερη Τράπεζα Τροφίμων της χώρας, την  Feeding America, έκανε μια έρευνα. «Eπιλογές που δεν αντέχονται», είναι ο τίτλος της. Και σκιαγραφεί μια ζοφερή εικόνα για τη ζωή των εφήβων σε 10 φτωχές κοινότητες των ΗΠΑ.Κορίτσια  μίλησαν για «σεξ με αντάλλαγμα την τροφή». Αγόρια είπαν ότι πουλάνε ναρκωτικά ή κλέβουν από καταστήματα για να επιβιώσουν.

Στην έρευνα μελετήθηκαν 20 ομάδες εφήβων ―χωρισμένες με βάση το φύλο― με 193 έφηβους σε 10 κοινότητες. «Αυτές οι τελευταίες δεκαετίες έχουν υπάρξει δύσκολες για τις οικογένειες με χαμηλά εισοδήματα. Όμως, ξέρουμε πολύ λίγα για αυτούς τους νέους ανθρώπους, που ζουν την πείνα σε αυτή την τόσο κομβική περίοδο της ζωής τους», γράφει στην έκθεσή του το ινστιτούτο. Και η υπεύθυνη της έρευνας, η Susan Popkin, μου λέει ότι τα ευρήματα έχουν συγκλονίσει ακόμη και την ίδια, που ακούει τις ιστορίες των γυναικών εδώ και πολύ καιρό.

Συνέχεια

Είπατε Τραμπ; Deez Nuts! …


Ειλικρινά, δεν μπορώ να καταλάβω όλη αυτή την βαβούρα που προκάλεσε η εκλογή Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ. Αναλύσεις επί αναλύσεων, κριτικές επί κριτικών, αναθέματα για τον κάλο που έχουν οι ψηφοφόροι τής υπερδύναμης του πλανήτη, μουρμούρα για το κακό που μας βρήκε… ως και βλαστήμιες άκουσα από συνάδελφο που είχε στοιχηματίσει στην νίκη τής Χίλλαρυ και πήγε κουβά! Προσωπικά, δεν είχα καμμιά διάθεση να ασχοληθώ με όλα αυτά αλλά ας όψεται το ότι κάθε ιστολόγιο που σέβεται τον εαυτό του πρέπει να επηρεάζεται από την καθημερινή πραγματικότητα. Οπότε ας προσθέσω κι εγώ μερικές σκόρπιες σκέψεις σχετικές με τις προχτεσινές εκλογές.

Παλμ Μπητς, Φλόριντα, 22/1/2005: Η δεξίωση για τον γάμο τού Ντόναλντ Τραμπ με την Μελανία Κνάους
βρίσκεται σε εξέλιξη και οι νιόπαντροι χαριεντίζονται με το ζεύγος Μπιλ και Χίλλαρυ Κλίντον.

(α) Αυτό το πράγμα που λέγεται «δημοκρατία», έχει πολύ περίεργα χαρακτηριστικά στις ΗΠΑ, με πιο περίεργο απ’ όλα αυτό το κόλπο με τους εκλέκτορες. Αν δεν το έχετε καταλάβει, προχτές ο κόσμος δεν ψήφισε για να βγάλει πρόεδρο αλλά για να βγάλει 538 άτομα, που θα συγκροτήσουν το Κολλέγιο των Εκλεκτόρων, το οποίο θα εκλέξει πρόεδρο. Αυτό σημαίνει πως δεν αποκλείεται κάποιοι από τους εκλέκτορες που υποδείχθηκαν από ένα κόμμα, να ψηφίσουν τον υποψήφιο πρόεδρο άλλου κόμματος. Βέβαια, στην ιστορία των ΗΠΑ μόλις 9 από τους συνολικά κάπου 20.000 εκλέκτορες έχουν κάνει τέτοια «κουτσουκέλα» αλλά πάντα υπάρχει η θεωρητική πιθανότητα να αλλοιωθεί η βούληση των ψηφοφόρων.

Συνέχεια

Οι δυτικοί υποκριτές στο Τραμπ-ολίνο της υστερίας…


Αποτελεί πραγματική απόλαυση να παρακολουθεί κανείς την υστερία στην οποία έχουν περιέλθει φιλελέδες και αριστερούληδες, λόγω της εκλογής Τραμπ στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Μια υστερία που τελικά φανερώνει, πως παρά τις επιφανειακές διαφορές τους, υπάρχει κάτι ποιο βαθύ – παραφράζοντας τον Καββαδία – που τους ενώνει.
Και οι δυο πιστεύουν στον καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο.
ή μάλλον καλύτερα με ανθρώπινο προσωπείο.

Οι μπάτσοι μπορούν να σκοτώνουν τους αφροαμερικανούς σαν τις μύγες, αλλά ο πολιτικός τους προϊστάμενος δεν επιτρέπεται να τους αποκαλεί αράπηδες.

Οι μεξικανοί μετανάστες μπορούν να δουλεύουν για ένα πιάτο φασόλια ανασφάλιστα 12ώρα στη λάντζα των μεγάλων εστιατορίων, αλλά κανείς δε δικαιούται να τους θεωρεί κατώτερο είδος.

Δεν ενοχλεί το πώς παρουσιάζουν τη γυναίκα οι μεγάλες πολυεθνικές της βιομηχανίας του θεάματος ή της μόδας, αλλά δυο σαχλά σεξιστικά σχόλια είναι ικανά να προκαλέσουν την ιερή αγανάκτηση των απολογητών της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.
Που φυσικά αποσιωπούν σταθερά το γεγονός πως όλες οι ρατσιστικές και σεξιστικές κατηγοριοποιήσεις και αποκλεισμοί, αφορούν μια και μόνο τάξη.

Κανείς πλούσιος μαύρος ή ομοφυλόφιλος δε γίνεται δέκτης ρατσιστικών συμπεριφορών, ούτε βιώνει κάποια μορφής κοινωνικού ή επαγγελματικού αποκλεισμού.
Προκαλούν μάλιστα θυμηδία όλοι αυτοί οι συστημικοί δημοσιολογούντες που έπιασαν το τροπάρι για τους «κακούς λαϊκιστές που δηλητηριάζουν τις κοινωνίες», από εκεί ακριβώς που το άφησαν μετά το Brexit.

Λες και οι φιλελεύθερες ελίτ τις ποτίζουν ροδόσταμο.
Τα προσωπεία της δύσης λοιπόν πέφτουν.
Και θα συνεχίσουν να πέφτουν με γοργούς ρυθμούς.

Γεγονός που δε μπορεί παρά να χαροποιεί κάθε ανυπόκριτο και ακέραιο άνθρωπο, ανεξάρτητα από την πολιτική τοποθέτηση την οποία έχει.

Γιατί όταν οι μάσκες πέφτουν, γκρεμίζονται οι αυταπάτες και φανερώνεται η αλήθεια.
Η οποία ενίοτε είναι και ωμή.

Ποιος λοιπόν, αν όχι ένας πούρος καπιταλιστής σαν τον Τράμπ, θα ήταν ο καταλληλότερος να κομίσει αυτή την ωμή καπιταλιστική αλήθεια ;

Μια αλήθεια που ήταν πάντα εδώ, για όποιον μπορούσε να τη δει.

Για τους υπόλοιπους, μάλλον ισχύει η ρήση του Ζαν-Πωλ Σαρτρ :
«Αφού δεν έχετε μάτια να βλέπετε, θα έχετε μάτια να κλαίτε».

Π.

___________________________________________________________

Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2016/11/blog-post_77.html