Μεσανατολικός άξονας…


συρία πόλεμος

Η συμμετοχή του Πεκίνου στη «συμμαχία της Δαμασκού» (υπό την επίβλεψη της Μόσχας μετά τις αρχικές παρεξηγήσεις…), αν και περιορισμένη από στρατιωτική άποψη, θα μπορούσε να θεωρηθεί σαν ένα απ’ τα στοιχεία της απάντησης στον αμερικανικό άξονα (: pivot) στην ανατολική ασία. Σαν ανερχόμενη ναυτική / εμπορική δύναμη η κίνα ασφαλώς και θα ήθελε να έχει «μια ματιά» στη Μεσόγειο.
Ωστόσο το ζήτημα είναι πιο σύνθετο. Η σχέση ανάμεσα στο πεδίο μάχης συρία (του 4ου παγκόσμιου) και στο πεδίο επίδειξης στρατιωτικής πυγμής ανατολική ασία / ειρηνικός έχει αρχίσει να αναδεικνύεται καθαρά.
Η απόφαση της Ουάσιγκτον να μεταφέρει το στρατιωτικό κέντρο βάρους της στην ανατολική ασία είχε σαν σιωπηρή προϋπόθεση την «τακτοποίηση της υποθέσεών της» στη μέση ανατολή, που είναι δευτερεύον μέτωπο. Και τέτοιου είδους «τακτοποίηση» θα ήταν η διαιώνιση του χάους και της «δημιουργικής αποσταθεροποίησης».
Το πράγμα φαινόταν να δουλεύει όταν ο (πρώην πια) Ομπάμα ανακοίνωσε τον ασιατικό pivot. Δούλευε ως και το καλοκαίρι του ’15. Η εμφάνιση, όμως, της Μόσχας σε άμεση δράση δίπλα στον Άσαντ, άλλαξε τα δεδομένα. Το πρώτο που άλλαξε ήταν ότι με την αεροπορική και τεχνική υποστήριξη του ρωσικού στρατού το πεζικό του Άσαντ και οι πεζικάριοι σύμμαχοί του θα μπορούσαν να νικήσουν· έστω δύσκολα. Εφόσον ο αμερικανικός στρατός δεν σκόπευε (ούτε ήταν δυνατόν) να μπει καθαρά στο πλευρό των τρομοκρατών (τους οποίους υποτίθεται ότι πολεμούσε), η ρωσική πολεμική μηχανή, δουλεύοντας σε χαμηλές στροφές, άλλαξε όχι μόνο τους συσχετισμούς αλλά και την δυσοίωνη προοπτική μιας μόνιμης αστάθειας.

Η (μπρεζίνσκιου τύπου) ελπίδα ότι η Μόσχα θα πάθαινε στη συρία ένα «δεύτερο αφγανιστάν» αποδείχθηκε φρούδα: η Μόσχα δεν θυσιάζει το δικό της πεζικό σ’ αυτή την ιστορία.
Πολύ γρήγορα, εκτός απ’ την Τεχεράνη (που συμμετείχε ήδη στο πλευρό του Άσαντ) και η Άγκυρα συνειδητοποίησε καθαρά το «κενό» που ανέδειξε η ρωσική εμπλοκή, και τις ευκαιρίες που άνοιγε: η Ουάσιγκτον ήταν παγιδευμένη στην (ψευδό) «αντιτρομοκρατική» ρητορική της, άρα δεν είχε επίσημη δυνατότητα να εμποδίσει οποιονδήποτε άλλον «αντιτρομοκράτη» να δράσει, ακόμα κι αν δεν της έδινε λογαριασμό. Αν δει κανείς τον χάρτη, όλες οι σημαντικές «στρατιωτικές δυνάμεις» της μέσης Ανατολής, εκτός απ’ το Τελ Αβίβ, πολεμούν στο πεδίο συρία / ιράκ απ’ την ίδια μεριά, με σκοπό να αξιοποιήσουν «σταθεροποιητικά» και για λογαριασμό τους την αποσταθεροποίηση που έφτιαξε η Ουάσιγκτον και οι δικοί της σύμμαχοι· κόντρα στην αμερικανική επιλογή περί μακρόχρονης αστάθειας.
Όντως, ο ασιατικός pivot του αμερικανικού ιμπεριαλισμού χρειαζόταν έναν χωρίς τέλος proxy war στη μέση ανατολή, για τρεις λόγους. Πρώτον για να τροφοδοτεί από ‘κει, κατά βούληση, με καλά εκπαιδευμένους «τρομοκράτες» άλλες πιο κρίσιμες γεωπολιτικά περιοχές, όπως π.χ. τον Καύκασο. Δεύτερον, για να συντηρεί μια φωτιά δίπλα στην ευρώπη. Και τρίτον, για να δείχνει την αστάθεια στους ασιάτες, ώστε να εκβιάζει την συμμαχία τους.
Η Μόσχα φαίνεται ότι ανάλυσε σωστά το «κενό»» που είχε αυτή η αμερικανική τακτική: Η Ουάσιγκτον δεν μπορούσε να ανεβάσει ψηλά την φονικότητα των «ισλαμιστών τρομοκρατών» χωρίς να εμπλακεί άμεσα κάποιο κράτος στο πλευρό τους. Μπαίνοντας στο παιχνίδι η ρωσία, πρώτα έδωσε ώθηση στην ιρανική συμμετοχή, και ύστερα δημιούργησε τις προϋποθέσεις και για την τουρκική άμεση εμπλοκή. Ήταν σα να ανοίγει το δρόμο· ή, πιο σωστά, τους δρόμους.

Μετά απ’ αυτό η Ουάσιγκτον, έχοντας πάντα το μυαλό της στην ανατολική ασία, θα έπρεπε να κοιτάει διαρκώς «πίσω της»: εκεί που θεωρούσε ότι οι βασικές παράμετροι ήταν υπέρ της. Παρότι από στρατιωτική άποψη αυτό το push back δεν της στοιχίζει ακόμα, έχει ήδη δύο γεωπολιτικές παρενέργειες. Πρώτον, διάφορες ασιατικές πρωτεύουσες (με πιο χαρακτηριστική τη Μανίλα) «ψάχνονται» και βλέπουν με άλλο μάτι την «δική τους ρωσία» – που δεν είναι άλλη απ’ την κίνα. Και δεύτερον, ενώ κινείται ακόμα, στην ανατολική ασία, στη γραμμή της απειλής μεγάλο τρομοκρατικό κακό θα σας βρει αν δεν συμμαχήσετε μαζί μας (περισσότερα επ’ αυτού στο Sarajevo 112, 2001 – 2016: 15 χρόνια πολέμου, η γεωπολιτική διάσταση) εμφανίζεται εκτεθειμένη στη μέση Ανατολή επειδή δεν φαίνεται να κάνει (και δεν κάνει) τίποτα σπουδαίο από «αντιτρομοκρατική» άποψη: η υποψία ότι κάνει μάλλον το αντίθετο δικαιολογείται όλο και περισσότερο. Η ρωσική στρατιωτική δράση έχει γίνει ένα αναβαθμισμένο «αντιτρομοκρατικό» μέτρο.
Εξού και η (συμβουλευτική / εκπαιδευτική) παρουσία του Πεκίνου «εκεί που συμβαίνει» (στη συρία δηλαδή) ενισχύει, έστω συμβολικά, έστω συμπληρωματικά, την «ελκυστικότητα» του κινεζικού ιμπεριαλισμού στην ανατολική ασία…

__________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/index.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s