Η αβάσταχτη ελαφρότητα της ευτυχίας…


Μια νύχτα σαν αυτή με κάποιο τρόπο/ αφάνταστο, θ’ ακούσεις τη φωνή μου,
που κοινωνούσε της διακαινησίμου/ αγάπης μου γλυκόπικρο τον κόπο.
Και ίσως αγάπησες και μένα,/τη λυπημένη σάρκα της φωνής,
που σε αγάπησε όσο κανείς/ και ξόδεψε τα ήδη ξοδεμένα
–και αναρίθμητα– από την αρχή./ Το ξέρω, δεν χωράει μαυσωλείο
εκεί όπου ακόμα κυριαρχεί
ο πόνος της σαρκός ούτε βιβλίο·/ απόψε που είναι νύχτα και βροχή,
στης σάρκας σου τη μνήμη καταλύω.
ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΑΨΑΛΗΣ, Προοίμιο (Μια υπόθεση ευδαιμονίας)

free-spirit

Πολύ μελάνι έχει χυθεί για την ευτυχία. Η πολιτική θεωρία, μάλιστα, απ’ τα χρόνια του Αριστοτέλη, την ανήγαγε σε ύψιστο στόχο. Η ευδαιμονία των πόλεων και των πολιτών, των επίλεκτων κατοίκων. Κι η Ευρώπη αιώνες ασχολείται με τις πολιτικές οδούς που οδηγούν στην ευτυχία. Όνειρο κάθε δυτικού είναι το κυνήγι της. Μα, θα αναρωτηθεί κάποιος, όλοι δεν την αναζητούν; Τι πιο ωραίο και φυσιολογικό να την αναζητά κάποιος; Τι πιο ανθρώπινο; Είναι, όμως, πάντα η ευτυχία το ζητούμενο σε όλους τους ανθρώπους; Και τι σημαίνει; Ποιους κόσμους αντανακλά; Και ποιες διαστάσεις έχει πάρει σήμερα στον αιώνα των διαθλώμενων μοναξιών;

Συνέχεια

Ο Πωλ Κρούγκμαν και η φούσκα των ακινήτων στην Αμερική…


Γράφει ο Θανάσης Μπαντές

Ο Πωλ Κρούγκμαν διερευνώντας τα αίτια που οδήγησαν στη φούσκα των στεγαστικών δανείων παίρνει τα πράγματα από την αρχή. Στο βιβλίο του «Η κρίση του 2008 και η επιστροφή των οικονομικών της ύφεσης» αναφέρει: «Γνωρίζουμε γιατί άρχισαν να αυξάνονται οι τιμές των σπιτιών: τα επιτόκια ήταν χαμηλά στα πρώτα χρόνια της τρέχουσας δεκαετίας […] κάτι που καθιστούσε ελκυστική την αγορά σπιτιών. Και αναμφίβολα αυτό δικαιολογούσε κάποια άνοδο των τιμών. Ωστόσο, δε δικαιολογούσε την πεποίθηση ότι όλοι οι παλιοί κανόνες δεν ίσχυαν πλέον. Τα σπίτια είναι σπίτια». (σελ. 157).

Κι όταν μιλάει για «παλαιούς κανόνες» εννοεί τα αυτονόητα: «Γνωρίζουμε, λόγω μακροχρόνιας εμπειρίας, ότι οι αγοραστές σπιτιών δεν πρέπει να βάζουν υποθήκες που δεν μπορούν να αποπληρώσουν και ότι πρέπει να συμμετέχουν με αρκετά χρήματα στο κόστος αγοράς, ώστε να αντέξουν μια μέτρια πτώση στις τιμές των σπιτιών και να έχουν θετική καθαρή αξία [της οικίας μετά την αφαίρεση των δανείων]. Τα χαμηλά επιτόκια άλλαξαν τις δόσεις των υποθηκών που σχετίζονταν με μια ορισμένη ποσότητα δανεισμού, αλλά όχι πολλά άλλα». (σελ. 157).

Ο Πωλ Κρούγκμαν

Ο Πωλ Κρούγκμαν

Με δυο λόγια, η πτώση των επιτοκίων, όσο δελεαστική κι αν έκανε την αγορά του σπιτιού, δεν μπορεί να δικαιολογήσει από μόνη της την ασύδοτη παροχή στεγαστικών δανείων: «Οι Αμερικανοί είχαν επί μακρόν τη συνήθεια να αγοράζουν σπίτια με δανεικά, αλλά δύσκολα κατανοούμε γιατί θα έπρεπε να πιστέψει κάποιος, στα 2003, ότι οι βασικές αρχές του δανεισμού είχαν αναιρεθεί». (σελ. 157). Όμως, όσο κι αν δεν υπήρχε κανένας λόγος αθέτησης των παραδοσιακών κανόνων, αυτό τελικά έγινε επιφέροντας τις οδυνηρές συνέπειες, που όλοι γνωρίζουν: «Αυτό που συνέβη, ωστόσο, ήταν η πλήρης εγκατάλειψη των παραδοσιακών κανόνων». (σελ. 157).

Συνέχεια

Η Αφροδίτη των Οτεντότων…


1193110-venus-tall-nude-sculpture

Αφροδίτη.

Την άρπαξαν από τη Νότια Αφρική για να την πουλήσουν στο Λονδίνο.
Τη βάφτισαν κοροϊδευτικά η Αφροδίτη των Οτεντότων.
Για δύο σελίνια μπορούσες να τη δεις κλεισμένη σε ένα κλουβί, γυμνή με δύο τεράστια στήθια, που μπορούσαν να θηλάσουν παιδί ακόμα κι από την πλάτη της. Κι αν πλήρωνες τα διπλάσια, μπορούσες να της πιάσεις τον κώλο, που ήταν ο μεγαλύτερος του κόσμου. 

venus-noire-19622-high
Μια επιγραφή εξηγούσε πως εκείνη η άγρια ήταν μισή άνθρωπος, μισή ζώο, «η ενσάρκωση όλων εκείνων που, ευτυχώς, οι πολιτισμένοι Εγγλέζοι δεν ήταν».

Από το Λονδίνο πήγε στο Παρίσι. Οι ειδήμονες στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας ήθελαν να διαπιστώσουν αν η Αφροδίτη εκείνη ανήκε σε ένα είδος ανάμεσα στον άνθρωπο και στον ουρακοτάγκο.

Ήτανε εικοσι τόσο χρονών όταν πέθανε. Ο Ζορζ Κιβιέ, διάσημος φυσιοδίφης, έκανε τη νεκροτομή. Αποφάνθηκε πως έχει κρανίο πιθήκου, μικρό εγκέφαλο και οπίσθια κερκοπίθηκου.

Ο Κιβιέ απέσπασε το τεράστιο κάτω χείλος των γεννητικών της οργάνων και το έβαλε σε ένα δοχείο.

Δυο αιώνες αργότερα, το δοχείο ήταν ακόμα εκτεθειμένο στο Παρίσι, στο Μουσείο του Ανθρώπου, δίπλα στα γεννητικά όργανα μιας άλλης Αφρικανής και μιας Ινδιάνας από το Περού. Λίγο πιο πέρα, σε μια άλλη σειρά δοχείων, έβλεπες τους εγκέφαλους κάποιων Ευρωπαίων επιστημόνων.»

Εντουάρντο Γκαλεάνο, Καθρέφτες: μια σχεδόν παγκόσμια ιστορία
μ.τ.φ.ρ.: Ισμήνη Κανσή

Αν η η ιστορία γράφεται από τους νικητές, ο Γκαλεάνο έγραφε για τους ελάσσονες.

 Άννα Μπελογιάννη / FB
__________________________________________________________

Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ…


1183222064_antinazi-960x826.jpg

Μετά τη συγκλονιστική μαρτυρία της Μάγδας Φύσσα, τη θαρραλέα κατάθεση του Αιγύπτιου αλιεργάτη και του γείτονα του, ήρθε ο Σωτήρης Πουλικόγιαννης, πρόεδρος του Συνδικάτου Μετάλλου, για να στριμώξει ακόμα περισσότερο τη Χρυσή Αυγή. Στην κατάθεση του τη Δευτέρα, μίλησε για την επίθεση που δέχθηκαν κατά τη διάρκεια αφισοκόλλησης μέλη του ΚΚΕ το 2013 στο Πέραμα, περιέγραψε το πώς έδρασε το τάγμα εφόδου και αναφέρθηκε στις σχέσεις της Χρυσής Αυγής με μεγαλοεργολάβους του Περάματος που χρηματοδότησαν τις επιθέσεις αλλά και την ανοχή της αστυνομίας με σκοπό να χτυπήσουν τους κομμουνιστές για τη συνδικαλιστική τους δράση. Πρόκειται για ιστορική μαρτυρία που έφερε στο φως όλα όσα συζητιούνται τόσα χρόνια για τη δράση του νεοναζισμού, όλη την εμπειρία όσων του έχουν αντισταθεί. Την Τρίτη συνέχισε την κατάθεση του, διασταυρώνοντας με ακρίβεια στοιχεία που έχουν προκύψει από συνομιλίες στελεχών της Χρυσής Αυγής με τα γεγονότα της επίθεσης, για να αποδείξει ότι ήταν συντονισμένη κίνηση, για την οποία είχε πλήρη ενημέρωση ο «κομματικός μηχανισμός» της Χρυσής Αυγής μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια. Στη συνέχεια αναφέρθηκε, μετά από σχετική ερώτηση, στον παρόμοιο χαρακτήρα αυτών των επιθέσεων με τα χτυπήματα στα στέκια «Αντίπνοια» και «Συνεργείο» αλλά και στην προσπάθεια δολοφονίας του Δημήτρη Κουσουρή από τον Περίανδρο.

Συνέχεια

Απληστία, κρίση χρέους και… ολίγος Μαρξ…


Ο φίλος δεν συμφωνούσε με όσα έγραψα προχτές και μου την είχε στημένη. «Ό,τι κι αν λέμε εμείς», μου δήλωσε κατηγορηματικά, «η ευθύνη για τα χάλια μας είναι δική μας, αν όχι αποκλειστικά, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος της. Για να βρισκόμαστε βουλιαγμένοι στα χρέη, πάει να πει πως είχαμε δανειστεί πάνω από τις δυνάμεις μας. Κι αφού είμαστε πια υπερχρεωμένοι, πρέπει να το πάρουμε απόφαση ότι θα την περνάμε με ψωμί κι ελιά ώσπου να ξεχρεώσουμε».

Ενδεχομένως, ο φίλος δεν συνειδητοποιεί ότι αυτή ακριβώς είναι η άποψη του Σώυμπλε. Το κακό είναι ότι την ίδια άποψη έχουν ενστερνιστεί οι περισσότεροι έλληνες, μιας και αυτή ακριβώς η άποψη πιπιλίζεται καθημερινά από όλα τα μέσα μαζικής εξαπάτησης, ηλεκτρονικά και μη. Έμμεσα δε, την ίδια άποψη έχουν και όλοι όσοι -υποτίθεται πως- παλεύουν είτε για κούρεμα είτε για επιμήκυνση εξόφλησης είτε για οποιαδήποτε άλλη ρύθμιση του χρέους, εφ’ όσον κατ’ ουσία λένε στους δανειστές μας «εντάξει, κάναμε λάθη και βρεθήκαμε χρεωμένοι αλλά βοηθήστε μας να ξεχρεώσουμε».

Άλλη μια απόδειξη ότι το «ελληνικό πρόβλημα» δεν συνιστά παρά μια παρωνυχίδα στο συνολικό
πρόβλημα της Ευρώπης.     [Επεξεργασία διαγράμματος: Cogito ergo sum]

Συνέχεια

Young Pope: Ο Sorrentino χτίζει ένα Βατικανό… …από ρομαντικά όνειρα και πολιτικούς εφιάλτες…


37d9320100000578-3771771-dramatic_the_43_year_old_portrays_the_papal_in_forthcoming_hbo_t-a-14_1472890361593

Γράφει ο Νίκος Γιακουμέλος

Ο Paolo Sorrentino δεν χρειάζεται συστάσεις ή επιπλέον δάφνες. Σε μια καριέρα που ήδη έχει μεγαλουργήσει με ταινίες του βεληνεκούς του «Youth» και του  «La grande bellezza«, έχει αποδείξει ήδη πως στέκεται ανάμεσα στους σημαντικούς τους ευρωπαικού (και διεθνή) κινηματογράφου. Η απόφαση του λοιπόν να στραφεί στην τηλεόραση, και μάλιστα με ένα τόσο δύσκολο θέμα όπως οι εσωτερικοί μηχανισμοί και η επίδραση της Καθολικής Εκκλησίας, ήταν φυσικό προκαλέσει συζητήσεις και ανυπομονησία.

Το τελικό αποτέλεσμα δικαιώνει τον χαρακτηρισμό  του σκηνοθέτη ως πολυβραβευμένος. ΤοYoung Pope είναι μια στιβαρή σειρά που δεν χαρίζεται σε κανέναν, δεν κάνει καμία έκπτωση πουθενά. Αμείλικτο, όπως οι χαρακτήρες του, βαρύ όπως τα σκάνδαλα που βαραίνουν την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία, η σειρά φέρει την σφραγίδα του Sorrentino σε κάθε της σεκάνς.

Αποτέλεσμα εικόνας για young pope

Η σειρά έχει περισσότερο σχέση με την Εκκλησία σαν χώρο πολιτικής και κοινωνικής πίεσης, παρά ως παράγοντα ηθικής, ενώ η θρησκεία περνά σε δεύτερη θέση. Προτεραιότητα δίνεται αλλού και αυτό τονίζεται από τα πρώτα πλάνα, ενώ οι ήρωες αποκαλύπτουν, με τα λόγια ή τις δράσεις που δεν νοιάζονται καν για την έννοια της θρησκείας, ενώ πολλοί δεν πιστεύουν καν στον Θεό. Η πλοκή του Young Pope είναι ένα μακιαβελικό πολιτικό παιχνίδι, ένα House of Cards χωρίς την στυλιζαρισμένη γοητεία και την λάμψη της δημοσιότητας. Ο νεαρός Πάπας εκλέγεται από τους Καρδινάλιους με σκοπό να γίνει μια φωτογενή μαριονέτα, όμως ο ίδιος έχει άλλα σχέδια. Αποδεικνύεται αδίστακτα συντηρητικός  Αμερικάνος, ένας σκιώδης Μακιαβέλι, βαθιά αντιδραστικός και οριακά μισάνθρωπος. Τελικός του σκόπός είναι να καταστήσει την εκκλησία του ακόμα πιο συντηρητική, να την επαναφέρει σε αυτό που ό ίδιος ονομάζει «παλιές δόξες», κάτι που τρομοκρατεί τους υπόλοιπους  υψηλά υφιστάμενους κληρικούς, όμως είναι ήδη πολύ αργά για κάτι τέτοιο.  Ο νεαρός Πάπας καρατομεί οποιον του φέρει αντίσταση, ρεζιλεύει τυπικά, κουτσομπολεύει και κινείται στο σκηνικό του Βατικανού σαν καρχαρίας έτοιμος να επιτεθεί. Ο δρόμος του νέου Πάπα, του  κατά εκκλησίαν Pius XIII (ένα όνομα σε απευθείας σύνδεση με την εποχή του Πάπα Pius ΧΙ, οπαδού του Μουσολίνι) είναι ανοιχτός. Όμως, την ίδια στιγμή, ο Πάπας είναι και άνθρωπος, και μάλιστα ένα ορφανό από την Αμερική ονόματι Lenny Belardo που δεν ξεπέρασε ποτέ την απόρριψη από τους ελευθεριακούς γονείς του, που μεγάλωσε όλη του την ζωή στερημένος οποιαδήποτε χαράς ή συντροφιάς, με μόνη εξαίρεση της καλόγριας που τον μεγάλωσε…

Συνέχεια

Ο Μαρξ ο Ένγκελς και το επαναστατικό κόμμα…


Του Ετιέν Μπαλιμπάρ (μετάφραση: Παναγιώτης Καφετζής)

Υπάρχουν δύο θεμελιώδεις αναγνώσεις και οι δύο ανεπαρκείς- αναφορικά με τη σκέψη του Μαρξ για το κόμμα. Η μία, κληροδότημα των λενινιστικών παραδόσεων, βλέπει στους Μαρξ και Ένγκελς τους προδρόμους της γερμανικής και ρωσικής σοσιαλδημοκρατίας και του μπολσεβικισμού. Η δεύτερη εμφανίζει τον Μαρξ ως έναν σχεδόν ελευθεριακό διανοητή. Στο άρθρο του αυτό που δημοσιεύτηκε το 1978, ο Ετιέν Μπαλιμπάρ προχωρά σε μία σχολαστική αποδόμηση, μία συμπτωματική ανάγνωση της έννοιας του κόμματος στην μαρξιστική σκέψη. Μεταξύ του κόμματος ως συνείδηση και του κόμματος ως μηχανή, εντοπίζονται δύο σημεία ασυμβατότητας, δύο τυφλά σημεία, καθώς επίσης και μια ισχυρή διορατικότητα η οποία αξίζει να επικαιροποιηθεί. Στη πραγματικότητα, το ζητούμενο είναι να επανεξεταστεί η γόνιμη αντίφαση μεταξύ ταξικής αυτονομίας και εργατικής εξουσίας, μεταξύ μίας νέας  μαζικής διανόησης και της πραγμάτωσης της σε Κράτος.*

Συνέχεια