Υεμένη: Η σφαγή των παιδιών… Ο άνθρωπος που έχασε την οικογένειά του σε μια στιγμή…


%cf%85%ce%b5%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%b71

Τουλάχιστον 4.000 άμαχοι Υεμένιοι, ανάμεσά τους πολλά παιδιά, έχουν σκοτωθεί από τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς της Σαουδικής Αραβίας – μέρος του «Συνασπισμού» μαζί με τις ΗΠΑ και την Βρετανία – με αφορμή τον εμφύλιο πόλεμο στην χώρα, σύμφωνα με τον ΟΗΕ. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, ο πόλεμος στην Υεμένη, που μπήκε στον 20ό μήνα, έχει προκαλέσει τον θάνατο περισσότερων των 7.000 ανθρώπων και τον τραυματισμό σχεδόν 37.000, ενώ 21 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν ανάγκη από ιατρική βοήθεια.

Στις 25 Οκτωβρίου, περισσότεροι από 7.070 άνθρωποι είχαν σκοτωθεί και 36.818 τραυματιστεί, σύμφωνα με νέο απολογισμό που καταρτίστηκε από τη βάση δεδομένων του ΠΟΥ.

Η περίπτωση του Abdullah al-Ibbi είναι χαρακτηριστική του δράματος που βιώνει ο λαός της Υεμένης από την ιμπεριαλιστική επέμβαση.

Ο πόλεμος είχε ξεκινήσει μόλις δύο μήνες όταν ο Abdullah κάθισε, αργά το βράδυ, για το δείπνο με τις δύο συζύγους του, τα παιδιά και τα εγγόνια του. Θα ήταν το τελευταίο. Λίγες ώρες αργότερα, ο κόσμος του θα γκρεμιζόταν…

Η αεροπορική επίθεση έπληξε το σπίτι του, σκοτώνοντας 27 μέλη της οικογένειάς του, ανάμεσά τους 17 παιδιά. Το μικρότερο ήταν η εγγονή του, η Inas, ένα βρέφος μόλις ενός μήνα.

Ο ίδιος επέζησε με βαριά τραύματα, αλλά για την τραγωδία θα μάθαινε έξι εβδομάδες αργότερα, όταν θα ξυπνούσε στο κρεβάτι του νοσοκομείου.

«Αν δεν είχα τον φόβο του θεού θα αυτοκτονούσα» λέει σήμερα. «Θα είχα πηδήξει από το κτίριο. Θυμάται ότι η επιδρομή χτύπησε το σπίτι του περίπου τα μεσάνυχτα. Οι διασώστες δούλεψαν μέχρι το πρωί για να ξεθάψουν τα πτώματα από τα ερείπια. Τότε θα διαπίστωναν ότι οι μόνοι που έμειναν ζωντανοί ήταν ο ίδιος και τρεις ενήλικες γιοι του.

Σήμερα ο Abdullah ζει σε ένα δωμάτιο ενός τζαμιού. Προσπαθεί να επανέλθει από τους τραυματισμούς στο κεφάλι, την σπονδυλική στήλη και το σαγόνι του, το οποίο χρειάζεται θεραπεία που δεν είναι διαθέσιμη στην Saada όπου ζει.

Δεν είναι όμως ο σωματικός πόνος που τον βασανίζει. Αλλά οι μνήμες των νεκρών παιδιών του. Το χαμόγελο ήρθε στα χείλη του πρόσφατα με την γέννηση του εγγονού του, ο οποίος πήρε το όνομα Ισμαήλ, στην μνήμη του αδερφού του πατέρα του που σκοτώθηκε εκείνο το βράδυ.

Λέει ότι η ελπίδα του είναι τώρα να μην δει και να μην ζήσει ο Ισμαήλ αυτά που έζησε ο ίδιος. «Ελπίζω να έχει ένα καλύτερο μέλλον»…

%cf%85%ce%b5%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%b72

Πηγή: bbc.com


Aπό:http://www.toperiodiko.gr/%CF%85%CE%B5%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7-%CE%B7-%CF%83%CF%86%CE%B1%CE%B3%CE%AE-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CF%8E%CE%BD/#.WCCMYFThA2o

Ζακ Ελλύλ – Ο άνθρωπος μέσα στο τεχνικό σύστημα…


Εδώ και τριάντα χρόνια ο κόσμος αναρωτιέται: ποια είναι η θέση του ανθρώπου σε σχέση με την Τεχνική; Μπορούμε να διακρίνουμε δύο ρεύματα. Για κάποιους το θέμα είναι η σχέση ανάμεσα στον άνθρωπο και στη μηχανή. Αυτό το ρεύμα υποδιαιρείται σε εκείνους που θεωρούν ότι πρέπει να υπάρξει μια σύνθεση μεταξύ ανθρώπου και μηχανής, κι εκείνους για τους οποίους η μηχανή εξοστρακίζει τον άνθρωπο. Αυτές οι τάσεις υποδιαιρούνται, με τη σειρά τους, σε άλλες δύο. Ορισμένοι μιλούν για σύζευξη «ανθρώπου-μηχανής» – μια άποψη που μοιάζει να είναι η περισσότερο εύλογη (ο άνθρωπος και η μηχανή προσαρμόζονται τέλεια ο ένας στον άλλον και λειτουργούν ο ένας σε συνάρτηση με τον άλλον). Άλλοι, στην επιστημονική φαντασία, μιλούν για μετάλλαξη του ανθρώπου, ο οποίος θα παραμείνει απλώς εγκέφαλος και νευρικό σύστημα, ενώ η μηχανή θα αντικαταστήσει το ανθρώπινο σώμα· συνεπώς, θα υπάρξει πλήρης ενσωμάτωση, κάτι σαν μεταμόσχευση.

Στην τάση που υποστηρίζει τον εξοστρακισμό του ανθρώπου από τη μηχανή, συναντάμε την αισιόδοξη άποψη (ο άνθρωπος απαλλάσσεται από όλες τις επίπονες εργασίες και μπορεί να αφιερωθεί στις υψηλές πνευματικές ασχολίες και τις χαρές της δημιουργικότητας) και την απαισιόδοξη άποψη (ο άνθρωπος αποκλείεται από κάθε είδους δραστηριότητα και μετατρέπεται σε άχρηστο παράσιτο ή εξοντώνεται τελικά από την εξέγερση των ρομπότ). Όλες αυτές οι απόψεις είναι πολύ επιφανειακές, διότι στηρίζονται σε μια αποσπασματική θεώρηση των μηχανών: εκατοντάδες χιλιάδες μηχανές νοούνται ως ξεχωριστές η μία από την άλλη, ενώ ο άνθρωπος νοείται απλώς ως άτομο. Δεν αντιλαμβάνονται καθόλου τη σημερινή και την προσεχή πραγματικότητα – ούτε το Τεχνικό Σύστημα ούτε το τεχνικό φαινόμενο– και, συνεπώς, μπορούμε να τις προσπεράσουμε.

Συνέχεια

Albert Camus: (γέννηση 7 Νοεμβρίου)…Ούτε δήμιοι ούτε θύματα…


Ναι, πρέπει να υψώσουμε τις φωνές μας. Μέχρι αυτό το σημείο, έχω αποφύγει μια επίκληση στο συναίσθημα. Είμαστε κομματιασμένοι από μια λογική της ιστορίας που έχουμε επεξεργαστεί με κάθε λεπτομέρεια — ένα δίχτυ που απειλεί να μας πνίξει. Δεν είναι το συναίσθημα που μπορεί να κόψει το δίχτυ μιας λογικής που έχει φτάσει σε παράλογα μήκη, αλλά μονάχα ο λόγος που μπορεί να συναντήσει τη λογική στο έδαφός της. Αλλά δεν θα ήθελα να αφήσω την εντύπωση… ότι κάθε πρόγραμμα για το μέλλον μπορεί να υλοποιηθεί χωρίς τις δυνάμεις μας της αγάπης και της αγανάκτησης. Γνωρίζω πολύ καλά ότι χρειάζεται μια ισχυρή κινητήρια δύναμη για να βάλει τους ανθρώπους σε κίνηση και ότι είναι δύσκολο να βάλει κανείς τον εαυτό του σε έναν αγώνα του οποίου οι στόχοι είναι τόσο μέτριοι και όπου η ελπίδα έχει μονάχα μια λογική βάση — και ούτε καν μια τέτοια. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι πώς να παρασύρεις τους ανθρώπους· είναι ουσιώδες, αντίθετα, ότι δεν πρέπει να παρασυρθούν, αλλά μάλλον ότι πρέπει να τους κάνεις να καταλάβουν καλά τι κάνουν.

Για να σώσουμε ό,τι μπορεί να σωθεί, έτσι ώστε να ανοίξει κάποιο είδος μέλλοντος — αυτή είναι η πρωταρχική κινητήρια δύναμη, το πάθος και η θυσία που απαιτείται. Απαιτεί μονάχα ότι συλλογιζόμαστε και έπειτα αποφασίζουμε, με σαφήνεια, κατά πόσον η μοίρα της ανθρωπότητας πρέπει να γίνει ακόμη πιο άθλια προκειμένου να επιτευχθούν μακρινοί και θολοί στόχοι, κατά πόσον θα πρέπει να αποδεχθούμε έναν κόσμο γεμάτο με όπλα όπου ο αδελφός σκοτώνει αδελφό· ή αν, αντίθετα, θα πρέπει να αποφύγουμε την αιματοχυσία και τη δυστυχία όσο το δυνατόν περισσότερο έτσι ώστε να δώσουμε μια ευκαιρία για επιβίωση σε επόμενες γενεές καλύτερα εξοπλισμένες από ό,τι είμαστε εμείς.

Συνέχεια

Οι Ναζί της διπλανής πόρτας: Πως η Αμερική έγινε το ασφαλές καταφύγιο για πολλούς άνδρες του Χίτλερ [Μέρος Πρώτο]…


9780547669199_custom-f34c2e1b4f74378e9b88efda672dbcc2f9aa70ee-s99-c85

Η Απελευθέρωση

Άνοιξη 1945

Στρατόπεδο συγκέντρωσης  εκτοπισμένων Fohrenwald, έξω απο το Μόναχο.

Καθώς οι Ναζί τράπηκαν σε φυγή, τα θύματα τους ακόμα υπέφεραν.

Αυτοί ήταν οι “τυχεροί”: Εκατοντάδες χιλιάδες Εβραίοι, Καθολικοί, ομοφυλόφιλοι, μάρτυρες του Ιεχωβά, Κομμουνιστές, Ρομά, και άλλα “παράσιτα” υποδουλομένα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί, που με κάποιο τρόπο κατάφεραν να επιβιώσουν της γενοκτονικής μηχανής του Χίτλερ. Παρόλα αυτά, ακόμα και μετά την ήττα της ναζιστικής Γερμανίας, οι επιζώντες παρέμειναν εγκλωβισμένοι για μήνες στα ίδια ακριβώς στρατόπεδα που οι Ναζί τους είχαν αφήσει να σαπίσουν.

Τα ονόματα αυτών που τους κρατούσαν αιχμάλωτους είχαν αλλάξει, με τις σκούρες  σβάστικες των Ναζί να εχουν τώρα αντικατασταθεί με τις ανοιχτόχρωμες, πολύχρωμες σημαίες των συμμάχων να κυματίζουν πάνω απο τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, αλλά οι φράχτες απο συρματομπλέγματα και οι οπλισμένοι φύλακες ακομα τους είχαν περιφραγμένους.

Βρίσκονταν σε ένα μεταπολεμικό κολαστήριο, σε άθλιες συνθήκες διαβίωσης, τις οποίες ενας υψηλόβαθμος απεσταλμένος του πρόεδρου Τρούμαν αργότερα θα σύγκρινε με αυτές που  επιβλήθηκαν απο τους ίδιους τους Ναζί.

Ο Jacob Biber, ένας Εβραίος που επιβίωσε της Ναζιστικής κάθαρσης στην Ουκρανία, υπήρξε ανάμεσα σε αυτους που παρέμειναν εγκλωβισμένοι στο Αμερικάνικο στρατόπεδο συγκέντρωσης εκτοπισμένων στο Fohrenwald. “Νιώθαμε σαν πλεόνασμα για πέταμα”, γράφει ο Biber καθώς υπο κράτηση, “ανθρώπινα σκουπίδια τα οποία οι κυβερνήσεις του κόσμου με καποιο τρόπο ευχονταν να εξαφανιστούν”.

Συνέχεια

Νεοθωμανισμός, στον δρόμο για το νέο Σουλτανάτο (μέρος Α΄)…


Του Γιώργου Ρακκά*

Τον τελευταίο καιρό, η διεθνής σκηνή παρακολουθεί έκπληκτη τον πρόεδρο της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν να μεθοδεύει συστηματικά, ανοικτά και απροκάλυπτα την εκτροπή του πολιτεύματος στη γείτονα χώρα.
Τα δυτικά ΜΜΕ αντιμετωπίζουν αυτή την εξέλιξη με μεγάλη έκπληξη, καθώς άλλοτε, κατά τη διάρκεια της προηγούμενης δεκαετίας, προέβαλλαν τον Τούρκο ηγέτη, εξυμνώντας τις δημοκρατικές του αρετές, ως κατ’ εξοχήν πρότυπο του ήπιου, δημοκρατικού, φιλελεύθερου και φιλοδυτικού ισλάμ. Δεν έχει περάσει και πολύς καιρός, εξάλλου, που το αμερικάνικο Τάιμ τον ανακήρυσσε, με αυτό το σκεπτικό, πρόσωπο της χρονιάς, το 2010.
Έκτοτε, βέβαια, ο ίδιος θα πολιτευτεί με τρόπο που αποδεικνύει ακριβώς το αντίθετο: Η υπερδεκαετής κυριαρχία του στα πολιτικά πράγματα της γείτονος θα σημάνει εν τέλει την απαρχή ενός νέου κύκλου αυταρχικής διολίσθησης του τουρκικού καθεστώτος, την ίδια στιγμή που, ιδίως από το 2010 και μετά, η τουρκική εξωτερική πολιτική θα επιδοθεί σε συστηματική πατρωνία του ισλαμικού φονταμενταλισμού, ιδίως μέσω της ανάμειξής της στην ανατροπή του καθεστώτος στη Λιβύη και στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας.

Τον τελευταίο καιρό, η διεθνής σκηνή παρακολουθεί έκπληκτη τον πρόεδρο της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν να μεθοδεύει συστηματικά, ανοικτά και απροκάλυπτα την εκτροπή του πολιτεύματος στη γείτονα χώρα.

Τον τελευταίο καιρό, η διεθνής σκηνή παρακολουθεί έκπληκτη τον πρόεδρο της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν να μεθοδεύει συστηματικά, ανοικτά και απροκάλυπτα την εκτροπή του πολιτεύματος στη γείτονα χώρα.

Επρόκειτο για οβιδιακή μεταμόρφωση; Μόνον στα μάτια εκείνων που πήραν στα σοβαρά το υποτιθέμενα δημοκρατικό, φιλελεύθερο και φιλοδυτικό προσωπείο με το οποίο εκδηλώθηκε η νεοθωμανική διακυβέρνηση καθ’ όλη τη δεκαετία του 2000.
Πίσω από αυτό, όμως, υπήρξε μια συστηματική μεθόδευση για την εξουδετέρωση των νευραλγικών θέσεων ισχύος του παλαιού κεμαλικού κατεστημένου, το οποίο μέχρι πρότινος ήλεγχε αποφασιστικά την οικονομική και πολιτική ζωή της Τουρκίας. Αυτές ακριβώς τις θέσεις έθιξε ο υποτιθέμενος εκδημοκρατισμός και η οικονομική φιλελευθεροποίηση της χώρας· υπό τον μανδύα του πρώτου, συντελέστηκε μια αλλαγή φρουράς στα δίκτυα ελέγχου του στρατού, της δικαιοσύνης, της κρατικής μηχανής. Η δεύτερη, επί της ουσίας στόχευε στο να πλήξει το κρατικοδίαιτο, ελεγχόμενο από τον στρατό, δίκτυο οικονομικών συμφερόντων και παράλληλα να ενισχύσει τη μικρή και μεσαία ισλαμική επιχειρηματικότητα των λεγόμενων τίγρεων της Ανατολίας, που ήταν αποκλεισμένη από τα ίδια δίκτυα της κρατικής πατρωνίας.
Η διγλωσσία και η διπροσωπία με την οποία έδρασε το νεοθωμανικό κατεστημένο κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2000 δεν είναι κάτι καινούργιο στην πολιτική ζωή της γείτονος. Ο κοινωνιολόγος Τανέρ Ακτσάμ υποστηρίζει ότι μάλλον αποτελεί μια… πατροπαράδοτη πολιτική πρακτική, που έλκει την καταγωγή της από την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας:
«Η αναποτελεσματικότητα των θεοκρατικών νόμων του οθωμανικού κράτους, οι οποίοι δεν είχαν προβλεφθεί για όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής, δημιούργησε μια συνθήκη όπου οι άρχουσες τάξεις λειτουργούσαν κατά την κρίση τους στην άσκηση της δικαιοσύνης. Το γεγονός αυτό οδηγούσε σε καταχρήσεις κι έτσι αυτή η διακριτική ευχέρεια μεταβαλλόταν σε αυθαιρεσία. Ο Μαξ Βέμπερ περιέγραψε αυτή την ιδιάζουσα ανασφάλεια στη δικαιοσύνη ως το βασικό χαρακτηριστικό της πατριαρχικής οθωμανικής κοινωνίας.

Συνέχεια

Εξομάλυνση & Ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός… (στο ελληνικό ποδόσφαιρο)…


μπάλα

Εξομάλυνση 1.

Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να αντιμετωπιστεί η όποια μαφία είναι, ίσως, να την κτυπήσει η ίδια η μαφία! Δεν αναφερόμαστε σε διχασμούς προσωπικότητας. Αλλά στο πιλοτικό πρόγραμμα που θα μπορούσε να ονομαστεί «τακτοποίηση του ελληνικού ποδοσφαίρο»: μετά την επίθεση σ’ έναν απ’ τους καινούργιους «αρχιδιαιτητές» (Τσαχειλίδης) που διόρισε στην «κεντρική επιτροπή διαιτησίας» η ευρω-πειθαρχία της μπάλας, και την άμεση παραίτηση και των τριών καινούργιων (Τσαχειλίδης, Μπίκας, Καλύβας), όλοι οι «μεγάλοι» των ελληνικών συλλόγων, και ένας «μεσαίος» (η α.ε.λ. του κυρ Αλέξη Κούγια…) έσπευσαν να καταδικάσουν μετά βδελυγμίας την δράση του υπόκοσμου στο ποδόσφαιρο…
Μοιάζει σαν μυθιστόρημα της Αγκάθα Κρίστι: κάποιος απ’ όλους αυτούς τους αθώους είναι ο δολοφόνος· ποιος όμως; Μήπως την επίθεση την οργάνωσε η Δόξα Πετρομαγούλας;
Πάνω στο καλύτερο την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια ο δον Κοντονής. Αλλά έχει καινούργιο έργο. Μετά την τακτοποίηση του ποδοσφαιρικού τοπίου, θα φτιάξει και το δικαστικό.

Συνέχεια

Ας μιλήσουμε «για τις αμαρτίες μας»…


Γράφει ο mitsos175.

Τι θα κάναμε σήμερα, αν κάποιος μας έλεγε, ότι η Γη είναι επίπεδη, ότι στέκεται ακίνητη στο κέντρο του σύμπαντος με τον ήλιο και τα αστέρια να γυρίζουν γύρω της; Προφανώς θα σκεπτόμασταν ή ότι το άτομο μας κάνει πλάκα, ή ότι κοιμόταν την ώρα του μαθήματος στο σχολείο. Το ίδιο αν μας πει οποιοσδήποτε αμαθέστατος πως οι αρρώστιες δεν οφείλονται σε βακτήρια, ιούς κλπ, αλλά «τις στέλνει ο Θεός ως τιμωρία». Ίσως να προτείναμε κάποιο ψυχίατρο, σ’ όποιον μας έλεγε τέτοιες αρλούμπες.

Μα υπάρχει στον 21ο αιώνα άνθρωπος που θα ξεστομίσει τέτοιες κουταμάρες, θα απορήσετε; Υπάρχει. Μάλιστα στην Ιταλία ένας ιερέας τερμάτισε το κοντέρ τόσο της ομοφοβίας, όσο και του αυνανισμού. Είπε ότι «οι σεισμοί είναι τιμωρία για την ομοφυλοφιλία»! Τι να του πεις; Ότι πήρε ληγμένα; Ότι αυτό που ήπιε ήταν πολύ δυνατό; Ότι θέλει ζουρλομανδύα; Ή ότι απλά είναι φασιστομαλάκας; Τόσο φασίστας που καταντά γελοίος. Διότι φασισμός και αμάθεια βαδίζουν μαζί. Ο φασίστας αδυνατεί να επιχειρηματολογήσει με τη λογική. «Αφού υπάρχει θεός γιατί τόσο κακό»; Ρωτάνε εύλογα οι άνθρωποι. «Για τις αμαρτίες μας»! Η απάντηση της θρησκείας.

Για να δούμε λιγάκι μερικά πράγματα. Αν και το «για τις αμαρτίες» φαίνεται έξυπνη απάντηση, ιδιαίτερα όταν οι θρησκείες τα απαγορεύουν σχεδόν όλα, οπότε μοιραία δεν υπάρχει αναμάρτητος, στην πραγματικότητα «μπάζει πολύ» ιδιαίτερα όταν αναφέρεται σε συγκεκριμένο γεγονός. Ας το εξετάσουμε λογικά λοιπόν: Στο σεισμό έμειναν άστεγοι δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι. Προφανώς κατά τον ιερέα εφόσον έγινε σεισμός εξ αιτίας της ομοφυλοφιλίας, κι όχι εξ αιτίας της μετακίνησης των τεκτονικών πλακών του φλοιού της Γης, όλοι αυτοί ήταν ομοφυλόφιλοι! Αλλιώς γιατί να τους τιμωρήσει ο Θεός; Εκτός αν δεν τόσο «δίκαιος». Με την ευκαιρία, προσωπικά δεν θεωρώ αμαρτία τον σεξουαλικό προσανατολισμό κάποιου συνανθρώπου μας, αλλά άλλα πράγματα, όπως πχ την εκμετάλλευση.

Συνέχεια