Οι αμερικανικές εκλογές του 2016 κατά Σαίξπηρ…


09greenblatt-master768-v2

του Stephen Greenblatt* | Μετάφραση : Μαργαρίτα Ζαχαριάδου

Αρχές της δεκαετίας του 1590, ο Σαίξπηρ κάθισε κι έγραψε ένα έργο που καταπιανόταν με το εξής πρόβλημα: Πώς μπορεί μια σπουδαία χώρα να καταλήξει να κυβερνάται από έναν ψυχοπαθή;

Το πρόβλημα δεν ήταν της Αγγλίας, όπου μια γυναίκα εξαιρετικής ευφυΐας και αντοχής βρισκόταν στον θρόνο ήδη πάνω από τριάντα χρόνια, ήταν όμως κάτι που απασχολούσε επί μακρόν τους στοχαστικούς ανθρώπους. Γιατί άραγε, αναρωτιόταν βαρύθυμα η Βίβλος, κυβερνήθηκε το βασίλειο της Ιουδαίας από μια σειρά καταστροφικών βασιλέων; Πώς ήταν δυνατόν, αναρωτιούνταν οι ιστορικοί της αρχαίας Ρώμης, η μεγαλύτερη αυτοκρατορία του κόσμου να έπεσε στα χέρια ενός Καλιγούλα;

Για τη θεατρική του υπόθεση εργασίας, ο Σαίξπηρ επέλεξε ένα παράδειγμα πιο κοντινό του: τη βραχύβια, ατυχή βασιλεία του Ριχάρδου Γ΄ στην Αγγλία του 15ου αιώνα. Ο Ριχάρδος, όπως τον συνέλαβε ο Σαίξπηρ, βασανιζόταν από εσωτερική ανασφάλεια και οργή, αποτέλεσμα μιας δυστυχισμένης παιδικής ηλικίας χωρίς αγάπη, και της δύσμορφης ραχοκοκαλιάς του που έκανε τους ανθρώπους να φρίττουν στη θέα του. Η απέχθεια προς τον εαυτό του και η αίσθηση της ίδιας του της ασχήμιας –στο κείμενο παρομοιάζεται επανειλημμένως με αγριόχοιρο ή γουρούνι– τον στοίχειωναν τόσο ώστε βρήκε καταφύγιο σε μια αίσθηση ότι ο κόσμος τού χρωστά, σε μια υπερβάλλουσα αυτοπεποίθηση, στον ψευτοπαλικαρισμό, τον μισογυνισμό και την τάση προς τον ανελέητο εκφοβισμό των άλλων.

Συνέχεια

Margaret Canovan – Η «οικοδόμηση του λαού» στην Ευρωπαϊκή Ένωση…


Της Margaret Canovan, από το βιβλίοThe People (2005) – Polity Press (Cambridge), σσ.51-57.

Μετάφραση: Μιχάλης Θεοδοσιάδηςκαι Σοφία Ζήση

Η οικοδόμηση του έθνους είναι ένα πολυσυζητημένο σχέδιο (αν καιλιγότερο συχνά ολοκληρωμένο). Σε αντίθεση, η οικοδόμηση του λαού, είναι έννοια άγνωστη. Παρόλα αυτά θα μπορούσε να ειπωθεί ότι το τελευταίο σχέδιο θα έπρεπε να είναι το πιο πειστικό από τα δύο, λόγω της χωρο-διάστασης της εθνικής ύπαρξης. Τα έθνη, όσο ρεπουμπλικανικά και να είναι, χρειάζονται ιστορικό βάθος ώστε να μπορούν να παράσχουν την ψευδαίσθηση της φυσικότητας που αποτελεί βασικό τους χαρακτηριστικό.

Ακόμα και αν (όπως συνήθως γίνεται) η «ιστορία» του έθνους εμπεριέχει αρκετή «μυθολογία», θα περάσουν αρκετές γενιές για να δοθεί στους μύθους αυτούς μια αυθεντική πινελιά αρχαιότητας. Η Ευρωπαϊκή Ένωση εμπεριέχει κάποια από τα πιο βαθιά ριζωμένα έθνη που υπάρχουν, πράγμα που καθιστά παράλογη την ιδέα οικοδόμησης ενός Ευρωπαϊκού έθνους που θα απομακρύνει [τα υπάρχοντα έθνη] από τις καρδιές των πολιτών της ΕΕ. Αλλά αν ένα ενιαίο Ευρωπαϊκό έθνος αποτελεί φρούδα ελπίδα, θα μπορούσε στο άμεσο μέλλον να υπάρξει η δυνατότητα ενός Ευρωπαϊκού λαού: ένας πολιτικός λαός σε υπερεθνικό επίπεδο, που θυμίζει το Ρωμαϊκό populus που κάλυπτε μια ολόκληρη αυτοκρατορία;

Συνέχεια

Η πολιτική είναι η λύση…


Των: Megan Erickson, Katherine Hill, Matt Karp, Connor Kilpatrick, & Bhaskar Sunkara (μετάφραση: Συραγώ Λιάτσικου)

Δεν μπορούμε να φύγουμε στον Καναδά ή να κρυφτούμε κάτω από το κρεβάτι. Αυτή είναι η στιγμή που πρέπει να αγκαλιάσουμε τη δημοκρατική πολιτική, όχι να την αποκηρύξουμε.

Δεν έχουμε καμιά αυταπάτη σχετικά με τον αντίκτυπο της νίκης του Ντόναλντ Τραμπ. Είναι μια καταστροφή. Η προοπτική μιας ενωμένης δεξιάς κυβέρνησης, με επικεφαλής έναν αυταρχικό λαϊκιστή, αποτελεί καταστροφή για τους ανθρώπους της εργασίας.

Υπάρχουν δύο τρόποι για να απαντήσει κανείς σε αυτή την κατάσταση. O ένας είναι να κατηγορήσεις τους ανθρώπους των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο άλλος είναι να κατηγορήσεις την ελίτ της χώρας.

Στις προσεχείς ημέρες και εβδομάδες, πολλοί ειδήμονες θα κάνουν κάτι από τα παραπάνω. Φοβισμένοι φιλελεύθεροι έχουν ήδη γράψει οδηγίες για το πώς να πας στον Καναδά· χθες βράδυ, η καναδική ιστοσελίδα μετανάστευσης έπεσε μετά από ένα ισχυρό κύμα επισκεψιμότητας. Οι άνθρωποι που μας έφεραν σε αυτό το γκρεμό σχεδιάζουν τώρα τη διαφυγή τους.

Συνέχεια

Ιταλία: Θα ανοίξει πρώτη την πόρτα; …


Πριν ένα-ενάμισυ χρόνο, χάρη στις διαπραγματεύσεις για το τρίτο μνημόνιο και στο δημοψήφισμα, κορυφώθηκε η -ας την πούμε- κόντρα μεταξύ εκείνων που έτρεμαν μήπως μας διώξουν από την ευρωζώνη κι εκείνων που ήσαν σίγουροι ότι τα προβλήματά μας δεν πρόκειται να λυθούν αν δεν επιστρέψουμε σε εθνικό νόμισμα. Σήμερα, μπορεί η κόντρα αυτή να έχει ατονήσει στον τόπο μας αλλά στους φίλους και γείτονές μας ιταλούς βρίσκεται σε έξαρση και, μάλιστα, εντεινόμενη.

Πράγματι, στην Ιταλία έχουν δυναμώσει οι φωνές που υποστηρίζουν ότι η μόνη εναλλακτική τής χώρας για αποφυγή τής καταστροφής είναι η έξοδος από το ευρώ. Δίπλα στο «Κίνημα των πέντε αστέρων» του Μπέπε Γκρίλλο, το οποίο τοποθετείται σαφώς υπέρ τής αποχώρησης της Ιταλίας από την ευρωζώνη, άρχισαν να εμφανίζονται κι άλλα κινήματα, κόμματα και σχηματισμοί με την ίδια θέση. Κι αν ο Γκρίλλο φαντάζει μετριοπαθής λέγοντας πως πρέπει να γίνει δημοψήφισμα για το συγκεκριμένο θέμα, η νεοσυσταθείσα «Εναλλακτική για την Ιταλία» και οι υπόλοιποι ισχυρίζονται πως δεν χρειάζεται δημοψήφισμα αλλά αρκεί μια σαφής προγραμματική συμφωνία των κομμάτων. Το ανησυχητικό για τις Βρυξέλλες είναι ότι οι «αντιευρωζωνιστές» της Ιταλίας δεν ανήκουν σε μια συγκεκριμένη τάξη ή σε μια δεδομένη πολιτική παράταξη αλλά απλώνονται σε όλο το φάσμα τής ιταλικής πολιτικής σκηνής, από την άκρα δεξιά ως την άκρα αριστερά.

Είναι γεγονός πως όσο η Ευρώπη παραμένει κολλημένη στην ύφεση τόσο βαθαίνει η πεποίθηση ότι η νομισματική ένωση είναι επίπλαστη και θνησιγενής. Μετά τους «ειδικούς», αρχίζουν και τα λιγώτερο μορφωμένα κοινωνικά στρώματα να αντιλαμβάνονται ότι η αδυναμία ενός κράτους να ελέγξει το νόμισμα που χρησιμοποιεί, το κάνει ευάλωτο σε οποιαδήποτε κρίση. Κι επειδή η Ιταλία δεν ήταν «ψωροκώσταινα» σαν την Ελλάδα αλλά μια μεγάλη οικονομική δύναμη, οι ιταλοί νιώθουν στο πετσί τους περισσότερο από εμάς το ευρώ σαν καλαμάκι με το οποίο τους ρουφούν το αίμα οι γερμανοί.

Συνέχεια

Επαγγέλματα που χάνονται: Δημοσκόπος στην αστική δημοκρατία…


us elections

Στο 90% έδινε τις πιθανότητες νίκης της Χίλαρι Κλίντον το πρακτορείο Reuters επικαλούμενο την ανάλυση πληθώρας δημοσκοπήσεων που διεξήγαγε για λογαριασμό του η εταιρεία Ipsos.

Φαινομενικά η αποτυχία των δημοσκόπων στις ΗΠΑ ακολουθεί ένα γνωστό μοτίβο που βίωσαν οι συνάδελφοί τους στην Ευρώπη με τα δημοψηφίσματα της Ελλάδας αλλά και του Brexit.

Δεν καταλαβαίνουν τι ψηφίζουν οι φτωχοί.

Παρά το γεγονός ότι οι τρεις μάχες της κάλπης είχαν εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά – στην Ελλάδα το ΟΧΙ είχε προοδευτικά και κυρίως νεολαιίστικα χαρακτηριστικά ενώ η ψήφος στις ΗΠΑ αποτελεί απότομη στροφή προς τα δεξιά – υπήρχε ένας κοινός παρανομαστής. Πλατεία λαϊκά στρώματα που συνθλίβονται τις τελευταίες δεκαετίες από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές του λεγόμενου «ακραίου κέντρου» λένε «ως εδώ».

Και σε αυτές τις περιπτώσεις οι εταιρείες δημοσκοπήσεων φαίνεται ότι αδυνατούν να προβλέψουν το αποτέλεσμα της μάχης.

Όπως αποκαλύπτει η ηλεκτρονική έκδοση Politico ακόμη και ο εσωτερικός μηχανισμός του Ρεπουμπλικανικού κόμματος δήλωνε off the record στους δημοσιογράφους ότι ανέμενε ήττα του Ντόναλντ Τραμπ.

Η παρατήρηση αυτή μπορεί να μην αφορά τα τελευταία 24ωρα των εκλογών (στην Ελλάδα κυκλοφορούσαν μυστικές πληροφορίες δημοσκόπων που προέβλεπαν μεγάλη νίκη του ΟΧΙ μια ημέρα πριν από το δημοψήφισμα) αλλά δεν αλλάζει τη γενική εικόνα της αποτυχίας.

Σε περιόδους κρίσης τα εργαλεία με τα οποία το σύστημα μετρά τον παλμό και κατευθύνει την κοινή γνώμη φαίνεται ότι αποτυγχάνουν παταγωδώς.

Μια νέα  απρόβλεπτη και ενδιαφέρουσα εποχή αμφισβήτησης ανατέλλει σε όλο τον κόσμο. Και αν η αριστερά δεν καταφέρει να την νοηματοδοτήσει (και πολύ περισσότερο αν προδώσει τη βάση της), το σύστημα θα προσπαθήσει να την ελέγξει δημιουργώντας νέα τέρατα τύπου Τραμπ και Λεπέν.

Α.Χ

____________________________________________________________

Από:http://info-war.gr/epangelmata-pou-chanonte-dimoskopos-stin-astiki-dimokratia/

Που πας να τα βάλεις με την Αρκούδα, όταν δεν μπορείς να σταθείς στα πόδια σου; …


Γράφει ο mitsos175.

Εντάξει από ακροδεξιούς δεν έχω απαίτηση να έχουν μυαλό. Άλλωστε φασισμός σημαίνει IQ πατημένης κοτσουλιάς, οπότε οι πανηγυρισμοί των ναζί για τη νίκη του ναζί Τράμπ είναι τόσο αναμενόμενοι, όσο και γελοίοι.

Πριν πω λίγα λογάκια για το νέο «τεφαρίκι», να ξεράσω από τη συμπεριφορά των ντόπιων ΜΜΕ. Κι αυτή όμως αναμενόμενη. Κάνουν ότι ο Ηρώδης, όταν ο κολλητός του ο Μάρκος Αντώνιος, «τον ήπιε» από τον Οκταβιανό Αύγουστο: Δήλωσε υποταγή και πίστη στο νέο αφεντικό. Έτσι τα ΜΜΕ της Ελλάδας είναι πάντα με την Αμερική, άσχετα ποιο τέρας την κυβερνά.

Όπως κάποιοι ανόητοι στο ΣΥΡΙΖΑ περιμένουν τον Μπάμια να τους χαρίσει F-35 διαγράφοντας το χρέος, έτσι και οι ανεγκέφαλοι της δεξιάς προσδοκούν ότι οι ΗΠΑ θα αλλάξουν στάση όσον αφορά την Τουρκία! Τελικά αποδεικνύουν ότι ο αυνανισμός σε μεγάλη ηλικία είναι όντως βλαβερός.

Οι ΗΠΑ όχι μόνο δεν πρόκειται να αλλάξουν στο παραμικρό την εξωτερική τους πολιτική, αλλά αυτά που θα κάνουν, θα έχουν ακόμα χειρότερη επίπτωση σε μας, αφού οι νέες επεμβάσεις θα δημιουργήσουν μεγαλύτερα προβλήματα στην περιοχή μας. Οι περισσότερες επενδύσεις του Ντόναλντ στην Ανατολική Μεσόγειο είναι στην Τουρκία. Είναι ακόμα «συνέταιρος» του Σουλτάνου, ο οποίος βρίσκεται πλέον πίσω από κάθε μπίζνα στη γείτονα.
Φυσικά οι πολυεθνικές του δισεκατομμυριούχου είναι σε όλες σχεδόν τις χώρες. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι το χρήμα. Κι εμείς δεν έχουμε. Άρα δεν θα είναι μαζί μας. Θα μας αρμέξει απλά, όπως θέλει να κάνει με άλλα κράτη – μπανανίες. Μάλλον θα προσπαθήσει να πουλήσει 200 αεροπλάνα στους Τούρκους, όχι μόνο 100. Θυμηθείτε το.

Ότι ο καρνάβαλος είναι ρατσιστής και σεξιστής είναι γνωστό, δεν το κρύβει. Η Κλίντον, που είναι ομοϊδεάτης, έκανε το λάθος να κρυφτεί πίσω από το δάκτυλό της, προσβάλλοντας ακόμα περισσότερο από αυτόν τις γυναίκες, φέρνοντας μάλιστα το σαβουρογάμη Bill να την υποστηρίξει, ενώ σιχαίνονται ο ένας τον άλλο. Μοιραίο αυτό το τρολάρισμα, όπως κι η κόντρα με το Βλαδίμηρο, που τρόμαξε (δίκαια) τους Αμερικανούς. Που πας να τα βάλεις με την Αρκούδα, όταν δεν μπορείς να σταθείς στα πόδια σου;

Ο Τράμπ όμως λέει και ξελέει. Αναιρεί τον εαυτό του σε χρόνο μηδέν. Αυτή η αναξιοπιστία θα θέσει σε κίνδυνο τον πλανήτη. Γιατί, δεν σας κρύβω, ότι δεν με νοιάζουν οι ΗΠΑ. Αν δεν είχαν τόσα όπλα, θα απολάμβανα την καταστροφή τους. Εντάξει, θα λυπόμουν για τους απλούς εργαζόμενους. Τώρα λοιπόν σκέφτομαι να γίνω πολίτης του πλανήτη Άρη, ίσως, αν προλάβω, να κάνω κάνα ταξιδάκι πιο μακριά, καθώς δεν είναι καθόλου έξυπνο να δίνεις τους κωδικούς των πυρηνικών σε έναν εντελώς ανισόρροπο.

Ο Τράμπ είναι πλούσιος. Δισεκατομμυριούχος. Όχι μόνο δεν είναι κατά του συστήματος (άλλο ανέκδοτο των ηλιθίων αυτό) αλλά είναι το ίδιο το σύστημα. Είναι το αφεντικό χωρίς τη μαριονέτα, τον πολιτικό, να του κάνει τα χατίρια. Σε ένα πράγμα έχει δίκιο: Οι επαγγελματίες λαοπλάνοι, οι πολιτικοί, εξευτελίστηκαν τόσο, που δεν αξίζει καν να τους έχεις «βιτρίνα».
Ίσως είδε τα χάλια του Ποταμιού εδώ στην Ελλάδα και τα αντίστοιχα κόμματα σε άλλα υποτελή κρατίδια. Βγήκε λοιπόν μόνος του. Ώμος, κυνικός, αδίστακτος, φασίστας, μισογύνης. Και κέρδισε σε μια εκλογή που ο ίδιος χαρακτήριζε «σικέ»!

Θα συνεχίσει λοιπόν την καταπίεση. Θα πιάσει ολόκληρη τη Γη «από το μουνί», όπως του αρέσει να κάνει, και θα τη βιάσει κατ’ εξακολούθηση. Θα ξεχάσει όλα όσα υποσχέθηκε, όπως οι κανονικοί πολιτικοί, ενώ θα κοιτάξει μόνο το συμφέρον της τάξης του. Της τάξης των πιο αδηφάγων αρπακτικών. Ναι, αποδείχθηκε ότι η Ανθρωπότητα επιθυμεί επιτέλους ένα πιο γρήγορο θάνατο από ένα συνεχές αργό, οδυνηρό βασανιστήριο…

_____________________________________________________________

Aπό:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2016/11/blog-post_36.html

Ο Ντι Τζέι Τραμπ του Αμερικάνικου Ονείρου…


Ο Ντι Τζέι Τραμπ του Αμερικάνικου Ονείρου

Αλέξανδρος Σχισμένος

H Τζάνετ Ρένο (Janet Reno), η πρώτη γυναίκα Γενική Εισαγγελέας των Η.Π.Α. είχε δηλώσει: «Ο Ντόναλντ Τράμπ δεν πρόκειται να γίνει ποτέ πρόεδρος των Η.Π.Α., όσο είμαι ζωντανή». Η Τζάνετ απεβίωσε την 7η Νοέμβρη 2016. Μία ημέρα μετά, την 8η Νοέμβρη 2016, ο Ντ. Τζ. Τραμπ εκλέχθηκε 45ος Πρόεδρος των Η.Π.Α.

Ποιος το περίμενε; Τα επίσημα μίντια δεν το περίμεναν, οι πολιτικοί αναλυτές δεν το περίμεναν, οι λογικοί άνθρωποι δεν το περίμεναν, ούτε εμείς το περιμέναμε. Στο βιβλίο μας ‘Το τέλος της εθνικής πολιτικής’ γράφαμε:

«Ένας εμφύλιος χαμηλής έντασης διαδραματίζεται στις μητροπόλεις και τις γειτονιές των Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ η πλειοψηφία του πληθυσμού χαζεύει το σόου των επερχόμενων εκλογών που θα φέρουν την Χίλαρι Κλίντον στην προεδρία μετά από την νίκη της επί του Ντόναλντ Τζ. Τραμπ, κατά τις προβλέψεις. Η περσόνα που ονομάζεται Ντόναλντ Τζ. Τραμπ και η πρωτοφανής επιτυχία του αποτελεί απόδειξη της πλήρους απαξίωσης της πολιτικής αντιπροσώπευσης στην ισχυρότερη συνταγματική ‘δημοκρατία’ (republic) του κόσμου. Κατά τη διάρκεια της μισανθρωπικής και ρατσιστικής του καμπάνιας, ο celebrity Ντόναλντ Τζ. Τραμπ, σαν αρχαίος τύραννος, κατάφερε να βάλει τον επίσημο πολιτικό διάλογο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος κυριολεκτικά στον καβάλο του[1]. Η λαοφιλία του εν έτει 2016 είναι ένδειξη της βαθιάς δυσπιστίας της κοινής γνώμης απέναντι στο κυρίαρχο πολιτικό σύστημα, ακόμη και στην καρδιά της κυριαρχίας.»[2]

Συνέχεια